Ο άτομος και το βουνό

Ο άτομος και το βουνό

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Ο άτομος επέρναγε δίπλα απο το βουνό.
Εξάφνου και σε μια στιγμή επάρκαρε στο πλάι,
άφησε εκεί στην άκρια αμάξι και γυναίκα
και πήρε τον ανήφορο να πάει να ουρήσει.
Ξένο μάτι μη τονε δει, ανέβηκε σε λόφο.
Καθώς ουρούσε αγνάντευε και του άρεσε η θέα.
Μα σκέφτηκε στην κορυφή πόσο πιό ωραία θα'ναι.
Πόση ομορφιά είναι ικανός να δει όποιος σκαρφαλώσει!
Το πάθος τον κυρίευσε από τούτη την ιδέα,
αλλά επειδή του φάνηκε βουνό να το ανέβει,
το πολυμήχανο μυαλό του έψαχνε άλλη λύση.
-"Κορφή" της απευθύνθηκε "έρωτα έχω για σένα,
μα δεν μπορώ να σ'ανεβώ κατέβα εσύ λιγάκι".
-"Μα το ζητούμενο καλέ μου είναι να μεγαλώνεις,
όχι οι άλλοι να μικρύνουν επειδή δε σκαρφαλώνεις.
Αλλιώς δε θα υπήρχανε βουνά μα μόνο λόφοι
κι αφού μικραίνανε κι αυτοί, μονάχα πεδιάδες".
-"Διόλου σου καίγεται καρφί αυτό αν το αντέχω;
Τις πεδιάδες τις μπορώ κι ανέμελος θα τρέχω".
Τότε η κορφή προσπάθησε η δόλια να κατέβει
μα βράχοι κατολίσθησαν και τον καταπλακώσαν.

Για τον Νίκο που θέλει τα πάντα στα μέτρα του.

Αγαπάμε τους άλλους.

Αγαπάμε τους άλλους

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Αγαπάμε τους άλλους

και τους προσέχουμε

και τους προσφέρουμε

το είναι μας

διότι αν δεν υπήρχαν

δεν θα είχαμε

κανένα νόημα

γι'αυτό αν είσαι

ικανός να αγαπήσεις

μη κοιτάζεις 

το άτομό σου

γιατί ο εαυτός σου

είναι ολόκληρη

η Ανθρωπότητα.

Προσδοκίες.

Βράδυ γνώριμο απόψε. Σαν αυτά που έρχονται μία στο τόσο. Στα ηχεία μου τραγούδια με μουσική και στίχο έντονα συναισθηματικό, ίσως μελαγχολικό μα ποτέ κλαψιάρικο, που μετατρέπει την μελαγχολία σε παράπονο και θυμό και όμοιας φύσεως δυνατά συναισθήματα. Συναισθήματα για τα οποία δεν ξέρω ποτέ το πότε. Πότε δημιουργήθηκαν; Πώς; Πώς μου ξέφυγαν; Πώς μου ξέφυγαν πάλι και κατέλαβαν χώρο στο μυαλό μου; Είναι αργά τώρα. Δεν μπορώ να τα σβήσω. Είναι χειρότερο ακόμα. Δεν θέλω να τα σβήσω. Δεν είναι ευχάριστη αίσθηση. Αλλά είναι ευχάριστο. Νιώθω. Αισθάνομαι. Δεν είμαι αναίσθητος. Άδικα μου το λέγανε μερικοί. Το'ξερα. Μα πάντα είναι θετική μια επιβεβαίωση. Ξέρω πάντως για ποιόν δημιουργήθηκαν. Μάλλον, για ποιά. Το ερώτημα είναι, γιατί; Γιατί οι προσδοκίες; Τι χρειάζονται αυτές; Γεμίζουν φοβίες τον νου. Ανασφάλεια. Σε κάνουν έρμαιό τους. Δεν έχουν μεγαλοσύνη. Τι τις χρειάζομαι; Τι μου προσφέρουν; Τι προσφέρουν σε οποιονδήποτε; Μαλακίες. Δεν είναι δικές μου. Είναι του εγωισμού. Αυτός έχει προσδοκίες, φιλοδοξίες. Αυτός σε γαμάει αν δε του τις ικανοποιήσεις. Κι αν μπεις στην διαδικασία έχεις ήδη χάσει εξ'αρχής, αφού δε χορταίνει, δεν ικανοποιείται. Είναι πρόσχημα απλώς για να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά όταν όλα πια θα τα κάνεις εξ'αιτίας του. Ας πάει να γαμηθεί. Γουστάρω που τον τσούζει τώρα. Γουστάρω που γκρεμίζονται οι προσδοκίες του. Γουστάρω! Είμαι Άνθρωπος! Όχι πια άτομο!

Η εξουσία της κοινωνίας και η ουσία της ανθρωπότητας.

Όποτε η κοινωνία λέει: "μην αφήνεις τα όνειρά σου, νοιάξου για το τώρα, ζήσε την στιγμή" εγώ ακούω "κοιμήσου κι άλλο, δε χρειάζεσαι μετά, μπορείς να ψοφήσεις". 

Διότι πολύ απλά, όνειρα βλέπεις μόνο στον ύπνο σου, και ποτέ όταν είσαι ξύπνιος-έξυπνος. Κι όπως λέει το τραγούδι "όταν κοιμάσαι άλλοι γράφουν ιστορία".

Έπειτα, το τώρα περνάει αμέσως και άλλα "τώρα" έρχονται μετά, αλλά επειδή δεν έχεις νοιαστεί για το μετά γίνεσαι "πριν" πριν καν το καταλάβεις. 

Και η στιγμή είναι στιγμιαία, κι όπως το "τώρα" έτσι κι αυτή περνάει αμέσως. Οπότε σου προτείνουν να ζήσεις την στιγμή, επειδή προφανώς δεν χρειάζεσαι και περισσότερο. 

Κι ο λόγος για όλα αυτά είναι απλός: Για την κοινωνία δεν είσαι άνθρωπος, αλλά άτομο, αριθμός, ψηφοφόρος, αναλώσιμος, επειδή την ενδιαφέρει η εξουσία και γι'αυτό μένει εκτός ουσίας. Κι όταν κάποιος βρίσκεται στην εξουσία, τον ενδιαφέρει το "τώρα" εκείνο να γίνει μόνιμο για να διατηρηθεί εκεί. Γι'αυτό και δεν θέλει να σου περνάει το "μετά" απ'το μυαλό και πολύ-πολύ, καλά είναι κι έτσι. Για την κοινωνία δεν είσαι μοναδικός, αφού είναι πολλά τα νούμερα, ωστόσο προσπαθεί να σε πείσει πως είσαι, για να βοηθήσεις να παραμείνει. Φέρ'τε απλά στο νου σας βουλευτές, ή εκλεγόμενους σε οποιονδήποτε τομέα ή φορέα, και θυμηθείτε πώς λειτουργούν και συμπεριφέρονται σε κάθε έναν ψηφοφόρο προεκλογικά. Όλοι θα έχετε βρεθεί σε τέτοια κατάσταση, δε μπορεί. Σου μιλάνε ξαφνικά λες και έγινες κάποιος πολύ κοντινός, πολύ δικός τους άνθρωπος, κάτι το ιδιαίτερο και σημαντικό γι'αυτούς το οποίο νοιάζονται βαθιά, συμπάσχουν μαζί του και προσπαθούν να σε πείσουν οτι θέλουν να σε βοηθήσουν, ειδικά εσένα, ναι, εσένα! Δεν είσαι πια απλώς ένας κάποιος ανάμεσα σε όλους, είσαι ΕΣΥ, γι'αυτό, ψήφισε. Μετά μπορείς και να ψοφήσεις. Αφού μόλις έχεις ψηφίσει, εκείνη η βαθιά έγνοια χάνεται ως δια μαγείας, δεν έρχονται πια αυτοί να σε βρουν όπως λίγο πριν τις εκλογές, αλλά τους ψάχνεις εσύ για να τους ρωτήσεις πότε θα κάνουν ή γιατί δεν κάνουν αυτά που σου υποσχέθηκαν και δεν τους βρίσκεις. Είναι λόγω πολλών υποχρεώσεων βέβαια, μην πάει το μυαλό σου ποτέ στο πονηρό. Βέβαια, η ίδια η κοινωνία πάλι έρχεται συχνά απ'τα παρασκήνια, κάτω απ'το τραπέζι και σου λέει να είσαι πονηρός, να σκέφτεσαι πονηρά, με την πονηριά θα πας μπροστά. Το θέμα είναι πως συνήθως την πονηριά την συνοδεύει και η λέξη "κουτο". Ενώ την εξυπνάδα όχι. Και ένας δούλος χρειάζεται να δουλεύει, όχι να σκέφτεται, άρα είναι ιδανικό όταν είναι κουτός. Γι'αυτό είναι προτιμότερο να είμαστε έξυπνοι, δηλαδή εκτός ύπνου. Γιατί ενώ μπορεί να νομίζουμε οτι η πονηριά και η εξυπνάδα ταυτίζονται επειδή έχουν να κάνουν με την νοημοσύνη, η διαφορά στις δύο έννοιες είναι οτι στην δεύτερη υπάρχει το στοιχείο της συνείδησης, ενώ στην πρώτη όχι. Γι'αυτό και συχνά έχει αρνητική χροιά η πονηριά. Η εξυπνάδα και η νοημοσύνη απεναντίας.

Και τι κάνει τον άνθρωπο, ανθρώπινο; Η συνείδηση. Και τι είναι η συνείδηση; Σκέψη πάνω στην σκέψη. Μόλις σκεφτείς οτι σκέφτεσαι, το συνειδητοποιείς. Μόλις συνειδητοποιείς γνωρίζεις. Μόλις γνωρίζεις είσαι ικανός να αποφασίσεις. Θα ανήκεις στην κοινωνία ή στην ανθρωπότητα; Η πρώτη είναι του παρόντος, της επικαιρότητας και της εξουσίας, ενώ η δεύτερη του παρελθόντος και του μέλλοντος, της διαχρονικότητας και της ουσίας. Διότι όλοι οι συνειδητοποιημένοι άνθρωποι που πέρασαν και θα περάσουν ποτέ απο τον κόσμο μας, αφήνουν μέσω του έργου προσφοράς τους το διαχρονικό τους στίγμα για τους άλλους. Εσύ, που θέλεις να ανήκεις;

Όσο πιο ανθρώπινος.

Επειδή δεν θέλω
να πεθάνω ως άτομο
με ανθρώπινες εκλάμψεις
έχω επιλέξει να ζήσω
προσπαθώντας να γίνω
όσο πιο ανθρώπινος
μέσω του άλλου
γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος
οτιδήποτε άλλο
δεν έχει ουσία.

Η ανθρωπιά ενός μικρού κι ενός τρελού πάντα ενοχλεί την κοινωνία.

Σοφές και πολύτιμες οι φράσεις του λαού μας που γίνονται κι αυτές παράδοση και περνάνε απο γενιά σε γενιά, αλλιώς δεν θα άντεχαν στον χρόνο. Απο μικρό κι απο τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, λέμε. Και το λέμε συχνά. Ποιός σκέφτεται όμως το νόημα? Ποιός έχει αναλύσει τη φράση? Ποιός έχει αναρωτηθεί: Γιατί? Και ποιά η απάντηση που έχει δώσει?
Ένα μικρό παιδί που δεν έχει προλάβει να απορροφηθεί και να αφομοιωθεί πλήρως απο την κοινωνία, δεν έχει μάθει για τους "τύπους" και δεν έχει μπεί στην διαδικασία να υποκρίνεται όπως τα άτομά της, οπότε θα εκφράσει με ειλικρίνια την εντύπωση του για ένα γεγονός, θα πεί την γνώμη και την σκέψη του δίχως να υπάρχει λόγος να αυτολογοκριθεί. Διότι δεν το ενδιαφέρει πώς θα ακουστεί κάτι, αλλά το πώς είναι. Η πρόθεσή του είναι αγνή, να μοιραστεί απλά την αλήθεια του με τους άλλους, όπως την είδε ή την άκουσε. Όντας ακοινώνητο, δεν είναι κανονικό για την κοινωνία, γι'αυτό και το βαφτίζει "μικρό", αφήνοντας στην άκρη την ανθρώπινη ιδιότητά του. Σιγά σιγά όπως το γαλουχεί καθώς περνάνε τα χρόνια το ονομάζει και άνθρωπο, αν και στην ουσία μέσα στα πλαίσιά της είναι μόνο άτομο. Υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ ατόμου και ανθρώπου.
Στην περίπτωση που το όν είναι απο τα σπάνια και συνεχίσει να μένει ανθρώπινο όσο μεγαλώνει, ενοχλεί την κοινωνία, το θεωρεί επικίνδυνο. Διότι αυτό είναι ικανό να ξεσκεπάζει τα πέπλα της υποκρισίας της με την ανθρωπιά και την ειλικρίνιά του. Και με την νοημοσύνη του ακόμη και να την αλλάξει εξ'ολοκλήρου. Το μη κανονικό μικρό έχει πλέον μεγαλώσει αλλά συνεχίζει να παραμένει μη κανονικός ως μεγάλος. Οπότε πρέπει να βρεί έναν άλλον τρόπο για να τον υπονομεύσει ξανά στα μάτια των δικών της. Βρήκε λοιπόν μια λύση που πιάνει ανάμεσα σε άτομα. Τον ονόμασε τρελό.
Αν σκεφτούμε θα δούμε πως ο τρελός για την κοινωνία είναι όπως ένας μικρός: ακοινώνητος, θρασύς διότι ότι σκέφτεται το λέει, όντας μη κανονικός που πρέπει να γαλουχηθεί κατάλληλα, ώστε, μεγαλώνοντας, να καταστεί φυσιολογικός μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας. Στην ουσία όμως όπως ο μικρός, ο τρελός είναι συνήθως απλός, ανθρώπινος, ειλικρινής και δεν ενδιαφέρεται για το πώς τον κοιτάζει η κοινωνία, εφόσον δεν τον καταλαβαίνει έτσι κι αλλιώς, όχι επειδή δεν μπορεί αλλά επειδή δεν θέλει.
Χαίρομαι όταν βλέπω την ανθρωπιά και την ειλικρίνια των μικρών και των τρελών, με αγγίζει περισσότερο απο τον καθωσπρεπισμό των ατόμων. Κι επειδή πάντοτε κουβαλάω μέσα μου την ουσία της έκφρασης αυτής, ξέρω πως μπορώ να περιμένω ενδιαφέροντες πτυχές της αλήθειας απο μικρούς και τρελούς φίλους. Κι αλήθεια, αν κι εσύ απο εδώ και στο εξής τους προσεγγίσεις με ανθρωπιά ίσως αντιληφθείς πως το μη κανονικό για έναν άνθρωπο και την ανθρωπότητα είναι η κοινωνία και τα άτομά της.

Η αξία του χρόνου και το νόημα της ζωής.

Γεννιόμαστε, μα δεν το επιλέγουμε. Πεθαίνουμε, μα δεν το επιλέγουμε. Το μόνο που είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε είναι το πώς θα ζήσουμε στο ενδιάμεσο. Θα ζήσουμε ελεύθεροι ή σκλάβοι? Θα ζήσουμε ώς άτομα ή ως άνθρωποι? Θα ζήσουμε προσφέροντας ή παίρνοντας? Θα ζήσουμε ή απλώς θα υπάρχουμε? Είναι ουσιαστική η διαφορά των δύο. Θα ενδιαφερθούμε για το παρελθόν και το μέλλον ή θα ασχολούμαστε με το παρόν? Παρόν, το οποίο θα περάσει όπως η ζωή μας κι απ'ότι λένε συνήθως οι πιό γέροι είναι μικρή, τελειώνει γρήγορα. Δεν είμαστε αθάνατοι, γι'αυτό κι ο χρόνος για εμάς έχει τόση σημασία.
Ο Σωκράτης είπε: ὁ δὲ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ. Δηλαδή, η ζωή που δεν εξετάζεται δεν αρμόζει σε άνθρωπο. Αν κάτι μας ξεχωρίζει απο τα υπόλοιπα ζώα του πλανήτη μας είναι η νοημοσύνη μας, η λογική μας, η σκέψη και η σκέψη πάνω στην σκέψη, δηλαδή η συνείδησή μας. Άρα είναι καθήκον μας απο την φύση μάλιστα, όπως και η αναπαραγωγή, το να φιλοσοφούμε.
Με αυτά θέλω να πώ πως αν δεν συνειδητοποιήσουμε ή δεν επινοήσουμε το νόημα της ζωής, ή έστω αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως αυτό είναι που πρέπει να αναζητήσουμε αφιερώνοντάς του τον χρόνο μας τότε δεν κάνουμε τίποτα, τον σπαταλήσαμε άδικα, δεν αξίζουμε κάτι και είτε γεννιόμασταν είτε όχι δεν θα είχε σχεδόν καμιά σημασία, εφόσον δεν θα άλλαζε, ούτε θα προσέφερε κάτι η γέννησή μας στην ανθρωπότητα. Είναι πολύ απλό να δούμε πως εξαφανίζεται ένα όν που δεν έχει ζήσει ώς άνθρωπος αλλά ώς άτομο. Πόσοι απο εμάς γνωρίζουμε τους προπαππούδες μας αν δεν ζούσαν όταν αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε ως παιδιά? Όχι πολλοί φαντάζομαι. Αν το δυσκολέψουμε τώρα κι αναρωτηθούμε πόσοι γνωρίζουμε και θυμόμαστε τους πατεράδες των προπαππούδων μας, τους παππούδες τους και τους προπαππούδες τους, η απάντηση θα μας στεναχωρήσει περισσότερο: Ελάχιστοι. Αυτό μας δείχνει πως δεν αφήσανε συνειδητά κάτι πίσω τους, μετά τον θάνατό τους, για τους επόμενους, άρα εφόσον δεν είχαν σημασία κανείς απο τις επόμενες γεννιές δεν θα τους μάθει για να τους θυμάται. Κι άρα θα πεθάνουν και θα είναι σαν να μη γεννήθηκαν. Ο Σωκράτης ακόμη και μετα θάνατον, ζεί δια μέσω του έργου του που δημιούργησε για τους επόμενους. Κανείς δεν ξέρει τον Σωκράτη επειδή ήταν όμορφος, πετυχημένος επαγγελματίας ή πλούσιος. Τον ξέρουμε μέχρι και σήμερα, μετά απο σχεδόν 2500 χρόνια για αυτά που είπε, επειδή ήταν πραγματικά σημαντικά και διατηρήθηκαν μέσω της μνήμης στον χρόνο. Κι ήταν πραγματικά σημαντικά διότι συνέβαλαν στην εξέλιξη της σκέψης, δηλαδή στην εξέλιξη της ίδιας της ανθρωπότητας.
Στα τέλη του προηγούμενου μήνα είχα τα γενέθλιά μου. Κλασσικές ευχές για χρόνια πολλά και όλα αυτά τα τυπικά απο φίλους και γνωστούς. Κι όσο τα άκουγα τόσο σκεφτόμουν πως όσο πολλά και να είναι τα χρόνια, δεν θα είναι και πάνω απο 70-80 απο τώρα, στην καλύτερη περίπτωση. Και τι είναι 70, 80, 90, 100 χρόνια για την αιωνιότητα? Κι ενώ η αιωνιότητα θα συνεχίσει να υπάρχει, εγώ όχι. Άρα ο χρόνος δεν έχει σημασία για την αιωνιότητα μα για μένα που είμαι θνητός. Ο ατομικός μου χρόνος μου είναι περιορισμένος και συνεχώς τελειώνει. Και μόλις προσθέθηκε άλλος έναν χρόνος στην πλάτη μου. Αυτές οι σκέψεις με οδήγησαν σε μια άλλη που έγινε ιδέα. Κι αυτή ήταν η εξής: Αντί σε κάθε επέτειο των γενεθλίων μου να προσθέτω έναν χρόνο στο μηδέν, δηλαδή στην γέννησή μου, να αφαιρώ έναν χρόνο απο τα 78 -είναι ο μέσος όρος ηλικίας των Ελλήνων- δηλαδή απο τον φυσιολογικό θάνατό μου -εκτός εκτάκτου γεγονότος. Με αυτόν τον τρόπο θα συνειδητοποιώ πως ο προσωπικός μου χρόνος συνεχώς τελειώνει άρα δεν θα ξεχνώ πως είμαι θνητός, κι αν θέλω να αφήσω ένα στίγμα προσφοράς, πρέπει να τον χρησιμοποιήσω έτσι ώστε να παράγω κάποιο έργο που θα έχει αξία και για το μέλλον, ακόμη και μετά απο εμένα, για τους επόμενους ανθρώπους. Κι επειδή είμαι πολύ τεμπέλης, όπως πολλοί, συχνά όταν είναι να κάνω κάτι λέω πως κι αύριο μέρα θα 'ναι, κι αφήνω για αύριο αυτό που θα μπορούσα να κάνω σήμερα. Αν όμως ξέραμε πως αύριο δεν θα ζούμε, θα το κάναμε σήμερα αναγκαστικά. Με το να αφαιρούμε λοιπόν ένα χρόνο κάθε χρόνο απο την ζωή μας θα πιεζόμαστε δημιουργικά και θα γίνουμε πιο παραγωγικοί και ουσιαστικοί με τον χρόνο μας, δεν θα τον ξοδεύουμε τόσο άσκοπα για πράγματα που δεν έχουν αξία. Ο χρόνος είναι μαζί μας, αρκεί να είμαστε κι εμείς μαζί του.
Σκέψου το, ίσως αλλάξεις την ζωή σου, ίσως αλλάξεις τον κόσμο προς το καλύτερο.

Απο άτομο, άνθρωπος.

Απο άτομο, άνθρωπος

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Εσύ αποφασίζεις

τι και ποιός θέλεις να είσαι

και ποιός ο λόγος να γίνεις

αυτός που θα επιλέξεις.

Είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι

για το άτομό μας

και είναι στο χέρι μας

να περάσουμε

στο επόμενο στάδιο

και να γίνουμε συνειδητά

μέλη της ανθρωπότητας,

κομμάτια του όλου.

Ας γίνουμε απο άτομα, άνθρωποι!

Θέλει κότσια. (Ο καλός καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται).

Θέλει κατανόηση, θέλει ωριμότητα, δυνατή θέληση κι αποφασιστικότητα. Χρειάζονται κότσια και μεγαλοσύνη για να υπερβείς τις απαιτήσεις και τις ανάγκες του ατόμου και του "εγώ" σου και να δράσεις ώς προς τις ανάγκες του Ανθρώπου και του "εμείς" που συχνά είναι αντίθετες. Διότι εκτός της θεωρίας χρειάζεται η πράξη κι αυτή είναι ο αγώνας. Κι όσο περισσότερο προχωράς, όσο περισσότερο παλεύεις, όσο πιο πολλά προσφέρεις και δίνεις ανιδιοτελώς, τόσο πιο δύσκολο σου είναι να μην κρατάς για σένα, να μην κερδίζεις κάτι, να μην αναγνωρίζεται ο αγώνας σου, να μην σου ανήκει τίποτα άλλο και κανείς παρά το έργο σου και η αξία του. Μα κι αυτή την αξία αν δεν έχεις με κάποιον να την μοιραστείς είναι σαν να μην υπάρχει. Και το θεωρείς άδικο αυτό. Άδικο για σένα, άδικο για κάθε τέτοιον Άνθρωπο. Κι αυτό σε πνίγει, σε στεναχωρεί, σε εξοργίζει και σε απογοητεύει. Η δύναμη της συνείδησης και της θέλησής σου δοκιμάζεται τότε με άγριο τρόπο. Γιατί εσύ μέσα σ'αυτή την μάχη με τον εαυτό σου ακόμη γνωρίζεις πως κάνεις το καλό, το σωστό, το πρέπον. Υπομονή κι επιμονή. Αν βρείς εκείνο το πείσμα που δεν μπορεί να λυγίσει μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν... Εκείνο το πείσμα που είναι κάτι πολύ προσωπικό σου, βαθιά μέσα σου, στην συνείδησή σου και σου δίνει τεράστια χαρά και δύναμη όταν αντιστέκεσαι και ξέρεις πως είναι το σωστό. Τότε θα νικάς, θα έχεις αξία, την πείρα, την ωριμότητα και την υπερηφάνεια ενός πολεμιστή μετά την μάχη για την υπεράσπιση των αξιών του.

Είναι δύσκολο, μα όπως λέει κι ο σοφός λαός μας: Ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται.

Κι αν το δούμε κι αντίστροφα οι φουρτούνες είναι αναγκαίες για να βγάζουν καλούς καπετάνιους.

Όσο για αυτούς, ξέρουν πως είναι λίγοι μα δεν είναι μόνοι. Δεν είναι μόνοι. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

1/6/2015. Η προσέγγιση που έκανα εξ'αρχής πριν 3 χρόνια δεν ήταν η ορθή. Αυτό που ονόμασα τότε "το πείσμα που δεν μπορεί να λυγίσει μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν..." κλπ κλπ, ήταν θέμα χρόνου να φθαρεί. Διότι όσο σκληρό και να είναι κάτι, όταν μόνιμα δέχεται χτυπήματα θα λυγίσει. Χρειάζεται κάτι να το ανατροφοδοτεί. Ο χρόνος βοήθησε να κατανοήσω αυτά που νόμιζα πως καταλάβαινα. Να δω αυτά που κοίταζα. Να κάνω γνώση τις πληροφορίες. Όταν κατανοήσεις πραγματικά πως δεν έχεις νόημα δίχως τους άλλους, συνεπώς είναι πρώτα οι άλλοι, είναι φυσικό επακόλουθο να μην σκέφτεσαι εγωιστικά, αλλά αλτρουιστικά. Κι όσο περισσότερα προσφέρεις, τόσο περισσότερο ανθρώπινος γίνεσαι, τόσο περισσότερο μετα-χαίρεσαι με την χαρά των άλλων και γι'αυτό φροντίζεις να την δημιουργείς. Όσο περισσότερο προσφέρεις, τόσο λιγότερο χρόνο έχεις να σκεφτείς τον εαυτό σου. Τόσο πιό εύκολο είναι να συνεχίσεις να προσφέρεις. Ούτε σε στεναχωρεί, ούτε σε εξοργίζει, ούτε σε θλίβει. Μόνο σε κάνει να μετα-χαίρεσαι για να σου δίνει δύναμη να συνεχίζεις ως το τέλος. 

Η αξία της ύπαρξης μέσω της συνύπαρξης

Η αξία της ύπαρξης μέσω της συνύπαρξης

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Φαντάσου οτι μόλις έγινες ο πιο πετυχημένος, γνωστός, έξυπνος, πλούσιος, όμορφος, καλός, τίμιος, δίκαιος, σωστός άνθρωπος που υπάρχει. Ο πιο αισιόδοξος και πιο έντονα συναισθηματικός. Ο πιο μεγαλόψυχος και συμπονετικός. Ο πιο άξιος. Ο πιο θαυμαστός...
Έστω λοιπόν πως μια μέρα -ή νύχτα- εξαφανίζονταν ξαφνικά οι πάντες και τα πάντα. Άδειο το σπίτι σου, η γειτονιά σου, η πόλη κι η χώρα σου, ο κόσμος σου όλος άδειος... Χωρίς ψυχή. Πώς θα ένιωθες;
Όταν δεν υπήρχε κανείς και τίποτα γύρω σου τι θα έκανες; Τι θα σκεφτόσουν; Θα ήσουν ικανοποιημένος με όλα τα αγαθά και τα ταλέντα της ύπαρξης για πάρτι σου; Μπες στο πλαίσιο και φαντάσου ειλικρινά τον εαυτό σου σε μια τέτοια κατάσταση. Όσο θα περνούσαν οι ώρες, οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια, τόσο θα σε βασάνιζε το ερώτημα ποιό το νόημα να συνεχίσεις να ζείς. Τι σημασία έχουν όλα αυτά δίχως άλλους να τα μοιραστείς;
Τότε θα συνειδητοποιούσες πως η συνύπαρξη είναι που δίνει αξία στην ύπαρξη. Μέσω του άλλου μπορούμε να προσδιορίσουμε και να αξιολογήσουμε τον εαυτό μας και τα πάντα. Απο μόνοι μας θα ήμασταν ένα τιποτένιο κι απροσδιόριστο κάτι. Τίποτε λοιπόν δεν έχει αξία αν δεν μπορείς να το μοιραστείς με κάποιον. Γι αυτό και είμαστε εις το "οι άλλοι" όπως έχει γράψει ο Ν.Λυγερός, όχι στο "εμείς" ή στο "εγώ" όπως είχε γράψει ο Μακρυγιάννης. Γιατί το εμείς είναι απλώς ο πληθυντικός του εγώ. Και διότι η συνύπαρξη που δίνει αξία στην ύπαρξη συμβαίνει ανάμεσα σε άλλους, και άλλους-άλλους.

Η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία κι ο εγωκεντρισμός είναι στοιχεία ατόμου, όχι Ανθρώπου. Θέλει αγώνα για να γίνουμε Άνθρωποι διότι γεννιόμαστε άτομα.

Άνθρωπος ή άτομο?

Άνθρωπος ή άτομο?

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Γεννιέσαι με δυνατότητες. Τι κάνεις με αυτές;
Διαθέτεις λογική σκέψη. Άρα μπορείς να παράγεις ιδέες. Η σκέψη πάνω στην σκέψη είναι η συνείδηση, άρα διαθέτεις κι απ’ αυτή. Είσαι υπεύθυνος για το ποιός είσαι και ποιός θα γίνεις.

Η νοημοσύνη σου, σου δίνει την δυνατότητα όσο ζείς να μαθαίνεις κι ότι μαθαίνεις να το αποθηκεύεις στην μνήμη σου. Τις οποίες, αν χρησιμοποιείς σωστά δεν θα κάνεις μονίμως τα ίδια λάθη. Αυτός είναι ο τρόπος να εξελίσσεσαι. Έχεις την δυνατότητα να σκεφτείς. Έχεις ακόμη την δυνατότητα να σκεφτείς οτι σκέφτεσαι, δηλαδή να το συνειδητοποιείς. Αυτή είναι η συνείδηση.Αν την χρησιμοποιούσαμε περισσότερο θα ζούσαμε πολύ πιο ανθρώπινα. Θα πράτταμε πιο ανθρώπινα. Θα αντιλαμβανόμασταν καλύτερα τις αξίες και την ουσία της ζωής. Θα μαθαίναμε από το παρελθόν και θα ζούσαμε παράγοντας έργο για το μέλλον. Δε θα σπαταλούσαμε χρόνο. Δεν θα εμποδίζαμε την ανθρωπιά.

Τότε θα μπορούσαμε αληθινά να καμαρώνουμε ως Άνθρωποι. Γιατί δεν γεννιέσαι Άνθρωπος, αλλά μέσω των δυνατοτήτων σου μπορείς να επιλέξεις να γίνεις. Αλλιώς δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένα έμβιο πλάσμα-ζώο.

Η κοινωνία ζει μόνο για το παρόν («ζήσε μονάχα για την στιγμή» σου λένε, χωρίς να ΄χεις κάποιον ουσιαστικότερο σκοπό) κι απαρτίζεται από άτομα (!) που δεν θέλει να θυμούνται (παρελθόν), ούτε να οραματίζονται (μέλλον), μόνο να κάνουν όνειρα, μα σπάνια σκέφτονται πώς αν τους λένε αυτό σημαίνει οτι θεωρούν πως κοιμούνται!
Η κοινωνία εγκλωβίζει τα άτομα μέσω της εξουσίας (εκτός της ουσίας), ταϊζοντάς τα ματαιοδοξία. Δεν θέλει πραγματικές αλλαγές, (είναι εύλογο το γιατί) οπότε χαρακτηρίζεται απο την στασιμότητα. Είναι πολύ εύκολο να το δείτε αυτό, εφόσον ζείτε κι εσείς μέσα σε μια κοινωνία και δεν είστε σε κανένα βουνό μοναχοί.

Όταν ξέρεις λοιπόν αυτό, θα συνεχίσεις να ζείς μόνο ως μεμονωμένο άτομο μέσα στην κοινωνία, ή ως συνειδητοποιημένος Άνθρωπος μέσα στην Ανθρωπότητα;