Συνέντευξη του Σαμ Τσέκουας (Sam Chekwas): "Έλληνας γίνεσαι".

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην εκπομπή "Αντιθέσεις" ενός Νιγηριανού, Έλληνα στην ψυχή, του Σαμ, που αποδεικνύει με τη ζωή του πως Έλληνας δεν γεννιέσαι, μα μόνο γίνεσαι, αρκεί να το αξίζεις. Καλή ακρόαση:

Μην είσαι περήφανος για κάτι που έχεις και δεν αξίζεις.

Όταν κερδίσεις το ΛΟΤΤΟ λες πως είσαι τυχερός, αλλά αν γεννηθείς Έλληνας λες πως είσαι περήφανος. Μα και στις δύο περιπτώσεις δεν ήταν στο χέρι σου, έτυχε. Στην πρώτη μάλιστα έκανες τουλάχιστον την κίνηση να παίξεις, στην δεύτερη δεν έκανες τίποτα εφόσον πριν γεννηθείς δεν υπήρχες. Γι'αυτό καλύτερα πριν δηλώσεις περήφανος για κάτι που είσαι, αναρωτήσου αν το άξιζες ή αν σου δόθηκε απλόχερα ως δώρο. Διότι αν σου δόθηκε ως δώρο και το θεωρείς σημαντικό οφείλεις να αναρωτηθείς μετά τι κάνεις για να μπορείς στην συνέχεια να πεις πως το αξίζεις κιόλας. Δεν είναι όλοι άξιοι, δεν είναι όλοι αγωνιστές, δεν είναι όλοι ήρωες. Είναι στο χέρι όλων όμως να γίνουν όταν χρειαστεί. Στην πραγματικότητα Άνθρωπος και Έλληνας δεν γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι, μέσω του έργου σου. Όταν λοιπόν οι πράξεις σου σε οδηγήσουν να γίνεις Άνθρωπος και Έλλην τότε μπορείς να πεις: Είμαι περήφανος που είμαι αυτό που είμαι, εφόσον έγινα επειδή το άξιζα.

Προς όλους όσους ντρέπονται που είναι Έλληνες.

Ο θρυλικός γέρος του Μοριά, πρωτοστάτησε στην Ελληνική επανάσταση και στην απελευθέρωση των Ελλήνων από τους Τούρκους, και φυλακίστηκε 3 φορές από το ελληνικό κράτος. Ο σοφός δάσκαλος Σωκράτης, δίδαξε και θεμελίωσε την μέθοδο της μαιευτικής κι έγινε ένας από  τους μεγαλύτερους δασκάλους και φιλοσόφους της ανθρωπότητας, διαχρονικά, και καταδικάστηκε από το Αθηναϊκό κράτος. Ο γίγαντας Λεωνίδας αφού απογοητεύτηκε από  την ηγεσία της Σπάρτης, στάθηκε απέναντι στην μεγαλύτερη πολεμική μηχανή του κόσμου με 300 άνδρες Σπαρτιάτες και προδόθηκε από Έλληνα, κατά συνέπεια έπεσε μαζί με τους 300 του μέχρι και τον τελευταίο στο πεδίο της μάχης. Κανένας τους δεν ντράπηκε ποτέ που ήταν Έλληνας. Διότι οι ίδιοι ήταν αυτοί που αξίζουν να λέγονται Έλληνες.

Όσοι λοιπόν ξεστομίζουν τούτο τον λόγο, δηλαδή πως ντρέπονται που είναι Έλληνες, τους λέω πως καλά κάνουν, διότι δεν το αξίζουν, ούτε στο ελάχιστο, διότι Έλληνας γίνεσαι και δεν γεννιέσαι. 

Λευκάδιος Χερν.

Ούτε μια αναφορά στα σχολεία μας, κι έτσι δεν γνωρίζαμε την σημαντική μορφή και την Ελληνική καταγωγή του εθνικού ποιητή της Ιαπωνίας.

Ο Λευκάδιος Χερν (Patricio Lafcadio Tessima Carlos Hearn) ή Κοϊζούμι Γιακούμο (小泉八雲) ήταν συγγραφέας και δημοσιογράφος και θεωρείται ο εθνικός ποιητής της Ιαπωνίας. Γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 27 Ιουνίου του 1850 από Ελληνίδα μητέρα και πατέρα Ιρλανδό. Δεύτερος γιος του Καρόλου Χερν και της Ρόζας Κασιμάτη. Η μητέρα του ήταν ευγενούς καταγωγής κόρη του Αντωνίου Κασιμάτη από τα Κύθηρα ενώ ο πατέρας του στρατιωτικός χειρουργός στο Βρετανικό Σώμα των Επτανήσων από το Δουβλίνο. Το σπίτι όπου έζησε ο μικρός Λευκάδιος στα Κύθηρα υπάρχει ακόμα.
Το 1889 βρέθηκε σαν ανταποκριτής στην Ιαπωνία. Αργότερα και με τη βοήθεια του Μπάζιλ Τσάμπερλαιν και του Ίτζιτο Χαττόρι βρήκε θέση καθηγητή της αγγλικής γλώσσας στην πόλη Ματσούε στη βορειοδυτική Ιαπωνία. Στον δέκατο πέμπτο μήνα διαμονής του στην Ιαπωνία παντρεύτηκε τη Σετζούκο Κοϊζούμι. κόρη οικογένειας σαμουράι, των Κοϊζούμι που είχαν ξεπέσει με την καταστροφή που επέφερε σε αυτήν την κοινωνική τάξη η νέα πορεία της Ιαπωνίας. Υιοθετεί μάλιστα το όνομα της συζύγου του και από Λευκάδιος Χερν ονομάζεται Κοϊζούμι Γιάκουμο. Μαζί της έκανε τέσσερα παιδιά. Τον Δεκέμβριο του 1896, το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκυο του προσέφερε την έδρα του καθηγητή της Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Στην Ιαπωνία ο Λευκάδιος Χερν έζησε τα 14 τελευταία χρόνια της ζωής του.
Ο Λευκάδιος Χερν πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1903 ύστερα από πνευμονικό οίδημα. Μία μικρή νεκρική πομπή μετέφερε τη σορό του στον παλιό ναό Κομπουπέρα. Μπρόστα υπήρχαν τα βουδιστικά λάβαρα, πίσω δυο μικρά παιδιά που κουβαλούσαν ζωντανά πουλιά σε μικρά κλουβιά που θα τα άφηναν ελέυθερα συμβολίζοντας τη φυγή της ψυχής από τα δεσμά της. Ακολουθούσαν τα άτομα που κουβαλούσαν το φέρετρό του, πιο πίσω οι ιερείς με τα κουδουνάκια τους και το φαγητό για το νεκρό, ενώ την πομπή έκλειναν η οικογένεια και οι φίλοι του νεκρού. Στην πλάκα που έστησαν οι φοιτητές του υπήρχε το εξής κείμενο: Στον Λευκάδιο Χερν, του οποίου η πένα υπήρξε πιο ισχυρή ακόμα και από τη ρομφαία του ένδοξου έθνους που αγάπησε, έθνους που πιο μεγάλη τιμή του υπήρξε ότι τον δέχτηκε στις αγκάλες του ως πολίτη και του πρόσφερε, αλίμονο, τον τάφο.