Η ιστορία δύο πολύ καλών φίλων.

Ήταν ένας, κάποτε, δεν έχει σημασία το πότε. Αλλά έχει σημασία το οτι ήταν μια ευαίσθητη ψυχή, μια τρυφερή καρδιά, που χωρούσε τους πάντες. Είχε όμως, όπως κι ο καθένας, κάποιες προτιμήσεις, ελάχιστες για την ακρίβεια, όσο ελάχιστοι είναι οι κολλητοί ανάμεσα στους φίλους και τους γνωστούς. Αυτοί ήταν τα πιο εκλεκτά πρόσωπα στην ζωή του. Ήταν η οικογένειά του μάλλιστα. Κι εδώ αξίζει να δώσουμε έμφαση, διότι την βιολογική σου αρχική οικογένεια δεν την διαλέγεις ποτέ εσύ. Αυτούς όμως τους διάλεξε ο ίδιος. Δεν ήταν τέλειοι, όχι, ούτε αυτός ήταν τέλειος, είχαν τα ελατώματά τους έκαστος, παρ'όλα αυτά η σχέση τους ήταν τέλεια, κι αυτό είναι κάτι αξιοθαύμαστο!
Οι ζωές τους ήταν παρόμοιες, είχαν τα πάνω και τα κάτω τους, όπως και οι σχέσεις τους. Μπορεί καμιά φορά να γκρίνιαζαν γι'αυτά, μα καταβάθως ήξεραν πως είναι φυσιολογικά. Mόνο οι νεκροί δεν έχουν προβλήματα άλλωστε.
Η ζωή κυλούσε μ'όλα αυτά. Κάποτε όμως, μια άσχημη ημέρα ήρθε και κάτι άσχημο συνέβη στον κολλητό του φίλου μας. Όλα έλαβαν μέρος όταν ο φίλος μας ανέβαινε το βουνό για να επισκεφτεί τον αγαπημένο του παππού που τελευταία δεν ήταν και πολύ καλά. Για να τον κάνει να αιστανθεί καλύτερα, κάθε τόσο περνούσε απο το σπίτι του για να μοιραστεί τα βάσανά του και την συντροφιά του. Στον δρόμο λοιπόν, άκουσε απο μακριά μία φωνή να καλεί για βοήθεια, η οποία ερχόταν απο τον γκρεμό, και το χειρότερο ήταν πως έμοιαζε στου καλού του φίλου. Πλησίασε αμέσως να δεί τι συμβαίνει και για κακή του τύχη, είδε αυτό που φοβόταν κι ήταν τρομακτικό: Ο φίλος του, κρατιόταν απο ένα κλαδί, κρεμασμένος πάνω απο μια χαράδρα και ζητούσε απεγνωσμένα πια την βοήθειά του. Η πλαγιά όμως ήταν απότομη, δεν μπορούσε να πλησιάσει πολύ γιατί θα έπεφταν και οι δύο κάτω. Η κατάσταση ήταν πολύ κρίσιμη κι αυτός αιστανόταν τρομερή πίεση, διότι ήξερε πως ήταν ο μόνος που μπορούσε να κάνει κάτι εκείνη την ώρα. Ακόνιζε μανιοδώς το μυαλό του για να σκεφτεί έναν τρόπο ώστε να σώσει τον καλό και δύστυχο φίλο του. Καθώς προσπαθούσε να βρεί μια λύση, του ήρθε μια ιδέα στο μυαλό. Λέει στον φίλο του λοιπόν πως θα του πετάξει απο μακριά ένα σκοινί για να το πιάσει και να τον τραβίξει προς τα πάνω, δίχως να πλησιάσει πολύ κοντά και να διακινδυνεύσει κι ο ίδιος. Και τότε, απρόσμενα, άκουσε τον φίλο του να απαντάει:
-Όχι φίλε, μη το κάνεις, φοβάμαι πως αν αφήσω το κλαδί για να πιάσω το σκοινί θα πέσω.
-Τι είναι αυτά που λές, είναι ο μόνος τρόπος που μπόρεσα να σκεφτώ για να σε βοηθήσω, δεν υπάρχει άλλος, πρέπει να το κάνεις.
-Φοβάμαι, δεν μπορώ να το κάνω, άσε με εδώ.
-Μα μόνος σου φώναζες για βοήθεια πριν, έτσι σε άκουσα και ήρθα. Τώρα είμαι εδώ και θέλω να σε βοηθήσω, δεν γίνεται να σε αφήσω εκεί. Κάποια στιγμή θα κουραστείς, θα φτάσεις στα όριά σου, τα χέρια σου δε θα αντέξουν και θα πέσεις. Δεν μπορείς να μείνεις εκεί, πρέπει να με βοηθήσεις να σε βοηθήσω. Μπορεί να είσαι φοβισμένος, αλλά τώρα είναι απόλυτη ανάγκη να φερθείς υπεύθυνα, εξ'άλλου εγώ μπορώ μόνο να σου ρίξω το σκοινί, αλλά αν εσύ δε το πιάσεις, τότε ποιός θα το κάνει για σένα? Κι αν δεν αρκεί να σκεφτείς τον εαυτό σου σκέψου κι εμένα, και πιάσε αυτό το σκοινί.
Κι έτσι, ο φίλος του τελικά κατάλαβε, λίγο πριν να 'ναι αργά, και έπιασε με όλη του την δύναμη το σκοινί με αποτέλεσμα να καταφέρει να τον τραβίξει ξανά επάνω ο καλός του φίλος. Κι έτσι, συνέχιζαν να ζούν τις ζωές τους με τα ανεβοκατεβάσματά τους, παρ'όλα αυτά, οι 2 φίλοι ήταν ευγνώμωνες ο ένας στον άλλον και στην επιλογή που έκαναν εκείνη την δύσκολη στιγμή, η οποία τους χάρισε ένα σωρό όμορφες στιγμές έπειτα.
Δυσκολίες και προβλήματα υπάρχουν στην ζωή, αυτά είναι που μας μεγαλώνουν. Κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολα που μοιάζει να μας γονατίζουν, μα η ζωή είναι μία, είναι δυνατόν να εγκαταλείπουμε τον αγώνα τόσο εύκολα και τελικά να γονατίσουμε? Όχι, μέχρι τελευταία στιγμή θα παλεύουμε για να ξεπεράσουμε όσα εμπόδια παρουσιάζονται μπροστά μας, κι όταν έχουμε καλούς φίλους που μας νοιάζονται είναι ακόμη καλύτερα, διότι στις δύσκολες στιγμές είναι αυτοί που με την βοήθειά τους μπορούν να μας κρατήσουν όρθιους, φτάνει μόνο να το θέλουμε!

 

Στην αναζήτηση φίλου κι ερωτικού συντρόφου. Περί φαίνεσθαι και είναι

Στην αναζήτηση φίλου κι ερωτικού συντρόφου. Περί φαίνεσθαι και είναι

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Η πρώτη εντύπωση ωφείλεται πάντα στην εξωτερική εμφάνιση. Η εξωτερική εμφάνιση είναι η επιφάνεια ενός ατόμου. Ο χαρακτήρας του, το μυαλό του, η ανθρωπιά του, η ουσία του που καθορίζει και την αξία του βρίσκεται πιο "βαθιά, μέσα του". Θέλει πάντοτε περισσότερο χρόνο και "δουλειά" για να τα ανακαλύψει κανείς. Εφόσον ενδιαφέρεται. Όπως ένα βιβλίο είναι κατα μία έννοια κι ο άνθρωπος. Κάποιοι επιλέγουν τα βιβλία κυρίως απο την εικόνα του εξωφύλλου, κάποιοι για τα περιεχόμενα. Κι όπως όταν ένα βιβλίο δεν έχει τίποτα να πεί βασίζεται μόνο στο εξώφυλλό του, έτσι κι ένας άνθρωπος όταν δεν έχει τίποτα να πεί βασίζεται μόνο στην εμφάνισή του. Εδώ λογικά θα πρέπει να σας έχει δημιουργηθεί η ανάγκη να μου πείτε: Μα όποιος είναι όμορφος είναι και κενός απο ουσία και περιεχόμενο? Όχι αναγκαστικά. Υπάρχουν φοβερά βιβλία, αξιόλογα που έχουν κι όμορφα εξώφυλλα. Το ίδιο και τέτοιοι άνθρωποι. Αλλά στατιστικά είναι πολύ πιο σπάνιοι. Βέβαια, εδώ μπορώ να πώ με σιγουριά πως η ομορφιά όσο αναφορά την εμφάνιση ενός ανθρώπου είναι κάτι το υποκειμενικό. Έχουν γίνει πολλές επιστημονικές μελέτες κι έρευνες πάνω σ'αυτό και το γνωρίζουμε καλά πια. Θέλω όμως να εντρυφήσω περισσότερο σ'αυτούς που περιποιούνται την εξωτερική τους εμφάνιση με έναν υπερβολικό τρόπο. Όταν κάποιος/α το κάνει λοιπόν, σημαίνει αμέσως πως θεωρεί οτι είναι το σημαντικότερο στον εαυτό του. Κάποιος που θεωρεί πιο σημαντικό το "φαίνεσθαι" απο το "είναι" απλώς δεν έχει και "πολύ" απο το δεύτερο. Οπότε πασχίζει με ότι μπορεί για να βελτιώσει το πρώτο. Με αυτή την έννοια νομίζω οτι μπορούμε όλοι να καταλήξουμε πως η ποιότητα των ανθρώπων που ασχολούνται περισσότερο με το "φαίνεσθαι" αντί για το "είναι" διαφέρει σημαντικά. Κάθε φορά λοιπόν που λέμε ή νομίζουμε οτι ερωτευόμαστε, θα είναι καλό να κοιτάζουμε το τί είναι αυτό που έχουμε ερωτευτεί στην πραγματικότητα. Κι αν καταφέρουμε να αποκτήσουμε ερωτική σχέση μαζί του/της αλλά τελικά απογοητευτούμε επειδή δεν ήταν αυτό που φαινόταν, πριν κατηγορήσουμε τον άλλον ας αναρωτηθούμε: Τί κοιτούσαμε αρχικά σ'αυτό τον άνθρωπο? Ποιό ήταν το πρώτο που τράβιξε την προσοχή μας και μας εντυπωσίασε? Ήταν κάτι περισσότερο ή μείναμε στην αρχική εικόνα του και τα υπόλοιπα ήταν φανταστικά (με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, δηλαδή δημιουργία του μυαλού μας που δεν είχαν ποτέ να κάνουν με την πραγματικότητα-έχουμε συχνά την τάση να το κάνουμε αυτό) χαρακτηριστικά που εμείς του προσδώσαμε για να γίνει στα μάτια μας ο ιδανικός σύντροφος?