Ο Δάσκαλος.

Ο Δάσκαλος δεν είναι σαν τον καθηγητή, δε σου τυχαίνει, αλλά τον επιλέγεις, γιατί είναι ικανός να σε βοηθήσει να γίνεις αυτό που θέλεις.

Η σκληρότητα δεν είναι πάντα κακή.

Η σκληρότητα δεν είναι πάντα κακή

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Είναι σκληρή η ζωή ενός ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. 
Είναι σκληρή η ζωή μιας διάνοιας μέσα στην βλακεία. 
Είναι σκληρή η ζωή του πέους μέσα σ'ένα αιδοίο. 
Είναι ανάγκη μερικές φορές να είσαι σκληρός, όχι επιλογή, και δεν είναι πάντα κακό.

Επέλεξες ή όχι?

Δεν επέλεξες απο ποιούς θα γεννηθείς, δεν επέλεξες το που θα γεννηθείς, δεν επέλεξες το πότε. Δεν επέλεξες την κοινωνία που θα σε γαλουχήσει ούτε το περιβάλλον που θα έχεις γύρω σου την στιγμή που γεννήθηκες. Δεν επέλεξες βέβαια ούτε τα γεγονότα που θα συνέβαιναν κατά την διάρκεια της διαδικασίας μεγαλώματός σου ή τα ερεθίσματα που θα δεχτείς, και σίγουρα ούτε τον δείκτη νοημοσύνης σου που έχει να κάνει με την αφομοίωση και την διαχείρισή τους εφόσον σου επιτρέπει να έχεις αντίληψη και σκέψη. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα σου, κυρίως στα πρώτα χρόνια της ζωής σου, τα οποία θα είναι τα χαρακτηριστικά σου θεμέλια και πάνω σ'αυτά θα χτίσεις οτιδήποτε καινούριο, άρα αναγκαστικά θα πρέπει να είναι συμβατό μαζί τους όχι κάτι ριζικά διαφορετικό. Αυτή είναι η κλασσική περίπτωση ενός κλασσικού αν μπορούμε να πούμε ανθρώπου. Το θέμα είναι πως σ'αυτή την περίπτωση το άτομο δεν είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής μα τύχης σε σχεδόν απόλυτο βαθμό. Ο άνθρωπος όμως διαθέτει νοημοσύνη, σκέψη και συνείδηση, η οποία του επιτρέπει να κρίνει ορθολογικά. Άρα θεωρητικά είναι ικανός απαντώντας πρώτα στο γιατί, να επιλέξει ο ίδιος να γίνει αυτός που θέλει να είναι κι όχι αυτός που έτυχε να γίνει. Κι επειδή όπως μας είπε κι ο Σωκράτης "ζωή που δεν εξετάζεται φιλοσοφικά δεν αξίζει να την ζεις" είναι το πρέπον να το δούμε και να εργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά περήφανοι γι'αυτό που είμαστε διότι θα είναι επιλογή μας. Με αυτό τον τρόπο γίνεσαι υπεύθυνος άνθρωπος.

Είμαστε ότι σκεφτόμαστε.

Είμαστε ότι σκεφτόμαστε
Θεοδωρής Τσιαμίτας


Θα μπορούσε κάποιος γεμάτος όσο εγώ να αδειάσει ξαφνικά, μέσα σε λίγες μέρες? Δεν εννοώ φυσικά απο λίπος ή μυική μάζα μα απο σκέψεις, συνείδηση, συναισθήματα. Κι όμως ο Αύγουστος ειδικά σίγουρα ήταν ένας μήνας που με ταρακούνησε λίγο διότι με έβγαλε "εκτός". Το οτι βρήκα καινούρια δουλειά και βέβαια έχει παίξει σημαντικό ρόλο σ'αυτή την αλλαγή. Δεν την περίμενα απλά τόσο μεγάλη. Η καθημερινότητα άλλαξε και πάντοτε όταν συμβαίνει αυτό θέλει έναν χρόνο προσαρμογής. Καινούριες γνωριμίες, άλλες λιγότερο κι άλλες περισσότερο μα όλες ενδιαφέρουσες νομίζω. Φλέρτ με ανθρώπους του αντίθετου φύλλου ήταν ένα καθημερινό φαινόμενο, έτσι για ένα διάστημα ενός περίπου μηνός όλα αυτά γέμισαν τον χρόνο μου αλλά σαν να με άδειασαν απο ουσία. Έμπνευση ούτε γι'αστείο. Η δημιουργικότητά μου έπεσε στο μηδέν. Δεν έγραψα τίποτα, δεν συνέθεσα τίποτα, δεν σκέφτηκα τίποτα, δεν έκανα τίποτα ουσιαστικό. Ήταν ένας έντονος μήνας αλλά που δεν άφησε τίποτα πίσω του. Όλα όσα έγιναν-ή τα περισσότερα τουλάχιστον-απλώς πέρασαν χωρίς να αφήσουν στίγματα για το μέλλον, οπότε δεν έχουν σημασία και απ'το παρόν περάσαν στο παρελθόν για να μείνουν εκεί και μάλλον να ξεχαστούν με το πέρασμα του χρόνου. Κι όσο αυτός περνούσε ένιωθα πιο αμήχανα όσο έβλεπα οτι δεν συμβαίνει ή δεν κάνω κάτι πραγματικά αξιόλογο με αποτέλεσμα να πέφτει η αυτοεκτίμησή μου στα πατώματα. Κι αυτό είναι ότι χειρότερο διότι μετά συνειδητοποίησα οτι πολλές φορές έκανα -η παραλίγο να έκανα- κουταμάρες που μόνο σκοπό είχαν να την ανεβάσουν. Αλλά όταν ο σκοπός σου είναι να κερδίσεις κάποιον/κάποια/κάποιες μόνο και μόνο για αυτοεπιβεβαίωσή σου... είναι κρίμα! Και ανώριμο... Οπότε κάθησα και σκέφτηκα και συνειδητοποίησα το τι κάνω και αφού πλάκωσα στις μπουνιές (νοητικά) τον εαυτό μου, συνήλθα. Οπότε βάζω ένα τέρμα σ'αυτό το ανόητο πλάσμα που έζησε τον τελευταίο μήνα και επιστρέφω δριμύτερος και πιο γεμάτος απο ποτέ. Ζητώ συγγνώμη απ'αυτές/ούς που ίσως και να 'πρεπε. Τώρα λοιπόν καταλαβαίνω τι συνέβαινε και γιατί. Γι'αυτό τον τελευταίο αυτό μήνα δεν αισθανόμουν καλά με τον εαυτό μου, διότι ήμουν ο ανάλογος των σκέψεών μου, οι οποίες δεν ήταν και μεγάλου "επιπέδου". Πάντοτε είμαστε αποτέλεσμα των σκέψεών μας. Πάντοτε είμαστε υπεύθυνοι. Γι'αυτό και είμαστε ότι σκεφτόμαστε.