Μετα-χαρά.

Εκτόνωση συναισθημάτων
ο λόγος που γράφεις
για τα προσωπικά
λες κι ενδιαφέρουν κανέναν
ή έχουν κάποιο νόημα

μήπως ζητάς ελεημοσύνη

μήπως ελπίζεις στον οίκτο

είσαι άθλιος μερικές φορές
να ξέρεις, εαυτέ μου

στάσου όρθιος
υπερήφανα και πάλι
με δωρικότητα
για να δώσεις και το παράδειγμα
σε όλους τους δικούς σου
που λόγω ευαισθησίας
έχουν την τάση να λυγίζουν
μα δεν πειράζει
γιατί αυτό που δεν λυγίζει
σπάει εύκολα
ενώ αν θέλουμε να ζήσουμε
για να προσφέρουμε
χρειάζεται ανθεκτικότητα

συνέχισε λοιπόν
με αξιοπρέπεια
πυγμή, κι ευλυγισία
να δίνεις τους αγώνες
για τους οποίους
θα βιώσεις
το πιό ανθρώπινο συναίσθημα
την μετα-χαρά.

Προσδοκίες.

Βράδυ γνώριμο απόψε. Σαν αυτά που έρχονται μία στο τόσο. Στα ηχεία μου τραγούδια με μουσική και στίχο έντονα συναισθηματικό, ίσως μελαγχολικό μα ποτέ κλαψιάρικο, που μετατρέπει την μελαγχολία σε παράπονο και θυμό και όμοιας φύσεως δυνατά συναισθήματα. Συναισθήματα για τα οποία δεν ξέρω ποτέ το πότε. Πότε δημιουργήθηκαν; Πώς; Πώς μου ξέφυγαν; Πώς μου ξέφυγαν πάλι και κατέλαβαν χώρο στο μυαλό μου; Είναι αργά τώρα. Δεν μπορώ να τα σβήσω. Είναι χειρότερο ακόμα. Δεν θέλω να τα σβήσω. Δεν είναι ευχάριστη αίσθηση. Αλλά είναι ευχάριστο. Νιώθω. Αισθάνομαι. Δεν είμαι αναίσθητος. Άδικα μου το λέγανε μερικοί. Το'ξερα. Μα πάντα είναι θετική μια επιβεβαίωση. Ξέρω πάντως για ποιόν δημιουργήθηκαν. Μάλλον, για ποιά. Το ερώτημα είναι, γιατί; Γιατί οι προσδοκίες; Τι χρειάζονται αυτές; Γεμίζουν φοβίες τον νου. Ανασφάλεια. Σε κάνουν έρμαιό τους. Δεν έχουν μεγαλοσύνη. Τι τις χρειάζομαι; Τι μου προσφέρουν; Τι προσφέρουν σε οποιονδήποτε; Μαλακίες. Δεν είναι δικές μου. Είναι του εγωισμού. Αυτός έχει προσδοκίες, φιλοδοξίες. Αυτός σε γαμάει αν δε του τις ικανοποιήσεις. Κι αν μπεις στην διαδικασία έχεις ήδη χάσει εξ'αρχής, αφού δε χορταίνει, δεν ικανοποιείται. Είναι πρόσχημα απλώς για να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά όταν όλα πια θα τα κάνεις εξ'αιτίας του. Ας πάει να γαμηθεί. Γουστάρω που τον τσούζει τώρα. Γουστάρω που γκρεμίζονται οι προσδοκίες του. Γουστάρω! Είμαι Άνθρωπος! Όχι πια άτομο!

Εξηγούμε για να μη παρεξηγούνε.

Όταν λέμε κάτι είναι επειδή θέλουμε να το μοιραστούμε με τους άλλους. Σκέψεις, συναισθήματα, πληροφορίες. Υπάρχει και το κουτσομπολιό, που έχει να κάνει με την αναπαραγωγή φημών, συνήθως κακεντρεχών βέβαια γι'αυτό και γίνεται μόνο πίσω απ'την πλάτη του κουτσομπολευόμενου, άρα είναι κάτι το ευτελισμένο και δε μας αφορά. Υπάρχουν κι αυτοί που μιλούν για να μιλούν, δίχως να λένε τίποτα εφόσον δεν τους νοιάζει ο άλλος, παρ'όλο που τον χρειάζονται για να αυτοπροβληθούν. Ούτε αυτοί μας αφορούν. Λέγοντας λοιπόν κάτι, χρειάζεται να εξηγούμε για να μην παρεξηγούνε. Αν και πάλι παρεξηγούν τότε εξηγούμε καλύτερα. Αν και πάλι παρεξηγούν τότε πριν ξαναπροσπαθήσουμε εξετάζουμε αν έχουν πρόθεση να καταλάβουν. Αν ναι, συνεχίζουμε. Αν όχι, τότε σταματούμε για να αφιερώσουμε τον χρόνο μας σ'αυτούς που έχουν, ή θα έχουν. Γιατί όταν δεν είμαστε εκεί που μας χρειάζονται βρισκόμαστε σε λάθος μέρος.