Ραντεβού στην Πόλη

Ραντεβού στην Πόλη

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Ραντεβού στην Πόλη
και την Άγια Σοφιά
δίναμε και θα δίνουμε διαχρονικά
και μετά την απελευθέρωση.

Ευρωπαϊκό πλαίσιο και ελληνικό πεδίο

Ευρωπαϊκό πλαίσιο και ελληνικό πεδίο

Ν. Λυγερός

Όταν εξετάζουμε την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη μεμονωμένα έχουμε την εντύπωση ότι δεν υπάρχει καμιά δυναμική κι ότι όλα είναι στατικά. Όμως η ιστορία της Ανθρωπότητας μάς διδάσκει τη δυναμική της στρατηγικής. Έτσι αντί να μιλάμε μόνο και μόνο για το παρελθόν είναι προτιμότερο να εξετάζουμε το μέλλον με τα στρατηγικά δεδομένα που έχουμε. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να σκεφτούμε το πλαίσιο, το πεδίο, το πεδίο δράσης και το πεδίο μάχης της Τοποστρατηγικής και της Χρονοστρατηγικής. Αρχικά, λοιπόν, υπάρχει η έννοια της Ηπείρου, άρα το πλαίσιο είναι ευρωπαϊκό και μάλιστα αυτό ισχύει και για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσον αφορά στο πεδίο είναι καθαρά ελληνικό λόγω ιστορίας εδώ και αιώνες. Τώρα το πεδίο δράσης εξελίσσεται μέσω της Θράκης με τα Κάστρα, που έπαιζαν το ρόλο του δικτύου γύρω από την Κωνσταντινούπολη. Και το πεδίο μάχης είναι η ίδια η Πόλη. Με αυτήν την ανάλυση βλέπουμε ότι... http://www.lygeros.org/articles.php?n=19878&l=gr

Η Άλωση δεν είναι οριστική

Η Άλωση δεν είναι οριστική

Ν. Λυγερός

Όσοι βλέπουν το Βυζάντιο μόνο και μόνο από το πρίσμα της Άλωσης του 1453, ξεχνούν θελημένα ή όχι τους έντεκα αιώνες που αποτελούν παγκόσμιο ρεκόρ διάρκειας μιας ανθρώπινης υπερδομής, ξεχνούν ότι το βυζαντινό πνεύμα συνεχίζει να ζει μέσα στις εκκλησίες, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ξεχνούν ότι η Άλωση δεν είναι οριστική. Κι αν άκουγαν το πιο διάσημο ποντιακό άσμα, που είναι βέβαια αφιερωμένο στην Πόλη, θα καταλάβαιναν ότι τα σύμβολα λένε περισσότερα απ' όσα κατανοούν. Έτσι κι εμείς αυτό που θαυμάζουμε στις 29 Μαΐου κάθε χρόνου από τότε που υπάρχουμε είναι ότι οι δικοί μας δεν ξέχασαν ακόμα και μετά από αιώνες κατοχής. Κανένας Έλληνας δεν στέκεται αδιάφορος μπροστά στο μεγαλείο της Αγίας Σοφιάς κι ο καθένας επιθυμεί τη λειτουργία του πιο συμβολικού μας ναού. Δεν μιλούμε για μια παλιά επιθυμία που άλλοι θα την χαρακτήριζαν ως ουτοπική. Αλλά για μια θεμελιακή μελέτη μέσω της Χρονοστρατηγικής, όπου...
http://www.lygeros.org/articles.php?n=19876&l=gr

Συνέντευξη του Ν.Λυγερού για το μέλλον της Πόλης και του Ελληνισμού στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Tv Επιλογές 29/5/2015.

Συνέντευξη του Ν.Λυγερού για το μέλλον της Πόλης και του Ελληνισμού στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Tv Επιλογές 29/5/2015

Απομαγνητοφώνηση: Θεοδωρής Τσιαμίτας

Δημοσιογράφος: -Καλησπέρα σας απο την Ελλάδα.

Ν.Λυγερός: -Καλησπέρα, να'στε καλά.

Δ: -Δύσκολη ημέρα η σημερινή. Κάπου διάβαζα προηγουμένως οτι στην Γαλλία τουλάχιστον στην κυρία Αρβελέρ πολλοί άνθρωποι σήμερα έλεγαν συλλυπητήρια, και σήμερα και κάθε χρόνο την ίδια ημέρα. Θρήνοι λοιπόν και θρύλοι για την πτώση της Βασίλισσας Πόλεως κύριε Λυγερέ.

Ν.Λ: -Κοιτάξτε, πρώτα απ'όλα νομίζω οτι το πιό εντυπωσιακό απ'όλα είναι οτι συνεχίζουμε να το θυμόμαστε ενώ είναι μερικοί που θα θεωρούσαν -ειδικά απο τους εχθρούς μας- οτι θα ήταν καλό να το είχαμε ξεχάσει. Άρα για μένα είναι κάτι το σημαντικό γιατί μιλάμε για αιώνες που έχουν περάσει κι αυτό παραμένει ένα στίγμα που δεν έχει ξεχάσει ο Ελληνισμός. Κατά συνέπεια θα ήταν καλό να το κοιτάξουμε κι απο την θετική πλευρά, οτι όταν ένας λαός δεν ξεχνάει τέτοια ημερομηνία είναι μάλλον οτι σκέφτεται και το μέλλον και δεν κοιτάζει μόνο το παρελθόν.

Δ: -Μα ξεχνιέται τέτοια ημερομηνία; Νομίζω δεν ξεχνιέται. Κι όταν οι εχθροί μας την ίδια μέρα έχουν στήσει γιορτή νεολαίας απέναντι... νομίζω οτι δεν πρέπει να την ξεχάσουμε εμείς. 

Ν.Λ: -Σωστά, αλλά δεν είναι μόνο αυτό το πλαίσιο. Πρώτα απ'όλα δεν πρέπει να εκφυλίζουμε όλο το Βυζάντιο μόνο και μόνο πάνω σε μια ημερομηνία γιατί είχε μια διάρκεια 11 αιώνες. Και το άλλο που είναι πολύ σημαντικό νομίζω είναι οτι πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας είναι οτι το Βυζαντινό πνεύμα παραμένει ζωντανό και μέσω της εκκλησίας και ουσιαστικά όταν το πνεύμα δεν έχει πεθάνει τότε μπορεί το σώμα να ξαναβρεθεί εκεί που νόμιζαν οτι δε θα μπορούσε ξανά.

Δ: -Το πνεύμα λέτε είναι πιό ισχυρό απο το σώμα.

Ν.Λ: -Ναι.

Δ: -Διίστανται οι απόψεις οτι αν δεν άνοιγε η κερκόπορτα πόρτα η Κωνσταντινούπολη ίσως να μην έπεφτε. 

Ν.Λ: -Νομίζω οτι το πιό σημαντικό δεν είναι να μιλήσουμε για διάφορα σενάρια του τι θα είχε γίνει ή όχι. Στην στρατηγική λειτουργούμε με τα δεδομένα που έχουμε. Τα δεδομένα είναι οτι υπήρξε η άλωση κατά συνέπεια είναι τι κάνουμε μετά απο αυτό. Άρα άμα είναι απλώς να το θυμόμαστε παθητικά και να αναλύουμε σενάρια που δεν έχουν πια νόημα για τη συνέχεια στο μέλλον, νομίζω οτι αυτό αφορά απλώς μια επιστημονική φαντασία ως προσέγγιση. Θα ήταν πιό σωστό να κοιτάξουμε το γεγονός και το φαινόμενο της Πόλης ως συνδετικό κρίκο σε σχέση με την Θράκη και να δούμε οτι άμα εξετάσουμε τι σημαίνει σε Ευρωπαϊκό πλαίσιο το να υπάρχει η Πόλη ακόμα σ'αυτή τη φάση, η οποία είναι ξεκάθαρα κατεχόμενη, τότε μπορούμε να τα δούμε κάπως διαφορετικά τα πράγματα γιατί μπορούμε να δούμε οτι σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο υπάρχουν μόνο δύο σημεία που είναι κατεχόμενα, και τα δύο αφορούν τον Ελληνισμό.

Δ: -Είναι τυχαίο αυτό;

Ν.Λ: -Όχι δεν είναι τυχαίο γιατί ούτως ή άλλως είμαστε στην άκρη, λειτουργούμε σαν τους ακρίτες του Βυζαντίου σε σχέση με την ΕΕ και είμαστε στην ζώνη επαφής με την Μέση Ανατολή κατά συνέπεια είναι λογικό να υπάρχει αυτό αλλά αυτό δε σημαίνει οτι πρέπει να είναι και αποδεκτό.

Δ: -Η Πόλη εκεί που βρίσκεται μπορεί να αλλάξει κάπως προς όφελος του Ελληνισμού;

Ν.Λ: -Όταν λέτε εκεί που βρίσκεται εννοείτε στον χώρο ή στον χρόνο;

Δ: -Στον χώρο είναι πάντα εκεί, εννοώ στην κατάσταση που βρίσκεται κάτω απο τον Τουρκικό ζυγό κατά κάποιο τρόπο.

Ν.Λ: -Μα δεν είναι κατά κάποιο τρόπο, είναι αυτό, ξεκάθαρα το είπατε. Αλλά εγώ ήθελα απλώς να υπενθυμίσω το εξής. Η Ισπανία έκανε 6 αιώνες για να βρει την ελευθερία της. Εμείς έχουμε αρχίσει την Ελληνική επανάσταση πριν 200 χρόνια. Άρα πρέπει να καταλάβουμε οτι όταν υπάρχει μια κατάληψη σε τέτοιο βάθος, η ανακατάληψη γίνεται πάντοτε μέσω των αιώνων. Σημασία έχει οτι ο Ελληνισμός θυμάται την Πόλη, κάνει πάντοτε αναφορά στην Πόλη και μοναδικά σ'αυτήν, χωρίς να χρησιμοποιήσει ποτέ αυτή την έκφραση για μια οποιαδήποτε άλλη πόλη, ακόμα και για την πρωτεύουσα, που σημαίνει οτι ξέρει οτι αυτό είναι ο φάρος σε σχέση με τον Ελληνισμό και τον Χριστιανισμό. Τώρα άμα προσεγγίσουμε το θέμα της Πόλης ακόμη και πληθυσμιακά, όπως παρουσιάζεται πολύ συχνά, πρέπει να καταλάβουμε οτι εμείς έχουμε ενταχθεί σε ένα Ευρωπαϊκό πλαίσιο, και η σύγκριση των πληθυσμών είναι μάλλον 15 εκατομμύρια στην Πόλη, 500 εκατομμύρια στην ΕΕ. 

Δ: -Ναι αν το δούμε ως αριθμούς έτσι είναι.

Ν.Λ: -Ναι, άρα δεν είναι ανάγκη να μας επηρεάζουν οι αριθμοί όταν ακούμε επιχειρήματα του τύπου "τι μπορούμε να κάνουμε". Σημασία είναι το εξής, η Πόλη είναι η αιχμή του δόρατος της Θράκης. Όταν μιλάμε για την προστασία της Θράκης πρέπει να καταλάβουμε οτι ο μοναδικός τρόπος να προστατέψουμε μια γωνία είναι να υπάρχει και η κορυφή. Άμα δεν υπάρχει η κορυφή τότε μετατοπίζεται το όριο και εμφανίζονται διάφορα σύνορα που είναι τεχνητά και μπορούνε εύκολα να αλλάξουν. 

Δ: -Επειδή το αναφέρατε, δεν είναι μόνο της Θράκης, αν το δούμε χωροταξικά είναι και της Ευρώπης.

Ν.Λ: -Ναι, εντελώς, συμφωνούμε. Λέω απλώς οτι η μύτη είναι η Θρακιώτικη αλλά βέβαια αυτή η μύτη ανήκει στην Ευρώπη ως ήπειρος και θα 'πρεπε να ανήκει και στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως πλαίσιο. Κατά συνέπεια μπορούμε να πούμε το εξής, οτι εκεί που συμβαδίζει και το πεδίο του Ελληνισμού και το πλαίσιο το Ευρωπαϊκό δεν θα 'πρεπε να είχαμε μια προσέγγιση τόσο παθητική γιατί ουσιαστικά αυτή η γωνία είναι πάντοτε απο την πλευρά μας. Στην πραγματικότητα η Μέση Ανατολή δεν έχει τίποτα να κάνει σ'αυτή την γωνία. 

Δ: -Ωστόσο παρά τις καταστάσεις που υπάρχουν, οικονομικές και πολιτικές στην χώρα μας, βλέπουμε να γίνονται βήματα στο εσωτερικό της Τουρκίας αν θέλετε υπέρ -να μη το πω Ελληνισμού, υπέρ του Χριστιανισμού- ανοίγουν εκκλησίες, η Χάλκη σιγά-σιγά συζητιέται παγκοσμίως να ανοίξει, παρά τους όρους που θέλει να βάλει ο Ερντογάν φαίνεται να βρίσκεται σε καλό δρόμο, γίνονται βήματα αλλά όμως πολύ μικρά βήματα για να τα νιώσουμε εμείς εδώ στον Ελληνισμό. 

Ν.Λ: -Σωστά αλλά νομίζω το μεγαλύτερο βήμα είναι οτι πρέπει να λειτουργήσει η Αγία Σοφία ως Εκκλησία. 

Δ: -Ναι διαβάσαμε κι ένα άρθρο σας πρόσφατα οτι η Αγία Σοφία είναι Εκκλησία αλλά δε το δέχονται αυτοί που την κατέχουν αυτή τη στιγμή. 

Ν.Λ: -Το θέμα είναι οτι αυτή είναι η οντότητά της. Άρα μπορεί κάποιος να κατέχει μια Εκκλησία και να την χρησιμοποιεί ως σταύλο, ως τζαμί, ως ότι θέλει, αλλά παραμένει μια Εκκλησία. Και όσο εμείς, το πνεύμα μας, βλέπουμε την Αγία Σοφία ως εκκλησία τότε πρέπει να το διεκδικήσουμε αλλά δεν πρέπει απλώς να περιμένουμε να γίνει παθητικά. Η Αγία Σοφία ανήκει στην Παγκόσμια Κληρονομιά της Ανθρωπότητας και ανήκει ως Εκκλησία, δεν ανήκει ως κτήριο. 

Δ: -Είναι αλήθεια αυτό, είναι αλήθεια. Επειδή ο χρόνος μας πιέζει και υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα να πει κανείς για την Πόλη, δώστε μας δύο στίγματα.

Ν.Λ: -Κοιτάξτε, για μένα το στίγμα είναι οτι είναι κατεχόμενη και πρέπει να απελευθερωθεί. Άρα το θέμα είναι οτι όταν το συνειδητοποιήσουν οι Έλληνες και συνειδητοποιήσουν οτι τα πρώτα κατεχόμενα που πρέπει να απελευθερώσουν είναι του μυαλού τους, τότε μπορεί να περάσουμε σε ένα άλλο στάδιο και να σκεφτούμε λίγο πιό στρατηγικά, μέσω απο το Ευρωπαϊκό πλαίσιο, τι σημαίνει να θέλουμε αυτό το πράγμα. Τότε θα δείτε οτι θα εμφανιστούν και στρατηγικές, και μείγματα στρατηγικών σημασιών που μπορεί προς το παρόν να φαίνονται ουτοπικά, αλλά επαναλαμβάνω το παράδειγμα της Ισπανίας. Αν είχαμε σταματήσει την διαδικασία της απελευθέρωσης της Ισπανίας στα 200 χρόνια, κανένας δεν θα είχε απελευθερώσει όλη την Ισπανία σε 600. 

Δ: -Ευχαριστούμε πολύ. Εμείς κρατάμε αυτό, να απελευθερώσουμε πρώτα τα κατεχόμενα του μυαλού μας και μετά να προχωρήσουμε. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την επικοινωνία αυτή. 

Η Κωνσταντινούπολη δεν έπεσε από την Ασία

Η Κωνσταντινούπολη δεν έπεσε από την Ασία

Νίκος Λυγερός

Δομικά η Κωνσταντινούπολη αποτελεί την αιχμή του δόρατος της Ευρώπης κι όχι της Ασίας, γιατί είναι η άκρη και η κορυφή της γωνίας της Θράκης. Δημιουργείται γύρω ένα τοποστρατηγικό τρίγωνο με δύο θαλάσσιες πλευρές, οι οποίες είναι οι πιο ανθεκτικές λόγω του υγρού στοιχείου και μια ηπειρωτική. Όταν μιλούμε για την Άλωση του 1453, ξεχνούμε να αναδείξουμε το γεγονός ότι έγινε μέσω της Θράκης κι όχι μέσω της Ασίας, μετά από την κατάληψη όλων των κάστρων που προστάτευαν ως δίκτυο την ευρωπαϊκή της πλευρά. Αν επιπλέον θυμηθούμε ότι η ανακατάληψη του 1261 από τον Αλέξιο Στρατηγόπουλο έγινε από την ίδια πλευρά, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί οι Συνθήκες Σεβρών και Λωζάνης προέβλεπαν...
http://www.lygeros.org/articles?n=19545&l=gr

Στρατιωτική θητεία τέλος

Στρατιωτική θητεία τέλος

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Τέλος η στρατιωτική θητεία. Δεν ήταν κάτι το ευχάριστο σε ατομικό επίπεδο, το αντίστροφο μάλιστα. Ήταν όμως κάτι το αναγκαίο σε συλλογικό, εθνικό πλαίσιο. Και είναι απολύτως κατανοητή αυτή η ανάγκη. Εφόσον δεν έχουμε Ολλανδούς, Βέλγους, ή Σουηδούς για παράδειγμα, γείτονές μας, όπως θα θέλανε πολλοί απο μας, αλλά αυτούς που μας καταπατούσαν για 400 χρόνια, που έχουν διαπράξει γενοκτονίες τις οποίες ακόμη δεν έχουν αναγνωρίσει και θεωρούν τον γενοκτόνο εθνικό τους ήρωα, ενώ παράλληλα μέχρι και σήμερα καταπατούν κανονικά την πατρίδα μας στην Κύπρο και τη Θράκη. Οι περισσότεροι απο μας που πηγαίνουν στρατιώτες δεν έχουν στο μυαλό τους την πραγματικότητα, λες και είναι θέμα άποψης, οπότε βιώνουν ως κάτι το εντελώς καταναγκαστικό και αχρείαστο την θητεία τους. Σε αυτό φταίει φυσικά και το κράτος, που δεν φροντίζει να διαπαιδαγωγεί τουλάχιστον σε βασικό επίπεδο τους ανθρώπους που απαρτίζουν τον στρατό, έστω και για 9 μήνες. Πέραν των αγγαρειών θα ήταν πολύ καλό να γίνονται μαθήματα βασισμένα στην ιστορία, την φιλοσοφία και τη στρατηγική, ίσως σε μορφή σεμιναρίων. Έτσι θα υπήρχε άλλη προσέγγιση. Ένα παράδειγμα: πολλές φορές έτυχε κάποιος φαντάρος να πει τη χαρακτηριστική φράση "Και να γίνει πόλεμος, εγώ σιγά μη πάω". Αμέσως λοιπόν τον ρωτούσα τι εννοεί με το δε θα πάει, διότι δεν συνειδητοποιούσε πως αν γίνει πόλεμος θα είναι επειδή θα είναι οι άλλοι εδώ, κι όχι το αντίστροφο. Άρα μετά καταλάβαινε οτι ή θα υπερασπιζόταν την πατρίδα των δικών του και την ελευθερία τους, ή θα τους άφηνε στα δόντια της βαρβαρότητας κοιτάζοντας αποκλειστικά το τομάρι του. Χωρίς να σκέφτεται φυσικά οτι ακόμη και να έπραττε έτσι συνεχώς, κάποια στιγμή όταν η βαρβαρότητα είχε κατακτήσει τα πάντα δε θα έμενε αλλού τόπος να πάει, οπότε θα γινόταν σκλάβος ή ραγιάς. Οι περισσότεροι λοιπόν μετά απο αυτή τη μικρή συζήτηση άλλαζαν προσέγγιση. Και οι άνθρωποι θα ένιωθαν περισσότερο συνάνθρωποι κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Μ'αυτό τον τρόπο η θητεία θα γινόταν πιό δημιουργική και όχι μόνο και μόνο αποθητική σαν καταναγκαστικά έργα. Η δική μου τελείωσε εδώ λοιπόν και το χαίρομαι. Μερικούς μόνο φίλους έκανα, οι οποίοι μάλιστα μάλλον θα διαφωνήσουν εντελώς με αυτό το κείμενο αν το διαβάσουν, τουλάχιστον αρχικά, μα δε με πειράζει καθόλου. Εύχομαι σε όλους όσους απολύονται και θα απολυθούν απο εδώ και στο εξής: Καλοί Πολίτες, με Π κεφαλαίο, διότι έχουμε και την Πόλη μας που είναι αναγκαίο και πρέπον επιτέλους να απελευθερωθεί. Καλή συνέχεια.

Ο εθνικός μας ύμνος μέσα στην Αγία Σοφία.

Όταν μετά απο τόσους αιώνες κι ενώ υποτίθεται την χάσαμε, ο λαός μας συνεχίζει να θεωρεί την Κωνσταντινούπολη όχι απλώς μια πόλη, αλλά την Πόλη του Ελληνισμού, με κεφαλαίο Π, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αυτό που χρειάζεται είναι προετοιμασία ή αν είμαστε εδώ και αιώνες έτοιμοι και περιμένουμε το σήμα. Ποιός είπε οτι η επανάσταση τελείωσε; Έχουμε μικρά και μεγάλα κατεχόμενα να απελευθερώσουμε!

Θέλει κότσια! Κι αυτό ήταν στην πραγματικότητα μια πρόβα... για την πράξη που ετοιμάζει ο Ελληνισμός!