Η ουσία των Χριστουγέννων και η υποκρισία της κοινωνίας.

Σήμερα η κοινωνία το γιορτάζει. Θεωρεί πως είναι μια σημαντική ημέρα, διότι θυμάται την γέννηση του θεού της. Βέβαια, δεν συνειδητοποιεί οτι τις υπόλοιπες τον ξεχνά και τον γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της. Θα θυμάται την γέννεση και τον θάνατό του 2 φορές τον χρόνο, μα τον υπόλοιπο θα ξεχνά παντελώς το ενδιάμεσο, την ζωή και το έργο του δηλαδή. Αλλά πότε η κοινωνία  ήταν της ουσίας κι όχι του φαίνεσθαι; Είναι αναμενόμενη η στάση της, συνηθισμένη πια. Μα μερικοί άνθρωποι είναι δύσκολο να συνηθίσουν και να μη πονούν μπροστά στη ματαιότητα και την απάνθρωπη υποκρισία της. Ίσως δεν μεγάλωσα αρκετά ακόμη, δε ξέρω. Ίσως και να μην συνηθίσω ποτέ και να με πειράζει πάντα. Δεν με πειράζει η γιορτή και η επέτειος, χρειάζονται. Μα δεν μπορώ να καταλάβω: αν όντως θεωρούσαν όλοι τους τόσο σημαντικό όλο αυτό που γίνεται κάθε Χριστούγεννα -οικογένεια, γιορτινή ατμόσφαιρα, συντροφιά γύρω απ'το τραπέζι και το δέντρο, ανθρωπιά, αλληλεγγύη- τότε γιατί δεν το συνεχίζουν όλο τον χρόνο; Άρα, είναι απλώς μια μικρή εκτόνωση της όποιας στιγμιαίας ανθρωπιάς διαθέτουν τα άτομα της κοινωνίας, και μετά επιστρέφουν στην καθημερινότητα, την ρουτίνα, την δουλειά, στην ατομικότητά τους, στα ίδια, στο ίδιο τίποτα, το οποίο θεωρούν σημαντικότερο καθώς φαίνεται γι'αυτό και το επαναλαμβάνουν σε όλη την διάρκεια της ύπαρξής τους κατά κόρον.
Πόσο γνωρίζουμε πραγματικά τον Χριστό; Πόσο τον έχουμε μελετήσει, και πόσο έχουμε σκεφτεί τα όσα είπε; Πόσο τον έχουμε καταλάβει; Ξέρουμε γιατί πιστεύουμε, ή είναι επειδή πιστέψαμε πως πρέπει να πιστέψουμε όπως μας είπαν και κάνουν οι περισσότεροι γύρω μας, αυθαίρετα; Θυμόμαστε την γέννεση και τον θάνατό του, μα γιατί ξεχνούμε την ζωή του που ήταν και το έργο του; Δίχως αυτό θα είχε νόημα η Ανάσταση; Είναι ερωτήματα που οφείλουμε να θέσουμε στους εαυτούς μας.
Σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν στέκεστε την ώρα που διαβάζετε αυτό, εύχομαι το πνεύμα των Χριστουγέννων να φέρει ως δώρο σκέψεις για όλους μας, για να γίνουμε πιο συνειδητοποιημένα καλύτεροι άνθρωποι, πιο ανθρώπινοι. Καλά Χριστούγεννα.

Ανθρώπινες ευχές και κοινωνικές κοροϊδίες.

Ανθρώπινες ευχές και κοινωνικές κοροϊδίες

Θεοδωρής Τσιαμίτας

-Γιατί δεν έχεις τα γενέθλιά σου στο facebook; Είδες που το ξέχασα και δεν σου ευχήθηκα κιόλας;
-Είδα.
-Λοιπόν, βάλ'τα να φαίνονται ρε άνθρωπε για να μη τα ξεχάσω ξανά.
-Αν το πρόβλημά σου είναι οτι τα ξεχνάς, τότε αυτό δεν θα το επιλύσει.
-Τι εννοείς;
-Και να τα βάλω, εσύ πάλι θα τα ξεχνάς. Το facebook απλώς θα σου τα υπενθυμίζει.
-Ναι, έστω. Αυτό θέλω, τουλάχιστον να σου εύχομαι εγκαίρως.
-Αν αυτό είναι όντως που θέλεις, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα, ευχήσου μου και τώρα.
-Ναι αλλά πάνε μέρες που έχουν περάσει.
-Αν πιστεύεις τις ευχές σου τότε τί σε εμποδίζει;
-Πιστεύω, αλλά δεν είναι το ίδιο.
-Απο πότε το δικαίωμά σου να εύχεσαι περιορίζεται σε μια ημέρα μόνο; Και ποιός στο περιόρισε;
-Ξέρω κι εγώ... η κοινωνία.
-Τότε ας γράψουμε την κοινωνία στα παλιά μας τα παπούτσια και ας ευχηθούμε ως άνθρωποι, ανθρώπινα κι ειλικρινά. Χρόνια σου καλά πρώτα απ'όλα, πολλά, ενσυνείδητα.
-Τελικά μου ευχήθηκες εσύ και δεν έχω καν τα γενέθλιά μου.
-Ναι, και γι'αυτό ξέρεις οτι δεν υπάρχει τίποτε το τυπικό και ψεύτικο στην ευχή μου. Την εννοώ.
-Το ξέρω. Και σου ανταποδίδω με την καρδιά μου.
-Ας αφήσουμε λοιπόν τα άτομα να εκδηλώνουν την γελοία κοινωνικότητά τους στο facebook, κάθε φορά που θα γράφει κάποιου τα γενέθλια και ξαφνικά θα τον θυμούνται, ενώ μπορεί να μην τον γνωρίζουν καν, κι ας προσπαθήσουμε να γίνουμε όσο το δυνατόν πιό ανθρώπινοι, γνωρίζοντας καλύτερα ο ένας τον άλλον.