Επέλεξες ή όχι?

Δεν επέλεξες απο ποιούς θα γεννηθείς, δεν επέλεξες το που θα γεννηθείς, δεν επέλεξες το πότε. Δεν επέλεξες την κοινωνία που θα σε γαλουχήσει ούτε το περιβάλλον που θα έχεις γύρω σου την στιγμή που γεννήθηκες. Δεν επέλεξες βέβαια ούτε τα γεγονότα που θα συνέβαιναν κατά την διάρκεια της διαδικασίας μεγαλώματός σου ή τα ερεθίσματα που θα δεχτείς, και σίγουρα ούτε τον δείκτη νοημοσύνης σου που έχει να κάνει με την αφομοίωση και την διαχείρισή τους εφόσον σου επιτρέπει να έχεις αντίληψη και σκέψη. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα σου, κυρίως στα πρώτα χρόνια της ζωής σου, τα οποία θα είναι τα χαρακτηριστικά σου θεμέλια και πάνω σ'αυτά θα χτίσεις οτιδήποτε καινούριο, άρα αναγκαστικά θα πρέπει να είναι συμβατό μαζί τους όχι κάτι ριζικά διαφορετικό. Αυτή είναι η κλασσική περίπτωση ενός κλασσικού αν μπορούμε να πούμε ανθρώπου. Το θέμα είναι πως σ'αυτή την περίπτωση το άτομο δεν είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής μα τύχης σε σχεδόν απόλυτο βαθμό. Ο άνθρωπος όμως διαθέτει νοημοσύνη, σκέψη και συνείδηση, η οποία του επιτρέπει να κρίνει ορθολογικά. Άρα θεωρητικά είναι ικανός απαντώντας πρώτα στο γιατί, να επιλέξει ο ίδιος να γίνει αυτός που θέλει να είναι κι όχι αυτός που έτυχε να γίνει. Κι επειδή όπως μας είπε κι ο Σωκράτης "ζωή που δεν εξετάζεται φιλοσοφικά δεν αξίζει να την ζεις" είναι το πρέπον να το δούμε και να εργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά περήφανοι γι'αυτό που είμαστε διότι θα είναι επιλογή μας. Με αυτό τον τρόπο γίνεσαι υπεύθυνος άνθρωπος.

Προς όλους όσους ντρέπονται που είναι Έλληνες.

Ο θρυλικός γέρος του Μοριά, πρωτοστάτησε στην Ελληνική επανάσταση και στην απελευθέρωση των Ελλήνων από τους Τούρκους, και φυλακίστηκε 3 φορές από το ελληνικό κράτος. Ο σοφός δάσκαλος Σωκράτης, δίδαξε και θεμελίωσε την μέθοδο της μαιευτικής κι έγινε ένας από  τους μεγαλύτερους δασκάλους και φιλοσόφους της ανθρωπότητας, διαχρονικά, και καταδικάστηκε από το Αθηναϊκό κράτος. Ο γίγαντας Λεωνίδας αφού απογοητεύτηκε από  την ηγεσία της Σπάρτης, στάθηκε απέναντι στην μεγαλύτερη πολεμική μηχανή του κόσμου με 300 άνδρες Σπαρτιάτες και προδόθηκε από Έλληνα, κατά συνέπεια έπεσε μαζί με τους 300 του μέχρι και τον τελευταίο στο πεδίο της μάχης. Κανένας τους δεν ντράπηκε ποτέ που ήταν Έλληνας. Διότι οι ίδιοι ήταν αυτοί που αξίζουν να λέγονται Έλληνες.

Όσοι λοιπόν ξεστομίζουν τούτο τον λόγο, δηλαδή πως ντρέπονται που είναι Έλληνες, τους λέω πως καλά κάνουν, διότι δεν το αξίζουν, ούτε στο ελάχιστο, διότι Έλληνας γίνεσαι και δεν γεννιέσαι. 

Η αξία του χρόνου και το νόημα της ζωής.

Γεννιόμαστε, μα δεν το επιλέγουμε. Πεθαίνουμε, μα δεν το επιλέγουμε. Το μόνο που είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε είναι το πώς θα ζήσουμε στο ενδιάμεσο. Θα ζήσουμε ελεύθεροι ή σκλάβοι? Θα ζήσουμε ώς άτομα ή ως άνθρωποι? Θα ζήσουμε προσφέροντας ή παίρνοντας? Θα ζήσουμε ή απλώς θα υπάρχουμε? Είναι ουσιαστική η διαφορά των δύο. Θα ενδιαφερθούμε για το παρελθόν και το μέλλον ή θα ασχολούμαστε με το παρόν? Παρόν, το οποίο θα περάσει όπως η ζωή μας κι απ'ότι λένε συνήθως οι πιό γέροι είναι μικρή, τελειώνει γρήγορα. Δεν είμαστε αθάνατοι, γι'αυτό κι ο χρόνος για εμάς έχει τόση σημασία.
Ο Σωκράτης είπε: ὁ δὲ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ. Δηλαδή, η ζωή που δεν εξετάζεται δεν αρμόζει σε άνθρωπο. Αν κάτι μας ξεχωρίζει απο τα υπόλοιπα ζώα του πλανήτη μας είναι η νοημοσύνη μας, η λογική μας, η σκέψη και η σκέψη πάνω στην σκέψη, δηλαδή η συνείδησή μας. Άρα είναι καθήκον μας απο την φύση μάλιστα, όπως και η αναπαραγωγή, το να φιλοσοφούμε.
Με αυτά θέλω να πώ πως αν δεν συνειδητοποιήσουμε ή δεν επινοήσουμε το νόημα της ζωής, ή έστω αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως αυτό είναι που πρέπει να αναζητήσουμε αφιερώνοντάς του τον χρόνο μας τότε δεν κάνουμε τίποτα, τον σπαταλήσαμε άδικα, δεν αξίζουμε κάτι και είτε γεννιόμασταν είτε όχι δεν θα είχε σχεδόν καμιά σημασία, εφόσον δεν θα άλλαζε, ούτε θα προσέφερε κάτι η γέννησή μας στην ανθρωπότητα. Είναι πολύ απλό να δούμε πως εξαφανίζεται ένα όν που δεν έχει ζήσει ώς άνθρωπος αλλά ώς άτομο. Πόσοι απο εμάς γνωρίζουμε τους προπαππούδες μας αν δεν ζούσαν όταν αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε ως παιδιά? Όχι πολλοί φαντάζομαι. Αν το δυσκολέψουμε τώρα κι αναρωτηθούμε πόσοι γνωρίζουμε και θυμόμαστε τους πατεράδες των προπαππούδων μας, τους παππούδες τους και τους προπαππούδες τους, η απάντηση θα μας στεναχωρήσει περισσότερο: Ελάχιστοι. Αυτό μας δείχνει πως δεν αφήσανε συνειδητά κάτι πίσω τους, μετά τον θάνατό τους, για τους επόμενους, άρα εφόσον δεν είχαν σημασία κανείς απο τις επόμενες γεννιές δεν θα τους μάθει για να τους θυμάται. Κι άρα θα πεθάνουν και θα είναι σαν να μη γεννήθηκαν. Ο Σωκράτης ακόμη και μετα θάνατον, ζεί δια μέσω του έργου του που δημιούργησε για τους επόμενους. Κανείς δεν ξέρει τον Σωκράτη επειδή ήταν όμορφος, πετυχημένος επαγγελματίας ή πλούσιος. Τον ξέρουμε μέχρι και σήμερα, μετά απο σχεδόν 2500 χρόνια για αυτά που είπε, επειδή ήταν πραγματικά σημαντικά και διατηρήθηκαν μέσω της μνήμης στον χρόνο. Κι ήταν πραγματικά σημαντικά διότι συνέβαλαν στην εξέλιξη της σκέψης, δηλαδή στην εξέλιξη της ίδιας της ανθρωπότητας.
Στα τέλη του προηγούμενου μήνα είχα τα γενέθλιά μου. Κλασσικές ευχές για χρόνια πολλά και όλα αυτά τα τυπικά απο φίλους και γνωστούς. Κι όσο τα άκουγα τόσο σκεφτόμουν πως όσο πολλά και να είναι τα χρόνια, δεν θα είναι και πάνω απο 70-80 απο τώρα, στην καλύτερη περίπτωση. Και τι είναι 70, 80, 90, 100 χρόνια για την αιωνιότητα? Κι ενώ η αιωνιότητα θα συνεχίσει να υπάρχει, εγώ όχι. Άρα ο χρόνος δεν έχει σημασία για την αιωνιότητα μα για μένα που είμαι θνητός. Ο ατομικός μου χρόνος μου είναι περιορισμένος και συνεχώς τελειώνει. Και μόλις προσθέθηκε άλλος έναν χρόνος στην πλάτη μου. Αυτές οι σκέψεις με οδήγησαν σε μια άλλη που έγινε ιδέα. Κι αυτή ήταν η εξής: Αντί σε κάθε επέτειο των γενεθλίων μου να προσθέτω έναν χρόνο στο μηδέν, δηλαδή στην γέννησή μου, να αφαιρώ έναν χρόνο απο τα 78 -είναι ο μέσος όρος ηλικίας των Ελλήνων- δηλαδή απο τον φυσιολογικό θάνατό μου -εκτός εκτάκτου γεγονότος. Με αυτόν τον τρόπο θα συνειδητοποιώ πως ο προσωπικός μου χρόνος συνεχώς τελειώνει άρα δεν θα ξεχνώ πως είμαι θνητός, κι αν θέλω να αφήσω ένα στίγμα προσφοράς, πρέπει να τον χρησιμοποιήσω έτσι ώστε να παράγω κάποιο έργο που θα έχει αξία και για το μέλλον, ακόμη και μετά απο εμένα, για τους επόμενους ανθρώπους. Κι επειδή είμαι πολύ τεμπέλης, όπως πολλοί, συχνά όταν είναι να κάνω κάτι λέω πως κι αύριο μέρα θα 'ναι, κι αφήνω για αύριο αυτό που θα μπορούσα να κάνω σήμερα. Αν όμως ξέραμε πως αύριο δεν θα ζούμε, θα το κάναμε σήμερα αναγκαστικά. Με το να αφαιρούμε λοιπόν ένα χρόνο κάθε χρόνο απο την ζωή μας θα πιεζόμαστε δημιουργικά και θα γίνουμε πιο παραγωγικοί και ουσιαστικοί με τον χρόνο μας, δεν θα τον ξοδεύουμε τόσο άσκοπα για πράγματα που δεν έχουν αξία. Ο χρόνος είναι μαζί μας, αρκεί να είμαστε κι εμείς μαζί του.
Σκέψου το, ίσως αλλάξεις την ζωή σου, ίσως αλλάξεις τον κόσμο προς το καλύτερο.

Όσοι ψάχνουν, θα βρίσκουν.

Παλιότερα έτυχε να αναρωτηθώ τον λόγο που μερικοί άνθρωποι, παράξενοι, έκαναν κάποιο έργο-οποιασδήποτε μορφής-περίτεχνο, κοπιαστικό, μεγαλιώδες μερικές φορές, ξοδεύοντας χρόνο, πνεύμα, σκέψη, την ζωή και την ύπαρξή τους ολόκληρη κάποιες φορές αφοσιωμένοι στο έργο τους ξέροντας πώς δεν θα ανταμοιφθούν όπως "θα έπρεπε". Είχα στο μυαλό μου φυσικά τα χρήματα, την φήμη ή την δόξα. Την κοινωνική αναγνώριση με λίγα λόγια. Δεν μπορούσα να βρώ την απάντηση εως ότου συνειδητοποίησα την διαφορά κοινωνίας-ανθρωπότητας. Διότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν στο μυαλό τους κάτι τόσο μικρό ώστε να τους νοιάζει στο ελάχιστο η κοινωνική αναγνώριση. Είχαν πολύ υψηλότερους σκοπούς. Είχαν αντιληφθεί τις αληθινές αξίες. Είχαν ιδέες που δεν περιορίζονταν στο παρόν, αλλά εμπνέονταν απο το παρελθόν και θα ζούσαν για το μέλλον.
Εγώ-γιατί έχω κάνει κι εγώ σαν άτομο-τα κοίταζα, χωρίς να καταφέρνω να τα δώ πραγματικά (δηλαδή να αντιληφθώ την ουσία τους) όπως οι περισσότεροι και αναρωτιόμασταν και σχολιάζαμε "Μα καλά, τι κάθεται τώρα και κάνει, με τί κάθεται κι ασχολείται? Ποιό το νόημα? Θα 'χει πολύ χρόνο για ξόδεμα το άτομο". Τι ειρωνία... Διότι τα άτομα είμασταν εμείς, οι υπόλοιποι, οι πολλοί. Που κρίναμε και κατακρίναμε δίχως καν να καταλαβαίνουμε τι κάνουμε, μα ούτε και να το ψάχνουμε, να ενδιαφερόμαστε αληθινά για τον λόγο που κάνουν οτι κάνουν κάποιοι μοιάζοντας σε μας τόσο ανώφελο. Μα πόσο θαυμαστό ήταν το έργο αυτών τον ανθρώπων. Κόντρα στον καιρό, στους πολλούς, στην μόδα, κατάφερναν να μείνουν πιστοί, να συνεισφέρουν.
Σε ποιούς? Τώρα ξέρω την απάντηση. Σ'αυτούς που θα αναζητήσουν, σ'αυτούς που θα ενδιαφερθούν, σ'αυτούς που θα ψάξουν. Για αυτούς, τους λίγους μα αναγκαίους έχουν πραγματική αξία κι ουσία αυτά τα έργα. Κι αυτοί με την σειρά τους θα συνεχίσουν με τα δικά τους, προσφέροντάς τα στους επόμενους Ανθρώπους. Αυτοί οι λίγοι δουλεύουν για όλους, ενώ οι πολλοί συνήθως για τον εαυτό τους. Τέτοιοι "λίγοι" ήταν κι ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Αρχιμήδης, ο Βούδας κι ο Χριστός, ο Κάντ, ο Σπινόζα, ο Τέσλα, ο Αϊνστάιν κι ο Καραθεοδωρής και πολλοί άλλοι (που όμως σε σχέση με τους υπόλοιπους ήταν φυσικά οι λίγοι, οι σπάνιοι μα αυτοί που πήγαν μπροστά την ανθρωπότητα σε όλους τους τομείς ήταν αυτοί και μόνον αυτοί, οι "λίγοι").
Και θα είναι μάλλον μια ζωή οι λίγοι σε κάθε γενιά, σε κάθε κοινωνία που θα πηγαίνουν κόντρα στους πολλούς, μα όχι εναντίον τους ώς αντίπαλοι, αλλά ώς αντιστεκόμενοι στην μάζα του τίποτα κι ώς φάροι για τους εξερευνητές της ζωής και της ανθρωπότητας. Κι έτσι όσοι ψάχνουν, θα βρίσκουν.