Για τους ελάχιστους "προοδευτικούς"

Για τους ελάχιστους "προοδευτικούς"

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Για τους ελάχιστους "προοδευτικούς" που μας πρήζουν περί ρεαλισμού, 140 χωρών και της Google που "αναγνώρισαν" τα Σκόπια, τα πράγματα είναι πολύ απλά: δεν είναι οι 140 χώρες ούτε η Google που θα τους βάλει στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ και θα τους αποτρέψει απο το να τεμαχιστούν. Άρα, τελειώνετε με όλες αυτές τις αηδίες περί ρεαλισμού γιατί είναι εντελώς οξύμωρο, καθώς φαίνεται οτι είστε εντελώς εκτός πραγματικότητας.

Αν θες να πεις κάτι.

Αν θες να πεις κάτι
καλύτερα να το πεις
με τις πράξεις σου
παρά με τα λόγια
που αλλάζουν συχνά
και δεν αλλάζουν τίποτα
δίχως αυτές
ενώ μία πράξη
είναι ικανή ν'αλλάξει
την πραγματικότητα
ουσιαστικά. 

Προχωράμε και πηγαίνουμε.

Προχωράμε και πηγαίνουμε
πότε καλά, πότε κουτσαίνουμε
μα κι αν πονάμε, δεν μασάμε
και συνεχίζουμε και πάμε
και αν ο δρόμος είν' μακρύς
και δύσβατος και δυσμενής
τον επιλέξαμε εμείς
επειδή ξέρουμε το κόστος
πριν καν να γίνει η αρχή
ο δάσκαλος μας το 'χει πει
πως πέρα απο μαθητές
χρειάζονται και μαχητές
γιατί οι εχθροί είναι πολλοί
και δύσκολη η αποστολή
γι'αυτό μαχόμαστε μαζί
με πίστη και στρατηγική
να κάνουμε πραγματικότητα
το απέραντο γαλάζιο
για όλους, μέχρι και γι'αυτούς
τους ίδιους τους εχθρούς μας.

Η πραγματικότητα του άνδρα μέσα στο πλαίσιο μιας σχέσης.

Πριν διαβάσετε τα παρακάτω ας έχετε στο νού σας πως αυτά που αναφέρονται στο άρθρο πιθανώς να σας ξενήσουν και να συγκρουστούν νοητικά με τις απόψεις σας που γαλουχήθηκαν απο την κοινωνία που σας ενσωμάτωνε στους κόλπους της ενώ ήσασταν ακόμα μικροί, διότι θα ακουστούν κάπως ριζοσπαστικά, συνεπώς να είσαστε προετοιμασμένοι. Οι γυναίκες δείτε το αρχικά σαν μια νοητική πρόκληση που θα τεστάρει τις αντοχές σας. Είναι φυσιολογικό σε πρώτη φάση να υπάρξουν κι αντιδράσεις κυρίως απο αναγνώστες του ωραίου φύλου. Δεν πειράζει, ξέρουμε πως η αντίδραση είναι αποτέλεσμα μιας δράσης, συνεπώς είναι αναμενόμενη και προβλέψιμη. Το θέμα είναι να δείξετε τις κατάλληλες αντοχές ώστε να ενσωματώσετε στο νου σας τις πληροφορίες που θα επιτρέψουν στην συνέχεια κατόπιν ορθολογικής σκέψης να προκύψουν καινούριες ερμηνίες πάνω στην νέα πραγματικότητα αφού γίνουν αντιληπτές και αναλυθούν καλύτερα κι εκ νέου οι ανάγκες και συμπεριφορές του ανδρικού φύλου. Στόχος είναι να φέρουμε τις γυναίκες πιο κοντά στην ανδρική πραγματικότητα, με απώτερο σκοπό την καλύτερη κατανόηση απο μέρους τους η οποία θα επιτρέψει και την σωστότερη ένωση μεταξύ των 2 φύλων σε μια σχέση. Και η νοητική ένωση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι ότι πιο όμορφο μπορεί να επιτευχθεί. Και γι'αυτό δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας πείσω εγώ. Για τα υπόλοιπα θα το επιχειρήσω. Βλέπετε είμαι ειλικρινής. Ξεκινάμε λοιπόν.

Δεν είναι υπερβολή, η ανάγκη για σέξ είναι όπως η ανάγκη του φαγητού για τους άνδρες. Τόσο σημαντική. Γι'αυτό και μπορούνε τόσο εύκολα να κάνουνε σέξ ακόμη κι αν δεν νιώθουνε συναισθήματα γι'αυτήν που μαζί της το κάνουνε. Είχατε ποτέ συναισθήματα για το φαγητό που τρώτε? Τρώτε λόγω ανάγκης, όχι επιλογής ούτε ψυχαγωγίας (πάντα υπάρχουν κι εξαιρέσεις). Έτσι κάνει σεξ κι ένας άνδρας. Αν δεν το ξέρατε ίσως να νιώθετε σαν να πέφτετε απ'τα σύννεφα. Μα απο την άλλη γιατί να ανεβείτε εκεί εξ'αρχής? Η αλήθεια δεν είναι σκληρή, αλλά απλή: Όπως έχουμε ανάγκη να φάμε κι αν δεν το κάνουμε πονάει το στομάχι μας, για τους άνδρες ισχύει πως έχουνε ανάγκη να κάνουνε σέξ κι όταν δεν την ικανοποιούν πονάει το αντίστοιχο όργανο. Έτσι τους έχει κάνει η μητέρα φύση. Όταν ένας άνδρας ερεθιστεί σεξουαλικώς απο μια γυναίκα, έχει ήδη την ανάγκη και το φυσιολογικό και υγειές είναι να την ικανοποιήσει, όπως κάνουμε οι άνθρωποι με όλες μας τις ανάγκες. Έρευνες έχουν μελετήσει κι αποδείξει πως οι σεξουαλικά ενεργοί άνδρες σκέφτονται το σέξ συχνότερα απ'οτιδήποτε άλλο καθημερινά. Πιστεύετε πως αυτό συμβαίνει απο επιλογή? Τέτοια δείγματα φανερώνουν την πραγματικότητα, κι αυτή οφείλεται στον τρόπο που λειτουργεί ο οργανισμός τους. Οι άνδρες είναι προγραμματισμένοι να ερεθίζονται με σκοπό να τους δημιουργηθεί αυτή η έντονη ανάγκη να αναπαραχθούν ώστε να διασφαλίσουν την συνέχιση του είδους, όπως γίνεται με όλα σχεδόν τα υπόλοιπα ζώα του πλανήτη. Έχετε αναρωτηθεί γιατί συχνά ονομάζουν τους άντρες μεταφορικά και κυνηγούς? Ας κάνουμε την ερώτηση ακόμη πιο ύπουλη: Έχετε αναρωτηθεί γιατί οι περισσότερες γυναίκες δηλώνουν πως θέλουν ο άνδρας να είναι κυνηγός? Απο που προέρχεται αυτό το ένστικτο, αυτή η επιθυμία? Αν το σκεφτείτε θα βρείτε απαντήσεις και θα βγάλετε και τα δικά σας συμπεράσματα τα οποία θα δείτε οτι θα συμπίπτουν με όσα αναφέρονται στο κείμενο. Όπως για να βρεί φαγητό είναι ανάγκη ένα ζώο να κυνηγήσει ώστε να επιβιώσει το ίδιο, έτσι και για να κάνει σέξ είναι ανάγκη το αρσενικό να κυνηγήσει τις θηλυκές. Αυτό είναι το φυσιολογικό, δηλαδή το κανονικό απο την φύση. Μπορείτε να το δείτε στα λιοντάρια, τις μαϊμούδες, τα ζαρκάδια, τα σκυλιά, τις γάτες και τα περισσότερα ζώα που ζουν σε ομάδες και αγέλες. Αναρωτηθήκατε γιατί τα αρσενικά κάνουν σέξ με πολλές θηλυκές? Επειδή είναι πιο μάγκες? Ή μήπως επειδή το έχουν μεγαλύτερη, εντονότερη ως ανάγκη?
Καταλαβαίνουμε λοιπόν με αυτό το σκεπτικό πως το σέξ για τον άνδρα δεν είναι συναίσθημα, δεν είναι πολυτέλεια, είναι πρώτη ανάγκη και κατά πολύ εντονότερη απο την αντίστοιχη της γυναίκας. Πάντοτε υπάρχουν οι εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν όμως τον κανόνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα του αρσενικού ανθρώπου ως ζώο.
Όμως εκτός απο ζώα που έχουν βασικές ανάγκες τι είναι αυτό που μας φέρνει στην κορυφή της πλάσης κάνοντάς μας να διαφέρουμε απο τα υπόλοιπα ως άνθρωποι? Δεν είναι η νοημοσύνη? Απο αυτή δεν προέρχονται τα συναισθήματα και οι σκέψεις? Φαντάζομαι συμφωνούμε οπότε τώρα αξίζει να αναρωτηθούμε: Γιατί οι γυναίκες όταν έχετε έναν άνδρα ερωτευμένο μαζί σας που σας αγαπάει ειλικρινά και έχετε μαζί του μια όμορφη σχέση ενώτερου επιπέδου απο αυτή του ζώου, η οποία σας γεμίζει, υπάρχει λόγος να ζηλέψετε αν είχε κάποτε την ανάγκη να πάει με κάποια άλλη, καθαρά σαρκικά, εφόσον όσα ένιωθε για σας ήταν πολύ ανώτερα? Δεν θα μπορούσατε φυσικά να επινοήσετε πως προτίμησε το άλλο απο το δικό σας, διότι με εσάς ήταν πριν απ'αυτό και με εσάς θα έμενε και μετά. Εκείνο ήταν απλά μερικές στιγμές και τίποτε περισσότερο. Οπότε σε πιο πλαίσιο υπάρχει πρόβλημα?
Κι επειδή ανέφερα πιο πριν για την ανάγκη του φαγητού-όχι τυχαία-θα φέρω άλλο ένα παράδειγμα για να γίνει πιο αντιληπτή η πραγματικότητα και για το γυναικείο φύλο: Έστω οτι είναι το αγαπημένο σου φαγητό το παστίτσιο. Όποτε είσαι σπίτι και κάνεις να φάς, φτιάχνεις παστίτσιο. Σου αρέσει, η γεύση, η μυρωδιά, η υφή του, το θεωρείς θρεπτικό για τον οργανισμό σου, γι'αυτό και το προτιμάς απο τα άλλα. Κάποτε όμως φεύγεις για ένα χρονικό διάστημα για διακοπές ή υποχρεώσεις. Δεν έχεις χρόνο, ή ίσως δεν έχεις και τα υλικά για να φτιάξεις παστίτσιο. Πεινάς και περνάς μπροστά απο ένα γυράδικο. Μυρίζεις τον γύρο και σου δημιουργείται έντονα η ανάγκη να τον φάς αφού τον μύρισες και τον είδες. Θέλεις και να τον γευτείς. Τον τρώς λοιπόν, χορταίνεις και φεύγεις. Όταν επιστρέφεις στο σπίτι σου ξαναφτιάχνεις φυσικά το αγαπημένο σου παστίτσιο. Και τελειώνει η ιστορία. Ερώτημα: Ήταν ψέμμα πως το παστίτσιο ήταν το αγαπημένο σου φαγητό? Ήταν κακό το οτι κάποια στιγμή σου δημιουργήθηκε η ανάγκη να φάς και λίγο γύρο? Είναι συγκρίσιμες οι καταστάσεις? Είναι σαφές οτι προτιμάς το παστίτσιο για χίλιους λόγους, αλλά κάποια στιγμή τα έφερε έτσι η ζωή κι έφαγες και γύρο. Αν τώρα το παστίτσιο είχε κι αυτό νοημοσύνη θα έπρεπε να ζηλέψει και να θεωρήσει οτι το απάτησες επειδή προτίμησες να φάς και λίγο γύρο την στιγμή που πεινούσες ενώ έλειπες απο το σπίτι και δεν μπορούσες να φάς παστίτσιο?
Μεταφέρετε τώρα νοητικά την δομή του παραδείγματος στην σχέση άνδρα και γυναίκας. Προς θεού, δεν συγκρίνω κατά καμία έννοια μια γυναίκα με ένα παστίτσιο. Δεν είναι τα 2 αυτά το πλαίσιο σύγκρισης, αλλά οι ανάγκες του φαγητού και του σεξ οι οποίες είναι συγκρίσιμα δυνατές. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται είναι δυνατό ένας άνδρας να αγαπάει μια γυναίκα, να την νοιάζεται, να την θέλει, να είναι ερωτευμένος μαζί της κι ωστόσο κάποια στιγμή να του δημιουργηθεί η ανάγκη να πάει με κάποια άλλη σωματικά. Δεν σημαίνει οτι θα συμβεί οπωσδήποτε, όμως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, είναι βιολογία είπαμε, όχι επιλογή. Το γεγονός ωστόσο δεν αναιρεί κανένα απο τα συναισθήματά του για την σχέση του. Γι'αυτό κι αυτή δε θα έπρεπε καν να μπεί στην διαδικασία σύγκρισης και να νειώσει μειονεκτικά. Τι είπαμε είναι σημαντικότερο? Το βιολογικό, σωματικό ένστικτο ή η νοημοσύνη που είναι το ανθρώπινο κομμάτι? Έχουμε ήδη απαντήσει νοητικά στην ερώτηση. Οπότε ορθολογικά σκεπτόμενοι πλέον ξέρουμε πως δεν αξίζει να σταματήσει μια σχέση αγάπης για μια στιγμή ικανοποίησης της σαρκικής ανάγκης. Και τότε όταν διακόπτεται τι είναι που φταίει? Τι προκαλεί την σύντροφο να τον χωρίσει σ'αυτό το σημείο? Όλοι γνωρίζουμε ή έστω ψυχανεμιζόμαστε. Είναι ο εγωισμός, και πιο συγκεκριμένα η κτητικότητα. Αυτό το απάνθρωπο συναίσθημα που μεταμορφώνει τον άλλον (άνδρες-γυναίκες) σε πράγμα που θέλουμε για δικό μας, σε αποκλειστικότητα, όπως ένα υλικό αγαθό. Αυτό μας πονάει και αντιδρούμε τόσο έντονα αν μάθουμε οτι ο σύντροφός μας φλέρταρε, ή έκανε σέξ με άλλον/άλλη. Άρα η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται σε μας. Μας είναι όμως πιο εύκολο να περιορίσουμε τον άλλον παρά να ξεριζώσουμε αυτή την αρρώστια που φυλάμε μέσα μας. Είναι σαφές πως η ζήλια προέρχεται απο δική μας ανασφάλεια. Η ζήλια εμφανίζεται όταν επινοήσουμε μια διαδικασία σύγκρισης του εαυτού μας με κάποιον άλλο στα μάτια ενός προσώπου που μας ενδιαφέρει. Η ζήλια είναι ένα πρόβλημα, μια νοητική αρρώστια του εαυτού μας που έχει και πρακτικές συνέπειες και πρέπει να θεραπεύσουμε με την νοημοσύνη μας. 
Ξέρω οτι είναι δύσκολο να ξεπεράσουμε την κτητικότητα που βγάζουμε στους άλλους, ειδικότερα στις σχέσεις μας, ακόμη περισσότερο στις ερωτικές, αλλά πρέπει να θυμόμαστε πως είναι άνθρωποι και όχι πράγματα. Άνδρες, γυναίκες, αρμόζει να ζούμε ελεύθεροι και να αναγνωρίζουμε απόλυτα αυτό το δικαίωμα και στους άλλους, το να κάνουνε δηλαδή οτι θέλουν αρκεί να μην καταπατά την ελευθερία μας και των υπολοίπων. 
Να είσαστε πάντως σίγουρες, πως δεν σας έχουμε ανάγκη μόνο βιολογικά, αλλά και νοητικά εξίσου, γι'αυτό και δεν είστε απλώς ένα σημαντικό κομμάτι στις ζωές μας, είσαστε οι ίδιες μας οι ζωές.

ΥΓ
Όταν ένας άνδρας, απο όλες τις γυναίκες, για μία συγκεκριμένη μόνο τρέφει έρωτα, αγάπη, έγνοια, σημαίνει πολλά. Αν είστε εσείς αυτή, μη το λησμονείτε. Κι όταν σε μια σχέση δεν περιορίζονται οι βασικές του ανάγκες, όπως το σέξ, δεν θα υπάρχουν προβλήματα τέτοιου τύπου όπως της ζήλιας συνεπώς στο πέρασμα του χρόνου δεν θα διαβρώνεται, αλλά θα ανανεώνεται, θα εξελίσσεται και θα είναι μια σταθερή βάση, μια παραγωγική πηγή αγάπης και κατανόησης για τους δύο. Έτσι επιτυγχάνεται η πραγματική ένωση. Οι κλασσικές σχέσεις στα δεδομένα της κοινωνίας, είναι απλώς σχέσεις κτητικότητας και δεν αρμόζουν σε κανέναν άνθρωπο.

Συναίσθημα: Το μαγικό υλικό της δημιουργίας.

Συναίσθημα... κάτι τόσο περίεργο και ξεχωριστό, κάτι που πολλές φορές δεν μπορεί καλά-καλά να ειπωθεί με λέξεις. Το συναίσθημα μας τρέφει ώς όντα, πνευματικά. Γι'αυτό κυνηγούμε έντονες συναισθηματικά στιγμές, είτε χαράς, είτε λύπης. Ναι, ακόμη κι η λύπη μας τρέφει πολλές φορές, η στεναχώρια, το κλάμα. Τι παράξενο... Είμαστε οι μόνοι επάνω στον πλανήτη οι άνθρωποι που μπορούμε να το νιώσουμε σ'αυτό τον βαθμό. Θα μπορούσα να θεωρήσω οτι είμαστε τυχεροί όμως δεν πιστεύω στην τύχη αλλά στην ανάγκη. Ήταν και είναι ανάγκη να μπορούμε να νιώθουμε. Το συναίσθημα μπορεί να μας οδηγήσει να κάνουμε πράγματα ακατόρθωτα, να συλλάβουμε το αδιανόητο, να δημιουργήσουμε κάτι πέρα απο τα γνώριμα, να φέρουμε καινούριες πραγματικότητες, να κάνουμε τα πάντα. Πόσο τρομερό είναι που μπορούμε να νιώθουμε ερωτευμένοι παραδείγματος χάρην? Με έναν άνθρωπο, με ένα τραγούδι, με μια εικόνα, με μια σκέψη, με έναν ήχο, με την ζωή την ίδια. Τί απερίγραπτη δύναμη έχει το συναίσθημα αυτό του έρωτα... Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε κάποιους απο εσάς ή και σε όλους -διότι δεν έχω ρωτήσει είναι η αλήθεια- όμως συχνά τα συναισθήματά μου είναι τέτοια που η πραγματικότητα γύρω μου δεν μπορεί να τα χωρέσει. Θέλω να πώ πως συμβαίνει πολλές φορές να νιώθω τόσο έντονα που να μην μπορώ να τα μεταφράσω σε σαφείς σκέψεις, να μην μπορώ να τα εκφράσω, να μην μπορώ να τα εξηγήσω, να ζορίζομαι πολύ για να τα προσδιορίσω, να μην ξέρω καν πώς να το ονομάσω αυτό που νιώθω, να μην μπορώ καν να το κατανοήσω. Συνήθως το παθαίνω ακούγοντας μια μουσική που θα μπορέσει να με αγγίξει πραγματικά. Τότε αρχίζω να νιώθω μια αστείρευτη ενέργεια, συναισθήματα απροσδιόριστα ως τώρα με τεράστια ένταση. Τότε είναι που με πιάνει να θέλω να κάνω κάτι, να γράψω, να συνθέσω, να δημιουργήσω, να κάνω γυμναστική, να κάνω πράγματα για να εκτονώσω αυτή την τεράστια ενέργεια όμως πάντοτε δημιουργικά. Τότε συμβαίνουν και τα καλύτερα. Όταν περάσει αυτή η συναισθηματική φάση και μείνει το έργο που έκανα ή έστω άρχισα, δυσκολεύομαι να πιστέψω οτι εγώ μπόρεσα να το συλλάβω, να το κάνω. Τι περίεργο κι ενδιαφέρον... Αυτό ονομάζουν έμπνευση. Αλλά τι είναι όλα αυτά που καταλλήγουν στην έμπνευση? Εμείς οι άνθρωποι έχουμε πολλά ακόμη να κάνουμε, πολλά ακόμη να πάθουμε, πολλά ακόμη να μάθουμε. Αντί να μιζεριάζουμε για μικρότητες, για ανούσια κι ασήμαντα πράγματα, που η κοινωνία συχνά μας έχει πείσει οτι είναι σημαντικά, ας αφοσιωθούμε στην ανθρωπότητα, στην αληθινή ουσία της ζωής μας, κι ας την ζήσουμε επιτέλους, δεν αρκεί απλώς να υπάρχουμε. Ο χρόνος μας ώς άτομα είναι περιορισμένος, ας τον χρησιμοποιήσουμε σοφά και σωστά για να γίνουμε αιώνια άνθρωποι, έχοντας προσφέρει κάτι στην ανθρωπότητα. Το συναίσθημα, είναι το μαγικό υλικό της δημιουργίας.
Καλό μήνα :)

Η επόμενη πραγματικότητα.

Είναι καλό που και που να κάνουμε διάφορες φιλοσοφικές ερωτήσεις στον εαυτό μας τύπου "πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο" και να σκεφτόμαστε πιθανές απαντήσεις. Το σίγουρο είναι πως για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει κάποιος να τον αλλάξει, δεν θα γίνει απο μόνη της η αλλαγή. Για να αλλάξουμε εμείς κάτι άλλο, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε προς αυτή την κατεύθυνση τον εαυτό μας. Μετά να εμπνεύσουμε τους γύρω μας με αυτόν τον αέρα της αλλαγής κι αυτοί με την σειρά τους τους γύρω τους. Κι έτσι βήμα-βήμα σταθερά θα αλλάξουμε όλοι μαζί, συλλογικά. Τότε μόνο θα έχει αλλάξει κι ο κόσμος προς το καλύτερο. Ωστόσο κάνω και την εξής σκέψη:
Εμείς-η γενιά μας- που μπορούμε και χρησιμοποιούμε το ίντερνετ, το μεγαλύτερο μέσον ενημέρωσης και επικοινωνίας έχουμε και τεράστιες δυνατότητες. Η μεγάλη μας δύναμη είναι οτι μπορούμε να δρούμε συλλογικά, όλοι μαζί, έτσι ώστε πρώτα να θέτουμε στόχους κι έπειτα να τους πετυχαίνουμε. Δημιουργήστε blogs, σελίδες στο facebook, youtube profiles για να επικοινωνούμε και να συνεννοούμαστε, ώστε να συμμετέχουμε ενεργά στα πολιτικά -και όχι μόνο- της χώρας συλλογικά. Ας πάρουμε πραγματικά στα χέρια μας τα πράγματα. Μέσω συζητήσεων, μέσω ανταλλαγής απόψεων, μέσω των διαφωνιών που καταλήγουν σε συνεννόηση και της λογικής σκέψης θα μπορούμε να ορίζουμε στόχους, να ζητούμε και να απαιτούμε οτι νομίζουμε πως είναι καλό και πρέπον να γίνει απο κόμματα και κυβερνήσεις. Έτσι θα έχουμε πρακτική δύναμη. Θα είμαστε ένας συντονισμένος μοχλός πίεσης σκεπτόμενων πολιτών. Τότε πραγματικά οι πολιτικοί θα ακούν εμάς, και θα υποχρεώνονται σε εμάς, δηλαδή στον λαό. Τότε μόνο θα είναι που ο λαός θα ελέγχει πραγματικά τις κυβερνήσεις κι όχι οι κυβερνήσεις τον λαό. Μιλήστε με φίλους σας, σκεφτείτε, συζητήστε το. Βρείτε με στο facebook και στο e-mail μου και μιλήστε και μαζί μου. Ας δημιουργήσουμε μια ομάδα σκέψης και πράξης για την χώρα αλλά και την Ανθρωπότητα. Ας αρχίσουμε τώρα, απο εδώ!

Ο κόσμος προχωράει προς τα εμπρός, αλλάζει, η ανθρωπότητα εξελίσσεται κι αυτό γίνεται επειδή κάποιοι Άνθρωποι οραματίζονται το μέλλον και παράγουν έργο για να το διαμορφώσουν και να το αφήσουν στα χέρια των επόμενων. Τέτοιοι, είναι οι δημιουργοί της επόμενης πραγματικότητας. Ας ανήκουμε σ'αυτούς. Ας σκεφτόμαστε, ας οραματιζόμαστε. Δεν το θέλεις σαν άνθρωπος να είσαι και εσύ συνδημιουργός της πραγματικότητας που ζείς ή που θα ζήσεις? Δεν θέλεις να συμμετέχεις ενεργά σ'αυτό το έργο? Να δράς κατά βούληση, όχι μονάχα να αντιδράς? Η επόμενη πραγματικότητα είναι και στα χέρια σου, πώς θα την διαμορφώσεις?

Περί προεκλογικής περιόδου.

Μιάς και διανύουμε την πιό κρίσιμη προεκλογική περίοδο των τελευταίων χρόνων-κι εφόσον θέλω να είμαι υπεύθυνος πολίτης -άρα οφείλω να ψάχνω, να ενημερώνομαι, να σκέφτομαι, να κρίνω, να συγκρίνω και να επιλέγω- μου ήρθε μια σκέψη που επεξεργάζομαι αυτή την στιγμή και είναι ανάγκη να μοιραστώ. Θεωρώ οτι σαν ψηφοφόροι δεν πρέπει να είμαστε μονάχα παθητικοί, δηλαδή να ακούμε λεγόμενα, θέσεις, προτάσεις κι υποσχέσεις και να επιλέγουμε ποιές μας γυαλίζουν περισσότερο στο μάτι, αλλά είναι το πρέπον να είμαστε και ενεργητικοί, δηλαδή να έχουμε κι οι ίδιοι προτάσεις και αιτήματα απο τους πολιτικούς. Αντί μονάχα να ακούμε τι έχουν να μας πούν, να έχουμε κι εμείς να τους πούμε, να τους ζητήσουμε, να απαιτήσουμε. Εξ'άλλου έτσι δημιουργήθηκε η δημοκρατία. Οι Αθηναίοι πολίτες ζητούσαν, απαιτούσαν και έλεγαν την γνώμη τους ανοιχτά στους πολιτευόμενους.
Υπάρχει μια ύπουλη νοητική παγίδα για τους ψηφοφόρους που είναι περισσότερο παθητικοί σε κάθε προεκλογική φάση που δεν την βλέπουν και συνεχίζουν να πέφτουν σ'αυτή. Διότι έτσι, οι υποψήφιοι είναι που ορίζουν το παιχνίδι ψυχολογώντας την μάζα και βλέποντας τις αντιδράσεις της. Έτσι παρασκευάζουν ή ανασκευάζουν τα λόγια τους μέχρι να διασφαλίσουν πως θα κερδίσουν την εύνοια μεγάλου ποσοστού της. Επειδή όμως δεν είναι βλάκες, ξέρουν πώς να θέσουν τις υποσχέσεις τους, πώς να τις πλασάρουν ώστε αρχικά να ακουστούν ωραίες, να δελεάσουν κι έπειτα όταν δεν θα εφαρμοστούν να μπορούν να δικαιολογηθούν. Έτσι, ο μοναδικός τους στόχος γίνεται η νίκη στις εκλογές, όχι το καλό της χώρας και των ανθρώπων της. Και γι'αυτό λένε και υπόσχονται τα πάντα, αλλά αυτά "τα πάντα" μένουν στα λόγια. Ως αποτέλεσμα δεν υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα και δεν προχωράει η ανάπτυξη της παιδείας, της οικονομίας, του πολιτισμού.  Εκτός αυτού, αφήνει τους πολιτικούς ελεύθερους να κάνουν σχεδόν ότι θέλουν, να δρούν ατομιστικά, χωρίς να αισθάνονται πίεση κι έλεγχο απο τους πολίτες. Όλα αυτά είναι που δημιουργούν τις κρίσεις. Οικονομικές και μή.
Τώρα όπως έχει η κατάσταση είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε οτι η ΑΟΖ είναι η μόνη λύση στο πρόβλημα που έχουμε σαν κράτος και να απαιτήσουμε απο όλους τους πολιτικούς που διεκδικούν την εξουσία της χώρας να δεσμευτούν στην θέσπιση και μετά την οριοθέτησή της. Το χρέος είναι μονάχα ένα μικρό ποσοστό μπροστά στο κέρδος που θα έχουμε απο το αέριο και το πετρέλαιο του Αιγαίου, του Ιoνίου και νότια της Κρήτης. Μπορούμε να γίνουμε μια μεγάλη πετρελαιοπαραγωγός χώρα παγκοσμίου εμβέλιας. Αυτά δεν είναι απλώς λόγια μα μελέτες, έρευνες κι επιστημονικές ενδείξεις.  Για να αρχίσουν εξορύξεις όμως είναι αναγκαία πρώτα η θέσπιση της ΑΟΖ όπως προβλέπεται απο το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Αυτό είναι το όραμα του ελληνικού λαού πλέον, αυτό ζητούμε και απαιτούμε όλοι όσοι καταλαβαίνουμε την αξία του. Οπότε στις εκλογές της 17 Ιουνίου ψηφίζουμε για να βγάλουμε την κυβέρνηση που θα θεσπίσει την ΑΟΖ.

Πώς είναι η πραγματικότητα και τί είναι αληθινό?

Αναρωτιέμαι αν πάρχει μια, μοναδική, αντικειμενική, αυθύπαρκτη αλήθεια για το τι και ποιά είναι η πραγματικότητα γύρω μας, μέσα κι έξω μας. Για σκέψου...
Τα πάντα τα προσδιορίζουμε μέσω των αισθήσεών μας και της νοημοσύνης μας.
Αλλά ο καθένας μας είναι και διαφορετικός. Κανένας δεν έχει την ακριβώς ίδια αντίληψη και σκέψη περι της πραγματικότητας με τον διπλανό. Ούτε την ίδια νοημοσύνη. Πώς μπορούμε να αποφασίσουμε λοιπόν ποιά είναι η πραγματικότητα αν όλοι την βλέπουμε λίγο εως πολύ διαφορετικά? Κι αν είχαμε πιο έντονες ή πιο πολλές αισθήσεις και μεγαλύτερη ευφυία θα αντιλαμβανόμασταν ακόμη περισσότερα.
Σαν ένα απλό παράδειγμα φτάνει να σκεφτούμε πως ένας που γεννιόταν τυφλός και κουφός, δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί τον κόσμο όπως ένας που γεννήθηκε ακούγοντας και βλέποντας.
Αν τώρα γεννιόταν κάποιος που είχε μια ή παραπάνω έξτρα αισθήσεις απο τις 5 που έχουμε οι περισσότεροι... Θα είχε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα απο εμάς.
Φυσικά και υπάρχει λοιπόν η αλήθεια, το θέμα είναι εμείς τι μέρος της μπορούμε να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε.
Ευτυχώς δεν είμαστε μόνοι. Μέσα στους πολλούς δίνεται η δυνατότητα να υπάρχουν και οι σπάνιοι που σκέφτονται, ζούνε ενσυνείδητα, εργάζονται και συνεργάζονται ώστε να προσφέρουν στους άλλους, στην Ανθρωπότητα, εξέλιξη, περισσότερες δυνατότητες, καλύτερη αντίληψη άρα μεγαλύτερη δόση αλήθειας. Αυτό που ο καθένας απο αυτούς θα ήθελε είναι να συναντήσει εν ζωή κι άλλους σαν αυτόν που ενδιαφέρονται και διψάν για εξερεύνηση. Γιατί τις περισσότερες φορές αυτοί που διαβάζουμε κι έχουμε για δασκάλους μέσα απο βιβλία είναι νεκροί. Και αυτά που μπορεί να αφήσουμε εμείς αν έχουμε κάτι άξιο για να μείνει θα τα διαβάσουν και αγέννητοι. Θα ήταν όμως πολύ ενδιαφέρον να συναντήσουμε στο παρόν μας τέτοιους συνοδοιπόρους, δασκάλους, συντρόφους.


I understand that you may hide your self because of the society, but dont hide so much so i can find you.