Στρατιωτική θητεία τέλος

Στρατιωτική θητεία τέλος

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Τέλος η στρατιωτική θητεία. Δεν ήταν κάτι το ευχάριστο σε ατομικό επίπεδο, το αντίστροφο μάλιστα. Ήταν όμως κάτι το αναγκαίο σε συλλογικό, εθνικό πλαίσιο. Και είναι απολύτως κατανοητή αυτή η ανάγκη. Εφόσον δεν έχουμε Ολλανδούς, Βέλγους, ή Σουηδούς για παράδειγμα, γείτονές μας, όπως θα θέλανε πολλοί απο μας, αλλά αυτούς που μας καταπατούσαν για 400 χρόνια, που έχουν διαπράξει γενοκτονίες τις οποίες ακόμη δεν έχουν αναγνωρίσει και θεωρούν τον γενοκτόνο εθνικό τους ήρωα, ενώ παράλληλα μέχρι και σήμερα καταπατούν κανονικά την πατρίδα μας στην Κύπρο και τη Θράκη. Οι περισσότεροι απο μας που πηγαίνουν στρατιώτες δεν έχουν στο μυαλό τους την πραγματικότητα, λες και είναι θέμα άποψης, οπότε βιώνουν ως κάτι το εντελώς καταναγκαστικό και αχρείαστο την θητεία τους. Σε αυτό φταίει φυσικά και το κράτος, που δεν φροντίζει να διαπαιδαγωγεί τουλάχιστον σε βασικό επίπεδο τους ανθρώπους που απαρτίζουν τον στρατό, έστω και για 9 μήνες. Πέραν των αγγαρειών θα ήταν πολύ καλό να γίνονται μαθήματα βασισμένα στην ιστορία, την φιλοσοφία και τη στρατηγική, ίσως σε μορφή σεμιναρίων. Έτσι θα υπήρχε άλλη προσέγγιση. Ένα παράδειγμα: πολλές φορές έτυχε κάποιος φαντάρος να πει τη χαρακτηριστική φράση "Και να γίνει πόλεμος, εγώ σιγά μη πάω". Αμέσως λοιπόν τον ρωτούσα τι εννοεί με το δε θα πάει, διότι δεν συνειδητοποιούσε πως αν γίνει πόλεμος θα είναι επειδή θα είναι οι άλλοι εδώ, κι όχι το αντίστροφο. Άρα μετά καταλάβαινε οτι ή θα υπερασπιζόταν την πατρίδα των δικών του και την ελευθερία τους, ή θα τους άφηνε στα δόντια της βαρβαρότητας κοιτάζοντας αποκλειστικά το τομάρι του. Χωρίς να σκέφτεται φυσικά οτι ακόμη και να έπραττε έτσι συνεχώς, κάποια στιγμή όταν η βαρβαρότητα είχε κατακτήσει τα πάντα δε θα έμενε αλλού τόπος να πάει, οπότε θα γινόταν σκλάβος ή ραγιάς. Οι περισσότεροι λοιπόν μετά απο αυτή τη μικρή συζήτηση άλλαζαν προσέγγιση. Και οι άνθρωποι θα ένιωθαν περισσότερο συνάνθρωποι κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Μ'αυτό τον τρόπο η θητεία θα γινόταν πιό δημιουργική και όχι μόνο και μόνο αποθητική σαν καταναγκαστικά έργα. Η δική μου τελείωσε εδώ λοιπόν και το χαίρομαι. Μερικούς μόνο φίλους έκανα, οι οποίοι μάλιστα μάλλον θα διαφωνήσουν εντελώς με αυτό το κείμενο αν το διαβάσουν, τουλάχιστον αρχικά, μα δε με πειράζει καθόλου. Εύχομαι σε όλους όσους απολύονται και θα απολυθούν απο εδώ και στο εξής: Καλοί Πολίτες, με Π κεφαλαίο, διότι έχουμε και την Πόλη μας που είναι αναγκαίο και πρέπον επιτέλους να απελευθερωθεί. Καλή συνέχεια.

Περί προεκλογικής περιόδου.

Μιάς και διανύουμε την πιό κρίσιμη προεκλογική περίοδο των τελευταίων χρόνων-κι εφόσον θέλω να είμαι υπεύθυνος πολίτης -άρα οφείλω να ψάχνω, να ενημερώνομαι, να σκέφτομαι, να κρίνω, να συγκρίνω και να επιλέγω- μου ήρθε μια σκέψη που επεξεργάζομαι αυτή την στιγμή και είναι ανάγκη να μοιραστώ. Θεωρώ οτι σαν ψηφοφόροι δεν πρέπει να είμαστε μονάχα παθητικοί, δηλαδή να ακούμε λεγόμενα, θέσεις, προτάσεις κι υποσχέσεις και να επιλέγουμε ποιές μας γυαλίζουν περισσότερο στο μάτι, αλλά είναι το πρέπον να είμαστε και ενεργητικοί, δηλαδή να έχουμε κι οι ίδιοι προτάσεις και αιτήματα απο τους πολιτικούς. Αντί μονάχα να ακούμε τι έχουν να μας πούν, να έχουμε κι εμείς να τους πούμε, να τους ζητήσουμε, να απαιτήσουμε. Εξ'άλλου έτσι δημιουργήθηκε η δημοκρατία. Οι Αθηναίοι πολίτες ζητούσαν, απαιτούσαν και έλεγαν την γνώμη τους ανοιχτά στους πολιτευόμενους.
Υπάρχει μια ύπουλη νοητική παγίδα για τους ψηφοφόρους που είναι περισσότερο παθητικοί σε κάθε προεκλογική φάση που δεν την βλέπουν και συνεχίζουν να πέφτουν σ'αυτή. Διότι έτσι, οι υποψήφιοι είναι που ορίζουν το παιχνίδι ψυχολογώντας την μάζα και βλέποντας τις αντιδράσεις της. Έτσι παρασκευάζουν ή ανασκευάζουν τα λόγια τους μέχρι να διασφαλίσουν πως θα κερδίσουν την εύνοια μεγάλου ποσοστού της. Επειδή όμως δεν είναι βλάκες, ξέρουν πώς να θέσουν τις υποσχέσεις τους, πώς να τις πλασάρουν ώστε αρχικά να ακουστούν ωραίες, να δελεάσουν κι έπειτα όταν δεν θα εφαρμοστούν να μπορούν να δικαιολογηθούν. Έτσι, ο μοναδικός τους στόχος γίνεται η νίκη στις εκλογές, όχι το καλό της χώρας και των ανθρώπων της. Και γι'αυτό λένε και υπόσχονται τα πάντα, αλλά αυτά "τα πάντα" μένουν στα λόγια. Ως αποτέλεσμα δεν υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα και δεν προχωράει η ανάπτυξη της παιδείας, της οικονομίας, του πολιτισμού.  Εκτός αυτού, αφήνει τους πολιτικούς ελεύθερους να κάνουν σχεδόν ότι θέλουν, να δρούν ατομιστικά, χωρίς να αισθάνονται πίεση κι έλεγχο απο τους πολίτες. Όλα αυτά είναι που δημιουργούν τις κρίσεις. Οικονομικές και μή.
Τώρα όπως έχει η κατάσταση είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε οτι η ΑΟΖ είναι η μόνη λύση στο πρόβλημα που έχουμε σαν κράτος και να απαιτήσουμε απο όλους τους πολιτικούς που διεκδικούν την εξουσία της χώρας να δεσμευτούν στην θέσπιση και μετά την οριοθέτησή της. Το χρέος είναι μονάχα ένα μικρό ποσοστό μπροστά στο κέρδος που θα έχουμε απο το αέριο και το πετρέλαιο του Αιγαίου, του Ιoνίου και νότια της Κρήτης. Μπορούμε να γίνουμε μια μεγάλη πετρελαιοπαραγωγός χώρα παγκοσμίου εμβέλιας. Αυτά δεν είναι απλώς λόγια μα μελέτες, έρευνες κι επιστημονικές ενδείξεις.  Για να αρχίσουν εξορύξεις όμως είναι αναγκαία πρώτα η θέσπιση της ΑΟΖ όπως προβλέπεται απο το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Αυτό είναι το όραμα του ελληνικού λαού πλέον, αυτό ζητούμε και απαιτούμε όλοι όσοι καταλαβαίνουμε την αξία του. Οπότε στις εκλογές της 17 Ιουνίου ψηφίζουμε για να βγάλουμε την κυβέρνηση που θα θεσπίσει την ΑΟΖ.