Με το βλέμμα το ερωτευμένο / With the look of the one in love.

Με το βλέμμα το ερωτευμένο
Θεοδωρής Τσιαμίτας

Όταν σε κοιτάζω και πάλι με το βλέμμα το ερωτευμένο,
πλημμυρίζεις συναίσθημα
στου οποίου τον βυθό αφήνομαι
ώσπου να γεμίσει τους πνεύμονές μου
με πάθος για την ζωή, την ομορφιά, την ανθρωπιά.
Ο θάνατος δεν με φοβίζει τότε,
καμία φοβία δεν έχει δύναμη να με σπρώξει μακριά από την παντοδύναμη αγάπη,
αυτή την ανίκητη δύναμη που όσο πιο μεγάλες είναι οι δυσκολίες,
τόσο πιο απόλυτα  ισχυρότερη γίνεται,
κι ακλόνητη σκορπίζει το φως γενναιόδωρα παντού, σε όλους, δίχως εξαιρέσεις,
και σαν αυτό του big bang, πυροδοτεί την συνέχεια της πολυκυκλικότητας.
Μαζί, αγάπη μου, πάντοτε!


With the look of the one in love
Theodoris Tsiamitas

When I look at you again with the look of the one in love,
you are flooding with feeling
on whose depth I am letting myself sink
until it fills up my lungs
with passion for life, for beauty, for humanity.
Death, then, scares me not,
and no phobia has the power to push me away from the all-powerful love;
this invincible power that the bigger the difficulties are,
the more, absolutely powerful it becomes,
and, being unfaltering, it is spreading the light generously, everywhere, to all, with no exceptions,
and like the one of the Big Bang, it triggers the continuity of the polycyclicity.
Together, my love, always!

Σκέψου

Σκέψου
Θ. Τσιαμίτας

Πρόσεχε τι αναζητάς.
Αναρωτήσου γιατί.
Σκέψου το μετά.
Πριν.
Δεν υπάρχει σοβαρός, ούτε και δίκαιος λόγος για να σπαταλήσεις χρόνο.
Τελειώνει γρήγορα, όπως κι η χαρά.
Γι'αυτό συμφέρει να την μοιραστείς εγκαίρως.
Μεγαλώνει την διάρκεια.
Αναβαθμίζει την έννοια.
Πάντα μέσω του άλλου.
Η χαρά, γίνεται μεταχαρά.
Το αίσθημα, γίνεται συναίσθημα.
Το εγώ, γίνεται υπερεγώ.
Ο εαυτός μετατρέπεται σε σύνδεσμο.
Το σύνολο μετατρέπεται σε ολότητα.
Ο χώρος γίνεται χρόνος,
η ύπαρξη γίνεται ζωή
κι οι στιγμές συνέχεια
λόγω αλήθειας.

Ο χρόνος είναι πολύς

Ο χρόνος είναι πολύς

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Ο χρόνος είναι πολύς.
Τόσο πολύς που αρκεί για να κωλοβαράω.
Τόσο πολύς που αρκεί για να το συνειδητοποιώ.
Τόσο πολύς που αρκεί για να το γράφω.
Τόσο πολύς που αρκεί για να με κατακρίνω, δημόσια μάλιστα.
Τόσο πολύς που αρκεί για να εκτονώνομαι κάνοντάς το.
Τόσο πολύς που αρκεί για να συμπεράνω οτι είμαι εντάξει λοιπόν, καλός είμαι.
Τόσο πολύς που αρκεί για να νιώσω οτι μιας και είμαι καλός, με παίρνει να κωλοβαρέσω.
Τόσο πολύς που αρκεί για να κάνω το ίδιο συνεχώς, να μη κάνω τίποτα.
Τόσο πολύς που αρκεί για να πεθάνω.
Δίχως να έχω πρώτα ζήσει.
Απλά υπήρξα.
Και;

Φτάνει λοιπόν.

Αρχίζουμε.

Υπέρβαση.

Επόμενος κύκλος.

Πολυκυκλικότητα.

Εξέλιξη.

Συνέχεια.

Αποτοξίνωση βαρέων σκέψεων

Αποτοξίνωση βαρέων σκέψεων

Ν.Λυγερός

Αποτοξίνωση βαρέων σκέψεων
θα πρέπει να κάνεις
για να μπορέσεις να ζήσεις
μέσα στη καθημερινότητα
αλλιώς δεν θ’ αντέξεις
τη σύγκρουση με τη ζωή
όπου ο καθένας
θα θελήσει να σε πείσει
ότι δεν υπάρχει
τίποτα σπουδαιότερο
από το τίποτα
γιατί αυτό δεν ενοχλεί
αφού δεν...

http://www.lygeros.org/articles.php?n=19058&l=gr

Καλό λεπτό.

Καλό λεπτό σε όλους! Και το επόμενο λεπτό θα σας ξαναευχηθώ! Και για κάθε λεπτό της ημέρας θα σας εύχομαι ξεχωριστά το ίδιο! Σε κάποια φάση θα λέγατε τι κάνει ο ηλίθιος. Γιατί δε λέει καλημέρα να τελειώνουμε και εύχεται για κάθε λεπτό ξεχωριστά; Ε, αν μπορούσατε να έχετε μια πιο πλατιά σκέψη θα καταλαβαίνατε οτι είναι το ίδιο για κάθε μέρα να ευχεστε καλημέρα. Διότι η ζωή είναι μία, ενιαία, είναι μια συνέχεια που την χωρίζουμε λόγω κοινωνίας σε μέρες και δεν ειναι οι μέρες που ως άθροισμα αποτελούν τη ζωή. Γιατί δεν ευχόμαστε λοιπόν καλή ζωή, καλή συνέχεια, αλλά ευχόμαστε κάθε μέρα καλημέρα; Σκέψου, είναι ανάγκη.

Έρωτας κι αγάπη

Έρωτας κι αγάπη

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Ερωτευόμαστε την σάρκα
ενώ αγαπάμε την ψυχή
γιατί ένστικτο είναι ο έρωτας
που σχετίζεται με την επιβίωση
ενώ η αγάπη συναίσθημα
που σχετίζεται με την ζωή,
διότι στον έρωτα
είναι ο άλλος που είναι για σένα
ενώ με την αγάπη
είσαι εσύ που είσαι για τον άλλον
αυτή η συνανθρωπιά
κάνει την διαφορά
κι ενοχλεί την κοινωνία
γιατί δεν μπορεί
να την πουλήσει και να την αγοράσει
όπως κάνει με τον έρωτα
σε χάρτινες και ψηφιακές σελίδες
και σε οίκους ανοχής
γι'αυτό, αγάπη, αγάπη, αγάπη.

Η σκληρότητα δεν είναι πάντα κακή.

Η σκληρότητα δεν είναι πάντα κακή

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Είναι σκληρή η ζωή ενός ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. 
Είναι σκληρή η ζωή μιας διάνοιας μέσα στην βλακεία. 
Είναι σκληρή η ζωή του πέους μέσα σ'ένα αιδοίο. 
Είναι ανάγκη μερικές φορές να είσαι σκληρός, όχι επιλογή, και δεν είναι πάντα κακό.

Φιλοσοφική θεώρηση της ψυχής σε μορφή διαλόγου.

«Απόδειξη περί υπάρξεως της ψυχής»

-Τι νομίζεις για την ψυχή, υπάρχει?

-Αρχικά, ένα ναι ή ένα όχι θα ήταν αυθαίρετο αν πριν δεν έχουμε ορίσει τι είναι ψυχή. Άρα πρώτα ας το ορίσουμε. Για συλλογίσου, έμψυχο δεν λέμε κάθε τι ζωντανό, το οποίο διαθέτει έναν νου που του επιτρέπει να αντιλαμβάνεται, λίγο ή πολύ;

-"Αχά". (Συμφωνεί κάνοντας αυτό το επιφώνημα με κλειστά τα χείλη, αντί για ναι, γνέφοντας το κεφάλι προς τα κάτω συλλογιζόμενος).

- Μια πέτρα δεν λέμε ποτέ πως έχει ψυχή διότι δεν έχει κανενός είδους αντίληψη. Όσος καιρός κι αν περάσει δεν πεινάει, ότι κι αν την χτυπήσει δεν πονάει. Αλλά ένα φυτό, ένα έντομο ή ένα ζώο, όπως ο άνθρωπος, σίγουρα έχει κάποια αντίληψη, βέβαια όχι ίδιου επιπέδου του καθένα, αυτό ανεβαίνει ιεραρχικά από το προηγούμενο στο επόμενο. Όλα αυτά λοιπόν τα ζωντανά δεν διαθέτουν έναν κάποιον εγκέφαλο ας πούμε που τους επιτρέπει να νιώθουν, αλλιώς πως θα καταλάβαιναν ότι πεινούν και πρέπει να τραφούν για να συντηρήσουν τον οργανισμό τους και να μη πεθάνουν πρόωρα; Ή που τους επιτρέπει να σκεφτούν, αλλιώς πως θα ήξεραν πώς, πότε και με τι να τραφούν; Ή, στην περίπτωση του ανθρώπου, που μας επιτρέπει ακόμη και να σκεφτούμε ότι σκεφτόμαστε, άρα να συνειδητοποιούμε, να συνομιλούμε, να συνεννοούμαστε, και να φιλοσοφούμε και να δημιουργούμε και να ενεργούμε αυτοβούλως;

-Σωστά.

-Συνεπώς όλα τα έμψυχα όντα δεν διαθέτουν έναν νου;

-Ασφαλώς.

-Και αυτός ο νους δεν είναι που τα ξεχωρίζει είπαμε από τα άψυχα;

-Βέβαια.

-Κατά συνέπεια αυτό που ονομάζουμε ψυχή με άλλα λόγια δεν είναι ο νους επί της ουσίας; (ο άλλος κουνάει καταφατικά το κεφάλι του).Κι αφού ορίσαμε και συν-αντιλαμβανόμαστε και συμφωνούμε πια στο τι είναι η ψυχή, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε και στο ότι υπάρχει;

-Έτσι είναι, και νομίζω πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι πια γι'αυτό. Δεν έχουμε μιλήσει ποτέ για κάτι που έχει ψυχή μα δεν έχει νου, αντιθέτως, ότι έχει νου λέμε πως έχει και ψυχή, άρα ισχύει πως πραγματικά είναι το ένα και το αυτό.

«Η διαχρονικότητα της ψυχής»

Αλλά το επόμενο ερώτημα είναι: αυτή η ψυχή-νους γεννιέται, πεθαίνει, και πότε;

-Η ψυχή-νους είναι άυλη, ωστόσο δεν παράγεται από κάτι υλικό, το οποίο είναι ο εγκέφαλός μας; Έχουμε δει ποτέ άνθρωπο, ή ζώο, ή φυτό να ζει φυσιολογικά δίχως εγκεφαλικό σύστημα;

-Όχι βεβαίως. Αυτό λοιπόν σημαίνει επίσης πως η ψυχή γεννιέται με την γένεση του εγκεφάλου μας και θα πεθάνει μαζί του;

- Ναι, μπορεί μάλλον να συμβεί κι αυτό. Ωστόσο, να κάτι ενδιαφέρον, λόγω των ιδιοτήτων της μπορεί και να επεκταθεί περισσότερο χρονικά από αυτόν, και στο παρελθόν και στο μέλλον. Κι αυτό θα το αντιληφθούμε εύκολα. Αν αναρωτηθούμε ποιες είναι οι ιδιότητές της, δεν θα πούμε πως είναι και αυτή της αποθήκευσης βιωμάτων, πληροφοριών, γνώσεων, με απλά λόγια της μνήμης;

-Σαφώς.

-Εφόσον η ψυχή μπορεί να θυμάται δεν σημαίνει πως μπορεί και να μαθαίνει;

-Φυσικά.

-Εφόσον μπορεί να θυμάται και να μαθαίνει δεν μπορεί να μάθει και να γνωρίζει και για αυτά που έχουν συμβεί νωρίτερα από την γέννηση του εγκεφάλου της; Αυτό ακριβώς δεν είναι η γνώση της ιστορίας;

-Όντως.

-Ωραία. Για την ιστορία σε υλικό επίπεδο βλέπουμε πως μελετούμε τα υλικά δεδομένα που έχουν μείνει. Για παράδειγμα κάποιο ζώο πέθανε, μετά από χρόνια βρίσκουμε τον σκελετό του και με την βοήθεια της επιστήμης μπορούμε να υπολογίσουμε είτε περίπου είτε κι ακριβώς το πότε έζησε και πότε πέθανε, ίσως και το πώς. Ένα βουνό μπορούμε επίσης αναλύοντας τα δεδομένα του εδάφους του να το χρονολογήσουμε ή και να συμπεράνουμε αν δημιουργήθηκε από κάποιον μεγάλο σεισμό, από σύγκρουση τεκτονικών πλακών, και πάει λέγοντας. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να γνωρίζουμε κάτι που συνέβη σε υλικό επίπεδο και πριν από μας, έτσι δεν είναι;

-Έτσι.

-Για να μάθουμε όμως για την διανοητική ιστορία της ανθρωπότητας, που το χαρακτηριστικό της είναι πως είναι άυλη, όπως η ψυχή, πως θα μπορούσαμε αν δεν είχανε αφήσει οι προηγούμενοί μας νοητικά δεδομένα για εμάς μέσω της καταγραφής τους; (Εδώ σηκώνει το κεφάλι και κατευθύνει το βλέμμα του πάνω στον συζητητή του για να πει στην συνέχεια κουνώντας ελαφρά το δεξί του χέρι με τον δείκτη σηκωμένο μπροστά από το πρόσωπό του για να δώσει περισσότερη έμφαση): Στο τελευταίο ρήμα δώσε μεγάλη σημασία, διότι δείχνει μια συνειδητή προσφορά που είναι και μια αλτρουιστική πράξη. (Κι εδώ ξαναπαίρνει το βλέμμα του για να το αφήσει μετέωρο και να συνεχίσει τον συλλογισμό του). Οφείλουμε τώρα να αναρωτηθούμε, τι άλλο είναι στο τέλος ένας νους, μια ψυχή, από το σύνολο των εμπειριών, των γνώσεων, των σκέψεων και των ιδεών και τελικά των πράξεών της;

-Απ’ότι αντιλαμβάνομαι δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτά.

-Και τότε, από την στιγμή που όλα αυτά καταγραφούν πάνω σε πέτρα ή σε χαρτί που θα έχει όσο δυνατόν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στις φθορές ώστε να έχει και διάρκεια στον χρόνο, δεν είναι η ίδια η ψυχή που καταγράφεται και διαιωνίζεται μ’αυτό τον τρόπο;

-Σωστά μιλάς.

-Άρα λοιπόν, λογικά, ορθολογικά σκεπτόμενοι δεν έχουμε πια αποδείξει πως η ψυχή μπορεί να γίνει διαχρονική συνεχίζοντας και πέραν του θνητού υλικού μας σώματος και της φθαρτής μας σάρκας;

-Πραγματικά, έτσι είναι. Ο Σωκράτης ζει ακόμα, ως νους, ως ψυχή, το σώμα του έχει μόνο πεθάνει.

«Η ψυχή της ανθρωπότητας».

Αλλά δεν είναι αλήθεια οτι υπάρχει μια σημαντική διαφοροποίηση για την ψυχή μετά τον θάνατο του υλικού σώματος; Θέλω να πω, όσο ακόμη ζει το σώμα κι ο εγκέφαλος ο οποίος παράγει μια ψυχή, είναι δυνατόν να βιώνει, να αντιλαμβάνεται, να μαθαίνει, να δημιουργεί συνεχώς καινούρια πράγματα αυτή, ενώ από την στιγμή που πεθάνει ο εγκέφαλος παύει και μένει στάσιμη, εφόσον δεν μπορεί να έχει καμιά ιδιότητα από αυτές που τις έδινε αυτός προηγουμένως, ή έχεις άλλη γνώμη; 

-Έχω άλλη γνώμη, και θαρρώ πως αν το καλομελετήσουμε και μαζί εν τέλει υπάρχουν πολλές πιθανότητες να συνεννοηθούμε και να συμφωνήσουμε μέσω της ορθής, λογικής σκέψης καλέ μου φίλε. Ας θυμηθούμε, τι είπαμε πως είναι η ψυχή; Δεν είναι μήπως το σύνολο βιωμάτων, σκέψεων, ιδεών, αντιλήψεων και πράξεων;

-Είναι.

-Κι αν όλα αυτά, ή έστω αυτά που κρίνει ένας πως είναι τα σημαντικά και που αξίζει να αφήσει πίσω του, καταγραφούν και διατηρούνται στην συνέχεια, δεν είναι και μια διαιώνισή της;

-Συμφωνήσαμε πως ναι.

-Καθώς όμως θα διατηρούνται και θα διαιωνίζονται δεν σημαίνει πως όταν κάποιος τα μελετήσει θα τα ενσωματώσει στον εαυτό του, άρα στην δική του ψυχή;

-Χμ… (κάνει με σκεφτικό ύφος).

-Θέλω να πω, αν στην αρχή, πριν υπάρξει το αλφάβητο, ένας δημιουργούσε το άλφα ως πρώτο γράμμα γραφής και το κατέγραφε πριν πεθάνει, και μετά ένας άλλος δημιουργούσε και κατέγραφε το βήτα ως δεύτερο, και στην συνέχεια κάποιος άλλος το γάμα ως τρίτο και πάει με τον ίδιο τρόπο μέχρι και το ωμέγα που είναι το εικοστό τέταρτο, κάθε επόμενος δεν θα ενσωμάτωνε και τον προηγούμενο; Και κάθε προηγούμενος δεν θα ζούσε μέσω του επόμενου;

-Τώρα καταλαβαίνω καλά τι θέλεις να πεις. Σωστά.

-Αυτό που συμβαίνει θαρρώ πως ταιριάζει ως νοητικό σχήμα με αυτό που γίνεται με την σταγόνα και τον ωκεανό. Η ψυχή που δημιουργείται από έναν εγκέφαλο, θα μπορούσαμε να πούμε για χάριν του παραδείγματος, ότι ομοιάζει με μια σταγόνα που δημιουργείται πάνω σε μια επιφάνεια υπό κατάλληλες συνθήκες, όπως η υγρασία. Όταν πάψουν να επικρατούν πια οι συνθήκες που της έδωσαν την μορφή της αρχικά, παύει κι η ανάπτυξή της, άρα δεν εξελίσσεται πια και μονάχα να φθαρεί μπορεί σιγά-σιγά καθώς θα εξατμίζεται. Αν όμως αυτή η σταγόνα έπειτα πέσει κι ενωθεί με ένα ποτάμι και μετά καταλήξει στον ωκεανό δεν θα θεωρήσεις πως συνεχίζει να ζει ως ωκεανός πια;

-Ναι…

-Ο ωκεανός δεν αποτελείται από πολλές σταγόνες;

-Ασφαλώς.

-Ο ωκεανός είναι ένα σύνολο σταγόνων λοιπόν στο οποίο πια δεν μπορείς και δεν έχει και νόημα να προσπαθήσεις να ξεχωρίσεις τις σταγόνες που τον αποτελούν. Τον βλέπουμε ως μια ενιαία οντότητα πλέον. Η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη, πολύ δυναμικότερη, πολύ ανθεκτικότερη και διαχρονικότερη από την σταγόνα. Διότι μια σταγόνα διασπάται κι εξατμίζεται πολύ ευκολότερα. Ο ωκεανός όχι. Συνεπώς η σταγόνα που ενσωματώνεται στον ωκεανό εξελίσσεται και έχει μια δυναμική συνέχεια. Αν έμενε σταγόνα, θα έμενε για πολύ;

-Όχι φυσικά.

-Όταν ο εγκέφαλος πεθάνει, ακόμη κι αν έχει πιο πριν καταγράψει και αφήσει το στίγμα της ψυχής του, ωστόσο αυτή μοιάζει όπως είπες αρχικά στάσιμη πια, διότι δεν φαίνεται να μπορεί να εξελιχθεί περεταίρω, άρα απλώς θα υπήρχε παθητικά μέχρι η φθορά να την σβήσει εξ’ολοκλήρου. Μα είπαμε πως κάθε προηγούμενη ψυχή ενσωματώνεται στην επόμενη και εφόσον κάθε επόμενη εμπεριέχει την προηγούμενη, το πλαίσιο είναι δυναμικό, εφόσον υπάρχει συνέχεια και εξέλιξη. Κι αν για τις σταγόνες έχουμε σε αναλογία τις ψυχές των ατόμων, τότε για τον ωκεανό δεν έχουμε αντίστοιχα την ψυχή της ανθρωπότητας; Διότι όπως ο ωκεανός είναι το σύνολο των σταγόνων έτσι κι η ανθρωπότητα είναι το σύνολο των ψυχών, και η ψυχή της ανθρωπότητας είναι αντίστοιχα πολύ μεγαλύτερη, πολύ δυναμικότερη, πολύ ανθεκτικότερη και διαχρονικότερη από την ατομική. Και βέβαια συνεχίζει να εξελίσσεται δυναμικά και άρα συνεχίζει να ζει.

-Μπορώ να είμαι σίγουρος για τα όσα αναπτύξαμε, και μέχρι να επινοήσω ή να ακούσω ένα αντεπιχείρημα ορθότερο, αυτή θα είναι η αλήθεια μου: Πως η ψυχή υπάρχει, και μπορεί να ζήσει αιωνίως και μετά τον θάνατό μας εφόσον ενσωματωθεί στην ψυχή της ανθρωπότητας. Και τώρα, μετά απ'αυτή την επίγνωση, ξέρω ποιό είναι το νόημα και τι είναι το πρέπον να κάνω.

-Τώρα είμαστε μαζί, αγαπημένε φίλε.

Φιλοσοφικές, υπαρξιακές ερωτοαπαντήσεις σε μορφή συνέντευξης.

-Υπάρχει νόημα στην ύπαρξη;

-Ναι.

-Γιατί;

-Γιατί υπάρχει η νοημοσύνη.

-Ποιό είναι το νόημα της ύπαρξης;

-Η ζωή.
-Γιατί;

-Δίχως ζωή δεν υπάρχει νοημοσύνη, δίχως νοημοσύνη ποιός και πώς θα καθορίσει τι έχει νόημα;

-Ποιό είναι το νόημα της ζωής;

-Η συνέχισή της.

-Γιατί;

-Διότι υπάρχει ο χρόνος.

-Πώς μπορούμε να συμβάλουμε στη συνέχισή της;

-Με την νοημοσύνη.

-Γιατί;

-Δίχως νοημοσύνη θα μπορούσαμε να αντιλαμβανόμαστε, να σκεφτόμαστε, να συνειδητοποιούμε, να κατανοούμε, να θυμόμαστε, να μαθαίνουμε, να φανταζόμαστε και να δημιουργούμε; Επιπλέον πώς θα συνεννοούμασταν; Πως θα παράγαμε έργο για τους άλλους και τους επόμενους;

-Και γιατί να τα κάνουμε όλα αυτά;

-Γιατί κάτι άλλο δεν έχει νόημα και δεν είναι και πολλοί που ασχολούνται. 

-Και ποιοί ασχολούνται;

-Οι έξυπνοι άνθρωποι.

-Γιατί;

-Διότι δεν είναι ανόητοι και συνειδητοποιούν πως οτιδήποτε άλλο δεν έχει νόημα. Η νοημοσύνη επειδή επιτρέπει την σκέψη και την συνείδηση είναι το μέλλον της ανθρωπότητας, το μέλλον της ζωής.

-Γιατί είναι λίγοι;

-Γιατί είναι σπάνιοι. Αν ήταν οι πολλοί θα ήταν της ποσότητας. Εφόσον οι σπάνιοι αρκούν λοιπόν είναι αρκετοί. 

-Γιατί πήρα συνέντευξη από τον εαυτό μου; 

-Γιατί δεν μου έπαιρνε κανένας άλλος. χοχο.

Όσο πιο ανθρώπινος.

Επειδή δεν θέλω
να πεθάνω ως άτομο
με ανθρώπινες εκλάμψεις
έχω επιλέξει να ζήσω
προσπαθώντας να γίνω
όσο πιο ανθρώπινος
μέσω του άλλου
γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος
οτιδήποτε άλλο
δεν έχει ουσία.

Η διαφορά μεταξύ αρχιτέκτονα και χτίστη.

Τι χαρακτηρίζει την ζωή ενός ανθρώπου αν όχι το έργο του? Κι αν ένας άνθρωπος δεν έχει αφήσει κανένα έργο πίσω του, έζησε? Αν δεν έτυχε να γνωριστούμε προσωπικά, θα υπήρχε για εμάς ή για την ανθρωπότητα ένα ον δίχως έργο? Άρα δεν είναι τελικά χάρη στο έργο που υπάρχει κι έχει νόημα το ον?
Για να έχει νόημα ένας αρχιτέκτονας πρέπει να μπορεί να σχεδιάσει και να φτιάχνει σπίτια. Για να έχει νόημα ο άνθρωπος πρέπει να μπορεί δημιουργήσει κάτι ανθρώπινο. Όμως το θέμα δεν είναι απλοϊκό.
Ένας αρχιτέκτονας, όταν παίρνει μια παραγγελία για να φτιάξει ένα σπίτι, έχει κάποιο χρονικό όριο το οποίο ξέρει πως δεν πρέπει να υπερβεί. Οπότε εφόσον οφείλει να παράγει ένα έργο σε ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα δεν σπαταλάει τον χρόνο του άσκοπα, ούτε προχωρά ανάλογα με την διάθεσή του, τα κέφια και την ψυχολογία του. Προγραμματίζει και εργάζεται με μεθοδικότητα. Επίσης, οφείλει πριν χτίσει το κτήριο να το φανταστεί, να το σκεφτεί, να το σχεδιάσει κι έπειτα να κατευθύνει τους χτίστες σύμφωνα με το σχέδιο. Αλλιώς, αν ο κάθε χτίστης αυτοσχεδίαζε και δούλευε όποτε είχε διάθεση, το σπίτι δεν θα προλάβαινε να ολοκληρωθεί, αλλά το αποτέλεσμα θα ήταν και άσχημο, διότι δεν θα εργάζονταν όλοι συντονισμένα για το ίδιο αποτέλεσμα. Συνεπώς δεν θα είχε κανένα νόημα όλο αυτό.
Δεν ισχύουν τα ίδια ακριβώς και για τον άνθρωπο και την ζωή του? Αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως ο χρόνος μας είναι περιορισμένος, άρα δεν εργαστούμε και συνεργαστούμε με πρόγραμμα και μεθοδικότητα και νοημοσύνη η οποία θα μας επιτρέψει να δημιουργήσουμε μια στρατηγική για να πετύχουμε όλο αυτό, τότε απλώς θα αυτοσχεδιάζουμε κάθε στιγμή, για μία ζωή, με αποτέλεσμα στο τέλος η ζωή μας να είναι άσχημη και ανόητη, όπως ένα σπίτι το οποίο χτίζεται μόνο από τους χτίστες, δίχως την καθοδήγηση του αρχιτέκτονα.
Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν καταλαβαίνουμε πως οφείλουμε να γίνουμε οι αρχιτέκτονες της ζωής μας. Είναι ανάγκη να σκεφτόμαστε, να αναρωτιόμαστε, να ψάχνουμε, άρα να φιλοσοφούμε, να εξετάζουμε συνεχώς τα πάντα και να οραματιζόμαστε ώστε να σχεδιάζουμε την ζωή μας και να παράγουμε κι ένα έργο το οποίο θα είναι ουσιαστικό για την ανθρωπότητα, ακόμη και αφού εμείς θα'χουμε φύγει.

Κρίκος στην αλυσίδα της ανθρωπότητας.

Αναρωτιέμαι: Θα είχε ποτέ νόημα η κάθε σελίδα ενός βιβλίου ως ξεχωριστή οντότητα?

Απαντώ: Όχι.
Αναρωτιέμαι: Θα είχε ποτέ νόημα η κάθε μέρα της ζωής μας ως ξεχωριστή οντότητα?
Απαντώ: Όχι.
Σκέφτομαι: Λέμε όμως συχνά πως "ξημερώνει μια καινούρια μέρα". Δεν λέμε όμως ποτέ "ξεκινώ μια καινούρια σελίδα" όταν διαβάζουμε. Αντιλαμβανόμαστε το βιβλίο ως μια οντότητα, ενώ την ζωή μας όχι. Κι έτσι οι σελίδες-μέρες-της ζωής μας μοιάζουν συχνά αυθαίρετες μέσα στην καθημερινότητά μας, ένα αιώνιο παρόν δίχως νόημα, κι εμείς ανόητοι, ούτε που μπαίνουμε στον κόπο να το επινοήσουμε. Αυτό είναι το ον της κοινωνίας του παρόντος και του τίποτα, και λέγεται άτομο. Ο άνθρωπος βλέπει στις μέρες και τις νύχτες του μια συνέχεια, με πριν και μετά, κι έτσι μέσα στον χρόνο μπορεί να επινοήσει τον ρόλο του στην παράσταση της ζωής, ως κρίκος στην αλυσίδα της ανθρωπότητας.

Η ιστορία δύο πολύ καλών φίλων.

Ήταν ένας, κάποτε, δεν έχει σημασία το πότε. Αλλά έχει σημασία το οτι ήταν μια ευαίσθητη ψυχή, μια τρυφερή καρδιά, που χωρούσε τους πάντες. Είχε όμως, όπως κι ο καθένας, κάποιες προτιμήσεις, ελάχιστες για την ακρίβεια, όσο ελάχιστοι είναι οι κολλητοί ανάμεσα στους φίλους και τους γνωστούς. Αυτοί ήταν τα πιο εκλεκτά πρόσωπα στην ζωή του. Ήταν η οικογένειά του μάλλιστα. Κι εδώ αξίζει να δώσουμε έμφαση, διότι την βιολογική σου αρχική οικογένεια δεν την διαλέγεις ποτέ εσύ. Αυτούς όμως τους διάλεξε ο ίδιος. Δεν ήταν τέλειοι, όχι, ούτε αυτός ήταν τέλειος, είχαν τα ελατώματά τους έκαστος, παρ'όλα αυτά η σχέση τους ήταν τέλεια, κι αυτό είναι κάτι αξιοθαύμαστο!
Οι ζωές τους ήταν παρόμοιες, είχαν τα πάνω και τα κάτω τους, όπως και οι σχέσεις τους. Μπορεί καμιά φορά να γκρίνιαζαν γι'αυτά, μα καταβάθως ήξεραν πως είναι φυσιολογικά. Mόνο οι νεκροί δεν έχουν προβλήματα άλλωστε.
Η ζωή κυλούσε μ'όλα αυτά. Κάποτε όμως, μια άσχημη ημέρα ήρθε και κάτι άσχημο συνέβη στον κολλητό του φίλου μας. Όλα έλαβαν μέρος όταν ο φίλος μας ανέβαινε το βουνό για να επισκεφτεί τον αγαπημένο του παππού που τελευταία δεν ήταν και πολύ καλά. Για να τον κάνει να αιστανθεί καλύτερα, κάθε τόσο περνούσε απο το σπίτι του για να μοιραστεί τα βάσανά του και την συντροφιά του. Στον δρόμο λοιπόν, άκουσε απο μακριά μία φωνή να καλεί για βοήθεια, η οποία ερχόταν απο τον γκρεμό, και το χειρότερο ήταν πως έμοιαζε στου καλού του φίλου. Πλησίασε αμέσως να δεί τι συμβαίνει και για κακή του τύχη, είδε αυτό που φοβόταν κι ήταν τρομακτικό: Ο φίλος του, κρατιόταν απο ένα κλαδί, κρεμασμένος πάνω απο μια χαράδρα και ζητούσε απεγνωσμένα πια την βοήθειά του. Η πλαγιά όμως ήταν απότομη, δεν μπορούσε να πλησιάσει πολύ γιατί θα έπεφταν και οι δύο κάτω. Η κατάσταση ήταν πολύ κρίσιμη κι αυτός αιστανόταν τρομερή πίεση, διότι ήξερε πως ήταν ο μόνος που μπορούσε να κάνει κάτι εκείνη την ώρα. Ακόνιζε μανιοδώς το μυαλό του για να σκεφτεί έναν τρόπο ώστε να σώσει τον καλό και δύστυχο φίλο του. Καθώς προσπαθούσε να βρεί μια λύση, του ήρθε μια ιδέα στο μυαλό. Λέει στον φίλο του λοιπόν πως θα του πετάξει απο μακριά ένα σκοινί για να το πιάσει και να τον τραβίξει προς τα πάνω, δίχως να πλησιάσει πολύ κοντά και να διακινδυνεύσει κι ο ίδιος. Και τότε, απρόσμενα, άκουσε τον φίλο του να απαντάει:
-Όχι φίλε, μη το κάνεις, φοβάμαι πως αν αφήσω το κλαδί για να πιάσω το σκοινί θα πέσω.
-Τι είναι αυτά που λές, είναι ο μόνος τρόπος που μπόρεσα να σκεφτώ για να σε βοηθήσω, δεν υπάρχει άλλος, πρέπει να το κάνεις.
-Φοβάμαι, δεν μπορώ να το κάνω, άσε με εδώ.
-Μα μόνος σου φώναζες για βοήθεια πριν, έτσι σε άκουσα και ήρθα. Τώρα είμαι εδώ και θέλω να σε βοηθήσω, δεν γίνεται να σε αφήσω εκεί. Κάποια στιγμή θα κουραστείς, θα φτάσεις στα όριά σου, τα χέρια σου δε θα αντέξουν και θα πέσεις. Δεν μπορείς να μείνεις εκεί, πρέπει να με βοηθήσεις να σε βοηθήσω. Μπορεί να είσαι φοβισμένος, αλλά τώρα είναι απόλυτη ανάγκη να φερθείς υπεύθυνα, εξ'άλλου εγώ μπορώ μόνο να σου ρίξω το σκοινί, αλλά αν εσύ δε το πιάσεις, τότε ποιός θα το κάνει για σένα? Κι αν δεν αρκεί να σκεφτείς τον εαυτό σου σκέψου κι εμένα, και πιάσε αυτό το σκοινί.
Κι έτσι, ο φίλος του τελικά κατάλαβε, λίγο πριν να 'ναι αργά, και έπιασε με όλη του την δύναμη το σκοινί με αποτέλεσμα να καταφέρει να τον τραβίξει ξανά επάνω ο καλός του φίλος. Κι έτσι, συνέχιζαν να ζούν τις ζωές τους με τα ανεβοκατεβάσματά τους, παρ'όλα αυτά, οι 2 φίλοι ήταν ευγνώμωνες ο ένας στον άλλον και στην επιλογή που έκαναν εκείνη την δύσκολη στιγμή, η οποία τους χάρισε ένα σωρό όμορφες στιγμές έπειτα.
Δυσκολίες και προβλήματα υπάρχουν στην ζωή, αυτά είναι που μας μεγαλώνουν. Κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολα που μοιάζει να μας γονατίζουν, μα η ζωή είναι μία, είναι δυνατόν να εγκαταλείπουμε τον αγώνα τόσο εύκολα και τελικά να γονατίσουμε? Όχι, μέχρι τελευταία στιγμή θα παλεύουμε για να ξεπεράσουμε όσα εμπόδια παρουσιάζονται μπροστά μας, κι όταν έχουμε καλούς φίλους που μας νοιάζονται είναι ακόμη καλύτερα, διότι στις δύσκολες στιγμές είναι αυτοί που με την βοήθειά τους μπορούν να μας κρατήσουν όρθιους, φτάνει μόνο να το θέλουμε!

 

Ποιός σκέφτεται?

Ποιός σκέφτεται? 

Στατιστικά οι περισσότεροι που διάβασαν την ερώτηση έδωσαν νοητικά ως απάντηση: "εγώ"... για να μη βάλω απο δίπλα και το "φυσικά". Εσύ, λοιπόν, έχεις σκεφτεί ποτέ αν οι σκέψεις αυτές είναι δικές σου? Αν ανήκεις στους περισσότερους η απάντηση για σένα είναι "όχι", άσχετα αν δεν ήταν αυτή που θα ήθελες να δώσεις. Ποιά είναι η διαφορά? Η ίδια μεταξύ ενός που ασπούμε οτι κατέχει τα κανάλια κι ενός που βλέπει τηλεόραση. Είναι καλό λοιπόν που η ζωή σε οδήγησε εδώ, γιατί τώρα θές δεν θές θα το σκεφτείς. Για να είμαστε ρεαλιστές, το σκέφτηκες ήδη, απο την στιγμή που το διάβασες. Αλλά και πάλι, η σκέψη αυτή δεν είναι δική σου, αλλά δική μου, ή έστω κάποιου που την μετέφερε και σε μένα. Δεν πειράζει, διότι ακόμη κι αν δεν είναι δική σου η σκέψη, η συνειδητοποίησή της είναι. Κι αυτή μπορεί να σου δώσει κίνητρο να παράγεις και δικές σου σκέψεις στο μέλλον. Αυτό είναι το ζητούμενο. Για κάθε άνθρωπο. Γιατί έτσι μόνο πηγαίνει μπροστά η ανθρωπότητα. Κι αν κάτι έχει νόημα στα σίγουρα, είναι αυτό.

Σκέψου, είναι ανάγκη!

Η αξία του χρόνου και το νόημα της ζωής.

Γεννιόμαστε, μα δεν το επιλέγουμε. Πεθαίνουμε, μα δεν το επιλέγουμε. Το μόνο που είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε είναι το πώς θα ζήσουμε στο ενδιάμεσο. Θα ζήσουμε ελεύθεροι ή σκλάβοι? Θα ζήσουμε ώς άτομα ή ως άνθρωποι? Θα ζήσουμε προσφέροντας ή παίρνοντας? Θα ζήσουμε ή απλώς θα υπάρχουμε? Είναι ουσιαστική η διαφορά των δύο. Θα ενδιαφερθούμε για το παρελθόν και το μέλλον ή θα ασχολούμαστε με το παρόν? Παρόν, το οποίο θα περάσει όπως η ζωή μας κι απ'ότι λένε συνήθως οι πιό γέροι είναι μικρή, τελειώνει γρήγορα. Δεν είμαστε αθάνατοι, γι'αυτό κι ο χρόνος για εμάς έχει τόση σημασία.
Ο Σωκράτης είπε: ὁ δὲ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ. Δηλαδή, η ζωή που δεν εξετάζεται δεν αρμόζει σε άνθρωπο. Αν κάτι μας ξεχωρίζει απο τα υπόλοιπα ζώα του πλανήτη μας είναι η νοημοσύνη μας, η λογική μας, η σκέψη και η σκέψη πάνω στην σκέψη, δηλαδή η συνείδησή μας. Άρα είναι καθήκον μας απο την φύση μάλιστα, όπως και η αναπαραγωγή, το να φιλοσοφούμε.
Με αυτά θέλω να πώ πως αν δεν συνειδητοποιήσουμε ή δεν επινοήσουμε το νόημα της ζωής, ή έστω αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως αυτό είναι που πρέπει να αναζητήσουμε αφιερώνοντάς του τον χρόνο μας τότε δεν κάνουμε τίποτα, τον σπαταλήσαμε άδικα, δεν αξίζουμε κάτι και είτε γεννιόμασταν είτε όχι δεν θα είχε σχεδόν καμιά σημασία, εφόσον δεν θα άλλαζε, ούτε θα προσέφερε κάτι η γέννησή μας στην ανθρωπότητα. Είναι πολύ απλό να δούμε πως εξαφανίζεται ένα όν που δεν έχει ζήσει ώς άνθρωπος αλλά ώς άτομο. Πόσοι απο εμάς γνωρίζουμε τους προπαππούδες μας αν δεν ζούσαν όταν αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε ως παιδιά? Όχι πολλοί φαντάζομαι. Αν το δυσκολέψουμε τώρα κι αναρωτηθούμε πόσοι γνωρίζουμε και θυμόμαστε τους πατεράδες των προπαππούδων μας, τους παππούδες τους και τους προπαππούδες τους, η απάντηση θα μας στεναχωρήσει περισσότερο: Ελάχιστοι. Αυτό μας δείχνει πως δεν αφήσανε συνειδητά κάτι πίσω τους, μετά τον θάνατό τους, για τους επόμενους, άρα εφόσον δεν είχαν σημασία κανείς απο τις επόμενες γεννιές δεν θα τους μάθει για να τους θυμάται. Κι άρα θα πεθάνουν και θα είναι σαν να μη γεννήθηκαν. Ο Σωκράτης ακόμη και μετα θάνατον, ζεί δια μέσω του έργου του που δημιούργησε για τους επόμενους. Κανείς δεν ξέρει τον Σωκράτη επειδή ήταν όμορφος, πετυχημένος επαγγελματίας ή πλούσιος. Τον ξέρουμε μέχρι και σήμερα, μετά απο σχεδόν 2500 χρόνια για αυτά που είπε, επειδή ήταν πραγματικά σημαντικά και διατηρήθηκαν μέσω της μνήμης στον χρόνο. Κι ήταν πραγματικά σημαντικά διότι συνέβαλαν στην εξέλιξη της σκέψης, δηλαδή στην εξέλιξη της ίδιας της ανθρωπότητας.
Στα τέλη του προηγούμενου μήνα είχα τα γενέθλιά μου. Κλασσικές ευχές για χρόνια πολλά και όλα αυτά τα τυπικά απο φίλους και γνωστούς. Κι όσο τα άκουγα τόσο σκεφτόμουν πως όσο πολλά και να είναι τα χρόνια, δεν θα είναι και πάνω απο 70-80 απο τώρα, στην καλύτερη περίπτωση. Και τι είναι 70, 80, 90, 100 χρόνια για την αιωνιότητα? Κι ενώ η αιωνιότητα θα συνεχίσει να υπάρχει, εγώ όχι. Άρα ο χρόνος δεν έχει σημασία για την αιωνιότητα μα για μένα που είμαι θνητός. Ο ατομικός μου χρόνος μου είναι περιορισμένος και συνεχώς τελειώνει. Και μόλις προσθέθηκε άλλος έναν χρόνος στην πλάτη μου. Αυτές οι σκέψεις με οδήγησαν σε μια άλλη που έγινε ιδέα. Κι αυτή ήταν η εξής: Αντί σε κάθε επέτειο των γενεθλίων μου να προσθέτω έναν χρόνο στο μηδέν, δηλαδή στην γέννησή μου, να αφαιρώ έναν χρόνο απο τα 78 -είναι ο μέσος όρος ηλικίας των Ελλήνων- δηλαδή απο τον φυσιολογικό θάνατό μου -εκτός εκτάκτου γεγονότος. Με αυτόν τον τρόπο θα συνειδητοποιώ πως ο προσωπικός μου χρόνος συνεχώς τελειώνει άρα δεν θα ξεχνώ πως είμαι θνητός, κι αν θέλω να αφήσω ένα στίγμα προσφοράς, πρέπει να τον χρησιμοποιήσω έτσι ώστε να παράγω κάποιο έργο που θα έχει αξία και για το μέλλον, ακόμη και μετά απο εμένα, για τους επόμενους ανθρώπους. Κι επειδή είμαι πολύ τεμπέλης, όπως πολλοί, συχνά όταν είναι να κάνω κάτι λέω πως κι αύριο μέρα θα 'ναι, κι αφήνω για αύριο αυτό που θα μπορούσα να κάνω σήμερα. Αν όμως ξέραμε πως αύριο δεν θα ζούμε, θα το κάναμε σήμερα αναγκαστικά. Με το να αφαιρούμε λοιπόν ένα χρόνο κάθε χρόνο απο την ζωή μας θα πιεζόμαστε δημιουργικά και θα γίνουμε πιο παραγωγικοί και ουσιαστικοί με τον χρόνο μας, δεν θα τον ξοδεύουμε τόσο άσκοπα για πράγματα που δεν έχουν αξία. Ο χρόνος είναι μαζί μας, αρκεί να είμαστε κι εμείς μαζί του.
Σκέψου το, ίσως αλλάξεις την ζωή σου, ίσως αλλάξεις τον κόσμο προς το καλύτερο.