Στη Βίγλα και το Πισοδέρι

Στη Βίγλα και το Πισοδέρι

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Στη Βίγλα και το Πισοδέρι δεν ήμασταν πέντε χιλιάδες, δεν ήμασταν ούτε δέκα χιλιάδες, και όποιον αριθμό κι αν υπολογίζουν κάποιοι κοιτώντας φωτογραφίες και βίντεο είναι καταδικασμένος να είναι λάθος, κι ο λόγος είναι απλός: ξεχνάνε να μετρήσουν τους χιλιάδες νεκρούς μας που ήταν μαζί μας εκείνη την ημέρα, όπως είναι κάθε μέρα μαζί μας όταν ο λαός μας αντιστέκεται! Απο τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο και τον Αριστοτέλη, μέχρι τους Μακεδονομάχους του Παύλου Μελλά και του Τέλλους Άγρα! Ο Ελληνισμός είναι η συνέχεια των άξιων, αυτών που απο τα γενοφάσκια του χιλιάδες χρόνια πριν, μέχρι και το μέλλον χιλιάδες χρόνια μετά, συνεχίζει να γαλουχεί με διαχρονικές, πανανθρώπινες αξίες. Αξίες που αντέχουν κάθε βαρβαρότητα, όσο ισχυρή και αν είναι, για όσο καιρό κι αν είναι. Είναι ο πολιτισμός που σταμάτησε την υπερδύναμη Περσία, και μάλιστα την διέλυσε όταν πέρασε στην αντεπίθεση. Είναι ο πολιτισμός που έβαλε 500 χρόνια βαρβαροκρατίας σε παρένθεση, για να συνεχίσει ακάθεκτος το έργο του.
Η Μακεδονία είναι του Ελληνισμού, κι όχι απλώς της Ελλάδας. Γιατί και κράτος όταν δεν υπήρχε, αλλά και κράτος αν δεν υπάρχει κάποια στιγμή στο μέλλον, ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ είναι και πάλι εδώ, για να συνεχίσει το έργο προσφοράς στην Ανθρωπότητα. Είμαστε Έλληνες, πολίτες του κόσμου που όμως δεν σβήνουν την καταγωγή τους, γιατί οι ψηφίδες που δεν έχουν χρώμα δεν ταιριάζουν σε κανένα ψηφιδωτό, κι εμείς ξέρουμε οτι ανήκουμε στο πολύχρωμο ψηφιδωτό της Ανθρωπότητας, με τα δικά μας χρώματα. Ζήτω ο αγώνας, ζήτω οι θυσίες των νεκρών μας, ζήτω η Ελευθερία! Στον αγώνα, μέχρι την τελική νίκη!

4η Φεβρουαρίου - η συνέχεια

4η Φεβρουαρίου - η συνέχεια

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Για όσους αρχικά νομίζανε πως το πρώτο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για την Μακεδονία μας θα ήταν μια αποτυχία, η ανάδραση του λαού του Ελληνισμού τους εξήγησε ξεκάθαρα πως η μόνη αποτυχία της ιστορίας είναι η πολιτική που πηγάζει απο την κενή και μηδενιστική ιδεολογία τους. Αυτή η πράξη των Ελλήνων έκανε το συλλαλητήριο της 21ης Ιανουαρίου ιστορικό. Η εξουσία και πάλι προσπάθησε να το μειώσει με τις δηλώσεις προπαγάνδας που μας έχει όλους συνηθίσει μα ήδη έβαλε νερό στο κρασί της σε σχέση με πριν. Μετά το ιστορικό συλλαλητήριο έκαναν λόγο για πρώτη φορά για την ανάγκη σταματήματος του Σκοπιανού αλυτρωτισμού στον συμβιβασμό που διατήθονταν να κάνουν. Ωστόσο αυτό δεν ήταν επουδενί αρκετό. Κι ενώ νόμισαν πως το συλλαλητήριο ήταν μια εκτόνωση, σύντομα κατάλαβαν οτι ήταν μόνο το πρώτο. Διότι όταν ανακοινώθηκε το δεύτερο στην Αθήνα δυσκολεύτηκαν και το ήλπιζαν ξεφουσκωμένο. Πού να ήξεραν! Κι ακόμη χειρότερα, πού να ήξεραν οτι κεντρικός ομιλητής θα ήταν ο μέγας Μίκης Θεοδωράκης; Κι όμως, συνέβη, ως ενισχυμένη συνέχεια του πρώτου. Κι ασφαλώς ήμασταν κι εμείς εκεί με την φυσική μας παρουσία!
Η χαρά που σου δίνει ένας αγώνας που είναι δίκαιος δεν περιγράφεται, ειδικά όταν μπορείς να την μοιραστείς. Και ήμασταν πάρα πολλοί για να την μοιραστούμε. Όπως είπε κι ο Δάσκαλος, τα κόμματα όταν κάνουν λάθος φεύγουν, οι κυβερνήσεις όταν κάνουν λάθος πέφτουν, ο Ελληνισμός δεν έπεσε ποτέ. Κι όπως έλεγε και ένα εκ των συνθημάτων της 4ης Φεβρουαρίου, δεν υποχωρούμε αν δεν δικαιωθούμε. Όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται την σημασία της αντίστασης σε αυτή την εξουσία του κενού που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν το κόστος που μπορεί να έχουν οι αποφάσεις της για το μέλλον μας και γι'αυτό ο αγώνας της αντίστασής μας ενισχύεται συνεχώς. Αυτό τον καλό αγώνα θα τον δώσουμε ως το τέλος.

Ομιλία Μίκη Θεοδωράκη, Σύνταγμα, 04/02/2018

Καταγραφή Γιώργος Αναστασόπουλος

Καλοί μου Έλληνες, αδέρφια μου, φασίστες, ρατσιστές, τρομοκράτες, Ναζιστές, αναρχικοί, τραμπούκοι.

θα μάθατε ασφαλώς ότι οι πατριώτες που μας κυβερνούν και τα βαποράκια τους οι αριστεριστές, μάζευαν υπογραφές και χθες έριξαν μπογιές στο σπίτι μου για να με εμποδίσουν να μιλήσω μπροστά σε σένα κυρίαρχε λαέ. Για να μη σου μιλήσω με λόγια σταράτα, πατριωτικά, φλογερά και ασυμβίβαστα όπως έμαθα να μιλώ σε όλη μου τη ζωή και όπως εσύ με δίδαξες κυρίαρχε Ελληνικέ λαέ. Να μιλώ και να πράττω σε όλη μου τη ζωή με κάθε θυσία και σε ευχαριστώ γι’ αυτό.

Λοιπόν, άκουσε. Σήμερα το πρωί έλαβα μια ποιητική συλλογή από την Θεσσαλονίκη και σας τη διαβάζω, ένα σημαδιακό απόσπασμα.
Το πνεύμα, ο νους, ανθίζουν με τον Θαλή, τον Θουκυδίδη, τον Πρωταγόρα, τους τραγικούς, την τόλμη του Θεμιστοκλή και του Κολοκοτρώνη.

Φίλοι και φίλες, αφιερώνω την ομιλία μου στον Έλληνα που μας έβγαλε από τον Οθωμανικό ζυγό και που πέθανε σαν σήμερα, στις 4 του Φλεβάρη του 1843, στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Εγώ δεν ντρέπομαι όπως οι εθνομηδενιστές που μας κυβερνούν να παραμείνω πιστός στις ιερές σκιές των προγόνων μας που μας δίδαξαν την αγάπη και τη θυσία για το Έθνος και την Πατρίδα. Μια πατρίδα που σέβεται και αγαπά όλες τις πατρίδες του κόσμου. Ναι, είμαι πατριώτης διεθνιστής και συνάμα περιφρονώ και μάχομαι τον φασισμό σε όλες του τις μορφές και προ παντός στην πιο πολύ απατηλή και επικίνδυνη μορφή του, την αριστερόστροφη.

Σαν αυτή με τις ομαδούλες των εξτρεμιστών που είναι σκέτοι δειλοί τρομοκράτες. Σαν αυτή των μειοψηφιών που μας κυβερνούν και καταστρέφουν τη χώρα μας οχυρωμένοι πίσω από τις εκλογικές αλχημείες των αστών πολιτικών που είναι πονηροί, θλιβερές αποφύσεις ενός συστήματος που μας δαγκώνει και μας πονά γιατί πεθαίνει και το ξέρει και γι' αυτό είναι ακόμα πιο επικίνδυνο! Και τώρα που ξεδίπλωσα την ταυτότητά μου προς όλες τις κατευθύνσεις, μπορώ να αρχίσω την ομιλία μου.

Αγαπητοί μου πατριώτες και πατριώτισσες, σε μια δύσκολη για την πατρίδα μας ώρα, όπου μαύρα σύννεφα φαίνεται να συσσωρεύονται γύρω μας απειλητικά, εμείς καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ενωμένοι όσο ποτέ αυτά τα νέα αλλά απροσδόκητα για μας προβλήματα.

Τα Σκόπια με όχημα το όνομα Μακεδονία και παραμορφώνοντας τα ιστορικά γεγονότα σε βαθμό γελοιότητας, επιδιώκουν στην πραγματικότητα την επέκταση των συνόρων τους εις βάρος των δικών μας για τη δημιουργία της λεγόμενης «Μακεδονίας του Αιγαίου». Ο στόχος αυτός λειτουργεί εδώ και δεκαετίες ως βασικός εθνικός στόχος της γειτονικής χώρας, με αποτέλεσμα να έχουν γαλουχηθεί γενιές Σκοπιανών με την ιδέα αυτή και να έχουν σήμερα την πεποίθηση ότι είναι κατ' ευθείαν απόγονοι των Βασιλέων της Μακεδονίας Φιλίππου και Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Με μια κολοσσιαία πραγματικά προπαγάνδα, κατόρθωσαν να παρασύρουν σ' αυτή την ιστορική γελοιότητα μεγάλο αριθμό κρατών επωφελούμενοι συγχρόνως και από τη στάση των Ελλήνων κατά καιρούς υπευθύνων, που δεν έκαναν καμία προσπάθεια να ανασκευάσουν στα μάτια των ξένων αυτή την χονδροειδή παραποίηση της Ιστορίας.

Πρέπει επομένως κι εμείς να αναγνωρίσουμε ότι είναι και δική μας ευθύνη το γεγονός ότι επιτρέψαμε να ανατρέφονται τόσες γενιές Σκοπιανών με τις ιδέες που ανέφερα, ώστε σήμερα να εμφανίζεται ως μάταιο ή ακόμα και άδικο να ζητάμε απ' αυτούς να αλλάξουν το όνομά «τους» που έχει γίνει ένα με τον εαυτό τους και να έχουμε φτάσει στο θλιβερό σημείο που μας θίγει ως Λαό, να είμαστε σήμερα αναγκασμένοι να απολογούμεθα για τον πατριωτισμό μας! Από την άλλη πλευρά δεν μας επιτρέπεται να συμφωνήσουμε με αυτή την παραχάραξη της ιστορίας, γιατί τότε γινόμαστε συνένοχοι με τις δυνάμεις που στοχεύουν ανοιχτά κατά της εδαφικής μας ακεραιότητας.

Τότε τι μπορεί να γίνει; Νομίζω...

Ολόκληρη η ομιλία εδώ: http://lygeros.org/articles.php?n=37274&l=gr

Η προετοιμασία του μαχητή.

Ο μαθητής του
συγκινήθηκε
δίχως δάκρυα

ίσως φοβόταν
μη του τελειώσουν
απο πριν

και δεν άντεχε
το επόμενο τέλος

ήθελε να αντέχει
ως κάθε τέλος
μαζί με τον Δάσκαλό του

προσπαθούσε να θυμηθεί
τις προηγούμενες φορές
πώς το είχε κάνει

διαβάζοντας την ιστορία

προετοιμαζόταν

και με την πίστη

ώστε να γίνει μαχητής
άξιος
να προστατέψει την αθωότητα
απο κάθε βαρβαρότητα

κι αν κάποιοι
δεν μπορούν να καταλάβουν
την χαρά αυτού του αγώνα
δεν πειράζει

ας χαρούν το αποτέλεσμα.

Η ιστορία δύο πολύ καλών φίλων.

Ήταν ένας, κάποτε, δεν έχει σημασία το πότε. Αλλά έχει σημασία το οτι ήταν μια ευαίσθητη ψυχή, μια τρυφερή καρδιά, που χωρούσε τους πάντες. Είχε όμως, όπως κι ο καθένας, κάποιες προτιμήσεις, ελάχιστες για την ακρίβεια, όσο ελάχιστοι είναι οι κολλητοί ανάμεσα στους φίλους και τους γνωστούς. Αυτοί ήταν τα πιο εκλεκτά πρόσωπα στην ζωή του. Ήταν η οικογένειά του μάλλιστα. Κι εδώ αξίζει να δώσουμε έμφαση, διότι την βιολογική σου αρχική οικογένεια δεν την διαλέγεις ποτέ εσύ. Αυτούς όμως τους διάλεξε ο ίδιος. Δεν ήταν τέλειοι, όχι, ούτε αυτός ήταν τέλειος, είχαν τα ελατώματά τους έκαστος, παρ'όλα αυτά η σχέση τους ήταν τέλεια, κι αυτό είναι κάτι αξιοθαύμαστο!
Οι ζωές τους ήταν παρόμοιες, είχαν τα πάνω και τα κάτω τους, όπως και οι σχέσεις τους. Μπορεί καμιά φορά να γκρίνιαζαν γι'αυτά, μα καταβάθως ήξεραν πως είναι φυσιολογικά. Mόνο οι νεκροί δεν έχουν προβλήματα άλλωστε.
Η ζωή κυλούσε μ'όλα αυτά. Κάποτε όμως, μια άσχημη ημέρα ήρθε και κάτι άσχημο συνέβη στον κολλητό του φίλου μας. Όλα έλαβαν μέρος όταν ο φίλος μας ανέβαινε το βουνό για να επισκεφτεί τον αγαπημένο του παππού που τελευταία δεν ήταν και πολύ καλά. Για να τον κάνει να αιστανθεί καλύτερα, κάθε τόσο περνούσε απο το σπίτι του για να μοιραστεί τα βάσανά του και την συντροφιά του. Στον δρόμο λοιπόν, άκουσε απο μακριά μία φωνή να καλεί για βοήθεια, η οποία ερχόταν απο τον γκρεμό, και το χειρότερο ήταν πως έμοιαζε στου καλού του φίλου. Πλησίασε αμέσως να δεί τι συμβαίνει και για κακή του τύχη, είδε αυτό που φοβόταν κι ήταν τρομακτικό: Ο φίλος του, κρατιόταν απο ένα κλαδί, κρεμασμένος πάνω απο μια χαράδρα και ζητούσε απεγνωσμένα πια την βοήθειά του. Η πλαγιά όμως ήταν απότομη, δεν μπορούσε να πλησιάσει πολύ γιατί θα έπεφταν και οι δύο κάτω. Η κατάσταση ήταν πολύ κρίσιμη κι αυτός αιστανόταν τρομερή πίεση, διότι ήξερε πως ήταν ο μόνος που μπορούσε να κάνει κάτι εκείνη την ώρα. Ακόνιζε μανιοδώς το μυαλό του για να σκεφτεί έναν τρόπο ώστε να σώσει τον καλό και δύστυχο φίλο του. Καθώς προσπαθούσε να βρεί μια λύση, του ήρθε μια ιδέα στο μυαλό. Λέει στον φίλο του λοιπόν πως θα του πετάξει απο μακριά ένα σκοινί για να το πιάσει και να τον τραβίξει προς τα πάνω, δίχως να πλησιάσει πολύ κοντά και να διακινδυνεύσει κι ο ίδιος. Και τότε, απρόσμενα, άκουσε τον φίλο του να απαντάει:
-Όχι φίλε, μη το κάνεις, φοβάμαι πως αν αφήσω το κλαδί για να πιάσω το σκοινί θα πέσω.
-Τι είναι αυτά που λές, είναι ο μόνος τρόπος που μπόρεσα να σκεφτώ για να σε βοηθήσω, δεν υπάρχει άλλος, πρέπει να το κάνεις.
-Φοβάμαι, δεν μπορώ να το κάνω, άσε με εδώ.
-Μα μόνος σου φώναζες για βοήθεια πριν, έτσι σε άκουσα και ήρθα. Τώρα είμαι εδώ και θέλω να σε βοηθήσω, δεν γίνεται να σε αφήσω εκεί. Κάποια στιγμή θα κουραστείς, θα φτάσεις στα όριά σου, τα χέρια σου δε θα αντέξουν και θα πέσεις. Δεν μπορείς να μείνεις εκεί, πρέπει να με βοηθήσεις να σε βοηθήσω. Μπορεί να είσαι φοβισμένος, αλλά τώρα είναι απόλυτη ανάγκη να φερθείς υπεύθυνα, εξ'άλλου εγώ μπορώ μόνο να σου ρίξω το σκοινί, αλλά αν εσύ δε το πιάσεις, τότε ποιός θα το κάνει για σένα? Κι αν δεν αρκεί να σκεφτείς τον εαυτό σου σκέψου κι εμένα, και πιάσε αυτό το σκοινί.
Κι έτσι, ο φίλος του τελικά κατάλαβε, λίγο πριν να 'ναι αργά, και έπιασε με όλη του την δύναμη το σκοινί με αποτέλεσμα να καταφέρει να τον τραβίξει ξανά επάνω ο καλός του φίλος. Κι έτσι, συνέχιζαν να ζούν τις ζωές τους με τα ανεβοκατεβάσματά τους, παρ'όλα αυτά, οι 2 φίλοι ήταν ευγνώμωνες ο ένας στον άλλον και στην επιλογή που έκαναν εκείνη την δύσκολη στιγμή, η οποία τους χάρισε ένα σωρό όμορφες στιγμές έπειτα.
Δυσκολίες και προβλήματα υπάρχουν στην ζωή, αυτά είναι που μας μεγαλώνουν. Κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολα που μοιάζει να μας γονατίζουν, μα η ζωή είναι μία, είναι δυνατόν να εγκαταλείπουμε τον αγώνα τόσο εύκολα και τελικά να γονατίσουμε? Όχι, μέχρι τελευταία στιγμή θα παλεύουμε για να ξεπεράσουμε όσα εμπόδια παρουσιάζονται μπροστά μας, κι όταν έχουμε καλούς φίλους που μας νοιάζονται είναι ακόμη καλύτερα, διότι στις δύσκολες στιγμές είναι αυτοί που με την βοήθειά τους μπορούν να μας κρατήσουν όρθιους, φτάνει μόνο να το θέλουμε!

 

Αν εμείς γεννηθήκαμε ελεύθεροι

Αν εμείς γεννηθήκαμε ελεύθεροι είναι επειδή κάποιοι πριν απο εμάς θυσιάστηκαν επαναστατώντας στην σκλαβιά. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Αλλιώς είναι βέβαιο θα σκλαβωθούμε πάλι. Είμαστε ένας λαός που ξέρει καλά πως η ελευθερία δεν είναι αυτονόητη αλλά κερδίζεται μόνο με αγώνα και θυσίες. Ο ελληνισμός απο την αρχαιότητα αντιστέκεται στην βαρβαρότητα με αυτόν τον τρόπο μέχρι και τώρα. Δεν είμαστε ένας λαός του χώρου αλλά του χρόνου, γι'αυτό δεν επιτρέπεται σε εμάς το να ξεχνάμε γιατί τότε θα πάψουμε και να υπάρχουμε. Η μνήμη μας είναι οι αξίες μας, η ταυτότητά μας κι ο τρόπος αντίστασής μας για να παραμένουμε άνθρωποι ελεύθεροι και Δίκαιοι ως Έλληνες.

Θ.Τ.

 

Το πνεύμα του Κολοκοτρώνη... Η ανάγκη της θυσίας.

Αν νιώθεις ότι ζεις μέσα σε μία φυλακή, ενώ κατοικείς στην πατρίδα σου, τότε σκέψου το πνεύμα του Κολοκοτρώνη και ετοιμάσου να δράσεις. Κι αν δεν γνωρίζεις καλά την συμβολή της Φιλικής Εταιρείας, θυμίσου ότι οι εχθροί μας την ονόμαζαν μυστική, καθώς το απέδειξαν οι μεταφράσεις του Αλέξανδρου Καραθεοδωρή, που είχε πρόσβαση στο μυστικοφύλακα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αν ακούς πολλούς να μιλούν, μην ξεχάσεις ποτέ ότι λίγοι δρουν. Κι αν μας βρίζουν οι εχθροί μας λέγοντας μας ότι είμαστε λίγοι, θα τους αποδείξουμε ότι είμαστε σπάνιοι. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε καταπατήσει, όποιος κι αν είναι. Κανείς δεν μπορεί να σου απαγορεύσει να ζεις στην πατρίδα σου ελεύθερος, δίχως να υποστεί κόστος. Ό,τι και να πουν είμαστε ένας λαός με αξίες κι όχι ένα κράτος με αρχές. Ό,τι και να έζησες, σημασία έχει πώς θα πεθάνεις. Γι’ αυτό μην κοιτάς αποκλειστικά τα οικονομικά για να καταλάβεις την κατάσταση. Το παίγνιο δεν είναι αστείο, το παίγνιο δεν είναι απλό. Αν βρίσκεις το χειμώνα πολύ λευκό, κράτα στο νου το καλοκαίρι. Αν βρίσκεις βαριά την ημισέληνο, κράτα στο χέρι σου τον ήλιο της δικαιοσύνης. Μην τρέχεις σαν τους ραγιάδες, πολέμα ως Έλληνας τους εχθρούς του ελληνισμού, δίχως να κάνεις διακρίσεις. Κι αν μερικοί έχουν βλέψεις όσον αφορά στη γενοκτονία, τότε θυμίσου ότι δεν γεννήθηκες θύμα και ότι μπορείς ν’ αντισταθείς σε αυτούς που πιστεύουν ότι θα είναι άτρωτοι, ενώ χρησιμοποιούν την πειθώ, για να μην δώσουν μάχη.

Μην κοιτάς μόνο και μόνο τις μάχες, δες και τον πόλεμο σε ευρύτερο επίπεδο. Αν τα λόγια των πολιτικών σε κουράζουν και σε μπερδεύουν πάρε ένα βιβλίο ιστορίας, διότι μόνο αυτό θα ενισχύσει την αντίστασή σου. Μην υποκύψεις στις πιέσεις ακόμα και αν δεν βλέπεις λύση στα οικονομικά σου. Ετοιμάζουμε τη λύση την οικονομική μέσω του στρατηγικού σχεδιασμού γύρω από το θέμα της ΑΟΖ. Πρέπει ν’ αντέξεις ακόμα τα λόγια που σε πληγώνουν, διότι είναι με τις σκέψεις που θα κατασκευάσεις κάτι για τους άλλους, για εμάς. Μπορεί ο αγώνας να είναι δύσκολος, αλλά αυτό μας δίνει την αξία μας, την επαναστατική μας δράση. Αν σε συνοδεύει το πνεύμα του Κολοκοτρώνη δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς, διότι ξέρεις από μάχες. Απλώς δώσε περισσότερη σημασία στην έννοια της πολιορκίας, αν θες πράγματι να συμβάλεις κι εσύ στο μέλλον της πατρίδας μας. Βλέπεις υπάρχουν επιλογές. Μπορείς να μείνεις απαθής ή να γίνεις δυναμικός, ανάλογα με το τι επιδιώκεις. Μην περιμένεις από όλους τους πολίτες να είναι αγωνιστές και από όλους τους αγωνιστές να είναι όλοι ήρωες. Εδώ και αιώνες ξεπερνούμε χειρότερα προβλήματα, κατοχές και πολέμους, δεν είναι μια κρίση που θα μας βάλει κάτω. Το ηθικό σου μην αφήσεις στους άλλους. Κράτα γερά τις αξίες για να προσπεράσεις τις αρχές, διότι έχεις μόνο μια πατρίδα. Κι όσο για τους εχθρούς της, κράτα τους την πρέπουσα θέση και καμιά άλλη στον τόπο μας. Άσε λοιπόν το πνεύμα του Κολοκοτρώνη να σε πλημμυρίσει για να δεις επιτέλους τη στρατηγική της ανάπτυξης και της ανθεκτικότητας.

Η ανάγκη της θυσίας

Μην ευχαριστείς το δάσκαλο

για την ανάγκη της θυσίας

γιατί δεν υπάρχει παρά γι' αυτή

γιατί δεν μπορεί να κάνει παρά αυτή

και μετά κατά βάθος παρά

την αβάσταχτη σκληρότητα

αυτής της αποστολής

αυτού του οράματος

σκέψου

πράγματι

ότι μόνο

τα τέρατα

σαν αυτόν

μπορούν να πετύχουν

αυτό το απαιτητικό κατόρθωμα

έτσι, αγωνίσου δίπλα του

αυτό θα είναι καλύτερο από τα ευχαριστώ.

Νίκος Λυγερός

 Πηγή

Το απέραντο γαλάζιο του Ελληνισμού.

Αν σκεφτείς μία μέρα πόσο απλός είναι ο ελληνισμός, τότε θα αντιληφθείς ότι κι εσύ μπορείς να είσαι ένα κομμάτι του με το έργο σου. Στο κάτω κάτω της γραφής, τι άλλο είσαι εκτός από ήλιο, θάλασσα και ουρανό. Ζεις σε μια λεπτή λωρίδα γης, μπορεί και πάνω σ' ένα από τα νησιά μας, αλλά είσαι μία ψηφίδα από το ψηφιδωτό μας; Αναρωτιέσαι λοιπόν τι μπορείς να κάνεις για να συμβάλλεις στο έργο του ελληνισμού και ζητάς κάτι το πρακτικό. Διότι δεν έχεις συνειδητοποιήσει ότι όταν πας να ψαρέψεις, συμπληρώνεις την ταυτότητά σου. Όταν κοιτάς το βυθό μας, κοιτάς τον πλούτο μας. Βλέπεις την κληρονομιά, που σου άφησαν οι πρόγονοι σου με τις μάχες τους. Όταν περπατάς πάνω στους κυματοθραύστες μας, δεν νιώθεις το έργο των δικών μας που άλλαξαν τα λιμάνια της μνήμης για να προστατεύουν το μέλλον των δικών τους. Πρέπει να το χαρείς που μπορείς να έχεις κοντά σου τόση θάλασσα, διότι σε γεμίζει με τα χάδια του χρόνου. Κι αν μένεις ψηλά στα βουνά, μην ξεχνάς ποτέ την δύναμη του άνεμου είναι και αυτή για σένα, διότι οι δικοί σου πολέμησαν για να κρατήσουν αυτά τα βουνά. Κι αν δεν έχεις τίποτα από αυτά, τότε κοίτα τον ήλιο της δικαιοσύνης που σε λούζει με το φως του κάθε μέρα και σκέψου ότι υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που δεν τον γνωρίζουν καλά καλά. Για όλα αυτά μην κάθεσαι παθητικά περιμένοντας τα πάντα από τους άλλους. Κοίτα τι μπορείς να προσφέρεις κι εσύ, διότι ο ελληνισμός, η προσφορά στην Ανθρωπότητα, δεν λειτούργησε ποτέ αλλιώς. Ξέχνα λοιπόν τους φθόνους και τους εχθρούς, κι αυτοί με κάτι πρέπει ν' ασχοληθούν για να προσπαθήσουν να υπάρξουν. Πάρε την απόφαση να πράξεις με τον δικό σου τρόπο, αλλά για να προσφέρεις. Τότε θα δεις πόσο πιο όμορφη είναι η ζωή. Διότι δεν ζεις πια μόνο για σένα, αλλά και για τους άλλους. Το μάθημα του ελληνισμού είναι αυτό, δεν έχει νόημα η ζωή σου, αν δεν σκέφτεσαι τους άλλους γι' αυτό κατάφερε να γεννήσει τον ουμανισμό. Κι αν όλα αυτά σου φαίνονται αγνά και αγαθά δίχως σημασία, πρέπει να αναρωτηθείς γιατί έχουμε μια διαχρονική αξία κι αγγίζουν ακόμα τόσο τους δικούς μας. Τότε θα νιώσεις κι εσύ την ανάγκη να παλέψεις για το απέραντο γαλάζιο, διότι ζούμε μια ιστορική στιγμή για τον ελληνισμό κι αν το συνειδητοποιήσεις, θα θες κι εσύ να βάλεις την υπογραφή σου σε αυτόν τον αγώνα, για να μπορείς μετά, στο μέλλον, να πεις στα δικά σου παιδιά, ότι κι εσύ ήσουν εδώ την ώρα της ανάγκης και δεν άφησες σε άλλους να γράψουν τη μοίρα σου και τη μοίρα τους. Αυτό δείχνει ο ελληνισμός. Τη μοίρα σου τη γράφεις εσύ όταν παράγεις έργο. Η Ελλάδα προχώρησε πάντα με τα οράματα του ελληνισμού κι όχι με ψεύτικα όνειρα της κοινωνίας της λήθης και της αδιαφορίας. Μην στέκεσαι λοιπόν ηττοπαθείς και δέξου την κληρονομιά σου, για να αφήσεις κι εσύ κάτι στο πέρασμα σου.

Υπογραφές εδώ:
http://www.ipetitions.com/petition/elliniki_aoz/

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=10147&l=gr

Πατρίδα μου.

Αφήγηση:
Κι οι περισπούδαστοι πισωπατήσαν.
Στης ντροπής τα έδρανα καθίσαν,
να μιλήσουν, τάχα, να κρυφτούν.
Κι όμως να κι ανδρειωμένοι
τα φτερά ανοίξαν, στις κερκόπορτες
μπροστά σταθήκαν και βροντοφώναξαν ξανά:
"Μολών Λαβέ".
Δεν είναι μύθος μη γελιέστε,
στις μέρες μας χαθήκατε μα δεν ξεχνιέστε
σε τούτους τους άμοιρους καιρούς.

Τραγούδι:
Εκείνο το πρωί
λες και δεν ήθελε να ξημερώσει
κι η μέρα φοβότανε
λες και δεν ήθελε ο ήλιος ν' ανατείλει
να μη δει το κακό που ερχότανε.
Τα πουλιά λουφάξαν στις φωλιές τους
αισθανθήκαν το μεγάλο κακό
τις χιλιάδες ανάσες
και μεμιάς των σοφών τα χαρτιά
τα τυλίξανε πύρινες γλώσσες.

Αστραπές και βροντές
χαρακώνουν στυγνά το κορμί σου.
Λυσσασμένα σκυλιά
να ξεσκίσουν ξανά
θέλουν τώρα σαν σάρκα τη γη σου.

Πατρίδα μου αγαπημένη
ποια κατάρα σε βαραίνει, πόση μοναξιά.
Τα παιδιά σου διαλεγμένα
σ' ένα θάνατο ταγμένα και στη ξενιτιά.
Πατρίδα μου ...

Που είστε παλικάρια;
Γιατί; και πώς μπορείτε να είστε ξεχασμένοι;
Αυτό είναι το παράπονο που οργή στα χείλη φέρνει.

Εκείνο το πρωί
λες και δεν ήθελε η αυγή να φέρει
για το χάραμα χρώματα
λες και δεν ήθελε ο ήλιος να προσφέρει
να μη δούμε το αίμα στα σώματα
ουρλιαχτά που φωνάξαν "ΑΕΡΑ"
θα θυμόμαστε εκείνη τη μέρα
τη χαμένη πατρίδα.
Στης Ελλάδας τον κόρφο ως πότε
θα φωλιάζουν ηγέτες προδότες.

Αστραπές και βροντές
χαρακώνουν στυγνά το κορμί σου.
Λυσσασμένα σκυλιά
να ξεσκίσουν ξανά
θέλουν τώρα σαν σάρκα τη γη σου.

Αχ Ελλάδα λυπημένη, έρημη μα δοξασμένη
πόσο σ' αγαπώ
Οι ήρωες που μας ζητάνε να μη δώσουμε
να φάνε κι άλλο μερτικό.
Πατρίδα μου ...

Αφήγηση:
Παλέψαμε, δώσαμε μάχες, τις κερδίσαμε.
Στη κορφή της γνώσης, να! σταθήκαμε.
Κι ήτανε τότε που πάνω μας πέσαν βάρβαροι
κι όλοι οι μικροί φτωχοί κι ανόητοι για να μας λιώσουν.
Μα γεννήσαμε το Γέρο του Μοριά και τον Καραΐσκάκη.
Ποιους αναστήσαμε ξανά? Πού είστε παλικάρια;
Γιατί και πως μπορείτε να είστε ξεχασμένοι;
Αυτό είναι το παράπονο που οργή στα χείλη φέρνει.
Στης Ελλάδας τον κόρφο ως πότε, θα φωλιάζουν ηγέτες προδότες;

Πατρίδα μου πόσο σ' αγαπώ,
Πατρίδα μου πόσο σ' αγαπώ.
Πατρίδα μου πόσο σ' αγαπώ,
Πατρίδα μου πόσο σ' αγαπώ!!!!!

Τραγούδι: Πατρίδα μου
Στίχοι: Μαυράκης Χρήστος
Μουσική: Μαυράκης Χρήστος
Πρώτη εκτέλεση: Νότης Σφακιανάκης
Για ακρόαση: http://www.youtube.com/watch?v=3_ndy9XQkBo
 

Για τους παλιούς πολεμιστές

Για τους παλιούς πολεμιστές

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Αν δεν έχεις διαβάσει

για τους παλιούς πολεμιστές

ή δεν έχεις ακούσει τις ιστορίες,

για την ζωή και τον δρόμο τους,

για την δύναμη και το πνεύμα τους,

δεν μπορείς ούτε να διανοηθείς

πόσο μάλλον να καταλάβεις

τον λόγο ύπαρξής τους,

το αληθινό μεγαλείο τους,

τους αγώνες και το έργο τους

και πώς να τους αναγνωρίσεις

όταν ξαναεπιστρέφουν.

Εναντίον της βαρβαρότητας.

Εναντίον της βαρβαρότητας.
Θεοδωρής Τσιαμίτας

Όλοι μπορούν να κοιτάζουν
λίγοι μπορούνε να βλέπουν
και πιο σπάνιοι ακόμη αυτοί
που μπορούν να προβλέπουν
τις κινήσεις του εχθρού
έτσι ώστε να είναι έτοιμοι
και να προετοιμάζουν και τους άλλους
για να αντισταθούν όλοι μαζί
εναντίον της βαρβαρότητας.

Μαζί να φτιάξουμε το μέλλον που μας κλέβουνε.

Μαζί να φτιάξουμε το μέλλον που μας κλέβουνε.

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Βλέπω όσα έρχονται, ακούω όσα λέγονται,
άνθρωποι να κλέβουνε, και μετά να ψεύδονται,
έπειτα να βγαίνουνε, και να ξαναεκλέγονται
κι οι ίδιοι που τους ψήφισαν, μετά βγαίνουν και κλαίγονται
και σκέφτομαι... στ'αλήθεια αυτοί τί σκέφτονται?
και ντρέπομαι... στ'αλήθεια που δεν ντρέπονται
μα ξέρω πως... δεν πρόκειται να ζώ σκυφτός
αν θέλω να ΄μαι Άνθρωπος στα πόδια μου θα στέκομαι
γι'αυτούς που μένουνε, και το παλεύουνε
μα και γι'αυτούς που τα παράτησαν και φεύγουνε,
θα είμαι εδώ να ζώ να δρώ και ν'αντιστέκομαι
μαζί να φτιάξουμε το μέλλον που μας κλέβουνε.