Η υπόθεση Kimmel: Ιδιωτική απόφαση ή κρατική πίεση;

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Δε μου ήταν συμπαθής ποτέ ο Κίμελ.

Όμως, όπως λέω πάντα, επειδή μ'ενδιαφέρει η αλήθεια και δε προσεγγίζω οπαδικά τα δημόσια ζητήματα, ψάχνοντας περισσότερο τις λεπτομέρειες στην υπόθεση "Kimmel got cancelled", οφείλω να πω πως βλέπω ανησυχητικές ενδείξεις που φαίνεται να παραβιάζουν τα κλασικά Αμερικανικά δημοκρατικά δεδομένα.

Διαβάζοντας απλά τους τίτλους, η αρχική μου αντίδραση ήταν η εξής: το ABC δεν είναι Αμερικανικό κράτος, είναι ιδιωτική επιχείρηση, και μπορεί να ακυρώσει όποιον κρίνει πως βλάπτει τα συμφέροντά του χωρίς αυτό να καθιστά την κίνηση αυτή ως φίμωση της ελευθερίας του λόγου.

Ψάχνοντας μετέπειτα όμως τις λεπτομέρειες και το παρασκήνιο, αντιλήφθηκα πως η υπόθεση δεν είναι τόσο απλή. Δεν μιλάμε μόνο για μια ιδιωτική απόφαση του ABC. Υπήρξαν σαφείς απειλές και πίεση και από την κυβέρνηση.

Είναι αλήθεια πως από τη μία, μεγάλοι όμιλοι συνεργαζόμενων καναλιών, όπως η Nexstar, ανακοίνωσαν ότι δεν θα προέβαλαν το Jimmy Kimmel Live! — και αυτή είναι μια καθαρά εμπορική πίεση η οποία είναι αποδεκτή και δεν παραβιάζει το Αμερικανικό Σύνταγμα.

Από την άλλη, όμως, ο πρόεδρος της FCC, Brendan Carr, προειδοποίησε δημόσια το ABC για πιθανές κυρώσεις, ακόμα και ζήτημα αδειοδότησης, αν συνέχιζε την εκπομπή. Αυτό είναι κάτι διαφορετικό: μια ρυθμιστική αρχή του κράτους απειλεί με εργαλεία εξουσίας.

Κι εδώ είναι το πρόβλημα: το Σύνταγμα των ΗΠΑ, μέσω της Πρώτης Τροπολογίας, απαγορεύει στο κράτος να καταστέλλει την ελευθερία του λόγου, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Η νομολογία έχει ξεκαθαρίσει (π.χ. στις υποθέσεις Bantam Books v. Sullivan και NRA v. Vullo) ότι ακόμη και η πίεση ή οι απειλές ενός αξιωματούχου σε ιδιωτικούς φορείς μπορούν να θεωρηθούν κρατική λογοκρισία, κι επομένως δεν επιτρέπονται.

Συνεπώς, μπορεί μεν τυπικά η απόφαση να ανήκει στο ABC, αλλά το πλαίσιο δείχνει ότι υπήρξε κυβερνητικός παράγοντας που επηρέασε καθοριστικά το αποτέλεσμα. Και αυτό είναι που κάνει την υπόθεση Kimmel ανησυχητική για τα αμερικανικά δημοκρατικά δεδομένα.

Προσωπικά, ποτέ μου δε συμπάθησα τον Κίμελ και συχνά τον βρήκα συκοφαντικό, διχαστικό, και στη "λάθος πλευρά της ιστορίας". Κάποιος θα μπορούσε να πει κι οτι του άξιζε αυτό που έπαθε τώρα διότι ο ίδιος γιόρτασε τα cancellings άλλων στο παρελθόν, όταν ήταν απ'το αντίπαλο πολιτικό στρατόπεδο.

Άλλοι θα το πουν "κάρμα". Όμως η ελευθερία του λόγου έχει νόημα αποκλειστικά σε περιπτώσεις όπου δε συμφωνούμε με τον λόγο κάποιου. Όταν δεν μας αρέσει, όταν μας νευριάζει, όταν μας ενοχλεί.

Η ελευθερία του λόγου δεν πεθαίνει με μια κραυγαλέα απαγόρευση· πεθαίνει όταν ιδιωτικοί φορείς συμμορφώνονται από φόβο στις κρατικές απειλές. Σήμερα ήταν ο Kimmel. Αύριο ποιος;

Αμερικανικής παραγωγής ντοκιμαντέρ για τον Ελληνισμό απο το National Geographic / Απομαγνητοφωνημένα και μεταφρασμένα αποσπάσματα / Trailer από το Youtube

Αμερικανικής παραγωγής ντοκιμαντέρ για τον Ελληνισμό απο το National Geographic / Απομαγνητοφωνημένα και μεταφρασμένα αποσπάσματα / Trailer από το Youtube

Θεοδωρής Τσιαμίτας

- "This is the story of the Greeks - Agamemnon to Alexander the Great".

- "Αυτή είναι η ιστορία των Ελλήνων από τον Αγαμέμνονα έως τον Αλέξανδρο τον Μέγα".

- "People talk about the greatness of Greece. Why them? Why there? That's the question".

- "Οι άνθρωποι μιλούν για το μεγαλείο της Ελλάδας. Γιατί αυτοί; Γιατί εκεί; Ιδού το ερώτημα".

- "It's not just things like Democracy, it goes deeper. I think the real contribution of the Greeks is the belief in Humanity".

- "Δεν είναι μόνο πράγματα όπως η Δημοκρατία, πηγαίνει πιό βαθιά. Νομίζω οτι η σημαντικότερη συνεισφορά των Ελλήνων είναι η πίστη στην Ανθρωπότητα".

- "Any civilization that expresses curiosity among its citizens, that is a civilization that will lead the world".

- "Οποιοσδήποτε πολιτισμός εκφράζει περιέργεια μεταξύ των πολιτών, είναι ένας πολιτισμός που θα οδηγεί τον κόσμο". 

*Μια παραγωγή Αμερικανών, με Αμερικανούς και μη επιστήμονες απο διάφορους τομείς, όπως ιστορικούς, αστροφυσικούς κ.α. που γνωστοποιούν, εξηγούν και θαυμάζουν το μεγαλείο του Ελληνισμού, προβάλλοντας τις διαχρονικές αξίες που θεμελιώνουν αυτό που ονομάζουμε δυτικό πολιτισμό, όπως την φιλοπατρία, την φιλοξενία, το πάθος για την φιλοσοφία και τη γνώση αλλά και την βαθιά αγάπη για την ελευθερία.

ΥΓ

Αφιερωμένο σε όλους τους μετα-μοντέρνους ριζοσπαστικούς ιδεολόγους που δεν πιστεύουν στην ιστορία, στην συνέχειά της και στην έννοια του έθνους, και γι' αυτό κάνουν ότι μπορούν για να κυριαρχήσει η λήθη και να ξεχάσουμε ότι ο Αλέξανδρος, η Μακεδονία και οι Μακεδόνες ήταν και συνεχίζουν να είναι Έλληνες όσο κι αν αυτό χαλάει την σούπα μερικών-μερικών.

ΥΓ2

Αφιερωμένο σε όσους ακόμη δεν έχουν κατασταλάξει στο αν η Ελλάδα ανήκει στην Δύση ή στην Ανατολή.

ΥΓ3

Αφιερωμένο και στους ρωσολάγνους αντιαμερικανικούς, που θα έπρεπε τουλάχιστον να αναρωτηθούν γιατί υπάρχουν δεκάδες θαυμάσια ντοκιμαντέρ κι αφιερώματα στον Ελληνισμό από την Αμερική και τίποτα από πλευράς Ρωσίας, που κατά τα άλλα είναι φίλη, ομόθρησκη και ομόδοξη, και τρίχες κατσαρές...

Ένας συλλογισμός σε μορφή ερωτήματος (σχετικά με τις προσδοκίες βοήθειας της Ελλάδας απο άλλες χώρες)

Ένας συλλογισμός σε μορφή ερωτήματος (σχετικά με τις προσδοκίες βοήθειας της Ελλάδας απο άλλες χώρες)

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Παραθέτω έναν συλλογισμό σε μορφή ερωτήματος (θα καταλάβετε σύντομα που το πάω): έστω οτι μια γυναίκα απειλείται απο έναν τραμπούκο οτι την επόμενη ημέρα το πρωί θα δεχθεί επίθεση βίας, κι έχει στη διάθεσή της τον άντρα της, τους φίλους της, φίλους του άνδρα της και τέλος κάποιους απλώς γνωστούς (π.χ. απο τον χώρο εργασίας) όλους εν δυνάμει να την βοηθήσουν. Ερωτώμενοι για το ποιόν θα περιμέναμε αρχικά, ποιόν δευτερευόντος και ποιόν ίσως καθόλου να την βοηθήσει, σε ποιά σειρά θα βάζαμε τον καθένα απο αυτούς; Λογική απάντηση: 1) τον Άνδρα της, που έχει την δυνατότητα υπερασπίσεώς της αλλά κυρίως που είναι επιλεγμένος από αυτή ως ο πρώτος σε προτεραιότητα σύντροφος και προστάτης, 2) τους φίλους της, που έχουν επίσης την δυνατότητα και είναι επίσης επιλεγμένοι από αυτή, απλώς όχι με καθήκοντα ίδιου βαθμού με τον άνδρα της, 3) τους φίλους του άνδρα της, που έχουν κι αυτή την δυνατότητα να την υπερασπιστούν, δεν έχουν μεν επιλεχθεί από αυτή αλλά έχουν ένα κάποιο κίνητρο να υπερασπιστούν την γυναίκα του φίλου τους, χωρίς να είναι σίγουρο ωστόσο ότι θα το κάνουν όταν μπορεί να έχουν κάποιο κόστος, και 4) τους απλούς γνωστούς, οι οποίοι έχουν και αυτοί την δυνατότητα να την υπερασπιστούν, έχουν κάποια κοινά συμφέροντα μαζί της αλλά δεν έχουν επιλεχθεί από αυτή, ούτε έχουν την φυσική τάση να την υπερασπιστούν όταν ρισκάρουν να έχουν οι ίδιοι κόστος, συνεπώς είναι μάλλον αμφίβολο το να την υπερασπίζονταν. Δεν είναι έτσι;
Κάνοντας μεταφορά αυτής της ιδέας και αν αντί για την γυναίκα του φανταστικού παραδείγματος βάλουμε την Ελλάδα, καταλαβαίνουμε ότι ο αντίστοιχος «άνδρας» εδώ είναι η εκάστοτε κυβέρνηση η οποία έχει επιλεχθεί από την Ελλάδα (δηλαδή τον λαό) να την εκπροσωπεί επισήμως και διεθνώς ως η κυρίως αρμόδια. Οι αντίστοιχοι «φίλοι της» θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η εκάστοτε αντιπολίτευση η οποία είναι επίσης επιλεγμένη από την Ελλάδα αλλά όχι έχοντας καθήκοντα ίδιου βαθμού με την κυβέρνηση. Οι αντίστοιχοι «φίλοι του άνδρα» εδώ είναι οι χώρες σε συμμαχικό πλαίσιο που έχουν επιλεχθεί από την κυβέρνηση της Ελλάδος (όπως οι φίλοι του άνδρα απο τον άνδρα), όπως για παράδειγμα χώρες της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ, που έχουν μια φυσική τάση να υπερασπιστούν τις συμμαχικές τους χώρες αλλά όταν παίζεται να έχουν κόστος οι ίδιες δεν είναι σίγουρο οτι θα το πράξουν, και, τέλος, έχουμε τις ουδέτερες χώρες της περιοχής - ή αλλιώς, τους αντίστοιχους «γνωστούς» - που απλώς συμβαίνει να γνωρίζονται λόγω κοινής γεωγραφίας-γειτονίας, αλλά είναι αμφίβολο πως θα υπερασπιστούν την Ελλάδα όταν πρόκειται να έχουν οποιοδήποτε κόστος οι ίδιες.
Το να διαμαρτυρόμαστε ως Έλληνες για το ότι οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικάνοι δεν μας βοηθούν όταν δεχόμαστε εθνικές απειλές ενώ η ίδια η κυβέρνηση που εμείς έχουμε επιλέξει είναι οκ με τον αντίστοιχο «τραμπούκο» κάθε φορά, δηλαδή την εκάστοτε χώρα που προσβάλει την ιστορία ή την κυριαρχία μας, είναι όσο γελοίο θα ήταν η γυναίκα του παραδείγματος να διαμαρτύρεται για τη μη βοήθεια απο τους φίλους του άντρα της ότι δεν την υπερασπίζονται από τον τραμπούκο ενώ ο ίδιος ο άνδρας που έχει επιλέξει αλλά και οι δικοί της φίλοι είναι οκ με αυτόν.
Είναι ανάγκη να ξυπνήσουμε και να αντισταθούμε, γιατί ο Ελληνισμός δεν είναι κόμμα, δεν είναι ιδεολογία, δεν είναι αριστερός ή δεξιός, αλλά προσφορά του Χρόνου στην Ανθρωπότητα. Εμείς είμαστε κομμάτια του και αντιπρόσωποί του, συνεπώς είναι καθήκον μας να γράψουμε τη συνέχεια της ιστορίας του γιατί δε θα το κάνει κανένας άλλος. Πάνω απο τετρακόσια χρόνια βαρβαροκρατίας τα βάλαμε σε παρένθεση, άρα μην έχετε ψευδαισθήσεις οτι θα αφήσουμε οποιοδήποτε κόμμα ή πολιτικό, ακόμη κι αν είναι κυβέρνηση ή πρωθυπουργός εκτός παρένθεσης. Γιατί ο Ελληνισμός γράφει ιστορία, ενώ τους ραγιάδες και τους προδότες η ιστορία τους γράφει.