Timelife

Timelife

Theodoris Tsiamitas

I want you to be with me.

I want you to be with me even more.

For more hours during a day.

For more days during a week.

For more weeks during a month

and more months during a year.

Life…

it lasts for a lifetime,

but Time goes beyond.

Let’s hold our hands

and turn our lifetimes into timelives.

Then, my dear-you,

we will be together

forever.

Happy Anniversary

Μόνο εσύ

Μόνο εσύ

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Μόνο εσύ μπορείς να με πληγώσεις τόσο βαθιά,

η πληγή σου δεν κλείνει ποτέ

στάζει αίμα κι αγάπη

και κάθε σταγόνα πόνου, αξίζει

η σιωπή πιό δυνατή απο τις κραυγές μου

τον αντέχει

με δάκρυ στεγνό είναι δύσκολο να με νιώσεις,

τι να σκουπίσεις;

Δεν ξέρω άλλον τρόπο να προφυλάσσω τους ανθρώπους

που πνίγονται όταν πλημμυρίζει λύπη

κι αν τελικά σαν το νερό κυλήσω έξω απ'το σώμα,

τη φωτιά του έρωτά σου αν σβήσεις

θα παγώσω

κι ίσως κι άλλοι τιτανικοί

επάνω μου βουλιάξουν

μα απ'το να βουλιάξεις εσύ, δώρο της ζωής

ας είναι.

Only you

Theodoris Tsiamitas

Only you can hurt me so deeply,
your wound never closes
it is dripping blood and love
and every drop of pain, worths it

silence, stronger than my screams,
can take it

with dry tears it's hard to feel me,
what to wipe?

I don't know of any other way to protect the people
who are drowning when sorrow's flooding

and if eventually like water I'll flow out of the body,
the fire of your love if you put out
I will freeze
and perhaps other Titanics
will sink upon me

but if it was you instead to sink, gift of life
let it be.

Υπέροχη / Amazing

Υπέροχη

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Κάποιοι την ξέρουν ως απόμακρη.

Κάποιοι την έχουν για σκληρή.

Άλλοι την θεωρούν κάπως αναίσθητη.

Ευτυχώς δεν κατάφεραν να την πείσουν.

Κι έτσι την γνώρισα. Και την αγάπησα.

Κι είδε καλύτερα τον εαυτό της μέσα στα μάτια μου. 

Είναι υπέροχη. 

Κι αν δεν κατάφερα να την πείσω γι'αυτό, είναι επειδή είναι όντως υπέροχη.

Amazing

Theodoris Tsiamitas

Some know her as a distant one.

Some take her for tough.

Others are considering her emotionless, in a way.

Fortunately, they failed to convince her.

And so I met her. And I loved her.

And she saw her self better inside my eyes. 

She's amazing.

And if I didn't manage to convince her for this, it is because she is amazing indeed.

Να πιω καφέ και ομορφιά γύρεψα σε καράβι

Να πιω καφέ και ομορφιά γύρεψα σε καράβι

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Να πιω καφέ και ομορφιά γύρεψα σε καράβι

μ'αντίκρυσα ξανθή δροσιά που και σβηστό σ'ανάβει 

σαν κόρη του Έρωτα Θεά το βλέμμα της σαν χάδι

πώς θα περάσω σκέφτηκα μαζί της κάποιο βράδυ.

Σκέψεις που μοιάζουν πονηρές, μα ποιός θα καταλάβει

στο φως είναι πανέμορφη, καλύτερα σκοτάδι

να μην ντραπώ ή αισθανθώ άσχημος δίχως να είμαι

σαν την κοιτώ θάρρος να βρω να πω μη φύγεις, μείνε.

Ποίημα για χάρην της αιθέριας ύπαρξης που συνάντησα πάνω στην θάλασσα 
και ευφράνθηκα από την παρουσία της, ως μορφή ανταπόδοσης. 

Ο άτομος και το βουνό

Ο άτομος και το βουνό

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Ο άτομος επέρναγε δίπλα απο το βουνό.
Εξάφνου και σε μια στιγμή επάρκαρε στο πλάι,
άφησε εκεί στην άκρια αμάξι και γυναίκα
και πήρε τον ανήφορο να πάει να ουρήσει.
Ξένο μάτι μη τονε δει, ανέβηκε σε λόφο.
Καθώς ουρούσε αγνάντευε και του άρεσε η θέα.
Μα σκέφτηκε στην κορυφή πόσο πιό ωραία θα'ναι.
Πόση ομορφιά είναι ικανός να δει όποιος σκαρφαλώσει!
Το πάθος τον κυρίευσε από τούτη την ιδέα,
αλλά επειδή του φάνηκε βουνό να το ανέβει,
το πολυμήχανο μυαλό του έψαχνε άλλη λύση.
-"Κορφή" της απευθύνθηκε "έρωτα έχω για σένα,
μα δεν μπορώ να σ'ανεβώ κατέβα εσύ λιγάκι".
-"Μα το ζητούμενο καλέ μου είναι να μεγαλώνεις,
όχι οι άλλοι να μικρύνουν επειδή δε σκαρφαλώνεις.
Αλλιώς δε θα υπήρχανε βουνά μα μόνο λόφοι
κι αφού μικραίνανε κι αυτοί, μονάχα πεδιάδες".
-"Διόλου σου καίγεται καρφί αυτό αν το αντέχω;
Τις πεδιάδες τις μπορώ κι ανέμελος θα τρέχω".
Τότε η κορφή προσπάθησε η δόλια να κατέβει
μα βράχοι κατολίσθησαν και τον καταπλακώσαν.

Για τον Νίκο που θέλει τα πάντα στα μέτρα του.

Πρόσεξε την ετυμολογία

Πρόσεξε την ετυμολογία

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Πρόσεξε την ετυμολογία
της λέξης συνουσία
για να καταλάβεις
γιατί επιλέξαμε
να ονομάσουμε έτσι
και όχι διαφορετικά
την πράξη του έρωτα
που σχετίζεται
με την ένωση
για την συνέχεια
και την εξέλιξη.

Κινήσεις για μια πράξη.

Του αρέσει. Απο παλιά. Το γνωρίζει κι αυτή, μα δε το ξέρει ακόμη. Είτε δε θυμάται, είτε δε το 'χει συνειδητοποιήσει. Κι όμως την βρίσκει ήδη αρκετά ενδιαφέρουσα. Τόσο που την σκέφτεται δίχως να το επιλέξει. Δεν αναρωτιέται το γιατί. Ξέρει. Λόγω πάθους. Είναι ορθολογιστής. Τουλάχιστον αυτό προσπαθεί. Είναι ακόμη πιό δύσκολο τώρα που ο έρωτας τον κυρίευσε. Δεν μπορεί να τον διαχειριστεί τέλεια ακόμη. Αλλά το παλεύει. Μη ρωτήσεις γιατί. Δεν υπάρχει κάποια να τον αντέξει αλλιώς. Αυτή μοιάζει να συγκρατείται επίσης. Έχουν συναντηθεί μία φορά. Είδε στο βλέμμα το έντονο του χαρακτήρα της, μα και τον πόνο των πληγών του παρελθόντος της. Κατανοεί πλήρως τον λόγο που υπάρχουν κάστρα γύρω απ'την καρδιά της και δεν είναι πολύ παλαιά. Τα έχτισε μετά από τις λεηλασίες. Στόχος του όμως δεν είναι η άλωσή τους. Είναι η συμμαχία. Την χρειάζεται. Κι ίσως τον χρειάζεται κι αυτή. Το βλέπεις όταν οι δύο τους παίζουνε σκάκι, αφού το πλαίσιο είναι φιλικό κι ας κάθονται απέναντι, είναι μόνο για να μάθουν μαζί, εφόσον είναι αρχάριοι στο παιχνίδι της στρατηγικής. Κι η ανθρωπιά δίχως στρατηγική δε μπορεί να επιβιώσει απο τις συνεχείς επιθέσεις της κοινωνίας και της βαρβαρότητας. Θα βρεθούν ξανά λοιπόν για σκάκι. Οι επόμενες κινήσεις θα φανερώνουν περισσότερο τον έναν στον άλλον. Κι ίσως μέσα στις κινήσεις αυτές να υπάρξει και μία πράξη.

Έρωτας κι αγάπη

Έρωτας κι αγάπη

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Ερωτευόμαστε την σάρκα
ενώ αγαπάμε την ψυχή
γιατί ένστικτο είναι ο έρωτας
που σχετίζεται με την επιβίωση
ενώ η αγάπη συναίσθημα
που σχετίζεται με την ζωή,
διότι στον έρωτα
είναι ο άλλος που είναι για σένα
ενώ με την αγάπη
είσαι εσύ που είσαι για τον άλλον
αυτή η συνανθρωπιά
κάνει την διαφορά
κι ενοχλεί την κοινωνία
γιατί δεν μπορεί
να την πουλήσει και να την αγοράσει
όπως κάνει με τον έρωτα
σε χάρτινες και ψηφιακές σελίδες
και σε οίκους ανοχής
γι'αυτό, αγάπη, αγάπη, αγάπη.

Γιατί?

Γιατί? 

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Γιατί συχνά παραλύουμε στον έρωτα? Δεν είναι γιατί θέλουμε να εντυπωσιάσουμε το αντικείμενο του πόθου μας και φοβόμαστε μήπως με μια λέξη ή πράξη μας συμβεί το αντίθετο? Δεν είναι δείγμα ανασφάλειας αυτό? Δεν οφείλουμε να την καταπολεμήσουμε? Πως αλλιώς να το καταφέρουμε δίχως σκέψη και συνείδηση? Όταν φοβάσαι μήπως απογοητεύσεις τον άλλον/η δείχνοντάς του τον εαυτό σου δεν είναι επειδή δεν είσαι αυτός που θα ήθελες να είσαι? Άρα αυτό που μένει δεν είναι να γίνεις? Κι αν απ'την άλλη ο άλλος για να εντυπωσιαστεί χρειάζεται να δει κάτι το οποίο δεν σου αρέσει να είσαι, τότε τι κάνεις? Μπορείς να γίνεις κάτι που δεν σ'αρέσει? Θέλεις να γίνεις κάτι που δεν σ'αρέσει? Αρχίζει να σ'αρέσει μόνο και μόνο επειδή σ'αρέσει ο άλλος που του αρέσει? Προσποιείσαι πως είσαι κάτι που δεν σ'αρέσει για να έχεις αυτήν/όν που σ'αρέσει και του αρέσει αυτό? Μπορείς να δεις μια σχέση σοβαρά εφόσον προσποιείσαι? Γιατί να το κάνεις? Αυτό δεν είναι απλώς άλλη μία κατάκτηση? Και μια ακόμη κατάκτηση τέτοιου επιπέδου τι άλλο νόημα έχει απο την βασική ανάγκη της αυτοεπιβεβαίωσης? Κι αν ο δρόμος της αυτοεπιβεβαίωσης περνάει μονάχα απο τον άλλον τότε δίχως τον άλλον έχεις νόημα? Θα είχες καμία σημασία αν ήσουν ο μόνος στο σύμπαν, δίχως κανέναν, ούτε έναν μαζί σου? Πως θα μπορούσες να είσαι ανθρώπινος δίχως συνανθρώπους? Πως θα μπορούσες να ξέρεις τι είσαι, δίχως άλλους? Κι αν εφόσον υπάρχουν οι άλλοι αν δεν είσαι ανθρώπινος τότε είσαι άνθρωπος? Σκέψου, είναι ανάγκη.

Λογική και συναίσθημα - δράση κι αντίδραση.

Όταν εξετάσουμε φιλοσοφικά την έννοια της αντίδρασης θα δούμε πως είναι κατώτερη ως πράξη και φυσικά ευκολότερη της δράσης. Όχι επειδή εξ'ορισμού είναι αντίθετή της, αλλά επειδή δεν εμπεριέχει νοημοσύνη. Κάποιος τρομάζει έναν άλλον κι εκείνου του ξεφεύγει ένα επιφώνημα τρόμου, ξαφνιάσματος. Είναι η αντίδραση στην δράση του πρώτου. Δεν σκέφτηκε, δεν ανέλυσε ορθολογικά τα δεδομένα για να πράξει αναλόγως-πως θα μπορούσε άλλωστε σε τόσο ελάχιστο χρονικά διάστημα-απλώς αντέδρασε ενστικτωδώς και άμεσα. Τονίζουμε το άμεσα, διότι η αντίδραση εκδηλώνεται πάντοτε σε ταχύτερο χρονικό διάστημα απ'αυτό της δράσης, εφόσον η δράση συμβαίνει πάντα πρώτη και χρειάζεται προηγουμένως χρόνο για σκέψη, ανάλυση και στρατηγική.

Σε μια σέξι γυναίκα που σκύβει μπροστά μας ξαφνικά στο σούπερ μάρκετ και αποκαλύπτει ερωτογενή σημεία του σώματός της με σκοπό να μας προκαλέσει και μας ερεθίζει, σ'ένα ωραίο τραγούδι που ξαφνικά πετυχαίνουμε στο ραδιόφωνο ενώ αλλάζαμε σταθμούς και μένουμε στον συγκεκριμένο σταθμό που το έβαλε, στα μέτρα που αποφάσισε να πάρει η κυβέρνηση και βγήκαμε σε πορείες, συναντούμε επίσης το φαινόμενο δράσης κι αντίδρασης. Η δράση είναι η γυναίκα που έσκυψε, το τραγούδι που επιλέχθηκε και τα κυβερνητικά μέτρα που ψηφίστηκαν. Η αντίδραση είναι η στήση, το προσωρινό σταμάτημα εναλλαγής ραδιοφωνικών σταθμών και η συμμετοχή στην πορεία. Και σ'αυτά τα παραδείγματα είδαμε πως η αντίδραση ήταν άμεση και αντανακλαστική, δεν χρειάστηκε στρατηγική σκέψη και χρόνο, ενώ δεν συνέβη το ίδιο με την δράση.

Όταν εξετάσουμε ορθολογικά την σκέψη, θα δούμε πως υπάρχει δυνατότητα επιλογής. Με το συναίσθημα αυτό δεν συμβαίνει. Για παράδειγμα, μια γυναίκα παίρνει τον χρόνο της και βάφεται, αρωματίζεται και ντύνεται πολύ όμορφα για να βγει έξω, δρα αποσκοπώντας στο να αρέσει. Ένας άνδρας που την αντικρίζει και αρέσκεται στην στιγμή απ'την εικόνα ή την μυρωδιά της αντιδρά στην δράση της.

Συνεπώς νομίζω πως μπορούμε να καταλήξουμε στο εξής: Η ορθολογική σκέψη μπορεί να παράγει δράση και αναγκαστικά χρειάζεται νοημοσύνη και χρόνο. Το συναίσθημα είναι αντίδραση που δεν χρειάζεται αναγκαστικά νοημοσύνη και χρόνο. Πολλοί έχουν βιώσει ή ακούσει για έρωτες με την πρώτη ματιά, αλλά όχι για αγάπη, διότι η πραγματική αγάπη χρειάζεται τον απαραίτητο χρόνο που θα μας επιτρέψει να έχουμε τα δεδομένα που θα κρίνουμε οτι αρκούν για να αγαπήσουμε τον άλλον. Άρα η αγάπη που χρειάζεται ανάλυση και σκέψη θεωρείται περισσότερο δράση, ενώ ο έρωτας αντίδραση. Γι'αυτό και η πρώτη είναι ανώτερη του δεύτερου.

Σε είδα και πάλι.

Σε είδα και πάλι
κι ένιωσα ξανά
πιο έντονα
πως σ'αγαπώ
και μονίμως
σε ερωτεύομαι
συνεχώς και συνέχεια
και είναι τέλειο
ενώ δεν είναι πλήρες
κι εσύ μη περιμένεις
ποτέ να σου το πώ
με άλλο τρόπο
διότι ξέρεις
πως ο έρωτας είναι
που μας ανάγκασε
να γίνουμε καλλιτέχνες
διότι δίχως τέχνη
είναι μόνο λέξεις
χωρίς συναίσθημα
και πώς να τον εκφράσεις.

Η πραγματικότητα του άνδρα μέσα στο πλαίσιο μιας σχέσης.

Πριν διαβάσετε τα παρακάτω ας έχετε στο νού σας πως αυτά που αναφέρονται στο άρθρο πιθανώς να σας ξενήσουν και να συγκρουστούν νοητικά με τις απόψεις σας που γαλουχήθηκαν απο την κοινωνία που σας ενσωμάτωνε στους κόλπους της ενώ ήσασταν ακόμα μικροί, διότι θα ακουστούν κάπως ριζοσπαστικά, συνεπώς να είσαστε προετοιμασμένοι. Οι γυναίκες δείτε το αρχικά σαν μια νοητική πρόκληση που θα τεστάρει τις αντοχές σας. Είναι φυσιολογικό σε πρώτη φάση να υπάρξουν κι αντιδράσεις κυρίως απο αναγνώστες του ωραίου φύλου. Δεν πειράζει, ξέρουμε πως η αντίδραση είναι αποτέλεσμα μιας δράσης, συνεπώς είναι αναμενόμενη και προβλέψιμη. Το θέμα είναι να δείξετε τις κατάλληλες αντοχές ώστε να ενσωματώσετε στο νου σας τις πληροφορίες που θα επιτρέψουν στην συνέχεια κατόπιν ορθολογικής σκέψης να προκύψουν καινούριες ερμηνίες πάνω στην νέα πραγματικότητα αφού γίνουν αντιληπτές και αναλυθούν καλύτερα κι εκ νέου οι ανάγκες και συμπεριφορές του ανδρικού φύλου. Στόχος είναι να φέρουμε τις γυναίκες πιο κοντά στην ανδρική πραγματικότητα, με απώτερο σκοπό την καλύτερη κατανόηση απο μέρους τους η οποία θα επιτρέψει και την σωστότερη ένωση μεταξύ των 2 φύλων σε μια σχέση. Και η νοητική ένωση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι ότι πιο όμορφο μπορεί να επιτευχθεί. Και γι'αυτό δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας πείσω εγώ. Για τα υπόλοιπα θα το επιχειρήσω. Βλέπετε είμαι ειλικρινής. Ξεκινάμε λοιπόν.

Δεν είναι υπερβολή, η ανάγκη για σέξ είναι όπως η ανάγκη του φαγητού για τους άνδρες. Τόσο σημαντική. Γι'αυτό και μπορούνε τόσο εύκολα να κάνουνε σέξ ακόμη κι αν δεν νιώθουνε συναισθήματα γι'αυτήν που μαζί της το κάνουνε. Είχατε ποτέ συναισθήματα για το φαγητό που τρώτε? Τρώτε λόγω ανάγκης, όχι επιλογής ούτε ψυχαγωγίας (πάντα υπάρχουν κι εξαιρέσεις). Έτσι κάνει σεξ κι ένας άνδρας. Αν δεν το ξέρατε ίσως να νιώθετε σαν να πέφτετε απ'τα σύννεφα. Μα απο την άλλη γιατί να ανεβείτε εκεί εξ'αρχής? Η αλήθεια δεν είναι σκληρή, αλλά απλή: Όπως έχουμε ανάγκη να φάμε κι αν δεν το κάνουμε πονάει το στομάχι μας, για τους άνδρες ισχύει πως έχουνε ανάγκη να κάνουνε σέξ κι όταν δεν την ικανοποιούν πονάει το αντίστοιχο όργανο. Έτσι τους έχει κάνει η μητέρα φύση. Όταν ένας άνδρας ερεθιστεί σεξουαλικώς απο μια γυναίκα, έχει ήδη την ανάγκη και το φυσιολογικό και υγειές είναι να την ικανοποιήσει, όπως κάνουμε οι άνθρωποι με όλες μας τις ανάγκες. Έρευνες έχουν μελετήσει κι αποδείξει πως οι σεξουαλικά ενεργοί άνδρες σκέφτονται το σέξ συχνότερα απ'οτιδήποτε άλλο καθημερινά. Πιστεύετε πως αυτό συμβαίνει απο επιλογή? Τέτοια δείγματα φανερώνουν την πραγματικότητα, κι αυτή οφείλεται στον τρόπο που λειτουργεί ο οργανισμός τους. Οι άνδρες είναι προγραμματισμένοι να ερεθίζονται με σκοπό να τους δημιουργηθεί αυτή η έντονη ανάγκη να αναπαραχθούν ώστε να διασφαλίσουν την συνέχιση του είδους, όπως γίνεται με όλα σχεδόν τα υπόλοιπα ζώα του πλανήτη. Έχετε αναρωτηθεί γιατί συχνά ονομάζουν τους άντρες μεταφορικά και κυνηγούς? Ας κάνουμε την ερώτηση ακόμη πιο ύπουλη: Έχετε αναρωτηθεί γιατί οι περισσότερες γυναίκες δηλώνουν πως θέλουν ο άνδρας να είναι κυνηγός? Απο που προέρχεται αυτό το ένστικτο, αυτή η επιθυμία? Αν το σκεφτείτε θα βρείτε απαντήσεις και θα βγάλετε και τα δικά σας συμπεράσματα τα οποία θα δείτε οτι θα συμπίπτουν με όσα αναφέρονται στο κείμενο. Όπως για να βρεί φαγητό είναι ανάγκη ένα ζώο να κυνηγήσει ώστε να επιβιώσει το ίδιο, έτσι και για να κάνει σέξ είναι ανάγκη το αρσενικό να κυνηγήσει τις θηλυκές. Αυτό είναι το φυσιολογικό, δηλαδή το κανονικό απο την φύση. Μπορείτε να το δείτε στα λιοντάρια, τις μαϊμούδες, τα ζαρκάδια, τα σκυλιά, τις γάτες και τα περισσότερα ζώα που ζουν σε ομάδες και αγέλες. Αναρωτηθήκατε γιατί τα αρσενικά κάνουν σέξ με πολλές θηλυκές? Επειδή είναι πιο μάγκες? Ή μήπως επειδή το έχουν μεγαλύτερη, εντονότερη ως ανάγκη?
Καταλαβαίνουμε λοιπόν με αυτό το σκεπτικό πως το σέξ για τον άνδρα δεν είναι συναίσθημα, δεν είναι πολυτέλεια, είναι πρώτη ανάγκη και κατά πολύ εντονότερη απο την αντίστοιχη της γυναίκας. Πάντοτε υπάρχουν οι εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν όμως τον κανόνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα του αρσενικού ανθρώπου ως ζώο.
Όμως εκτός απο ζώα που έχουν βασικές ανάγκες τι είναι αυτό που μας φέρνει στην κορυφή της πλάσης κάνοντάς μας να διαφέρουμε απο τα υπόλοιπα ως άνθρωποι? Δεν είναι η νοημοσύνη? Απο αυτή δεν προέρχονται τα συναισθήματα και οι σκέψεις? Φαντάζομαι συμφωνούμε οπότε τώρα αξίζει να αναρωτηθούμε: Γιατί οι γυναίκες όταν έχετε έναν άνδρα ερωτευμένο μαζί σας που σας αγαπάει ειλικρινά και έχετε μαζί του μια όμορφη σχέση ενώτερου επιπέδου απο αυτή του ζώου, η οποία σας γεμίζει, υπάρχει λόγος να ζηλέψετε αν είχε κάποτε την ανάγκη να πάει με κάποια άλλη, καθαρά σαρκικά, εφόσον όσα ένιωθε για σας ήταν πολύ ανώτερα? Δεν θα μπορούσατε φυσικά να επινοήσετε πως προτίμησε το άλλο απο το δικό σας, διότι με εσάς ήταν πριν απ'αυτό και με εσάς θα έμενε και μετά. Εκείνο ήταν απλά μερικές στιγμές και τίποτε περισσότερο. Οπότε σε πιο πλαίσιο υπάρχει πρόβλημα?
Κι επειδή ανέφερα πιο πριν για την ανάγκη του φαγητού-όχι τυχαία-θα φέρω άλλο ένα παράδειγμα για να γίνει πιο αντιληπτή η πραγματικότητα και για το γυναικείο φύλο: Έστω οτι είναι το αγαπημένο σου φαγητό το παστίτσιο. Όποτε είσαι σπίτι και κάνεις να φάς, φτιάχνεις παστίτσιο. Σου αρέσει, η γεύση, η μυρωδιά, η υφή του, το θεωρείς θρεπτικό για τον οργανισμό σου, γι'αυτό και το προτιμάς απο τα άλλα. Κάποτε όμως φεύγεις για ένα χρονικό διάστημα για διακοπές ή υποχρεώσεις. Δεν έχεις χρόνο, ή ίσως δεν έχεις και τα υλικά για να φτιάξεις παστίτσιο. Πεινάς και περνάς μπροστά απο ένα γυράδικο. Μυρίζεις τον γύρο και σου δημιουργείται έντονα η ανάγκη να τον φάς αφού τον μύρισες και τον είδες. Θέλεις και να τον γευτείς. Τον τρώς λοιπόν, χορταίνεις και φεύγεις. Όταν επιστρέφεις στο σπίτι σου ξαναφτιάχνεις φυσικά το αγαπημένο σου παστίτσιο. Και τελειώνει η ιστορία. Ερώτημα: Ήταν ψέμμα πως το παστίτσιο ήταν το αγαπημένο σου φαγητό? Ήταν κακό το οτι κάποια στιγμή σου δημιουργήθηκε η ανάγκη να φάς και λίγο γύρο? Είναι συγκρίσιμες οι καταστάσεις? Είναι σαφές οτι προτιμάς το παστίτσιο για χίλιους λόγους, αλλά κάποια στιγμή τα έφερε έτσι η ζωή κι έφαγες και γύρο. Αν τώρα το παστίτσιο είχε κι αυτό νοημοσύνη θα έπρεπε να ζηλέψει και να θεωρήσει οτι το απάτησες επειδή προτίμησες να φάς και λίγο γύρο την στιγμή που πεινούσες ενώ έλειπες απο το σπίτι και δεν μπορούσες να φάς παστίτσιο?
Μεταφέρετε τώρα νοητικά την δομή του παραδείγματος στην σχέση άνδρα και γυναίκας. Προς θεού, δεν συγκρίνω κατά καμία έννοια μια γυναίκα με ένα παστίτσιο. Δεν είναι τα 2 αυτά το πλαίσιο σύγκρισης, αλλά οι ανάγκες του φαγητού και του σεξ οι οποίες είναι συγκρίσιμα δυνατές. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται είναι δυνατό ένας άνδρας να αγαπάει μια γυναίκα, να την νοιάζεται, να την θέλει, να είναι ερωτευμένος μαζί της κι ωστόσο κάποια στιγμή να του δημιουργηθεί η ανάγκη να πάει με κάποια άλλη σωματικά. Δεν σημαίνει οτι θα συμβεί οπωσδήποτε, όμως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, είναι βιολογία είπαμε, όχι επιλογή. Το γεγονός ωστόσο δεν αναιρεί κανένα απο τα συναισθήματά του για την σχέση του. Γι'αυτό κι αυτή δε θα έπρεπε καν να μπεί στην διαδικασία σύγκρισης και να νειώσει μειονεκτικά. Τι είπαμε είναι σημαντικότερο? Το βιολογικό, σωματικό ένστικτο ή η νοημοσύνη που είναι το ανθρώπινο κομμάτι? Έχουμε ήδη απαντήσει νοητικά στην ερώτηση. Οπότε ορθολογικά σκεπτόμενοι πλέον ξέρουμε πως δεν αξίζει να σταματήσει μια σχέση αγάπης για μια στιγμή ικανοποίησης της σαρκικής ανάγκης. Και τότε όταν διακόπτεται τι είναι που φταίει? Τι προκαλεί την σύντροφο να τον χωρίσει σ'αυτό το σημείο? Όλοι γνωρίζουμε ή έστω ψυχανεμιζόμαστε. Είναι ο εγωισμός, και πιο συγκεκριμένα η κτητικότητα. Αυτό το απάνθρωπο συναίσθημα που μεταμορφώνει τον άλλον (άνδρες-γυναίκες) σε πράγμα που θέλουμε για δικό μας, σε αποκλειστικότητα, όπως ένα υλικό αγαθό. Αυτό μας πονάει και αντιδρούμε τόσο έντονα αν μάθουμε οτι ο σύντροφός μας φλέρταρε, ή έκανε σέξ με άλλον/άλλη. Άρα η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται σε μας. Μας είναι όμως πιο εύκολο να περιορίσουμε τον άλλον παρά να ξεριζώσουμε αυτή την αρρώστια που φυλάμε μέσα μας. Είναι σαφές πως η ζήλια προέρχεται απο δική μας ανασφάλεια. Η ζήλια εμφανίζεται όταν επινοήσουμε μια διαδικασία σύγκρισης του εαυτού μας με κάποιον άλλο στα μάτια ενός προσώπου που μας ενδιαφέρει. Η ζήλια είναι ένα πρόβλημα, μια νοητική αρρώστια του εαυτού μας που έχει και πρακτικές συνέπειες και πρέπει να θεραπεύσουμε με την νοημοσύνη μας. 
Ξέρω οτι είναι δύσκολο να ξεπεράσουμε την κτητικότητα που βγάζουμε στους άλλους, ειδικότερα στις σχέσεις μας, ακόμη περισσότερο στις ερωτικές, αλλά πρέπει να θυμόμαστε πως είναι άνθρωποι και όχι πράγματα. Άνδρες, γυναίκες, αρμόζει να ζούμε ελεύθεροι και να αναγνωρίζουμε απόλυτα αυτό το δικαίωμα και στους άλλους, το να κάνουνε δηλαδή οτι θέλουν αρκεί να μην καταπατά την ελευθερία μας και των υπολοίπων. 
Να είσαστε πάντως σίγουρες, πως δεν σας έχουμε ανάγκη μόνο βιολογικά, αλλά και νοητικά εξίσου, γι'αυτό και δεν είστε απλώς ένα σημαντικό κομμάτι στις ζωές μας, είσαστε οι ίδιες μας οι ζωές.

ΥΓ
Όταν ένας άνδρας, απο όλες τις γυναίκες, για μία συγκεκριμένη μόνο τρέφει έρωτα, αγάπη, έγνοια, σημαίνει πολλά. Αν είστε εσείς αυτή, μη το λησμονείτε. Κι όταν σε μια σχέση δεν περιορίζονται οι βασικές του ανάγκες, όπως το σέξ, δεν θα υπάρχουν προβλήματα τέτοιου τύπου όπως της ζήλιας συνεπώς στο πέρασμα του χρόνου δεν θα διαβρώνεται, αλλά θα ανανεώνεται, θα εξελίσσεται και θα είναι μια σταθερή βάση, μια παραγωγική πηγή αγάπης και κατανόησης για τους δύο. Έτσι επιτυγχάνεται η πραγματική ένωση. Οι κλασσικές σχέσεις στα δεδομένα της κοινωνίας, είναι απλώς σχέσεις κτητικότητας και δεν αρμόζουν σε κανέναν άνθρωπο.

Κάθε φορά που θα σε δώ

Κάθε φορά που θα σε δώ

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Κάθε φορά που θα σε δώ
κάθε που θα σ'ακούσω
νιώθω πιο ζωντανός
γίνομαι πιο γεμάτος
σ'αγαπώ και σ'ερωτεύομαι
ξανά και ξανά, συνέχεια
και πάντοτε περισσότερο
χωρίς να το προσπαθώ
φτάνει μόνο που νιώθω
την γλυκιά σου πνοή
και που αφουγκράζομαι
την μουσική της ψυχής σου
και που αναπαύομαι 
στην ζεστή ανθρωπιά σου.

Η σιωπή του βλέμματος

Η σιωπή του βλέμματος

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Η σιωπή του βλέμματος
πιο ειλικρινής απο τον λόγο
κι εμείς γυμνοί απο λέξεις
αγγίζουμε την ουσία της αλήθειας
κι η απόσταση μεταξύ μας
είναι αυτή ενός φιλιού
και ο ήχος της καρδιάς μας
παίζει του έρωτα τον ρυθμό
πότε θα αφεθούμε οι δυό μας;

Συναίσθημα: Το μαγικό υλικό της δημιουργίας.

Συναίσθημα... κάτι τόσο περίεργο και ξεχωριστό, κάτι που πολλές φορές δεν μπορεί καλά-καλά να ειπωθεί με λέξεις. Το συναίσθημα μας τρέφει ώς όντα, πνευματικά. Γι'αυτό κυνηγούμε έντονες συναισθηματικά στιγμές, είτε χαράς, είτε λύπης. Ναι, ακόμη κι η λύπη μας τρέφει πολλές φορές, η στεναχώρια, το κλάμα. Τι παράξενο... Είμαστε οι μόνοι επάνω στον πλανήτη οι άνθρωποι που μπορούμε να το νιώσουμε σ'αυτό τον βαθμό. Θα μπορούσα να θεωρήσω οτι είμαστε τυχεροί όμως δεν πιστεύω στην τύχη αλλά στην ανάγκη. Ήταν και είναι ανάγκη να μπορούμε να νιώθουμε. Το συναίσθημα μπορεί να μας οδηγήσει να κάνουμε πράγματα ακατόρθωτα, να συλλάβουμε το αδιανόητο, να δημιουργήσουμε κάτι πέρα απο τα γνώριμα, να φέρουμε καινούριες πραγματικότητες, να κάνουμε τα πάντα. Πόσο τρομερό είναι που μπορούμε να νιώθουμε ερωτευμένοι παραδείγματος χάρην? Με έναν άνθρωπο, με ένα τραγούδι, με μια εικόνα, με μια σκέψη, με έναν ήχο, με την ζωή την ίδια. Τί απερίγραπτη δύναμη έχει το συναίσθημα αυτό του έρωτα... Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε κάποιους απο εσάς ή και σε όλους -διότι δεν έχω ρωτήσει είναι η αλήθεια- όμως συχνά τα συναισθήματά μου είναι τέτοια που η πραγματικότητα γύρω μου δεν μπορεί να τα χωρέσει. Θέλω να πώ πως συμβαίνει πολλές φορές να νιώθω τόσο έντονα που να μην μπορώ να τα μεταφράσω σε σαφείς σκέψεις, να μην μπορώ να τα εκφράσω, να μην μπορώ να τα εξηγήσω, να ζορίζομαι πολύ για να τα προσδιορίσω, να μην ξέρω καν πώς να το ονομάσω αυτό που νιώθω, να μην μπορώ καν να το κατανοήσω. Συνήθως το παθαίνω ακούγοντας μια μουσική που θα μπορέσει να με αγγίξει πραγματικά. Τότε αρχίζω να νιώθω μια αστείρευτη ενέργεια, συναισθήματα απροσδιόριστα ως τώρα με τεράστια ένταση. Τότε είναι που με πιάνει να θέλω να κάνω κάτι, να γράψω, να συνθέσω, να δημιουργήσω, να κάνω γυμναστική, να κάνω πράγματα για να εκτονώσω αυτή την τεράστια ενέργεια όμως πάντοτε δημιουργικά. Τότε συμβαίνουν και τα καλύτερα. Όταν περάσει αυτή η συναισθηματική φάση και μείνει το έργο που έκανα ή έστω άρχισα, δυσκολεύομαι να πιστέψω οτι εγώ μπόρεσα να το συλλάβω, να το κάνω. Τι περίεργο κι ενδιαφέρον... Αυτό ονομάζουν έμπνευση. Αλλά τι είναι όλα αυτά που καταλλήγουν στην έμπνευση? Εμείς οι άνθρωποι έχουμε πολλά ακόμη να κάνουμε, πολλά ακόμη να πάθουμε, πολλά ακόμη να μάθουμε. Αντί να μιζεριάζουμε για μικρότητες, για ανούσια κι ασήμαντα πράγματα, που η κοινωνία συχνά μας έχει πείσει οτι είναι σημαντικά, ας αφοσιωθούμε στην ανθρωπότητα, στην αληθινή ουσία της ζωής μας, κι ας την ζήσουμε επιτέλους, δεν αρκεί απλώς να υπάρχουμε. Ο χρόνος μας ώς άτομα είναι περιορισμένος, ας τον χρησιμοποιήσουμε σοφά και σωστά για να γίνουμε αιώνια άνθρωποι, έχοντας προσφέρει κάτι στην ανθρωπότητα. Το συναίσθημα, είναι το μαγικό υλικό της δημιουργίας.
Καλό μήνα :)

Ποιός είναι ο λόγος?

Ποιός είναι ο λόγος
που αλήθεια θέλησα
να αλλάξω τρόπους,
σκέψεις και πράξεις,
ακόμα και το βλέμμα μου,
τον τρόπο που κοιτάζω,
να κάνω πως δεν βλέπω,
να κάνω πως δεν θέλω
αυτό που πάντοτε επιθυμούσα
όσο τίποτε άλλο,
την αληθινή ένωση
μέσω του πάθους
του έρωτα και της αγάπης
για την γυναίκα.

Στην αναζήτηση φίλου κι ερωτικού συντρόφου. Περί φαίνεσθαι και είναι

Στην αναζήτηση φίλου κι ερωτικού συντρόφου. Περί φαίνεσθαι και είναι

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Η πρώτη εντύπωση ωφείλεται πάντα στην εξωτερική εμφάνιση. Η εξωτερική εμφάνιση είναι η επιφάνεια ενός ατόμου. Ο χαρακτήρας του, το μυαλό του, η ανθρωπιά του, η ουσία του που καθορίζει και την αξία του βρίσκεται πιο "βαθιά, μέσα του". Θέλει πάντοτε περισσότερο χρόνο και "δουλειά" για να τα ανακαλύψει κανείς. Εφόσον ενδιαφέρεται. Όπως ένα βιβλίο είναι κατα μία έννοια κι ο άνθρωπος. Κάποιοι επιλέγουν τα βιβλία κυρίως απο την εικόνα του εξωφύλλου, κάποιοι για τα περιεχόμενα. Κι όπως όταν ένα βιβλίο δεν έχει τίποτα να πεί βασίζεται μόνο στο εξώφυλλό του, έτσι κι ένας άνθρωπος όταν δεν έχει τίποτα να πεί βασίζεται μόνο στην εμφάνισή του. Εδώ λογικά θα πρέπει να σας έχει δημιουργηθεί η ανάγκη να μου πείτε: Μα όποιος είναι όμορφος είναι και κενός απο ουσία και περιεχόμενο? Όχι αναγκαστικά. Υπάρχουν φοβερά βιβλία, αξιόλογα που έχουν κι όμορφα εξώφυλλα. Το ίδιο και τέτοιοι άνθρωποι. Αλλά στατιστικά είναι πολύ πιο σπάνιοι. Βέβαια, εδώ μπορώ να πώ με σιγουριά πως η ομορφιά όσο αναφορά την εμφάνιση ενός ανθρώπου είναι κάτι το υποκειμενικό. Έχουν γίνει πολλές επιστημονικές μελέτες κι έρευνες πάνω σ'αυτό και το γνωρίζουμε καλά πια. Θέλω όμως να εντρυφήσω περισσότερο σ'αυτούς που περιποιούνται την εξωτερική τους εμφάνιση με έναν υπερβολικό τρόπο. Όταν κάποιος/α το κάνει λοιπόν, σημαίνει αμέσως πως θεωρεί οτι είναι το σημαντικότερο στον εαυτό του. Κάποιος που θεωρεί πιο σημαντικό το "φαίνεσθαι" απο το "είναι" απλώς δεν έχει και "πολύ" απο το δεύτερο. Οπότε πασχίζει με ότι μπορεί για να βελτιώσει το πρώτο. Με αυτή την έννοια νομίζω οτι μπορούμε όλοι να καταλήξουμε πως η ποιότητα των ανθρώπων που ασχολούνται περισσότερο με το "φαίνεσθαι" αντί για το "είναι" διαφέρει σημαντικά. Κάθε φορά λοιπόν που λέμε ή νομίζουμε οτι ερωτευόμαστε, θα είναι καλό να κοιτάζουμε το τί είναι αυτό που έχουμε ερωτευτεί στην πραγματικότητα. Κι αν καταφέρουμε να αποκτήσουμε ερωτική σχέση μαζί του/της αλλά τελικά απογοητευτούμε επειδή δεν ήταν αυτό που φαινόταν, πριν κατηγορήσουμε τον άλλον ας αναρωτηθούμε: Τί κοιτούσαμε αρχικά σ'αυτό τον άνθρωπο? Ποιό ήταν το πρώτο που τράβιξε την προσοχή μας και μας εντυπωσίασε? Ήταν κάτι περισσότερο ή μείναμε στην αρχική εικόνα του και τα υπόλοιπα ήταν φανταστικά (με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, δηλαδή δημιουργία του μυαλού μας που δεν είχαν ποτέ να κάνουν με την πραγματικότητα-έχουμε συχνά την τάση να το κάνουμε αυτό) χαρακτηριστικά που εμείς του προσδώσαμε για να γίνει στα μάτια μας ο ιδανικός σύντροφος?

Αγάπη VS κτητικότητα. Περί "Εγώ" και "Υπερεγώ".

Αγάπη VS κτητικότητα. Περί "Εγώ" και "Υπερεγώ"
Θεοδωρής Τσιαμίτας

"Εγώ"... Πόσες φορές χρησιμοποιούμε καθημερινά αυτή την λέξη? Κι αλήθεια, αν μας ρωτούσαν:
Εσύ? Τι εννοείς με αυτό? Τι ακριβώς εννοείς όταν λές "εγώ"? Τί θα απαντούσες τότε?
Δεν είναι τόσο απλό κι εύκολο όσο νομίζουμε στην αρχή, πριν το καλοσκεφτούμε. Ποιός είναι ο "εγώ" που αναφέρεις? Εγώ, ο "Μπάμπης Παπαδόπουλος" (απαντάει με το υποτιθέμενο όνομά του ο φανταστικός μας φίλος που μόλις επινόησα για να με διευκολύνει στην διατύπωση της σκέψης μου και την κατανόησή της απο εσένα). Μα αυτό, είναι μόνο ένα όνομα, δεν είναι? Θα μπορούσαν να σε λένε αλλιώς. Αλλά όπως και να σε έλεγαν, πάλι θα έλεγες "εγώ". Άρα δεν περιγράφει απλά ένα όνομα αυτή η λέξη. Και τότε, τί περιγράφει? Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση με πολλές πιθανές ενδιαφέρουσες απαντήσεις, υποερωτήματα και υποαπαντήσεις. Καταλαβαίνεις τώρα που το πάω. Δεν είναι τόσο απλό. Το αντίθετο μάλιστα.
Θα επιχειρήσω να προσεγγίσω την έννοια του "εγώ" και του εγωισμού. Την προσοχή σου, παρακαλώ.
 Είναι αυτονόητο νομίζω πως σε πρώτη φάση, λέγοντας "εγώ" εννοούμε τον εαυτό μας. Ο εαυτός μας όμως είναι μια σύνθετη έννοια, μία σύνθετη ύπαρξη με σύνθετη υπόσταση. Πολύπλοκο... ε?
Ας αρχίσουμε με τα βασικά. Είμαστε -θα έπρεπε τουλάχιστον να ήμασταν- άνθρωποι. Σε τι διαφέρουμε με τα άλλα "ζώα"? Στο οτι έχουμε λογική. Και η λογική (εκτός απ'το οτι σημαίνει μεγαλύτερη ευφυία, καλύτερη επικοινωνία κλπ) μας επιτρέπει να έχουμε συνείδηση. Άρα συνειδητοποιούμε πώς μπορούμε να είμαστε κάτι περισσότερο απο απλώς ζώα. Αυτό μας κάνει μοναδικούς σαν είδος στον πλανήτη. Αυτό μας κάνει ανθρώπους. Αυτό όμως μας κάνει και περισσότερο υπεύθυνους. (Εδώ πρέπει να πώ οτι δεν ισχύει απαραίτητα πως όσοι είναι ανθρωπόμορφοι είναι και Άνθρωποι. Πολλοί, δυστυχώς, μένουν μονάχα άτομα. Σε προηγούμενα κείμενα πιο κάτω εξηγείται ο διαχωρισμός Ανθρώπου-ατόμου).
Σκέψου τώρα πως το "εγώ" είναι όλα τα ένστικτα, οι "ορμές", όλες οι επιθυμίες που σκοπό έχουν την αυτοϊκανοποίηση. (Και δεν εννοώ τον αυνανισμό....... μονάχα! Εννοώ κάθε μορφής ικανοποίηση. Σέξ, φαγητό, κλάμπινγκ με φίλους, κλάμπινγ με "φίλους" του αντίθετου φύλλου, πάλι σέξ, ποδόσφαιρο με την παρέα, καφές σε ένα μαγαζί, ψώνια, ένα παιχνίδι τάβλι, και λοιπές ασχολίες. Οτιδήποτε έχει κύριο και μοναδικό σκοπό να ικανοποιήσει τον εαυτό μας). Αυτό το "εγώ" το έχουν και τα υπόλοιπα ζώα, μόνο που αυτά δεν το ξέρουν. Δεν διαθέτουν λογική και συνείδηση για να το ξέρουν, απλώς το έχουν και δρούν ενστικτωδώς. Εμείς, ξέρουμε πως το έχουμε. Για να υπερβούμε το επίπεδο του "εγώ" είναι αναγκαία η συνειδητοποίηση μέσω της νοημοσύνης και της παιδείας μας πως υπάρχουν οι άλλοι, πως υπάρχουν αξίες, ιδανικά, έννοιες που έχουν πραγματική ουσία και αξία σε αντίθεση με την ικανοποίηση του εαυτού μας αποκλειστικά. Διότι υπάρχουμε μέσα απ το "συνυπάρχουμε" και ως Άνθρωποι καταλαβαίνουμε πως είναι το πρέπον να ζήσουμε με βάση αυτά κι αν χρειαστεί κάποιες φορές να πεθάνουμε και γι'αυτά. Εφόσον αντιλαμβανόμαστε αυτό, καταλαβαίνουμε πως δεν είναι ο εαυτός μας το σημαντικό, αλλά το όλον, η ανθρωπότητα. Εμείς είμαστε μέρος της. Αν κάθε κύτταρο στον οργανισμό μας δούλευε για τον εαυτό του μόνο δεν θα υπήρχαμε εμείς ώς ολότητα. Είναι αναγκαίο τα κύτταρά μας να συνεργάζονται, συντονίζονται και ζούν για την ολότητα, όχι για τον εαυτό τους. Έτσι κι εμείς.
Τώρα λοιπόν, μπορούμε να πούμε πως έχουμε διπλή υπόσταση, σε σχέση με ένα ζώο όπως π.χ. ένας σκύλος. Η πρώτη είναι η "ζωώδης", (που είναι κοινή σε ζώο και άνθρωπο-ή καλύτερα άτομο) το "εγώ". Η δεύτερη είναι αυτή που διαθέτει ο Άνθρωπος, η αναγνώριση ενός ουσιαστικότερου κι ανώτερου επιπέδου ζωής, που ονομάζω "υπερεγώ". Ο λόγος που ταυτίζω το "εγώ" με όσα προανέφερα είναι για να γίνει εύκολα αντιληπτό πως τα περισσότερα-αν όχι όλα-που κάνουν τον κόσμο να δυστυχεί και να προσπαθεί να βρεί την ευτυχία είναι μάταια για έναν Άνθρωπο, διότι πολύ απλά ανοίκουν στην κατηγορία του "εγώ", της αντίληψης του απλοϊκού και ανόητου "ζώου".
Δές το, πολύ απλά, με ένα παράδειγμα: Ζήλια, ένα πολύ άσχημο συναίσθημα και γι'αυτόν που την νιώθει και γι'αυτόν που είναι το αντικείμενο της ζήλιας και το εισπράτει. Κι όμως ενώ κανείς δεν το θέλει αυτό το συναίσθημα, μοιάζει να είναι τόσο συχνά εκεί. Πώς δημιουργείται η ζήλια?
Όταν αρχίσουμε να φοβόμαστε μην χάσουμε την προτίμηση αυτού/ής που θέλουμε εξ'αιτίας κάποιου/ας άλλου/ης.
Δηλαδή όταν φοβόμαστε πως μπορεί να προτιμήσει κάποιον άλλον άνθρωπο στην ζωή του. Μα μισό λεπτό, ποιός στ'αλήθεια πιστεύει οτι αυτό είναι Έρωτας ή Αγάπη? Ποιός νομίζει στ'αλήθεια οτι η ζήλεια προέρχεται απο τον Έρωτα και την Αγάπη? Προς Θεού, είναι ντροπή να λερώνουμε έτσι αυτές τις έννοιες. Αυτό είναι καθαρή κτητικότητα. Είναι το συναίσθημα που δημιουργείται απο το "εγώ" μας που θέλει τον άλλον για δικό του. Για ΚΤΗΜΑ του. Έτσι δημιουργείται και το αρρωστημένο συναίσθημα της ζήλιας! (Όλοι φαντάζομαι πώς το έχουμε νιώσει κάποια στιγμή). Έτσι αντιδρούν και τα ζώα. Θα έχεις σίγουρα παρατηρήσει πως τα ζώα ζηλεύουν τόσο που φτάνουν σε σημείο και να σκοτώνονται πολλές φορές εξ'αιτίας του θιγμένου εγωισμού τους. (Αναφέρομαι και σε απλά και σε ανθρωπόμορφα ζώα).
Αντιθέτως, ο Έρωτας και η αληθινή Αγάπη, είναι έννοιες που μόνο ένας Άνθρωπος μπορεί να συλλάβει, να βιώσει και να εκτιμήσει, όταν συνειδητοποιεί κι επιλέγει να βάζει πάνω απο το "εγώ" του το "υπερεγώ". Τότε, όταν αγαπάει κάποιον θέλει μόνο να του προσφέρει, δίχως να σκέφτεται να πάρει. Και ποτέ δεν υπάρχει περίπτωση να ζηλέψει αυτόν που αγαπάει, διότι θα είναι χαρούμενος με ότι είναι χαρούμενο το πρόσωπο αυτό! Ακόμη κι αν επιλέγει άλλον φίλο, ακόμη αν θέλει άλλον ερωτικό σύντροφο, ακόμη κι αν είναι μακριά του, αν είναι χαρούμενος εκείνος, είναι χαρούμενος κι αυτός που τον αγαπάει, γιατί τον αγαπάει και νοιάζεται μόνο για να 'ναι καλά εκείνος. Αυτό είναι αληθινή Αγάπη και είναι αλήθεια τόσο μαγικό... τόσο Ανθρώπινο!
Όλα τα άλλα (ψευτοαγάπες και ψευτοέρωτες) είναι κτητικότητες, ανασφάλειες και πληγωμένοι εγωισμοί, τίποτε παραπάνω!

Άρα, όποιος θέλει να ονομάζεται στ'αλήθεια Άνθρωπος να βάλει καλά στο μυαλό του πώς πρέπει να το αξίζει. Πως πρέπει να παλέψει γι'αυτό. Πως πρέπει να βάλει κάτω τον εγωισμό του, να θάψει το "εγώ" του που τον κρατάει έρμαιο της αυτοϊκανοποίησης και της ματαιοδοξίας. Έχουμε την δυνατότητα να γίνουμε Άνθρωποι και να προσφέρουμε στους άλλους, όχι για να πάρουμε απο αυτούς μα γιατί τους νοιαζόμαστε και τους αγαπάμε και το επιλέγουμε συνειδητά. Αλλιώς, δεν είμαστε παρά ζώα.

(Κι αν μοιάζω σκληρός, είμαι πρώτα απ'όλα με τον ίδιο μου τον εαυτό, κι αν η αλήθεια είναι αυτή τότε αυτό είναι το πρέπον).