Θεοδωρής Τσιαμίτας
Δε μου ήταν συμπαθής ποτέ ο Κίμελ.
Όμως, όπως λέω πάντα, επειδή μ'ενδιαφέρει η αλήθεια και δε προσεγγίζω οπαδικά τα δημόσια ζητήματα, ψάχνοντας περισσότερο τις λεπτομέρειες στην υπόθεση "Kimmel got cancelled", οφείλω να πω πως βλέπω ανησυχητικές ενδείξεις που φαίνεται να παραβιάζουν τα κλασικά Αμερικανικά δημοκρατικά δεδομένα.Διαβάζοντας απλά τους τίτλους, η αρχική μου αντίδραση ήταν η εξής: το ABC δεν είναι Αμερικανικό κράτος, είναι ιδιωτική επιχείρηση, και μπορεί να ακυρώσει όποιον κρίνει πως βλάπτει τα συμφέροντά του χωρίς αυτό να καθιστά την κίνηση αυτή ως φίμωση της ελευθερίας του λόγου.
Ψάχνοντας μετέπειτα όμως τις λεπτομέρειες και το παρασκήνιο, αντιλήφθηκα πως η υπόθεση δεν είναι τόσο απλή. Δεν μιλάμε μόνο για μια ιδιωτική απόφαση του ABC. Υπήρξαν σαφείς απειλές και πίεση και από την κυβέρνηση.
Είναι αλήθεια πως από τη μία, μεγάλοι όμιλοι συνεργαζόμενων καναλιών, όπως η Nexstar, ανακοίνωσαν ότι δεν θα προέβαλαν το Jimmy Kimmel Live! — και αυτή είναι μια καθαρά εμπορική πίεση η οποία είναι αποδεκτή και δεν παραβιάζει το Αμερικανικό Σύνταγμα.
Από την άλλη, όμως, ο πρόεδρος της FCC, Brendan Carr, προειδοποίησε δημόσια το ABC για πιθανές κυρώσεις, ακόμα και ζήτημα αδειοδότησης, αν συνέχιζε την εκπομπή. Αυτό είναι κάτι διαφορετικό: μια ρυθμιστική αρχή του κράτους απειλεί με εργαλεία εξουσίας.
Κι εδώ είναι το πρόβλημα: το Σύνταγμα των ΗΠΑ, μέσω της Πρώτης Τροπολογίας, απαγορεύει στο κράτος να καταστέλλει την ελευθερία του λόγου, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Η νομολογία έχει ξεκαθαρίσει (π.χ. στις υποθέσεις Bantam Books v. Sullivan και NRA v. Vullo) ότι ακόμη και η πίεση ή οι απειλές ενός αξιωματούχου σε ιδιωτικούς φορείς μπορούν να θεωρηθούν κρατική λογοκρισία, κι επομένως δεν επιτρέπονται.
Συνεπώς, μπορεί μεν τυπικά η απόφαση να ανήκει στο ABC, αλλά το πλαίσιο δείχνει ότι υπήρξε κυβερνητικός παράγοντας που επηρέασε καθοριστικά το αποτέλεσμα. Και αυτό είναι που κάνει την υπόθεση Kimmel ανησυχητική για τα αμερικανικά δημοκρατικά δεδομένα.
Προσωπικά, ποτέ μου δε συμπάθησα τον Κίμελ και συχνά τον βρήκα συκοφαντικό, διχαστικό, και στη "λάθος πλευρά της ιστορίας". Κάποιος θα μπορούσε να πει κι οτι του άξιζε αυτό που έπαθε τώρα διότι ο ίδιος γιόρτασε τα cancellings άλλων στο παρελθόν, όταν ήταν απ'το αντίπαλο πολιτικό στρατόπεδο.
Άλλοι θα το πουν "κάρμα". Όμως η ελευθερία του λόγου έχει νόημα αποκλειστικά σε περιπτώσεις όπου δε συμφωνούμε με τον λόγο κάποιου. Όταν δεν μας αρέσει, όταν μας νευριάζει, όταν μας ενοχλεί.
Η ελευθερία του λόγου δεν πεθαίνει με μια κραυγαλέα απαγόρευση· πεθαίνει όταν ιδιωτικοί φορείς συμμορφώνονται από φόβο στις κρατικές απειλές. Σήμερα ήταν ο Kimmel. Αύριο ποιος;
