Η διαφορά όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων με την τωρινή

Η διαφορά όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων με την τωρινή

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Όσο ανίκανες κι ανεπαρκείς κι αν ήταν προηγούμενες κυβερνήσεις, η διαφορά τους με την τωρινή πρέπει να γίνει αντιληπτή εις βάθος κι από τον κάθε ψηφοφόρο ξεχωριστά, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων: είτε λόγω στοιχειωδών δημοκρατικών αντιλήψεων, είτε ακόμη κι από φόβο, υπολόγιζαν τον λαό. Αγαπημένο μου παράδειγμα ότι κόντεψαν να πέσουν επειδή συζήτησαν πιθανή μικρή αύξηση στην τιμή του γάλακτος. Η τελευταία κυβέρνηση είναι ριζικά - ή μάλλον, ριζοσπαστικά διαφορετική. Λόγω ενός σκληρού πυρήνα ακραίων, φανατικών ιδεολόγων, δεν μοιράζεται τις ίδιες ευαισθησίες περί δημοκρατίας. Η πιο ξεκάθαρη απόδειξη γι' αυτό είναι πως τολμά να αγγίξει ένα εθνικό θέμα, αλλά επειδή το προσεγγίζει όχι με εθνικό, αλλά με κομουνιστικό τρόπο πληγώνει συνειδητά έναν ολόκληρο λαό, προσπαθώντας να του σπάσει τις ρίζες - ριζοσπαστισμός. Ενώ αρχικά δεν υπολόγιζε ότι θα υπάρξει κάποια σοβαρή αντίδραση, μετά τα ιστορικά πρώτα συλλαλητήρια κατάλαβε ότι θα υπάρχει μαζική, παλλαϊκή αντίσταση. Αντιμετώπισε τις μεγαλύτερες, πυκνότερες και μακροβιότερες κινητοποιήσεις που συνέβησαν μεταπολιτευτικά. Σύσσωμη σχεδόν η αντιπολίτευση είναι εναντίον της. Ο λαός έχει κάνει παντελώς ξεκάθαρο ότι είναι εναντίον του προσυμφώνου των Πρεσπών, και η παρούσα κυβέρνηση δεν φαίνεται ούτε καν να φαντάζεται ότι θα έπρεπε από μόνη της να σταματήσει την διαδικασία αμέσως ή να φύγει, καθώς ο λαός της δεν το θέλει. Δεν είναι μία λεπτομέρεια λοιπόν, και προς Θεού, μην σκεφτεί κανείς ξανά πως όλοι είναι ίδιοι. Όχι, δεν είναι. Αυτή η ισοπεδωτική φράση εξυπηρετεί μόνο την προπαγάνδα της παρούσας κυβέρνησης. Με αυτό το σκεπτικό εκλέχτηκε. Όχι επειδή ξαφνικά ο λαός μας έγινε σταλινικός κι αγάπησε την βάρβαρη ιδεολογία τους, αλλά από απέχθεια για τους άλλους. Να όμως που η πολιτική μας άγνοια μας πλήγωσε περισσότερο από κάθε άλλη επιλογή μας στο παρελθόν, και θέτει σε κίνδυνο όχι μονό έδαφος - όσοι μιλάνε για έδαφος πρέπει να καταλάβουν ότι είναι πολύ απλοϊκή η προσέγγιση τους. Είναι ακόμη χειρότερο. Πολύ χειρότερο αυτό που πάει να συμβεί ως σενάριο. Βλέπεις, το να χάσεις εδάφη είναι οδυνηρό, αλλά τα εδάφη μπορείς και να τα ξαναπάρεις. Αυτό που στοχεύουν οι σταλινικοί ιδεολόγοι είναι να πληγώσουν ανεπανόρθωτα την ιστορία, που είναι η ταυτότητά μας, το ίδιο μας το είναι. Κι αν απολέσουμε την ταυτότητά μας μας από μόνοι μας, αναγνωρίζοντας άλλους ως αυτό που εμείς είμαστε, η απώλεια αυτή είναι οριστική. Δεν υπάρχει τρόπος να την ξαναπάρουμε πίσω. Διότι από μόνοι μας, θα συνεργαστούμε με μία προπαγάνδα που επιβάλλει μια τεχνητή λήθη. Μην κάνετε το λάθος λοιπόν να εξετάσετε επιφανειακά την κατάσταση. Διότι από όποιο κόμμα και κατεύθυνση κι αν προέρχεται μια κυβέρνηση, θέλω ένα πράγμα τουλάχιστον: να σέβεται και να φοβάται τον λαό. Κι αυτήν που έχουμε εκλέξει τελευταία, δεν σέβεται καθόλου και δεν φοβάται αρκετά. Ας την βοηθήσουμε τουλάχιστον με το δεύτερο, εφόσον δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Καλό αγώνα!

Οι διαφορές μεταξύ πατριωτισμού κι εθνικισμού.

Οι διαφορές μεταξύ πατριωτισμού κι εθνικισμού

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Πατρίδα είναι ο τόπος.

Έθνος είναι η φυλή.

           Μια πατρίδα είναι αντικειμενικά πάντοτε αθώα καθώς είναι μια παθητική οντότητα όπου θεμελιακό στοιχείο της είναι ο χώρος. Η πατρίδα είναι μια υποκειμενική έννοια καθώς ορίζεται απο τον εκάστοτε άνθρωπο. Αυτό καθιστά σαφώς αδύνατο να πιστώσουμε οιαδήποτε πρόθεση σε αυτή την έννοια, ακόμη και για κάποιο αρνητικό γεγονός που τυχόν λάβει χώρα στον χώρο της. Συνεπώς είναι ανόητο να κατηγορηθεί. Άρα, το νοητικό πλαίσιο του πατριώτη έχει να κάνει με την αγάπη ενός ή και περισσότερων τόπων της επιλογής του που θεωρεί όχι δικoύς του, αλλά και δικούς του (όχι με την κτητική έννοια).

          Το έθνος έχει ως θεμελιακό στοιχείο του το σύνολο των ατόμων όπου συμφωνούν οτι μοιράζονται την ίδια καταγωγή. Η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με την έννοια της πατρίδας είναι οτι το έθνος δύναται να πάρει αποφάσεις και να τις υλοποιήσει μέσω πράξεων. Ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε ως αθώο, μα είτε ως θύτη, είτε ως δίκαιο, καθώς λόγω της ιδιότητάς του (βούληση) είναι υπεύθυνο για τις πράξεις ή ακόμα και την απραξία του. Αυτό σημαίνει πως στο πλαίσιο του εθνικιστή, μπορεί, και μάλιστα είναι μάλλον αδύνατον να μην υπάρχει και το μίσος εναντίον άλλων εθνών κι άρα και υποσυνόλων τους, όπου είναι τα άτομα που τα απαρτίζουν, το οποία θεωρούνται πως κάποτε, τώρα ή στο μέλλον έχουν βλάψει ή θα βλάψουν εν δυνάμη, έμεσα ή άμεσα το έθνος του ιδίου.

Με αυτά, το συμπέρεσμα είναι πως ο πατριωτισμός είναι για την Ανθρωπότητα μια από τις ανοιχτές δομές, όπου μπορούν να χωρέσουν και να ενώσουν τα κομμάτια της, ενώ παράλληλα τα προστατεύουν, και είναι αυτές οι δομές που έχουν ουσία για την συνέχεια και την εξέλιξή της.

Απο την άλλη πλευρά, ο εθνικισμός ανήκει στην κατηγορία των κλειστών δομών που δεν μπορούν να συμπεριλάβουν κομμάτια που δεν βρίσκονται εντός τους, οι οποίες εκ’φύσης αντιμάχονται μεταξύ τους καθώς ο κόσμος τους είναι ο εαυτός τους και οτιδήποτε βρίσκεται εκτός τους θεωρείται εχθρικό. Γι’αυτό τον λόγο, ο εθνικισμός λειτουργεί εκ φύσεως ως εμπόδιο για την Ανθρωπότητα, το οποίο παράγει βαρβαρότητα, ακόμη και γενοκτονίες.

Την πατρίδα την επιλέγεις.

Δεν επιλέγεις το έθνος.

Η πατρίδα είναι ανοιχτή δομή και μπορεί να χωρέσει όλους.

Το έθνος είναι κλειστή δομή που διαχωρίζεται απο τις υπόλοιπες.

Όταν η Ανθρωπότητα θα είναι και σε άλλους πλανήτες, οι πατριώτες θα βλέπουν ολόκληρη την Γη ως πατρίδα τους, ενώ οι εθνικιστές θα συνεχίζουν ακόμη να κοιτάζουν τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα κομμάτια της.

Κι αφού η πατρίδα της Ανθρωπότητας είναι η Γη, οι πατριώτες θα γίνουν συμπατριώτες. Οι εθνικιστές θα παραμείνουν εθνικιστές καθώς το «συν», εδώ, είναι περιττό.

Σε αυτό το πλαίσιο, όλοι οι άνθρωποι της Γης μπορούμε να θεωρούμαστε συμπατριώτες. Δεν μπορούμε όμως να θεωρούμαστε συνεθνικιστές.

Ως συμπέρασμα, ο πατριωτισμός είναι μια έννοια θετική για την Ανθρωπότητα, ενώ ο εθνικισμός τείνει προς την βαρβαρότητα.