Η υπόθεση Kimmel: Ιδιωτική απόφαση ή κρατική πίεση;

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Δε μου ήταν συμπαθής ποτέ ο Κίμελ.

Όμως, όπως λέω πάντα, επειδή μ'ενδιαφέρει η αλήθεια και δε προσεγγίζω οπαδικά τα δημόσια ζητήματα, ψάχνοντας περισσότερο τις λεπτομέρειες στην υπόθεση "Kimmel got cancelled", οφείλω να πω πως βλέπω ανησυχητικές ενδείξεις που φαίνεται να παραβιάζουν τα κλασικά Αμερικανικά δημοκρατικά δεδομένα.

Διαβάζοντας απλά τους τίτλους, η αρχική μου αντίδραση ήταν η εξής: το ABC δεν είναι Αμερικανικό κράτος, είναι ιδιωτική επιχείρηση, και μπορεί να ακυρώσει όποιον κρίνει πως βλάπτει τα συμφέροντά του χωρίς αυτό να καθιστά την κίνηση αυτή ως φίμωση της ελευθερίας του λόγου.

Ψάχνοντας μετέπειτα όμως τις λεπτομέρειες και το παρασκήνιο, αντιλήφθηκα πως η υπόθεση δεν είναι τόσο απλή. Δεν μιλάμε μόνο για μια ιδιωτική απόφαση του ABC. Υπήρξαν σαφείς απειλές και πίεση και από την κυβέρνηση.

Είναι αλήθεια πως από τη μία, μεγάλοι όμιλοι συνεργαζόμενων καναλιών, όπως η Nexstar, ανακοίνωσαν ότι δεν θα προέβαλαν το Jimmy Kimmel Live! — και αυτή είναι μια καθαρά εμπορική πίεση η οποία είναι αποδεκτή και δεν παραβιάζει το Αμερικανικό Σύνταγμα.

Από την άλλη, όμως, ο πρόεδρος της FCC, Brendan Carr, προειδοποίησε δημόσια το ABC για πιθανές κυρώσεις, ακόμα και ζήτημα αδειοδότησης, αν συνέχιζε την εκπομπή. Αυτό είναι κάτι διαφορετικό: μια ρυθμιστική αρχή του κράτους απειλεί με εργαλεία εξουσίας.

Κι εδώ είναι το πρόβλημα: το Σύνταγμα των ΗΠΑ, μέσω της Πρώτης Τροπολογίας, απαγορεύει στο κράτος να καταστέλλει την ελευθερία του λόγου, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Η νομολογία έχει ξεκαθαρίσει (π.χ. στις υποθέσεις Bantam Books v. Sullivan και NRA v. Vullo) ότι ακόμη και η πίεση ή οι απειλές ενός αξιωματούχου σε ιδιωτικούς φορείς μπορούν να θεωρηθούν κρατική λογοκρισία, κι επομένως δεν επιτρέπονται.

Συνεπώς, μπορεί μεν τυπικά η απόφαση να ανήκει στο ABC, αλλά το πλαίσιο δείχνει ότι υπήρξε κυβερνητικός παράγοντας που επηρέασε καθοριστικά το αποτέλεσμα. Και αυτό είναι που κάνει την υπόθεση Kimmel ανησυχητική για τα αμερικανικά δημοκρατικά δεδομένα.

Προσωπικά, ποτέ μου δε συμπάθησα τον Κίμελ και συχνά τον βρήκα συκοφαντικό, διχαστικό, και στη "λάθος πλευρά της ιστορίας". Κάποιος θα μπορούσε να πει κι οτι του άξιζε αυτό που έπαθε τώρα διότι ο ίδιος γιόρτασε τα cancellings άλλων στο παρελθόν, όταν ήταν απ'το αντίπαλο πολιτικό στρατόπεδο.

Άλλοι θα το πουν "κάρμα". Όμως η ελευθερία του λόγου έχει νόημα αποκλειστικά σε περιπτώσεις όπου δε συμφωνούμε με τον λόγο κάποιου. Όταν δεν μας αρέσει, όταν μας νευριάζει, όταν μας ενοχλεί.

Η ελευθερία του λόγου δεν πεθαίνει με μια κραυγαλέα απαγόρευση· πεθαίνει όταν ιδιωτικοί φορείς συμμορφώνονται από φόβο στις κρατικές απειλές. Σήμερα ήταν ο Kimmel. Αύριο ποιος;

Η αποχή ως πράξη εναντίον της Δημοκρατίας

Η Αποχή ως Πράξη Εναντίον της Δημοκρατίας

Θεοδωρής Τσιαμίτας

     Αν θέσουμε ως ερώτηση ποιός είναι ο λόγος ώστε να απέχει κανείς απο τις εκλογές, είναι σίγουρο πως θα λάβουμε διάφορες απαντήσεις, κι αυτό είναι ήδη ενδεικτικό της έλλειψης ορθολογικής σκέψης πίσω απο τα επιχειρήματα υπέρ της αποχής.

     Αν όμως ξεκινήσουμε ανάποδα απο το σύνηθες και αναρωτηθούμε ορθολογικά ποιός έχει αντικειμενικό λόγο να ενοχλείται όταν κάποιος ψηφίζει; 

     Μπορεί, για παράδειγμα, να είναι οι συμπολίτες του που ενοχλούνται; Δεν υπάρχει λόγος. 

     Είναι οι πολιτικοί; Αντιθέτως. 

     Είναι μήπως τα κόμματα; Απεναντίας. 

     Τότε, ποιός μπορεί να έχει έναν αντικειμενικό λόγο για να ενοχλείται όταν κάποιος ψηφίζει; 

     Εξετάζοντας αυτή την ερώτηση, είναι μάλλον αναπόφευκτο να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως, εξ' ορισμού, μόνο αυτός που ανήκει στην κατηγορία όσων είναι εναντίον της δημοκρατίας. 

     Διότι μόνο κάποιος που είναι του απολυταρχισμού και οραματίζεται πραξικοπήματα και δικτατορίες έχει αντικειμενικό λόγο να ενοχλείται κάθε φορά που κάποιος ψηφίζει. Γιατί η ψήφος είναι η πράξη που ενεργοποιεί την δημοκρατία. Συνεπώς, η ψήφος είναι το αναγκαίο ελάχιστο γεγονός ώστε η τελευταία να υπάρχει.

     Επί της ουσίας, η δημοκρατία είναι μια ερώτηση, η οποία θεμελιώνεται πάνω στην απάντηση του καθένα. Είναι η ερώτηση για το πώς θέλουμε να κυβερνηθεί ο τόπος μας. Και η ψήφος μας είναι η απάντηση.

     Αυτός που δεν ψηφίζει απλώς δεν απαντά. Για οποιονδήποτε λόγο κι αν το έχει κάνει, δεν έχει καμία σημασία πρακτικά, διότι μόνο αυτός θα τον γνωρίζει. Το μόνο που προσμετρήθηκε είναι πως όταν ρωτήθηκε, δεν απάντησε. Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θα παραμείνει, εφόσον δεν προβλέπεται διαδικασία εξέτασης των λόγων όσων δεν ψήφισαν, πόσο μάλλον πιθανής αξιοποίησής τους.

     Συνεπώς, όταν κανείς απέχει από την ψηφοφορία, απέχει από την δημοκρατία. Κι αφού όπως είπαμε αυτός που δεν ψηφίζει είναι αυτός που δεν απαντά, όταν αυτοί που δεν απαντούν είναι αρκετοί, τότε επιτρέπουν ακόμη και σε ακραίες μειοψηφίες να έρθουν στην εξουσία, εφόσον όσο μικρότερη είναι η μάζα των ψηφοφόρων, τόσο το ευκολότερο να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα ποσοστά και να πάρουν την εξουσία. 

     Κι έτσι, καταντήσαμε στην Ελλάδα με ένα κόμμα ακραίων ιδεολόγων που παραδοσιακά αντιπροσώπευε το 3-4% του πληθυσμού, να είναι κυβέρνηση της Ελλάδος και να συντελεί την μεγαλύτερη προδοσία στην ιστορία του Ελληνισμού - την αυτόβουλη, οικειοθελή παραχώρηση ενός τεράστιου μέρος της ιστορίας και ταυτότητάς του, της Μακεδονίας. 

     Μπορείς να πεις ότι θέλεις για να εξηγήσεις γιατί απείχες. Η πραγματικότητα είναι ότι αν δεν απείχε κανείς τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. 

     Γι αυτό είναι πρέπον ο καθένας να το σκεφτεί πολύ καλά για τις επόμενες εκλογές. Διότι και η ψευτοσυμφωνία των Πρεσπών ακυρώνεται, ειδικά τώρα που ακόμη δεν έχει μπει σε ισχύ λόγο της μη ολοκλήρωσης της διαδικασίας ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. 

     Κι αν δεν υπάρχει κανένας υποψήφιος να σε εκφράζει επαρκώς - που είναι το πιθανότερο και λογικότερο - τότε παλεύεις για να φέρεις τους υποψηφίους όσο πιο κοντά στις θέσεις σου. Αυτό είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από την παθητική αναμονή, μέχρι, ως δια μαγείας, να εμφανιστεί ο πρίγκιπας του παραμυθιού επάνω στο ολόλευκό του άλογο, για να τον ψηφίσεις. 

     Μόνο μέσω της ενεργής συμμετοχής και πίεσης λειτουργεί ορθολογικά η δημοκρατία.

     ΥΓ   
     Τα πολιτικά συστήματα στα οποία ο λαός δεν ψηφίζει έχουν ονόματα. Λέγονται δικτατορίες, μοναρχίες, ολιγαρχίες, τυραννίες, καθεστώτα.

Κανείς να μην κλάψει

Κανείς να μην κλάψει

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Κανείς να μην κλάψει και κανείς να μην παραπονεθεί σήμερα, αν η συμφωνία κυρωθεί ενάντια στην λαϊκή βούληση. Αν θέλετε να κάνετε κάτι, υπάρχει μπροστά μπόλικος αγώνας για όλους, μην ανησυχείτε. Τα κλάματα και τα μοιρολόγια δεν βοηθούν κανέναν παρά μόνο τον θύτη, που ανεμπόδιστος συνεχίζει το έγκλημα. Θα κρατήσουμε τα ονόματα όλων όσων σήμερα υπογράψουν υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών, όπως και όσων την στηρίζουν. Δεν ξεχνάμε. Κι όταν στο τέλος θα την έχουμε ακυρώσει, θα θυμόμαστε ποιός είπε και ποιός έκανε τι. Μετά την αντίσταση έρχεται η αντεπίθεση. Γι'αυτό ας ετοιμαζόμαστε όλοι μας. Η δημοκρατία δεν είναι μια εύκολη λέξη στα στόματα πολιτικάντηδων και ιδεολόγων που την κόβουν και την ράβουν ρητορικά όπως τους συμφέρει. Η δημοκρατία είναι θεμελιακό χαρακτηριστικό της κουλτούρας μας, της ταυτότητάς μας, της ζωής μας. Δεν πρόκειται λοιπόν να την παρατήσουμε στα χέρια κανενός τύραννου! Θα συνεχίσουμε με όλα τα μέσα, μέχρι τελικής νίκης. Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι Ελληνισμός.

Η διαφορά όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων με την τωρινή

Η διαφορά όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων με την τωρινή

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Όσο ανίκανες κι ανεπαρκείς κι αν ήταν προηγούμενες κυβερνήσεις, η διαφορά τους με την τωρινή πρέπει να γίνει αντιληπτή εις βάθος κι από τον κάθε ψηφοφόρο ξεχωριστά, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων: είτε λόγω στοιχειωδών δημοκρατικών αντιλήψεων, είτε ακόμη κι από φόβο, υπολόγιζαν τον λαό. Αγαπημένο μου παράδειγμα ότι κόντεψαν να πέσουν επειδή συζήτησαν πιθανή μικρή αύξηση στην τιμή του γάλακτος. Η τελευταία κυβέρνηση είναι ριζικά - ή μάλλον, ριζοσπαστικά διαφορετική. Λόγω ενός σκληρού πυρήνα ακραίων, φανατικών ιδεολόγων, δεν μοιράζεται τις ίδιες ευαισθησίες περί δημοκρατίας. Η πιο ξεκάθαρη απόδειξη γι' αυτό είναι πως τολμά να αγγίξει ένα εθνικό θέμα, αλλά επειδή το προσεγγίζει όχι με εθνικό, αλλά με κομουνιστικό τρόπο πληγώνει συνειδητά έναν ολόκληρο λαό, προσπαθώντας να του σπάσει τις ρίζες - ριζοσπαστισμός. Ενώ αρχικά δεν υπολόγιζε ότι θα υπάρξει κάποια σοβαρή αντίδραση, μετά τα ιστορικά πρώτα συλλαλητήρια κατάλαβε ότι θα υπάρχει μαζική, παλλαϊκή αντίσταση. Αντιμετώπισε τις μεγαλύτερες, πυκνότερες και μακροβιότερες κινητοποιήσεις που συνέβησαν μεταπολιτευτικά. Σύσσωμη σχεδόν η αντιπολίτευση είναι εναντίον της. Ο λαός έχει κάνει παντελώς ξεκάθαρο ότι είναι εναντίον του προσυμφώνου των Πρεσπών, και η παρούσα κυβέρνηση δεν φαίνεται ούτε καν να φαντάζεται ότι θα έπρεπε από μόνη της να σταματήσει την διαδικασία αμέσως ή να φύγει, καθώς ο λαός της δεν το θέλει. Δεν είναι μία λεπτομέρεια λοιπόν, και προς Θεού, μην σκεφτεί κανείς ξανά πως όλοι είναι ίδιοι. Όχι, δεν είναι. Αυτή η ισοπεδωτική φράση εξυπηρετεί μόνο την προπαγάνδα της παρούσας κυβέρνησης. Με αυτό το σκεπτικό εκλέχτηκε. Όχι επειδή ξαφνικά ο λαός μας έγινε σταλινικός κι αγάπησε την βάρβαρη ιδεολογία τους, αλλά από απέχθεια για τους άλλους. Να όμως που η πολιτική μας άγνοια μας πλήγωσε περισσότερο από κάθε άλλη επιλογή μας στο παρελθόν, και θέτει σε κίνδυνο όχι μονό έδαφος - όσοι μιλάνε για έδαφος πρέπει να καταλάβουν ότι είναι πολύ απλοϊκή η προσέγγιση τους. Είναι ακόμη χειρότερο. Πολύ χειρότερο αυτό που πάει να συμβεί ως σενάριο. Βλέπεις, το να χάσεις εδάφη είναι οδυνηρό, αλλά τα εδάφη μπορείς και να τα ξαναπάρεις. Αυτό που στοχεύουν οι σταλινικοί ιδεολόγοι είναι να πληγώσουν ανεπανόρθωτα την ιστορία, που είναι η ταυτότητά μας, το ίδιο μας το είναι. Κι αν απολέσουμε την ταυτότητά μας μας από μόνοι μας, αναγνωρίζοντας άλλους ως αυτό που εμείς είμαστε, η απώλεια αυτή είναι οριστική. Δεν υπάρχει τρόπος να την ξαναπάρουμε πίσω. Διότι από μόνοι μας, θα συνεργαστούμε με μία προπαγάνδα που επιβάλλει μια τεχνητή λήθη. Μην κάνετε το λάθος λοιπόν να εξετάσετε επιφανειακά την κατάσταση. Διότι από όποιο κόμμα και κατεύθυνση κι αν προέρχεται μια κυβέρνηση, θέλω ένα πράγμα τουλάχιστον: να σέβεται και να φοβάται τον λαό. Κι αυτήν που έχουμε εκλέξει τελευταία, δεν σέβεται καθόλου και δεν φοβάται αρκετά. Ας την βοηθήσουμε τουλάχιστον με το δεύτερο, εφόσον δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Καλό αγώνα!

Οι μετα-μοντέρνοι "αριστεροί"

Οι μετα-μοντέρνοι αριστεροί

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Οι μετα-μοντέρνοι αριστεροί
φαίνεται να έχουν αντιληφθεί
πως δεν έχουν κανέναν ρόλο
μέσα σε μια δημοκρατία,
εξού και η κωμικοτραγική τους προσπάθεια
να βαφτίσουν τα πάντα ως ναζιστικά-φασιστικά
προκειμένου να νιώθουν οι ίδιοι,
αλλά και τυχόν να πείσουν τους όσους αφελείς,
ότι έχουν ακόμη κάποιο νόημα ύπαρξης.

Η Αριστερά

Η Αριστερά

Θεοδωρής Τσιαμίτας

     Η Αριστερά γίνεται πολύ συχνά πολιτικό εργαλείο στα χέρια πραγματικά ακραίων ανθρώπων, που μασκαρεύονται την ανθρωπιά και την καλοσύνη μόνο και μόνο για να έχουν δικαιολογία να εκτονώνουν τον απύθμενο φθόνο τους καταστρέφοντας και βλάπτοντας άμεσα ή έμμεσα τον συνάνθρωπο, την χώρα και το κράτος τους, σπάζοντας, καίγοντας, και βιαιοπραγώντας με κάθε τρόπο, σε σημείο που πολλές φορές αγγίζουν τα όρια ψυχολογικής διαταραχής. Μια από τις εμφανέστερες αποδείξεις για το λυπηρό και επικίνδυνο αυτό φαινόμενο είναι όταν βλέπεις την τραγική μητέρα του αδικοχαμένου Γρηγορόπουλου να ζητάει να μην γίνονται κάθε 6η Δεκεμβρίου επεισόδια στο όνομα του νεκρού γιου της, διότι δεν θέλει να συσχετιστεί η μνήμη του παιδιού της με την ωμή και τυφλή βία, το χάος και την καταστροφή. Κι ωστόσο, η επιθυμία αυτής της απαρηγόρητης μητέρας δεν αγγίζει ούτε στο ελάχιστο τους νεο-μαρξιστές ιδεολόγους, που κάθε 6η Δεκεμβρίου κάνουν ακριβώς αυτό -  σκορπούν την καταστροφή προς πάσα κατεύθυνση για την μνήμη, λέει, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Αυτό είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του ορισμού της τραγικής ειρωνείας.
     Κι εδώ μπορεί να καταλάβει ο καθένας οτι ο θάνατος, όσο τραγικό κι αν είναι ως συμβάν, κι όσο δύσκολο κι αν είναι σε αυτούς που τον ζουν, δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Διότι η προσβολή και ο ευτελισμός της μνήμης του νεκρού είναι ακόμη χειρότερο, διότι δεν είναι πια ζωντανός για να αμυνθεί και να υπερασπιστεί την υπόληψή του. Αυτό το ξέρει ο Ελληνισμός και γι' αυτό δίνει τεράστια σημασία στους νεκρούς από αρχαιοτάτων χρόνων. Κι όμως, υπάρχουν αυτοί που ως μοντέρνοι βάρβαροι διαπράττουν αυτή την ύβρη, υπό την ανοχή της συντριπτικής μα αδρανούς πλειοψηφίας. Μα ποιος το εξετάζει σοβαρά αυτό το θέμα;
     Κι όμως, οφείλουμε να το εξετάζουμε σοβαρά, διότι αφήνουμε την Αριστερά που έχει μια τεράστια πολιτική παράδοση στο να προστατεύει την Δημοκρατία και τα Δικαιώματα των ανθρώπων, να χρησιμοποιείται από επικίνδυνες μειοψηφίες που δεν πρεσβεύουν καμία από αυτές τις αξίες, αλλά πράττουν εκ διαμέτρου αντίθετα. Συστηματικά, νέα παιδιά σε σχολεία και πανεπιστήμια πέφτουν θύματα αυτού του ριζοσπαστισμού και καταλήγουν από καλοπροαίρετοι άνθρωποι που θέλουν να συνδράμουν όπως μπορούν για να καλυτερεύσουν την ζωή των συνανθρώπων τους, σε γεμάτο φθόνο και μίσος άτομα που έχουν πια ως τελικό στόχο την καταστροφή του εκάστοτε "εχθρού" - που μπορεί να είναι το αντίπαλο κόμμα, μια άλλη ιδεολογία, το κράτος ή ότι άλλο.
     Κι εδώ ακριβώς έγκειται η ουσία του προβλήματος. Υπάρχει τεράστια διαφορά στο να αγωνίζεσαι με τελικό στόχο να καλυτερεύσεις την ποιότητα ζωής των συνανθρώπων σου, και να αγωνίζεσαι με τελικό στόχο το να εκδικηθείς αυτούς που θεωρείς οτι φταίνε για την κακή ποιότητα ζωής των συνανθρώπων σου. Κι η Αριστερά, όταν αφήνεται σε χέρια ριζοσπαστών και ακραίων ιδεολόγων, έχει ως κινητήριο δύναμη την εκδίκηση, κι όχι την ανθρωπιά. Όμως, χρησιμοποιεί πάντα την ρητορική περί αλληλεγγύης και ισότητας για να δικαιολογήσει τις απαράδεκτες, αντιδημοκρατικές κι απάνθρωπες πράξεις της. Κι έτσι καταλήγουμε λοιπόν στο να έχουμε ανθρώπους να υποστηρίζουν πιστά τον αριστερό απολυταρχισμό, πολλές φορές χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται, λόγω πλύσης εγκεφάλου. Ποιος επιθυμεί αυτό για τα παιδιά του, τα παιδιά των φίλων και συγγενών του; Ποιος επιθυμεί αυτό για τον λαό του; Κανείς εκτός από την προαναφερθείσα μειοψηφία που επιδιώκει ακριβώς αυτό.
     Από την άλλη, δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί σοβαρά οτι αυτό το λυπηρό και επικίνδυνο φαινόμενο είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό της Αριστεράς. Διότι δεν είναι. Όμως εξετάζοντας αντικειμενικά, δεν έχουμε ακραίους του Κέντρου - εκτός κι αν τους παράγουμε κι αυτούς μέσω καινοτομίας. Οι ακραίοι εκ Δεξιών, λοιπόν, μετά τον Χίτλερ, δεν έχουν - ευτυχώς - στον ήλιο μοίρα. Δηλαδή, δεν ελέγχουν με κανέναν τρόπο την εξουσία στην χώρα μας και την Δύση γενικότερα και ούτε πρόκειται - εκτός και αν η Αριστερά συνεχίσει να προωθεί την ατζέντα των ακραίων της, κι έτσι ως συνέπεια καταφέρει απο αντίδραση να σπρώξει κόσμο στο άλλο άκρο, δηλαδή την άκρα Δεξιά, ως αντίπαλο δέος, όπως ακριβώς έκαναν κι ο Χίτλερ με τον Στάλιν, κατηγορώντας οι μεν τους δε για να πολώσουν τους πολίτες που αρχικά δεν ήταν ακραίοι ως επί το πλείστον, κι ωστόσο τελικώς συστρατεύτηκαν μαζί τους.
     Το γεγονός, λοιπόν, οτι οι ακραίοι εκ δεξιών δεν έχουν στον ήλιο μοίρα πολιτικά, οφείλεται στο οτι  η βαρβαρότητες που παρήγαγε το ναζιστικό καθεστώς έγιναν ευραίως γνωστές, και γι'αυτό δεν είχαμε ποτέ κυβερνήσεις, ακόμη και της Δεξιάς, που έκλειναν το μάτι ή έδιναν λόγο στους ακρο-δεξιούς, ακολουθώντας ακροδεξιά ατζέντα. Ίσα-ίσα, επειδή το "ακροδεξιός" είναι ένα στίγμα που κανείς δεν θέλει πάνω του, όλοι και ιδιαίτερα οι Δεξιοί κάνουν τα πάντα για να μη τυχόν χαρακτηριστούν ως τέτοιοι - σε σημείο να αναρωτιέσαι τελικά αν είναι όντως Δεξιοί. Ενώ το να είσαι ακροαριστερός δεν είναι στίγμα, αλλά πολλές φορές αντιμετωπίζεται και ως τίτλος τιμής που κάποιοι μάλιστα διεκδικούν. Αυτό οφείλεται στην μη επαρκή γνώση της κατάστασης επί κομουνιστικών συστημάτων που ήρθαν στην εξουσία, όπως στην Σοβιετική Ένωση και την Κίνα.
     Έτσι, βλέπουμε σήμερα τον Τσίπρα ως πρωθυπουργό και την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να πηγαίνουν ακριβώς αντίθετα στην θέληση σύσσωμου του Ελληνικού λαού στο θέμα του Σκοπιανού, για παράδειγμα, κι αντί να έχουν ένα απολογητικό ύφος, αντιθέτως, νιώθουν πως τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα να τον κατακρίνουν κιόλας, διότι είναι Αριστεροί, και άρα δεν γίνεται να είναι οι κακοί της υπόθεσης, ενώ όσοι τους αντιτίθενται, ακόμη κι αν είναι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων, θα πρέπει συμπερασματικά να είναι οι κακοί, δηλαδή, να δεξιο-φασιστοφέρνουν. Κι έτσι βλέπουμε το παράδοξο η κυβέρνηση να πηγαίνει αντίθετα στον λαό και να τον βρίζει και ως φασιστοειδή απο πάνω επειδή έχει κι αντίρρηση, ενώ η αντιπολίτευση που όλοι θα περίμεναν να είναι ξεκάθαρα στο πλευρό της πλειοψηφίας, μιας και πολιτικά, ιδεολογικά, αλλά και στρατηγικά λόγω εκλογών θα ήταν αναμενόμενο, να φοβάται να τοποθετηθεί ξεκάθαρα μην τυχόν και στιγματιστεί από τους άστοχους χαρακτηρισμούς της κυβέρνησης ως "φασιστική". Η ασυμμετρία είναι επιβλητικά προφανής. Η Δεξιά συχνά φοβάται να μιλήσει και να πράξει ως Δεξιά, και η Αριστερά συμπεριφέρεται ως φασιστοειδής, ριζοσπαστικός κομουνισμός. Επίσης, είναι χαρακτηριστικό το οτι ενώ ο πατριωτισμός των Ελλήνων βάλλεται βάναυσα απο την παρούσα κυβέρνηση, η Χρυσή Αυγή που εκπροσωπεί την άκρα Δεξιά βρίσκεται εντυπωσιακά χαμηλά - κάτι που αποδεικνύει χωρίς αμφιβολία πως ο Ελληνικός λαός δεν συμπορεύεται σε καμία περίπτωση με πραγματικούς φασίστες.
     Σε μια υγιή Δημοκρατία, λοιπόν, είναι αναγκαίο να συνυπάρχουν η Αριστερά και η Δεξιά, ώστε να αλληλοσυμπληρώνονται όπου και όποτε χρειάζεται, διατηρώντας τις διαχρονικές τους αξίες και τους ευκρινείς τους ρόλους. Είναι καθήκον όλων μας λοιπόν, και δη των Αριστερών, να πάρουν την Αριστερά από τα χέρια των ακραίων ιδεολόγων, να τους περιθωριοποιήσουν, ώστε να εκπροσωπηθεί ξανά η υγιής πλειοψηφία της. Κι έτσι θα βοηθήσουν παράλληλα και την Δεξιά να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Έτσι μόνο θα αποφευχθεί η επανάληψη μερικών εκ των σκοτεινότερων στιγμών  στην ιστορία της Ανθρωπότητας που μας πλήγωσαν φρικτά τον προηγούμενο αιώνα.

Οι περισσότεροι μιλούν για τη Δημοκρατία

Οι περισσότεροι μιλούν για τη Δημοκρατία

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Οι περισσότεροι μιλούν,
ωρύονται και σκίζονται
για τη δημοκρατία
λες και αυτή αρκεί
απο μόνη της
μα όταν ο άνθρωπος
που είναι και ψηφοφόρος
δεν ενδιαφέρεται πραγματικά
να μάθει όλα τα δεδομένα
που αφορούν το παρελθόν
και το μέλλον της πατρίδας του
ασχολείται μόνο με τον κομματισμό,
πέφτει θύμα λαϊκισμού
και στη συνέχεια κατηγορεί
πάντα τους άλλους
που τον κορόιδεψαν
γι'αυτό μην περιμένεις παθητικά
τα πάντα απο τους άλλους,
ενημερώσου, σκέψου και δράσε
γιατί είσαι άξιος της μοίρας σου.

Εκλογές, δημοψήφισμα και Μικρασιατική Καταστροφή

Εκλογές, δημοψήφισμα και Μικρασιατική Καταστροφή

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Όταν έχουμε κοντή μνήμη, επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, ξανά και ξανά. Οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα είναι πολύ ωραίες δημοκρατικές διαδικασίες, ποιός δημοκράτης άνθρωπος διαφωνεί με αυτό; Το θέμα είναι οτι δεν τα κάνουμε όποτε να'ναι. Διότι όταν το timing δεν είναι σωστό, τα χειρότερα έρχονται, κι όταν δεν είμαστε προετοιμασμένοι, χάνουμε. Όλοι μας.

"Κρίσιμη καμπή για την εξέλιξη της Μικρασιατικής εκστρατείας αποτέλεσαν οι εκλογές του 1920. Το αποτέλεσμα των εκλογών, μέσα σε συνθήκες Εθνικού Διχασμού και δυσαρέσκειας του ελληνικού λαού για την παρατεταμένη παραμονή των ελληνικών στρατευμάτων στην Μικρά Ασία, ήταν καθοριστικό για την μετέπειτα ιστορία του Ελληνικού Έθνους".

"Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ηττήθηκε στις εκλογές από τον Δημήτριο Γούναρη, ο οποίος στις προεκλογικές του δεσμεύσεις είχε περιλάβει την άμεση διακοπή των εχθροπραξιών. Μόλις ένα μήνα πριν, ο φιλο-Αντατικός Βασιλιάς Αλέξανδρος πέθανε αιφνιδίως".

"Το Νοέμβριο του 1920, ο Κωνσταντίνος Α΄ επέστρεψε στο θρόνο ύστερα από Δημοψήφισμα. Ο Κωνσταντίνος ήταν εξαιρετικά αντιπαθής στις Συμμαχικές δυνάμεις για το ρόλο που διαδραμάτισε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία, οι οποίες είχαν προειδοποιήσει την νέα κυβέρνηση για το τι θα σήμαινε μια πιθανή επιστροφή του Κωνσταντίνου στις σχέσεις τους με αυτή, παρέδωσαν διακοινώσεις με τις οποίες δεν αναγνώριζαν τον Κωνσταντίνο ως αρχηγό του κράτους και πάγωσαν όλα τα δάνεια που είχανε δρομολογηθεί προς την Ελλάδα".

"Μερικούς μήνες αργότερα το σκηνικό αλλάζει ριζικά. Η Τουρκία με ηγέτη τον Μουσταφά Κεμάλ καταφέρνει να συνθηκολογήσει μετά την Γαλλία, Ρωσία και με την Ιταλία και να επιτύχει την προμήθεια του Τουρκικού στρατού με πολεμικό υλικό από τις προαναφερόμενες χώρες".

"Τον Μαΐο του 1922 η κυβέρνηση Γούναρη παραιτήθηκε υπό το βάρος των εξελίξεων και την εξουσία ανέλαβε κυβέρνηση υπό τον Νικόλαο Στράτο".

"Σε διπλωματικό επίπεδο, οι προσπάθειες που γινόντουσαν όλο αυτό το διάστημα (Συνέδρια του Λονδίνου), μεταξύ Δυνάμεων, Ελληνικής κυβέρνησης και Τούρκων εκπροσώπων για συμβιβαστική λύση, δεν κατέληγαν σε κάποια συμφωνία. Εν τω μεταξύ , η οικονομική κατάσταση της χώρας βρισκόταν σε τραγικό επίπεδο".

Την συνέχεια την ξέρουμε όλοι: Μικρασιατική καταστροφή, εκχώρηση Κωνσταντινούπολης και Ανατολικής Θράκης.

Πόσοι όμως το θυμόμαστε; Και πόσοι το υπενθυμίζουμε στον λαό μας για να τον βοηθήσουμε να αποτρέψει ανάλογα στρατηγικά ιστορικά λάθη; 

Κατανόηση στους οργισμένους συνανθρώπους μας, είμαστε μαζί, απλώς δε το ξέρουν ακόμη.

Κατανόηση στους οργισμένους συνανθρώπους μας, είμαστε μαζί, απλώς δε το ξέρουν ακόμη

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Στην ερώτηση γιατί σχεδόν αποκλειστικά οι στρατευμένοι απο τη μια πλευρά τραμπουκίζουν με κάθε ευκαιρία ανθρώπους απο την άλλη, η απάντηση είναι γιατί υπάρχουν ακόμη οι Έλληνες που για όλα τους φταίνε οι άλλοι. Και ξέρουμε πολύ καλά τι πρόκειται να ψηφίσουν. Γνωρίζουμε καλά, και ας γνωρίζουν και αυτοί, πως η οργή τους θα γυρίσει εναντίον τους και φυσικά κι εναντίον μας διότι είμαστε ένας λαός, μία πατρίδα. Γι'αυτό, κατανόηση, και αλληλεγγύη. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει οτι είμαστε μαζί ακόμη. Θα το κάνουν στη συνέχεια όταν όλοι μαζί θα κυνηγάμε αυτούς που μας έβαλαν να αποφασίσουμε "δημοκρατικά" εν καιρώ "πολέμου". Αν αυτό ήταν αποτελεσματικό θα το ξέραμε αιώνες τώρα και στο στρατό δεν θα είχαμε ιεραρχία, την ώρα της μάχης θα κάναμε δημοψηφίσματα για το πώς να δράσουμε.

Η εξουσία της βλακείας.

Στατιστικά, οι περισσότεροι είναι βλάκες. 
H δημοκρατία μας σήμερα βασίζεται στην απόφαση των περισσoτέρων. 
Τώρα, πώς καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα σύστημα που να δίνει δύναμη κι εξουσία στην βλακεία, είναι άξιον απορίας. 
Και μετά αναρωτιούνται οι ίδιοι, γιατί η κοινωνία πάει κατα διαόλου. 
Βλάκες είπαμε, τι μπορείς να τους πείς?

Σκέψου πριν ψηφίσεις με κριτήριο την ΑΟΖ

Σκέψου πριν ψηφίσεις με κριτήριο την ΑΟΖ

Θεοδωρής Τσιαμίτας


-Πιστεύεις οτι θα αλλάξει κάτι τώρα?
-Μετά τις εκλογές εννοείς... Εσύ?
-Εγώ δεν το πιστεύω.
-Τότε με τι κριτήριο ψήφισες?
-... Το να μην βγούν οι ίδιοι.
-Είχες κάτι προσωπικό με τους "ίδιους"?
-Όχι, αλλά αυτοί μας οδήγησαν σ'αυτά τα χάλια.
-Και νιώθεις οτι τώρα τους τιμωρείς?
-Ναι.
-Να σου θυμίσω οτι εσύ ήσουν που τους ψήφισες κι εκείνους.
-Ναι αλλά όχι για να κάνουν αυτά.
-Τότε γιατί τους ψήφιζες συνεχώς για τρείς δεκαετίες συνεχόμενα ενώ έβλεπες τι κάνουν, ή μάλλον τι δεν κάνουν?
-Μάλλον γιατί με βόλευε κι εμένα.
-Άρα έμμεσα είσαι κι εσύ ένας εκ των "ίδιων".
-Ίσως έχεις δίκιο.
-Και πρέπει να αντιληφθείς πως τιμωρώντας αυτούς, τιμωρείς και τον ίδιο σου τον εαυτό.
-Πώς?
-Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις αντιλαμβάνονται τον θυμό και την οργή σου. Άρα είναι πολύ εύκολο όντας τόσο τυφλωμένος απο αυτά τα συναισθήματα να σε εκμεταλευτούν προς ώφελός τους. Είναι η ευκαιρία τους. Και κάποιες εξ αυτών έχουν ιδιαίτερα επικίνδυνες θέσεις που ίσως αποδειχθούν ακόμη χειρότερες για την πατρίδα, άρα και για σένα. Περισσότερο ακόμη απ'ότι έχεις πάθει ώς τώρα.
-Και τι θα έπρεπε δηλαδή να κάνω?
-Να αφήσεις τους περίεργους πειραματισμούς για άλλες εκλογές. Τόσες και τόσες ψήφιζες τους ίδιους. Δεν είναι τώρα η ώρα για παιχνίδια. Αυτές οι εκλογές είναι οι πιο κρίσιμες για όλους μας.
-Δηλαδή μου προτείνεις να ξαναψήφιζα τους ίδιους?
-Σου προτείνω να ψήφιζες για την ΑΟΖ. Άρα είτε τον έναν απο τους δύο εκ των "ίδιων" που έχει δεσμευτεί σοβαρά και κατηγορηματικά για την θέσπισή της, είτε τον άλλον, εκτός των "ίδιων" που την προωθεί κι αυτός σοβαρά, έχοντας κατανοήσει την αξία της.
-Ναι αλλά και πάλι θα αλλάξει έτσι κάτι?
-Τα πάντα. Είναι οι πρώτες εκλογές σε αυτόν τον τόπο που απο αυτές και μετά θα αλλάξουν τα πάντα.
Διότι η ΑΟΖ είναι τόσο ισχυρό χαρτί που όταν το παίξουμε τα δεδομένα δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια.
-Είναι όλα αυτά πραγματικότητα?
-Αυτή θα είναι η επόμενη πραγματικότητα για την Ελλάδα και όλους τους Έλληνες.
-Άρα έπρεπε να ψηφίσω με κύριο κριτήριο την ΑΟΖ σ'αυτές τις εκλογές.
-Ναι. Είναι η μόνη λύση στην κρίση, το μέλλον αυτού του τόπου και των παιδιών του.

Ελληνισμός, δημοκρατία, μέλλον κι εκλογές.

Ελληνισμός, δημοκρατία, μέλλον κι εκλογές.

Υπάρχει η σοφή ρήση που λέει: ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ εν βρασμώ ψυχής. Οι εκλογές είναι η σοβαρότερη απόφαση που έχει ένας λαός να πάρει μέσα στα πλαίσια δημοκρατίας. Θα ψηφίσουμε ορθά και λογικά ξέροντας τι θέλουμε ή τυφλωμένοι απο οργή? Θα ψηφίσουμε με συγκεκριμένες απαιτήσεις και στρατηγική που συμπεριλαμβάνει φυσικά εκτός απο το παρόν το άμεσο και το απώτερο μέλλον ή απο καθαρή αντίδραση? Διότι θέλουμε να "τιμωρήσουμε" τα δύο κλασσικά μεγάλα κόμματα και να έρθει η "αλλαγή" απo ένα άλλο κόμμα για το οποίο προσποιούμαστε πως ξεχνάμε ή δεν γνωρίζουμε καν οι περισσότεροι τις πραγματικές, ριζοσπαστικές, παλαιοκομμουνιστικού τύπου ιδεοληψίες του και αρεσκόμαστε τώρα στην λαϊκίστικη ρητορική του. Η αλλαγή απο μόνη της δεν είναι καλή. Υπάρχει κι αλλαγή προς το χειρότερο. Προσοχή και υπευθυνότητα. Ψάχνουμε, σκεφτόμαστε, συγκρίνουμε και κρίνουμε με λογική, όχι με θυμό. Μην μπερδεύουμε την αντίσταση με την αντίδραση. Διότι η τωρινή μας αντίδραση μπορεί να είναι απόλυτα χειραγωγίσιμη αν είναι αποτέλεσμα της στρατηγικής κάποιων άλλων εξωτερικών ή κι εσωτερικών ατομικών συμφερόντων. Για σκεφτείτε το. Ένα κόμμα του 4,5% τώρα φαίνεται να παίρνει 30%. Δηλαδή πρώτα, οι ιδέες του αντικατόπτριζαν το 4,5% της κοινωνίας μας αλλά τώρα τις υιοθέτησαν σχεδόν όλοι μαζί ξαφνικά? Η απάντηση είναι προφανής και είναι "όχι" βέβαια. Απλά όπως πάντα η μάζα δεν θέλει δυστυχώς και πολύ για να "πέσει" και να "μασήσει". Η δήθεν επαναστατική τους ρητορική ήρθε πάνω στην ώρα, τώρα που όλοι είναι εξοργισμένοι απο τις προηγούμενες κυβερνήσεις με αποτέλεσμα αυτοί να φαντάζουν τώρα ώς "οι τιμωροί του κατεστημένου" και "λαϊκοί επαναστάτες-σωτήρες" απο ακραίοι και περιθωριακοί που ήταν παλιότερα. Κάνω επίκληση στην λογική των ανθρώπων που θα το διαβάσουν αυτό. Είναι ώρα , επιτέλους, ως λαός, να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Εμείς είμαστε οι Έλληνες της εποχής αυτής. Ας μην είμαστε περήφανοι μόνο για τους προγόνους μας. Ας φερθούμε με λογική και κριτική σκέψη. Ας αντισταθούμε με την σοβαρή, υπεύθυνη και συνειδητοποιημένη στάση μας ενάντια στην ισοπέδωση αιώνιων και πανανθρώπινων αξιών όπως είναι ο Ελληνισμός. Ας συμβάλουμε κι εμείς στην εξέλιξη του μέλλοντος. Είναι τόσο απλό, άμεσο και πρακτικό.
      Βλέπετε συνεχώς να γράφω -όπως και αρκετοί άλλοι- για την την αξία της Α.Ο.Ζ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) και την ανάγκη της θέσπισης κι οριοθέτησής της ως κράτος. Πολλοί μου λένε πως "φαγώθηκα". Άλλοι πως την "θεοποίησα". Μα δεν καταλαβαίνουν πως δεν κάνω κάτι άλλο απο το να λέω τις πραγματικές ιδιότητές της και την δύναμη που θα μας δώσει οικονομικά, γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά. Άρα αν κάποιοι είναι τόσο μικροί που δεν αντέχουν την αλήθεια της ΑΟΖ και της προσδίδουν "Θεϊκά" στοιχεία θέλοντας να πούν πως τους φαντάζει σαν ψέμα, είναι δικό τους πρόβλημα. Να τα βρούν με τον εαυτό τους. Δεν απασχολεί την πατρίδα. Χαίρομαι λοιπόν όταν μου λένε πως "φαγώθηκα" με την ΑΟΖ γιατί τότε ξέρω πως το πρόσεξαν, άρα θα διάβασαν, άρα θα έμαθαν και πλέον θα ξέρουν πως είναι πραγματικά ο μόνος δρόμος προς το μέλλον του λαού και της χώρας μας. Θέλουμε δεν θέλουμε έχουμε τεράστιο φυσικό πλούτο. Τι να κάνουμε, ο Θεός μας έβαλε εδώ πάνω. Αυτό τί σημαίνει? Οτι θα είναι προσβολή να δείξουμε τέτοια ανευθυνότητα και να μην τον χρησιμοποιήσουμε για να βγούμε απο αυτή την κρίση μιζέριας. Δεν είναι ούτε επιστημονική φαντασία, ούτε κάποια συνωμοσία. Πλέον έχουμε την τεχνολογία και την τεχνογνωσία που μας επιτρέπει να ξέρουμε (και να ξέρουν και οι διπλανοί μας που προσπαθούν να δημιουργούν συνεχώς προβλήματα, με τις φωνές και τις απειλές τους τόσα χρόνια) πως η εξόρυξη φυσικού αερίου κυρίως στο Ιόνιο και νότια κι ανατολικά της Κρήτης, στα πλαίσια της Ελληνικής ΑΟΖ θα μας επιφέρει για πάρα πολλά χρόνια τεράστια κέρδη. Πολύ απλά, το χρέος μας είναι ένα μικρό ποσοστό μπροστά στο οικονομικό ώφελος που θα έχουμε απο της εξορύξεις. Είναι τρομερό κι αξιολύπητο να μιζεριάζουμε και να παίρνουμε τόσο σκληρά κι απάνθρωπα μέτρα ενάντια σ'έναν λαό που δεν βγάζουν πουθενά, απεναντίας, χειροτερεύουν διαρκώς την κατάσταση ενώ ταυτόχρονα κάτω απο το έδαφος των θαλασσών μας υπάρχει "χρυσάφι". Η ΑΟΖ είναι λοιπόν που θα μας επιτρέψει νόμιμα σύμφωνα με το Δίκαιο της θάλασσας που δημιουργήθηκε το 1982 και έχει υπογραφτεί απο περισσότερες απο 130 χώρες παγκοσμίως, να εκμεταλευτούμε τον πλούτο αυτόν και να γίνουμε ένας απο τους ισχυρότερους "παίχτες" ενεργειακά και γεωπολιτικά ώς κράτος στην Ευρώπη, τον 21ο αιώνα. Αυτό είναι το όραμα της πατρίδας που θα γίνει και η επόμενη πραγματικότητα. Όσοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ακολουθήσουν θα μείνουν στο παρελθόν, τώρα αυτό που έχει σημασία είναι το μέλλον. Η πατρίδα μας χρειάζεται την Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη, ας της την δώσουμε κι ας μείνουμε στην ιστορία ώς η κοινωνία που θέσπισε την ΑΟΖ. Διαβάστε τα προγράμματα των κομμάτων και δείτε ποιοί μιλάνε για την ΑΟΖ κι απο πότε. Με αυτούς θα είμαστε μαζί, εφόσον είναι κι αυτοί μαζί μας. Σε αυτές τις εκλογές, ξέρουμε τι ζητάμε, ξέρουνε τι απαιτούμε. Γι αυτό και θα το πραγματοποιήσουν, εφόσον θέλουν να αναλάβουν την εξουσία. Αλλιώς θα πάνε αμέσως στα σπίτια τους. Ας τους δώσουμε λοιπόν την ευκαιρία να κάνουν το 2012 το έτος της ΑΟΖ. Στις 17 Ιουνίου, ψηφίζουμε με στρατηγική για το μέλλον.

Θ.Τ.

Περί προεκλογικής περιόδου.

Μιάς και διανύουμε την πιό κρίσιμη προεκλογική περίοδο των τελευταίων χρόνων-κι εφόσον θέλω να είμαι υπεύθυνος πολίτης -άρα οφείλω να ψάχνω, να ενημερώνομαι, να σκέφτομαι, να κρίνω, να συγκρίνω και να επιλέγω- μου ήρθε μια σκέψη που επεξεργάζομαι αυτή την στιγμή και είναι ανάγκη να μοιραστώ. Θεωρώ οτι σαν ψηφοφόροι δεν πρέπει να είμαστε μονάχα παθητικοί, δηλαδή να ακούμε λεγόμενα, θέσεις, προτάσεις κι υποσχέσεις και να επιλέγουμε ποιές μας γυαλίζουν περισσότερο στο μάτι, αλλά είναι το πρέπον να είμαστε και ενεργητικοί, δηλαδή να έχουμε κι οι ίδιοι προτάσεις και αιτήματα απο τους πολιτικούς. Αντί μονάχα να ακούμε τι έχουν να μας πούν, να έχουμε κι εμείς να τους πούμε, να τους ζητήσουμε, να απαιτήσουμε. Εξ'άλλου έτσι δημιουργήθηκε η δημοκρατία. Οι Αθηναίοι πολίτες ζητούσαν, απαιτούσαν και έλεγαν την γνώμη τους ανοιχτά στους πολιτευόμενους.
Υπάρχει μια ύπουλη νοητική παγίδα για τους ψηφοφόρους που είναι περισσότερο παθητικοί σε κάθε προεκλογική φάση που δεν την βλέπουν και συνεχίζουν να πέφτουν σ'αυτή. Διότι έτσι, οι υποψήφιοι είναι που ορίζουν το παιχνίδι ψυχολογώντας την μάζα και βλέποντας τις αντιδράσεις της. Έτσι παρασκευάζουν ή ανασκευάζουν τα λόγια τους μέχρι να διασφαλίσουν πως θα κερδίσουν την εύνοια μεγάλου ποσοστού της. Επειδή όμως δεν είναι βλάκες, ξέρουν πώς να θέσουν τις υποσχέσεις τους, πώς να τις πλασάρουν ώστε αρχικά να ακουστούν ωραίες, να δελεάσουν κι έπειτα όταν δεν θα εφαρμοστούν να μπορούν να δικαιολογηθούν. Έτσι, ο μοναδικός τους στόχος γίνεται η νίκη στις εκλογές, όχι το καλό της χώρας και των ανθρώπων της. Και γι'αυτό λένε και υπόσχονται τα πάντα, αλλά αυτά "τα πάντα" μένουν στα λόγια. Ως αποτέλεσμα δεν υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα και δεν προχωράει η ανάπτυξη της παιδείας, της οικονομίας, του πολιτισμού.  Εκτός αυτού, αφήνει τους πολιτικούς ελεύθερους να κάνουν σχεδόν ότι θέλουν, να δρούν ατομιστικά, χωρίς να αισθάνονται πίεση κι έλεγχο απο τους πολίτες. Όλα αυτά είναι που δημιουργούν τις κρίσεις. Οικονομικές και μή.
Τώρα όπως έχει η κατάσταση είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε οτι η ΑΟΖ είναι η μόνη λύση στο πρόβλημα που έχουμε σαν κράτος και να απαιτήσουμε απο όλους τους πολιτικούς που διεκδικούν την εξουσία της χώρας να δεσμευτούν στην θέσπιση και μετά την οριοθέτησή της. Το χρέος είναι μονάχα ένα μικρό ποσοστό μπροστά στο κέρδος που θα έχουμε απο το αέριο και το πετρέλαιο του Αιγαίου, του Ιoνίου και νότια της Κρήτης. Μπορούμε να γίνουμε μια μεγάλη πετρελαιοπαραγωγός χώρα παγκοσμίου εμβέλιας. Αυτά δεν είναι απλώς λόγια μα μελέτες, έρευνες κι επιστημονικές ενδείξεις.  Για να αρχίσουν εξορύξεις όμως είναι αναγκαία πρώτα η θέσπιση της ΑΟΖ όπως προβλέπεται απο το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Αυτό είναι το όραμα του ελληνικού λαού πλέον, αυτό ζητούμε και απαιτούμε όλοι όσοι καταλαβαίνουμε την αξία του. Οπότε στις εκλογές της 17 Ιουνίου ψηφίζουμε για να βγάλουμε την κυβέρνηση που θα θεσπίσει την ΑΟΖ.

Εκλογές.

Εκλογές

Έρχονται εκλογές. Αν ενδιαφέρεσαι, ψάξε, ψάξε καλά, άκουσε κι αποφάσισε συνειδητά ποιός θέλεις να αναλάβει την κυβέρνηση της χώρας και γιατί. Έχε ακόμη στο μυαλό σου πως θα είσαι υπεύθυνος για το αποτέλεσμα της ψήφου σου. Δεν μπορείς να γκρινιάζεις μόνο. Πρέπει να πράξεις κιόλας. Είσαι ενήλικος, λογικός πολίτης μιας χώρας που δημιούργησε την δημοκρατία και τον πολιτισμό. Είσαι ο πολίτης της χώρας των αγώνων και της αντίστασης, μιας χώρας ελεύθερης. ΕΝΔΙΑΦΕΡΣΟΥ, ΣΚΕΨΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ, ΕΙΣΑΙ ΥΠΕΥΘΗΝΟΣ, ΕΧΕΙΣ ΚΑΘΗΚΟΝ! 

Θ.Τ.

Ποσότητα ή ποιότητα?

Είναι πολλοί που αντιγράφουν, λίγοι που γράφουν.
Είναι πολλοί που παπαγαλίζουν, λίγοι που κατανοούν.
Είναι πολλοί που μονάχα λένε, λίγοι που κάνουν πραγματικό έργο.
Κι όμως επιμένουμε στην δημοκρατία της ποσότητας, όχι της ποιότητας.
Κι αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι τα πράγματα σωστά?
Αυτοί οι λίγοι έχουν πάει την ανθρωπότητα μπροστά ως τώρα, συχνά ενάντια στους πολλούς της εποχής τους. Είναι λίγοι, αλλά μεγάλοι, γι'αυτό και μπορούν να το κάνουν.

Όλοι είναι σημαντικοί, γι'αυτό υπάρχουν. Για να κάνουν αυτό που μπορούν.
Ας μην ξεχνάμε όμως την ιεραρχία. Κι ας επιλέξουμε, είμαστε της ποσότητας ή της ποιότητας?