Σκέψου

Σκέψου
Θ. Τσιαμίτας

Πρόσεχε τι αναζητάς.
Αναρωτήσου γιατί.
Σκέψου το μετά.
Πριν.
Δεν υπάρχει σοβαρός, ούτε και δίκαιος λόγος για να σπαταλήσεις χρόνο.
Τελειώνει γρήγορα, όπως κι η χαρά.
Γι'αυτό συμφέρει να την μοιραστείς εγκαίρως.
Μεγαλώνει την διάρκεια.
Αναβαθμίζει την έννοια.
Πάντα μέσω του άλλου.
Η χαρά, γίνεται μεταχαρά.
Το αίσθημα, γίνεται συναίσθημα.
Το εγώ, γίνεται υπερεγώ.
Ο εαυτός μετατρέπεται σε σύνδεσμο.
Το σύνολο μετατρέπεται σε ολότητα.
Ο χώρος γίνεται χρόνος,
η ύπαρξη γίνεται ζωή
κι οι στιγμές συνέχεια
λόγω αλήθειας.

Όταν αγαπάς. When you love.

Όταν αγαπάς

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Όταν αγαπάς

τον άλλο

μόνο το συναίσθημα

δεν αρκεί

για να τον προστατέψεις

γι'αυτό μάθε

να σκέφτεσαι στρατηγικά

και κοίταξε 

πώς να τον κάνεις ανθεκτικό

ώστε να συνεχίζει

πέρα από τα εμπόδια

ακόμη κι απο αυτά

που δεν πίστευε

οτι θα ξεπερνούσε

γιατί δεν μπορούσε καν να φανταστεί

οτι υπάρχουν. 

When you love

Theodoris Tsiamitas

When you love

the other

the feeling only

is not enough

to protect him

so learn

to think strategically

and look

how to make him durable

in order for him to continue

beyond the obstacles

even from those

which he didn't believe

that he could pass through

because he could not even imagine

that they exist.

Μετα-χαρά.

Εκτόνωση συναισθημάτων
ο λόγος που γράφεις
για τα προσωπικά
λες κι ενδιαφέρουν κανέναν
ή έχουν κάποιο νόημα

μήπως ζητάς ελεημοσύνη

μήπως ελπίζεις στον οίκτο

είσαι άθλιος μερικές φορές
να ξέρεις, εαυτέ μου

στάσου όρθιος
υπερήφανα και πάλι
με δωρικότητα
για να δώσεις και το παράδειγμα
σε όλους τους δικούς σου
που λόγω ευαισθησίας
έχουν την τάση να λυγίζουν
μα δεν πειράζει
γιατί αυτό που δεν λυγίζει
σπάει εύκολα
ενώ αν θέλουμε να ζήσουμε
για να προσφέρουμε
χρειάζεται ανθεκτικότητα

συνέχισε λοιπόν
με αξιοπρέπεια
πυγμή, κι ευλυγισία
να δίνεις τους αγώνες
για τους οποίους
θα βιώσεις
το πιό ανθρώπινο συναίσθημα
την μετα-χαρά.

Έρωτας κι αγάπη

Έρωτας κι αγάπη

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Ερωτευόμαστε την σάρκα
ενώ αγαπάμε την ψυχή
γιατί ένστικτο είναι ο έρωτας
που σχετίζεται με την επιβίωση
ενώ η αγάπη συναίσθημα
που σχετίζεται με την ζωή,
διότι στον έρωτα
είναι ο άλλος που είναι για σένα
ενώ με την αγάπη
είσαι εσύ που είσαι για τον άλλον
αυτή η συνανθρωπιά
κάνει την διαφορά
κι ενοχλεί την κοινωνία
γιατί δεν μπορεί
να την πουλήσει και να την αγοράσει
όπως κάνει με τον έρωτα
σε χάρτινες και ψηφιακές σελίδες
και σε οίκους ανοχής
γι'αυτό, αγάπη, αγάπη, αγάπη.

Και τα δύο μαζί.

Ούτε σκέτο συναίσθημα
ούτε μονάχα λογική
μα και τα δύο μαζί
είναι ο άνθρωπος
διότι του επιτρέπουν
να σκέφτεται και να νιώθει,
να κρίνει και να συγκρίνει, 
να συνειδητοποιεί κι άρα να ξέρει
ακόμη κι οτι δεν ξέρει
που είναι το πρώτο βήμα
για να αρχίσει να μαθαίνει
και να γίνει ανθρώπινος
ενεργοποιώντας την ιδιότητα
που τον διαχωρίζει
απο τα υπόλοιπα ζώα.

Λογική και συναίσθημα - δράση κι αντίδραση.

Όταν εξετάσουμε φιλοσοφικά την έννοια της αντίδρασης θα δούμε πως είναι κατώτερη ως πράξη και φυσικά ευκολότερη της δράσης. Όχι επειδή εξ'ορισμού είναι αντίθετή της, αλλά επειδή δεν εμπεριέχει νοημοσύνη. Κάποιος τρομάζει έναν άλλον κι εκείνου του ξεφεύγει ένα επιφώνημα τρόμου, ξαφνιάσματος. Είναι η αντίδραση στην δράση του πρώτου. Δεν σκέφτηκε, δεν ανέλυσε ορθολογικά τα δεδομένα για να πράξει αναλόγως-πως θα μπορούσε άλλωστε σε τόσο ελάχιστο χρονικά διάστημα-απλώς αντέδρασε ενστικτωδώς και άμεσα. Τονίζουμε το άμεσα, διότι η αντίδραση εκδηλώνεται πάντοτε σε ταχύτερο χρονικό διάστημα απ'αυτό της δράσης, εφόσον η δράση συμβαίνει πάντα πρώτη και χρειάζεται προηγουμένως χρόνο για σκέψη, ανάλυση και στρατηγική.

Σε μια σέξι γυναίκα που σκύβει μπροστά μας ξαφνικά στο σούπερ μάρκετ και αποκαλύπτει ερωτογενή σημεία του σώματός της με σκοπό να μας προκαλέσει και μας ερεθίζει, σ'ένα ωραίο τραγούδι που ξαφνικά πετυχαίνουμε στο ραδιόφωνο ενώ αλλάζαμε σταθμούς και μένουμε στον συγκεκριμένο σταθμό που το έβαλε, στα μέτρα που αποφάσισε να πάρει η κυβέρνηση και βγήκαμε σε πορείες, συναντούμε επίσης το φαινόμενο δράσης κι αντίδρασης. Η δράση είναι η γυναίκα που έσκυψε, το τραγούδι που επιλέχθηκε και τα κυβερνητικά μέτρα που ψηφίστηκαν. Η αντίδραση είναι η στήση, το προσωρινό σταμάτημα εναλλαγής ραδιοφωνικών σταθμών και η συμμετοχή στην πορεία. Και σ'αυτά τα παραδείγματα είδαμε πως η αντίδραση ήταν άμεση και αντανακλαστική, δεν χρειάστηκε στρατηγική σκέψη και χρόνο, ενώ δεν συνέβη το ίδιο με την δράση.

Όταν εξετάσουμε ορθολογικά την σκέψη, θα δούμε πως υπάρχει δυνατότητα επιλογής. Με το συναίσθημα αυτό δεν συμβαίνει. Για παράδειγμα, μια γυναίκα παίρνει τον χρόνο της και βάφεται, αρωματίζεται και ντύνεται πολύ όμορφα για να βγει έξω, δρα αποσκοπώντας στο να αρέσει. Ένας άνδρας που την αντικρίζει και αρέσκεται στην στιγμή απ'την εικόνα ή την μυρωδιά της αντιδρά στην δράση της.

Συνεπώς νομίζω πως μπορούμε να καταλήξουμε στο εξής: Η ορθολογική σκέψη μπορεί να παράγει δράση και αναγκαστικά χρειάζεται νοημοσύνη και χρόνο. Το συναίσθημα είναι αντίδραση που δεν χρειάζεται αναγκαστικά νοημοσύνη και χρόνο. Πολλοί έχουν βιώσει ή ακούσει για έρωτες με την πρώτη ματιά, αλλά όχι για αγάπη, διότι η πραγματική αγάπη χρειάζεται τον απαραίτητο χρόνο που θα μας επιτρέψει να έχουμε τα δεδομένα που θα κρίνουμε οτι αρκούν για να αγαπήσουμε τον άλλον. Άρα η αγάπη που χρειάζεται ανάλυση και σκέψη θεωρείται περισσότερο δράση, ενώ ο έρωτας αντίδραση. Γι'αυτό και η πρώτη είναι ανώτερη του δεύτερου.

Η πολυπλοκότητα και η περιπλοκότητα του συναισθήματος.

Το συναίσθημα δύναται να γίνει ένα πολύπλοκο και περίπλοκο πλαίσιο, μέσα στο οποίο μερικές φορές δε μπορείς να απομονώσεις και να ξεχωρίσεις την κάθε πλοκή του. Κάποτε συμβαίνει να βιώνουμε συναισθήματα με μεγάλη ένταση την οποία δεν κατανοούμε ακριβώς, τι είναι, γιατί, κι απο που προέρχεται. Όμως είναι εκεί, υπάρχει, και κάπου, κάπως, πρέπει να διοχετευτεί. Άλλωστε τα συναισθήματα είναι ενέργεια, κι όπως όλα, έτσι κι εμείς έχουμε ένα ενεργειακό όριο.
Όταν ένα συναίσθημα αποκτήσει τεράστιες εντάσεις μπορεί να αποβεί και αυτοκαταστροφικό. Ποσες φορές έχουμε δεί, ακούσει ή διαβάσει για πράξεις ακραίες, απάνθρωπες, που έγιναν απο άτομα που έδρασαν υπό την επήρεια έντονου συναισθηματισμού; Πόσες φορές έχουμε ακούσει την έκφραση "ήταν έγκλημα πάθους"; Δεν θεωρώ πως είναι εξ'ορισμού θετικό το συναίσθημα, διότι εν απουσία ορθολογικής σκέψης και συνείδησης μετατρέπεται σε κάτι το αρνητικό. Συνεπώς το καθοριστικό εδώ είναι η νοημοσύνη και η συνειδητότητα, δύο έννοιες που συνυπάρχουν απαραίτητα σε έναν άνθρωπο, διότι η πρώτη είναι αυτή η οποία επιτρέπει την εξέλιξη, ενώ η δεύτερη αποφασίζει για την διαχείριση της πρώτης. Τι είμαστε αν όχι η συνείδησή μας; Πως θα υπήρχαμε αν δεν ξέραμε οτι υπάρχουμε; Και πως θα ξέραμε οτι υπάρχουμε δίχως την συνείδηση; Ο Ρενέ Ντεκάρτ μας είπε το "σκέφτομαι, άρα υπάρχω", αυτό όμως ήταν μια συνειδητοποίηση, δηλαδή η σκέψη της σκέψης.
Όντας συνειδητοποιημένοι λοιπόν, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε κανένα συναίσθημά μας να καταστεί κάτι το καταστροφικό. Αντιθέτως, έχουμε την δυνατότητα να το μετατρέψουμε σε δημιουργικό, διότι ξέρουμε πως δίχως τους άλλους δεν θα είχαμε νόημα εμείς, και εφόσον οι άλλοι υπάρχουν για εμάς, θα υπάρχουμε γι'αυτούς, συνυπάρχοντας μαζί τους και προσφέροντας. Έτσι δημιουργείται η οντότητα της Ανθρωπότητας, της οποίας οι άνθρωποι είμαστε μέρη και μέλη της.

Σε είδα και πάλι.

Σε είδα και πάλι
κι ένιωσα ξανά
πιο έντονα
πως σ'αγαπώ
και μονίμως
σε ερωτεύομαι
συνεχώς και συνέχεια
και είναι τέλειο
ενώ δεν είναι πλήρες
κι εσύ μη περιμένεις
ποτέ να σου το πώ
με άλλο τρόπο
διότι ξέρεις
πως ο έρωτας είναι
που μας ανάγκασε
να γίνουμε καλλιτέχνες
διότι δίχως τέχνη
είναι μόνο λέξεις
χωρίς συναίσθημα
και πώς να τον εκφράσεις.

Κάθε φορά που θα σε δώ

Κάθε φορά που θα σε δώ

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Κάθε φορά που θα σε δώ
κάθε που θα σ'ακούσω
νιώθω πιο ζωντανός
γίνομαι πιο γεμάτος
σ'αγαπώ και σ'ερωτεύομαι
ξανά και ξανά, συνέχεια
και πάντοτε περισσότερο
χωρίς να το προσπαθώ
φτάνει μόνο που νιώθω
την γλυκιά σου πνοή
και που αφουγκράζομαι
την μουσική της ψυχής σου
και που αναπαύομαι 
στην ζεστή ανθρωπιά σου.

Συναίσθημα: Το μαγικό υλικό της δημιουργίας.

Συναίσθημα... κάτι τόσο περίεργο και ξεχωριστό, κάτι που πολλές φορές δεν μπορεί καλά-καλά να ειπωθεί με λέξεις. Το συναίσθημα μας τρέφει ώς όντα, πνευματικά. Γι'αυτό κυνηγούμε έντονες συναισθηματικά στιγμές, είτε χαράς, είτε λύπης. Ναι, ακόμη κι η λύπη μας τρέφει πολλές φορές, η στεναχώρια, το κλάμα. Τι παράξενο... Είμαστε οι μόνοι επάνω στον πλανήτη οι άνθρωποι που μπορούμε να το νιώσουμε σ'αυτό τον βαθμό. Θα μπορούσα να θεωρήσω οτι είμαστε τυχεροί όμως δεν πιστεύω στην τύχη αλλά στην ανάγκη. Ήταν και είναι ανάγκη να μπορούμε να νιώθουμε. Το συναίσθημα μπορεί να μας οδηγήσει να κάνουμε πράγματα ακατόρθωτα, να συλλάβουμε το αδιανόητο, να δημιουργήσουμε κάτι πέρα απο τα γνώριμα, να φέρουμε καινούριες πραγματικότητες, να κάνουμε τα πάντα. Πόσο τρομερό είναι που μπορούμε να νιώθουμε ερωτευμένοι παραδείγματος χάρην? Με έναν άνθρωπο, με ένα τραγούδι, με μια εικόνα, με μια σκέψη, με έναν ήχο, με την ζωή την ίδια. Τί απερίγραπτη δύναμη έχει το συναίσθημα αυτό του έρωτα... Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε κάποιους απο εσάς ή και σε όλους -διότι δεν έχω ρωτήσει είναι η αλήθεια- όμως συχνά τα συναισθήματά μου είναι τέτοια που η πραγματικότητα γύρω μου δεν μπορεί να τα χωρέσει. Θέλω να πώ πως συμβαίνει πολλές φορές να νιώθω τόσο έντονα που να μην μπορώ να τα μεταφράσω σε σαφείς σκέψεις, να μην μπορώ να τα εκφράσω, να μην μπορώ να τα εξηγήσω, να ζορίζομαι πολύ για να τα προσδιορίσω, να μην ξέρω καν πώς να το ονομάσω αυτό που νιώθω, να μην μπορώ καν να το κατανοήσω. Συνήθως το παθαίνω ακούγοντας μια μουσική που θα μπορέσει να με αγγίξει πραγματικά. Τότε αρχίζω να νιώθω μια αστείρευτη ενέργεια, συναισθήματα απροσδιόριστα ως τώρα με τεράστια ένταση. Τότε είναι που με πιάνει να θέλω να κάνω κάτι, να γράψω, να συνθέσω, να δημιουργήσω, να κάνω γυμναστική, να κάνω πράγματα για να εκτονώσω αυτή την τεράστια ενέργεια όμως πάντοτε δημιουργικά. Τότε συμβαίνουν και τα καλύτερα. Όταν περάσει αυτή η συναισθηματική φάση και μείνει το έργο που έκανα ή έστω άρχισα, δυσκολεύομαι να πιστέψω οτι εγώ μπόρεσα να το συλλάβω, να το κάνω. Τι περίεργο κι ενδιαφέρον... Αυτό ονομάζουν έμπνευση. Αλλά τι είναι όλα αυτά που καταλλήγουν στην έμπνευση? Εμείς οι άνθρωποι έχουμε πολλά ακόμη να κάνουμε, πολλά ακόμη να πάθουμε, πολλά ακόμη να μάθουμε. Αντί να μιζεριάζουμε για μικρότητες, για ανούσια κι ασήμαντα πράγματα, που η κοινωνία συχνά μας έχει πείσει οτι είναι σημαντικά, ας αφοσιωθούμε στην ανθρωπότητα, στην αληθινή ουσία της ζωής μας, κι ας την ζήσουμε επιτέλους, δεν αρκεί απλώς να υπάρχουμε. Ο χρόνος μας ώς άτομα είναι περιορισμένος, ας τον χρησιμοποιήσουμε σοφά και σωστά για να γίνουμε αιώνια άνθρωποι, έχοντας προσφέρει κάτι στην ανθρωπότητα. Το συναίσθημα, είναι το μαγικό υλικό της δημιουργίας.
Καλό μήνα :)

Συναίσθημα, λογική και συνείδηση

Συναίσθημα, λογική και συνείδηση

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Κι αν η λογική είναι η πυξίδα σου
για να ξέρεις πώς να πας
εκεί που θες στην ζωή σου
το συναίσθημα είναι η μπαταρία
που σου δίνει την ενέργεια
και σε κρατάει ζωντανό.
Ούτε το ένα, ούτε το άλλο
μα και τα δύο μαζί
είναι ο Άνθρωπος
και η συνείδησή του
ο οδηγός του.

Λογική και συναίσθημα

Λογική και συναίσθημα

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Λογική και συναίσθημα. Λεπτές, έλεγα, οι γραμμές που τα χωρίζουν. Τώρα λέω πως δεν υπάρχουν. Πού δίνω βάση πιο πολύ, αναρωτιόμουν. Και γιατί; Μέτρον άριστον κι εδώ; Λίγο το ένα λίγο το άλλο; Μήπως πολύ το ένα και πολύ το άλλο καλύτερα; Μήπως είναι το ένα και το αυτό; Δεν ήθελα να γίνω αναίσθητος. Μα δεν μπορούσα και να αφήνω στην άκρη την λογική όπως έκανα συχνά, να κάνω πως δεν βλέπω, πως δεν καταλαβαίνω, πως δε σκέφτομαι. Υπήρξαν φορές που αυτός ο τρόπος της συνεχούς σκέψης και κρίσης με έκανε να αισθάνομαι σαν υπολογιστής. Αναρωτιόμουν, αυτό είναι ο άνθρωπος; Ένας υπολογιστής που επεξεργάζεται τα πάντα μέσω δεδομένων και μέσω της σκέψης; Και τα αισθήματα; Από την άλλη μόνο με το συναίσθημα ο άνθρωπος είναι φτερό στον άνεμο. Πηγαίνει όπου φυσάει. Όπου τον βγάλει. Είναι όλα σύμφωνα με το αν έχουμε όρεξη και για τι την έχουμε... Αυτή θέλεις να είναι η ζωή σου, ρωτούσα στον εαυτό μου. Και πού είναι η δική σου συμμετοχή αν δεν πάρεις εσύ τον έλεγχο και την ευθύνη των αποφάσεων και των επιλογών σου;
Δεν νοείται άνθρωπος χωρίς διαρκή κριτική σκέψη για τον εαυτό του και τα πάντα. Αυτό νομίζω γιατί αυτό αντιλαμβάνομαι ώς πρέπον κι ως αλήθεια, οπότε αυτό επιλέγω. Τα συναισθήματα του ανθρώπου οφείλουν να προέρχονται απο την νοημοσύνη, δεν μπορεί το αντίθετο.