Προσδοκίες.

Βράδυ γνώριμο απόψε. Σαν αυτά που έρχονται μία στο τόσο. Στα ηχεία μου τραγούδια με μουσική και στίχο έντονα συναισθηματικό, ίσως μελαγχολικό μα ποτέ κλαψιάρικο, που μετατρέπει την μελαγχολία σε παράπονο και θυμό και όμοιας φύσεως δυνατά συναισθήματα. Συναισθήματα για τα οποία δεν ξέρω ποτέ το πότε. Πότε δημιουργήθηκαν; Πώς; Πώς μου ξέφυγαν; Πώς μου ξέφυγαν πάλι και κατέλαβαν χώρο στο μυαλό μου; Είναι αργά τώρα. Δεν μπορώ να τα σβήσω. Είναι χειρότερο ακόμα. Δεν θέλω να τα σβήσω. Δεν είναι ευχάριστη αίσθηση. Αλλά είναι ευχάριστο. Νιώθω. Αισθάνομαι. Δεν είμαι αναίσθητος. Άδικα μου το λέγανε μερικοί. Το'ξερα. Μα πάντα είναι θετική μια επιβεβαίωση. Ξέρω πάντως για ποιόν δημιουργήθηκαν. Μάλλον, για ποιά. Το ερώτημα είναι, γιατί; Γιατί οι προσδοκίες; Τι χρειάζονται αυτές; Γεμίζουν φοβίες τον νου. Ανασφάλεια. Σε κάνουν έρμαιό τους. Δεν έχουν μεγαλοσύνη. Τι τις χρειάζομαι; Τι μου προσφέρουν; Τι προσφέρουν σε οποιονδήποτε; Μαλακίες. Δεν είναι δικές μου. Είναι του εγωισμού. Αυτός έχει προσδοκίες, φιλοδοξίες. Αυτός σε γαμάει αν δε του τις ικανοποιήσεις. Κι αν μπεις στην διαδικασία έχεις ήδη χάσει εξ'αρχής, αφού δε χορταίνει, δεν ικανοποιείται. Είναι πρόσχημα απλώς για να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά όταν όλα πια θα τα κάνεις εξ'αιτίας του. Ας πάει να γαμηθεί. Γουστάρω που τον τσούζει τώρα. Γουστάρω που γκρεμίζονται οι προσδοκίες του. Γουστάρω! Είμαι Άνθρωπος! Όχι πια άτομο!

Όσο περισσότερο γνωρίζεις κάποιον, τόσο μεγαλύτερη η ευθύνη σου προς την σχέση.

Όσο περισσότερο γνωρίζεις κάποιον, τόση μεγαλύτερη η ευθύνη, τόσο περισσότερες οι απαιτήσεις της σχέσης. Όσο περισσότερο γνωρίζεις κάποιον, τόσο περισσότερο είναι δυνατόν να τον στεναχωρήσεις και να τον πληγώσεις. Η ποσότητα είναι ανάλογη. Θέλεις δεν θέλεις, έτσι είναι.
Θα έπρεπε να το περιμένεις. Θα έπρεπε να το ξέρεις ως τώρα. Θα έπρεπε να το σκέφτεσαι. Αν δεν το κάνεις, δεν πειράζει, γι'αυτό είμαι εδώ. Για να σου γράφω. Για να σου μιλάω. Για να μοιράζομαι μαζί σου. Για να σου υπενθυμίζω, πως αν είμαι ακόμη δίπλα σου σημαίνει πως το επιλέγω, σημαίνει πως το θέλω, σημαίνει... πως σ'αγαπώ. Κι αν ο εγωισμός μου μερικές φορές μου λέει πως ξεπερνάει τα όρια του ο δικός σου εγωισμός και προτείνει πολύ σκληρές αποφάσεις όπως την απομάκρυνση, θα είμαι απο πάνω για να τον κάνω στην άκρη και να μην τον αφήνω να αποφασίσει αυτός το τί πρέπει για εμένα που αναγνωρίζω καλύτερα το τι είναι πρέπον. Μου έχεις προσφέρει δύσκολες καταστάσεις, μου έχεις δημιουργήσει έντονες στιγμές κρίσης, σε μια σχέση μακροχρόνια που εξάλλου είναι αναμενόμενο, μα με έχεις μεγαλώσει και μ'έχεις κάνει πιο ανθεκτικό. Έτσι νομίζω. Αυτό τουλάχιστον θέλω να ελπίζω. Πως όλα αυτά δεν έγιναν για το τίποτα. Πως μεγαλώσαμε, ωριμάσαμε και συνεχίζουμε.
Ξέρουμε πως κι άλλες κρίσεις μπορεί να έρθουν στην σχέση μας. Ξέρουμε όμως πως και κάθε κρίση είναι ευκαιρία. Ευκαιρία που μπορούμε με  ώριμη στρατιγική και με κατανόηση να εκμεταλευτούμε προς όφελός μας.

Βασικές υπενθυμίσεις:
1) Μια υπενθύμιση ακόμη είναι πως η ένταση συνήθως φέρνει ένταση. (!) Τα νεύρα, φέρνουν περισσότερα νεύρα. Οπότε αν νοιάζεσαι για τον άλλον και το αποτέλεσμα που θέλεις είναι η ηρεμία, τον προσεγγίζεις ήρεμα, όχι με ένταση. Η φωτιά σβήνεται με νερό, όχι με φωτιά.
2) Όταν υπάρχει ένα πρόβλημα που έχει να κάνει άμεσα με σένα -ή έστω και με εσένα- δεν λύνεται ποτέ με το να σηκωθείς και να φύγεις. Όσο φεύγεις θα σε κυνηγάει. Μην ελπίζεις πως θα το λύσεις γυρνώντας του την πλάτη. Το έκανες παλιά συχνά, θυμάσαι? Στο είχα πεί. Μην το κάνεις, δεν λύνεται. Στην χειρότερη μπορεί και να μεγαλώσει τόσο που μετά δεν θα έχεις τα κότσια να αντιμετοπίσεις.
3) Αν δεν συμφωνείς ή δεν καταλαβαίνεις την γνώμη-άποψη-θέση του άλλου για ένα συμβάν αλλά τον νοιάζεσαι έστω -για να μην πώ την βαριά λέξει "αγαπάς"- τότε ρωτάς να σου εξηγήσει. Ή το αφήνεις για άλλη ώρα αν δεν γίνεται την παρούσα. Δεν δημιουργείς θέμα κάνοντας σκηνή δημοσίως προσπαθώντας απεγνωσμένα να βάλεις κι άλλους στην συζήτηση, τρίτους, γιατί πιστεύεις οτι έτσι θα δικαιωθείς, όταν ξέρεις ειδικά οτι αυτός ο άλλος δεν θα πεί παραπάνω απο όσα αρμόζει για να  μην δημιουργηθεί μεγαλύτερος χαμός, για να προστατέψει εσένα την ίδια, και τους τρίτους επίσης. Είναι ύπουλο. Δεν είναι δίκαιο, και δεν είναι καθόλου τίμιο. Δεν αρμόζει σε έναν ενσυνείδητο άνθρωπο απέναντι σε έναν άλλον.
Μη το κάνεις.
4) Μην αφήνεις την ένταση της στιγμής να σκεπάζει την λογική και την συνείδηση. Με άλλα λόγια μη ξεχνάς ποιός είναι απέναντί σου και το πώς αξίζει να του φέρεσαι.
Πολλές φορές χάνουμε τον έλεγχο. Αλλά ας θυμόμαστε κάθε φορά με ποιόν έχουμε να κάνουμε και να ζυγίζουμε τον τρόπο μας κι αυτά που λέμε.


Σκέψου, μην αποφεύγεις να τα σκέφτεσαι. Είναι ανάγκη να σκέφτεσαι! Συζήτησε. Κι εγώ είμαι πάντα εδώ γύρω γι'αυτό όποτε χρειάζεται.

Σχέση εκμετάλευσης: Η Κουτή κι ο Μα**κας.

(Ο τίτλος μπορεί να φανεί για κάποιους αστείος. Ωστόσο το παρακάτω κείμενο είναι σοβαρό αποτέλεσμα ψυχολογικής παρατήρησης των ανθρώπων και τον ατόμων που συχνά βλέπουμε γύρω μας ή... και στον καθρέφτη μας. Την προσοχή σας, παρακαλώ.
Προειδοποίηση: υπάρχουν 1-2 λέξεις στο κείμενο που χαρακτιρίζονται ώς "λιμανίσιες" ή αλλιώς "κακές λέξεις" -αν αυτές υπάρχουν. Σκοπό έχουν να χαρακτηρίσουν όπως αρμόζει την κατάσταση κι όχι να προσβάλλουν).

Είναι πολύ ευαίσθητη. Είναι πολύ του συναισθήματος και του «παλμού». Πολύ ρομαντική, πολύ ευφάνταστη. Είναι όμως και πολύ ευάλωτη. Διότι δεν είναι και πολύ της λογικής. Περισσότερο ονειροπολεί παρά σκέφτεται λογικά. Μέσης νοημοσύνης, θα μπορούσες να πείς.

Είναι λογικός, ψυχρά λογικός. Είναι αρκετά ευφυής. Τόσο όσο χρειάζεται για να ελέγχει την απο πάνω. Είναι εγωιστής. Είναι ατομικιστής.

Ξέρει να «κόβει» τους ανθρώπους και μπορεί να τους χειριστεί προς ώφελός του όταν το επίπεδο νοημοσύνης τους είναι χαμηλότερο από το δικό του. Αυτό του δίνει δύναμη, μα και κάτι που ίσως δεν συνειδητοποιεί ο ίδιος, μεγάλη ευθύνη.

Σκοπός και τρόπος ζωής του η αυτοϊκανοποίησή του. Σωστός παρτάκιας, που λέμε.

Δεν λογαριάζει και πολλά, δεν τον ενδιαφέρουν οι άλλοι, μπορεί να κάνει τα πάντα προκειμένου να ικανοποιήσει το "εγώ" και την ματαιοδοξία του.

 Άνθρωποι σαν την πρώτη, είναι τα ευκολότερα θύματα για τον δεύτερο.

Τον γνωρίζουν, τους γοητεύει η δυναμικότητα του χαρακτήρα του, η δυνατή του σκέψη, ενθουσιάζονται, μετά ερωτεύονται και φτιάχνουν μέσα στο μυαλό τους μια φανταστική, μια τέλεια εικόνα γι’αυτόν. Και μετά γίνεται στο συνειδητό και το υποσυνείδητό τους ο τέλειος πρίγκηπας γι’αυτές, όπως έχουν ακούσει από μικρές κιόλας στα παραμύθια και έμαθαν να περιμένουν όντας ρομαντικές, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Αυτός έχει καταλάβει από πολύ νωρίς γνωρίζοντάς την λίγο σε ποια κατηγορία ανοίκει αυτή. Ξέρει πολύ καλά πώς να φερθεί, τι να κάνει, πώς να την «ρίξει». 

Όχι επειδή την θεωρεί κάτι σημαντικό σαν οντότητα, σαν ύπαρξη ή προσωπικότητα. Όχι, δεν είναι αυτός ο λόγος να μπεί σ'αυτή την διαδικασία.

(Άσχετα που αυτή πάντα αυτό πιστεύει ή ελπίζει). 

Ο μόνος λόγος είναι για να ικανοποιήσει το «εγώ» του και το πέος του. Μόνο για να σβήσει λίγο την κ@@λα του και να καμαρώσει μία ακόμη επιτυχία, πως «κατάφερε» άλλη μία.

Και είναι αλήθεια το παιχνίδι εξ’αρχής χαμένο γι’αυτήν. Γιατί αυτή δεν θα πάρει  χαμπάρι όλα αυτά. Δεν τα βλέπει όλα αυτά. Την τυφλώνει η λαμπερή εικόνα που έφτιαξε στο νου της γι’αυτόν -που ισχύει μέσα στο μυαλό της και μόνο- τον ερωτεύεται, κάνει τον εαυτό της να πιστέψει πώς όσα φαντάζεται και σκέφτεται γι’αυτόν είναι αλήθεια κι έτσι εξηγεί τα τόσο έντονα συναισθήματα που νιώθει. Εκεί είναι που χάνει την μπάλα και τον μπούσουλα.

Γιατί αυτός το ξέρει, αυτό περιμένει ώστε να εκμεταλευτεί την αδυναμία της λογικής της που έχει σχεδόν χαθεί παρασυρόμενη από τον χείμαρο των συναισθημάτων της.

Έχει γνωρίσει και -συγγνώμη για την γλώσσα μου- πηδήξει τόσες πολλές αυτής της κατηγορίας, που ξέρει πώς φέρονται και αντιδρούν. Ξέρει τι θέλουν να δούν, να ακούσουν. Έχει συλλάβει πάρα πολύ καλά όλη την ιδιοσυγκρασία τους. Είναι πραγματικά τόσο εύκολο γι’αυτόν. Τέλος, μόλις χορτάσει την ματαιοδοξία του, την παρατάει όπως ένα πιάτο φαϊ, όταν τελειώσει το φαγητό. Όμως εκείνη έχει συναισθήματα. Δεν είναι πιάτο. Νιώθει.

Αυτή, τόσο κουτή που αφήνεται έτσι, τόσο παράλογα στη επιθυμία και ανάγκη της να νιώσει σημαντική για κάποιον , γινόμενη έρμαιο των ορέξεων του και εργαλείο ικανοποίησης. Διότι μετά πάντοτε πληγώνεται, αλλά δεν διορθώνεται και ξαναπληγώνεται. Και δεν καταλαβαίνει την αδυναμία της και το ότι πρέπει να αλλάξει η ίδια, γι’αυτό τα ρίχνει συνεχώς στον κλασσικό πλέον μα@@κα που συναντάει μονίμως στην ζωή της. Τυχαίο? Δεν νομίζω.

Αυτός, τόσο μα**κας. Μεγάλος μα**κας. (Θα μου πείς αφού μπορεί και βρίσκει άτομα να το κάνει, καλά κάνει? Θα σου πώ άντε και @@@@@@, μα@@κα). Διότι αυτός λειτουργεί χρησιμοποιώντας περισσότερο την νοημοσύνη του αλλά αυτό αυτόματα του φέρνει και μεγαλύτερη ευθύνη. Είναι πολύ πιο υπεύθυνος για ότι κάνει διότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Γιατί όταν «ο έξυπνος και δυνατός» είναι σόφρων και νοιάζεται για τους άλλους τα πράγματα προχωράν σωστά και καλά για όλους.

Όταν όμως μόνος σκοπός του είναι να εκμεταλευτεί τους πιο αδύναμους, πιο αγαθούς, συχνά πληγώνοντάς τους για προσωπικό του μόνο όφελος χωρίς να τον ενδιαφέρουν και νοιάζεται μόνο για το προσωπικό του συμφέρον τότε τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά, είναι πολύ επώδυνα και πολύ απάνθρωπα.

Αν, φίλη μου, είσαι κουτή, μην λυπάσαι, αλλά άλλαξε. Συνειδητοποίησε και άλλαξε και απόφυγε κάθε μα**κα.

Αλλιώς θα περάσεις στο στάδιο της συνειδητοποιημένης ηλίθιας. Τότε θα είσαι πραγματικά για λύπηση, άξια της μοίρας σου και ανάξια να ξαναγκρινιάξεις.

Αν είσαι μα**κας, συνειδητοποίησε πόσο κακό κάνεις, άρα το πόσο κακός είσαι, πόσο απάνθρωπος και πόσο ζώον και άλλαξε σύντομα. Αλλιώς, δεν θα'ναι για πολύ όμορφα τα πράγματα.

Να ΄σαι ρομαντικός/ή, αλλά όταν είσαι μακριά απο μα**κες. Ποτέ μαζί τους.

Αγάπη VS κτητικότητα. Περί "Εγώ" και "Υπερεγώ".

Αγάπη VS κτητικότητα. Περί "Εγώ" και "Υπερεγώ"
Θεοδωρής Τσιαμίτας

"Εγώ"... Πόσες φορές χρησιμοποιούμε καθημερινά αυτή την λέξη? Κι αλήθεια, αν μας ρωτούσαν:
Εσύ? Τι εννοείς με αυτό? Τι ακριβώς εννοείς όταν λές "εγώ"? Τί θα απαντούσες τότε?
Δεν είναι τόσο απλό κι εύκολο όσο νομίζουμε στην αρχή, πριν το καλοσκεφτούμε. Ποιός είναι ο "εγώ" που αναφέρεις? Εγώ, ο "Μπάμπης Παπαδόπουλος" (απαντάει με το υποτιθέμενο όνομά του ο φανταστικός μας φίλος που μόλις επινόησα για να με διευκολύνει στην διατύπωση της σκέψης μου και την κατανόησή της απο εσένα). Μα αυτό, είναι μόνο ένα όνομα, δεν είναι? Θα μπορούσαν να σε λένε αλλιώς. Αλλά όπως και να σε έλεγαν, πάλι θα έλεγες "εγώ". Άρα δεν περιγράφει απλά ένα όνομα αυτή η λέξη. Και τότε, τί περιγράφει? Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση με πολλές πιθανές ενδιαφέρουσες απαντήσεις, υποερωτήματα και υποαπαντήσεις. Καταλαβαίνεις τώρα που το πάω. Δεν είναι τόσο απλό. Το αντίθετο μάλιστα.
Θα επιχειρήσω να προσεγγίσω την έννοια του "εγώ" και του εγωισμού. Την προσοχή σου, παρακαλώ.
 Είναι αυτονόητο νομίζω πως σε πρώτη φάση, λέγοντας "εγώ" εννοούμε τον εαυτό μας. Ο εαυτός μας όμως είναι μια σύνθετη έννοια, μία σύνθετη ύπαρξη με σύνθετη υπόσταση. Πολύπλοκο... ε?
Ας αρχίσουμε με τα βασικά. Είμαστε -θα έπρεπε τουλάχιστον να ήμασταν- άνθρωποι. Σε τι διαφέρουμε με τα άλλα "ζώα"? Στο οτι έχουμε λογική. Και η λογική (εκτός απ'το οτι σημαίνει μεγαλύτερη ευφυία, καλύτερη επικοινωνία κλπ) μας επιτρέπει να έχουμε συνείδηση. Άρα συνειδητοποιούμε πώς μπορούμε να είμαστε κάτι περισσότερο απο απλώς ζώα. Αυτό μας κάνει μοναδικούς σαν είδος στον πλανήτη. Αυτό μας κάνει ανθρώπους. Αυτό όμως μας κάνει και περισσότερο υπεύθυνους. (Εδώ πρέπει να πώ οτι δεν ισχύει απαραίτητα πως όσοι είναι ανθρωπόμορφοι είναι και Άνθρωποι. Πολλοί, δυστυχώς, μένουν μονάχα άτομα. Σε προηγούμενα κείμενα πιο κάτω εξηγείται ο διαχωρισμός Ανθρώπου-ατόμου).
Σκέψου τώρα πως το "εγώ" είναι όλα τα ένστικτα, οι "ορμές", όλες οι επιθυμίες που σκοπό έχουν την αυτοϊκανοποίηση. (Και δεν εννοώ τον αυνανισμό....... μονάχα! Εννοώ κάθε μορφής ικανοποίηση. Σέξ, φαγητό, κλάμπινγκ με φίλους, κλάμπινγ με "φίλους" του αντίθετου φύλλου, πάλι σέξ, ποδόσφαιρο με την παρέα, καφές σε ένα μαγαζί, ψώνια, ένα παιχνίδι τάβλι, και λοιπές ασχολίες. Οτιδήποτε έχει κύριο και μοναδικό σκοπό να ικανοποιήσει τον εαυτό μας). Αυτό το "εγώ" το έχουν και τα υπόλοιπα ζώα, μόνο που αυτά δεν το ξέρουν. Δεν διαθέτουν λογική και συνείδηση για να το ξέρουν, απλώς το έχουν και δρούν ενστικτωδώς. Εμείς, ξέρουμε πως το έχουμε. Για να υπερβούμε το επίπεδο του "εγώ" είναι αναγκαία η συνειδητοποίηση μέσω της νοημοσύνης και της παιδείας μας πως υπάρχουν οι άλλοι, πως υπάρχουν αξίες, ιδανικά, έννοιες που έχουν πραγματική ουσία και αξία σε αντίθεση με την ικανοποίηση του εαυτού μας αποκλειστικά. Διότι υπάρχουμε μέσα απ το "συνυπάρχουμε" και ως Άνθρωποι καταλαβαίνουμε πως είναι το πρέπον να ζήσουμε με βάση αυτά κι αν χρειαστεί κάποιες φορές να πεθάνουμε και γι'αυτά. Εφόσον αντιλαμβανόμαστε αυτό, καταλαβαίνουμε πως δεν είναι ο εαυτός μας το σημαντικό, αλλά το όλον, η ανθρωπότητα. Εμείς είμαστε μέρος της. Αν κάθε κύτταρο στον οργανισμό μας δούλευε για τον εαυτό του μόνο δεν θα υπήρχαμε εμείς ώς ολότητα. Είναι αναγκαίο τα κύτταρά μας να συνεργάζονται, συντονίζονται και ζούν για την ολότητα, όχι για τον εαυτό τους. Έτσι κι εμείς.
Τώρα λοιπόν, μπορούμε να πούμε πως έχουμε διπλή υπόσταση, σε σχέση με ένα ζώο όπως π.χ. ένας σκύλος. Η πρώτη είναι η "ζωώδης", (που είναι κοινή σε ζώο και άνθρωπο-ή καλύτερα άτομο) το "εγώ". Η δεύτερη είναι αυτή που διαθέτει ο Άνθρωπος, η αναγνώριση ενός ουσιαστικότερου κι ανώτερου επιπέδου ζωής, που ονομάζω "υπερεγώ". Ο λόγος που ταυτίζω το "εγώ" με όσα προανέφερα είναι για να γίνει εύκολα αντιληπτό πως τα περισσότερα-αν όχι όλα-που κάνουν τον κόσμο να δυστυχεί και να προσπαθεί να βρεί την ευτυχία είναι μάταια για έναν Άνθρωπο, διότι πολύ απλά ανοίκουν στην κατηγορία του "εγώ", της αντίληψης του απλοϊκού και ανόητου "ζώου".
Δές το, πολύ απλά, με ένα παράδειγμα: Ζήλια, ένα πολύ άσχημο συναίσθημα και γι'αυτόν που την νιώθει και γι'αυτόν που είναι το αντικείμενο της ζήλιας και το εισπράτει. Κι όμως ενώ κανείς δεν το θέλει αυτό το συναίσθημα, μοιάζει να είναι τόσο συχνά εκεί. Πώς δημιουργείται η ζήλια?
Όταν αρχίσουμε να φοβόμαστε μην χάσουμε την προτίμηση αυτού/ής που θέλουμε εξ'αιτίας κάποιου/ας άλλου/ης.
Δηλαδή όταν φοβόμαστε πως μπορεί να προτιμήσει κάποιον άλλον άνθρωπο στην ζωή του. Μα μισό λεπτό, ποιός στ'αλήθεια πιστεύει οτι αυτό είναι Έρωτας ή Αγάπη? Ποιός νομίζει στ'αλήθεια οτι η ζήλεια προέρχεται απο τον Έρωτα και την Αγάπη? Προς Θεού, είναι ντροπή να λερώνουμε έτσι αυτές τις έννοιες. Αυτό είναι καθαρή κτητικότητα. Είναι το συναίσθημα που δημιουργείται απο το "εγώ" μας που θέλει τον άλλον για δικό του. Για ΚΤΗΜΑ του. Έτσι δημιουργείται και το αρρωστημένο συναίσθημα της ζήλιας! (Όλοι φαντάζομαι πώς το έχουμε νιώσει κάποια στιγμή). Έτσι αντιδρούν και τα ζώα. Θα έχεις σίγουρα παρατηρήσει πως τα ζώα ζηλεύουν τόσο που φτάνουν σε σημείο και να σκοτώνονται πολλές φορές εξ'αιτίας του θιγμένου εγωισμού τους. (Αναφέρομαι και σε απλά και σε ανθρωπόμορφα ζώα).
Αντιθέτως, ο Έρωτας και η αληθινή Αγάπη, είναι έννοιες που μόνο ένας Άνθρωπος μπορεί να συλλάβει, να βιώσει και να εκτιμήσει, όταν συνειδητοποιεί κι επιλέγει να βάζει πάνω απο το "εγώ" του το "υπερεγώ". Τότε, όταν αγαπάει κάποιον θέλει μόνο να του προσφέρει, δίχως να σκέφτεται να πάρει. Και ποτέ δεν υπάρχει περίπτωση να ζηλέψει αυτόν που αγαπάει, διότι θα είναι χαρούμενος με ότι είναι χαρούμενο το πρόσωπο αυτό! Ακόμη κι αν επιλέγει άλλον φίλο, ακόμη αν θέλει άλλον ερωτικό σύντροφο, ακόμη κι αν είναι μακριά του, αν είναι χαρούμενος εκείνος, είναι χαρούμενος κι αυτός που τον αγαπάει, γιατί τον αγαπάει και νοιάζεται μόνο για να 'ναι καλά εκείνος. Αυτό είναι αληθινή Αγάπη και είναι αλήθεια τόσο μαγικό... τόσο Ανθρώπινο!
Όλα τα άλλα (ψευτοαγάπες και ψευτοέρωτες) είναι κτητικότητες, ανασφάλειες και πληγωμένοι εγωισμοί, τίποτε παραπάνω!

Άρα, όποιος θέλει να ονομάζεται στ'αλήθεια Άνθρωπος να βάλει καλά στο μυαλό του πώς πρέπει να το αξίζει. Πως πρέπει να παλέψει γι'αυτό. Πως πρέπει να βάλει κάτω τον εγωισμό του, να θάψει το "εγώ" του που τον κρατάει έρμαιο της αυτοϊκανοποίησης και της ματαιοδοξίας. Έχουμε την δυνατότητα να γίνουμε Άνθρωποι και να προσφέρουμε στους άλλους, όχι για να πάρουμε απο αυτούς μα γιατί τους νοιαζόμαστε και τους αγαπάμε και το επιλέγουμε συνειδητά. Αλλιώς, δεν είμαστε παρά ζώα.

(Κι αν μοιάζω σκληρός, είμαι πρώτα απ'όλα με τον ίδιο μου τον εαυτό, κι αν η αλήθεια είναι αυτή τότε αυτό είναι το πρέπον).