Η αξία της ύπαρξης μέσω της συνύπαρξης

Η αξία της ύπαρξης μέσω της συνύπαρξης

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Φαντάσου οτι μόλις έγινες ο πιο πετυχημένος, γνωστός, έξυπνος, πλούσιος, όμορφος, καλός, τίμιος, δίκαιος, σωστός άνθρωπος που υπάρχει. Ο πιο αισιόδοξος και πιο έντονα συναισθηματικός. Ο πιο μεγαλόψυχος και συμπονετικός. Ο πιο άξιος. Ο πιο θαυμαστός...
Έστω λοιπόν πως μια μέρα -ή νύχτα- εξαφανίζονταν ξαφνικά οι πάντες και τα πάντα. Άδειο το σπίτι σου, η γειτονιά σου, η πόλη κι η χώρα σου, ο κόσμος σου όλος άδειος... Χωρίς ψυχή. Πώς θα ένιωθες;
Όταν δεν υπήρχε κανείς και τίποτα γύρω σου τι θα έκανες; Τι θα σκεφτόσουν; Θα ήσουν ικανοποιημένος με όλα τα αγαθά και τα ταλέντα της ύπαρξης για πάρτι σου; Μπες στο πλαίσιο και φαντάσου ειλικρινά τον εαυτό σου σε μια τέτοια κατάσταση. Όσο θα περνούσαν οι ώρες, οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια, τόσο θα σε βασάνιζε το ερώτημα ποιό το νόημα να συνεχίσεις να ζείς. Τι σημασία έχουν όλα αυτά δίχως άλλους να τα μοιραστείς;
Τότε θα συνειδητοποιούσες πως η συνύπαρξη είναι που δίνει αξία στην ύπαρξη. Μέσω του άλλου μπορούμε να προσδιορίσουμε και να αξιολογήσουμε τον εαυτό μας και τα πάντα. Απο μόνοι μας θα ήμασταν ένα τιποτένιο κι απροσδιόριστο κάτι. Τίποτε λοιπόν δεν έχει αξία αν δεν μπορείς να το μοιραστείς με κάποιον. Γι αυτό και είμαστε εις το "οι άλλοι" όπως έχει γράψει ο Ν.Λυγερός, όχι στο "εμείς" ή στο "εγώ" όπως είχε γράψει ο Μακρυγιάννης. Γιατί το εμείς είναι απλώς ο πληθυντικός του εγώ. Και διότι η συνύπαρξη που δίνει αξία στην ύπαρξη συμβαίνει ανάμεσα σε άλλους, και άλλους-άλλους.

Η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία κι ο εγωκεντρισμός είναι στοιχεία ατόμου, όχι Ανθρώπου. Θέλει αγώνα για να γίνουμε Άνθρωποι διότι γεννιόμαστε άτομα.

Μην περιμένεις αυτόν που θέλεις

Μην περιμένεις αυτόν που θέλεις

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Όλοι μας ψάχνουμε να βρούμε αυτόν τον κάποιον... κάποιον που να μας καταλαβαίνει, να μας δέχεται όπως είμαστε, να μας αγαπήσει, να μας δίνει, να μας προσφέρει, να μας ικανοποιήσει, να μας εμπνεύσει, να μας αρέσει, να μας φροντίζει, να μας αγγίζει, να μας θέλει....
Αυτό είναι το λάθος μας.
Διότι όταν όλοι ψάχνουμε για αυτόν τον άνθρωπο και κανείς δεν φροντίζει να γίνει αυτός ο άνθρωπος για τους άλλους, τότε είμαστε καταδικασμένοι να μείνουμε μόνοι. Όταν μόνο τον εαυτό μας σκεφτόμαστε, μόνο με τον εαυτό μας μένουμε. Κι αυτός ο άλλος δεν θα έρθει ποτέ.
Κι ακόμη και να έρθει, αν θές να μείνει δίπλα σου θα πρέπει και να του προσφέρεις όσα αξίζει.

Μην περιμένεις αυτόν που θέλεις, γίνε αυτός που θέλεις. 

Πώς είναι η πραγματικότητα και τί είναι αληθινό?

Αναρωτιέμαι αν πάρχει μια, μοναδική, αντικειμενική, αυθύπαρκτη αλήθεια για το τι και ποιά είναι η πραγματικότητα γύρω μας, μέσα κι έξω μας. Για σκέψου...
Τα πάντα τα προσδιορίζουμε μέσω των αισθήσεών μας και της νοημοσύνης μας.
Αλλά ο καθένας μας είναι και διαφορετικός. Κανένας δεν έχει την ακριβώς ίδια αντίληψη και σκέψη περι της πραγματικότητας με τον διπλανό. Ούτε την ίδια νοημοσύνη. Πώς μπορούμε να αποφασίσουμε λοιπόν ποιά είναι η πραγματικότητα αν όλοι την βλέπουμε λίγο εως πολύ διαφορετικά? Κι αν είχαμε πιο έντονες ή πιο πολλές αισθήσεις και μεγαλύτερη ευφυία θα αντιλαμβανόμασταν ακόμη περισσότερα.
Σαν ένα απλό παράδειγμα φτάνει να σκεφτούμε πως ένας που γεννιόταν τυφλός και κουφός, δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί τον κόσμο όπως ένας που γεννήθηκε ακούγοντας και βλέποντας.
Αν τώρα γεννιόταν κάποιος που είχε μια ή παραπάνω έξτρα αισθήσεις απο τις 5 που έχουμε οι περισσότεροι... Θα είχε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα απο εμάς.
Φυσικά και υπάρχει λοιπόν η αλήθεια, το θέμα είναι εμείς τι μέρος της μπορούμε να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε.
Ευτυχώς δεν είμαστε μόνοι. Μέσα στους πολλούς δίνεται η δυνατότητα να υπάρχουν και οι σπάνιοι που σκέφτονται, ζούνε ενσυνείδητα, εργάζονται και συνεργάζονται ώστε να προσφέρουν στους άλλους, στην Ανθρωπότητα, εξέλιξη, περισσότερες δυνατότητες, καλύτερη αντίληψη άρα μεγαλύτερη δόση αλήθειας. Αυτό που ο καθένας απο αυτούς θα ήθελε είναι να συναντήσει εν ζωή κι άλλους σαν αυτόν που ενδιαφέρονται και διψάν για εξερεύνηση. Γιατί τις περισσότερες φορές αυτοί που διαβάζουμε κι έχουμε για δασκάλους μέσα απο βιβλία είναι νεκροί. Και αυτά που μπορεί να αφήσουμε εμείς αν έχουμε κάτι άξιο για να μείνει θα τα διαβάσουν και αγέννητοι. Θα ήταν όμως πολύ ενδιαφέρον να συναντήσουμε στο παρόν μας τέτοιους συνοδοιπόρους, δασκάλους, συντρόφους.


I understand that you may hide your self because of the society, but dont hide so much so i can find you.

Ενάντια στην βαρβαρότητα.

Ενάντια στην βαρβαρότητα

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Σήμερα, ακόμη και σήμερα η Κύπρος υποφέρει από Τουρκική κατοχή. Τουρκικά κατοχικά στρατεύματα είναι ακόμη και τώρα στο Ελληνικό, ευρωπαϊκό νησί καταπατώντας ένα μεγάλο μέρος του λαού και του εδάφους του. Ακόμη και σήμερα, κάποιοι ραγιάδες προσπαθούν να μας πείσουν οτι ο "γείτονάς μας" δεν έχει πια στοιχεία βαρβαρότητας του παρελθόντος και βλέψεις επεκτατικές, είναι ο φίλος μας και σύμμαχος που επιζητεί την αρμονική και ειρηνική συμβίωση στην περιοχή και σαν τέτοιον πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε. Μα αν ήταν τέτοιος, δεν θα χρειαζόταν αντιμετώπιση. Μοιάζει να έχουμε αποδεχτεί την παρούσα κατάσταση ενώ εισέβαλαν στην Κύπρο, σκοτώνοντας, ξεριζόνοντας, εγκλωβίζοντας, βασανίζοντας ανθρώπους, οι ίδιοι που έκαναν την γενοκτονία στον Πόντο, την Αρμενία, την Ασσυρία, την Μικρά Ασία, που κάνουν τα ίδια στην περιοχή του Κουρδιστάν καταπατώντας τους Κούρδους, κι αυτό είναι αηιδιαστικό και απάνθρωπο.
Ο Κεμάλ ο γενοκτόνος ακόμη αντιμετωπίζεται ως ο πατέρας των Τούρκων κι ο εθνικός ευεργέτης της Τουρκίας, ενώ είναι ο αντίστοιχος Χίτλερ για τη Γερμανία. Οι Τούρκοι βρίσκονται εκεί που είναι λόγω των γενοκτονιών που διέπραξαν. Αυτό δεν παραγράφεται ποτέ και δεν πρόκειται να το ξεχάσουμε, όχι ως έθνος μα ως λαός της Ανθρωπότητας που έχει υποστεί ένα έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας. Γιατί η αποκατάσταση της δικαιοσύνης μέσω της διαδικασίας διόρθωσης για τα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας είναι το πρέπον.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ και ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ.
Ήμασταν εδώ, είμαστε ακόμη εδώ και θα είμαστε εδώ, πάντα ελεύθεροι, πάντα με αξίες διαχρονικές, δίκαιοι απέναντι σε κάθε βάρβαρο, απάνθρωπο και φασιστικό καθεστώς και θα παλέψουμε ξανά, όποτε χρειάζεται. Με έργα και θυσίες. Αυτό είναι ο Ελληνισμός. 

Εκλογές.

Εκλογές

Έρχονται εκλογές. Αν ενδιαφέρεσαι, ψάξε, ψάξε καλά, άκουσε κι αποφάσισε συνειδητά ποιός θέλεις να αναλάβει την κυβέρνηση της χώρας και γιατί. Έχε ακόμη στο μυαλό σου πως θα είσαι υπεύθυνος για το αποτέλεσμα της ψήφου σου. Δεν μπορείς να γκρινιάζεις μόνο. Πρέπει να πράξεις κιόλας. Είσαι ενήλικος, λογικός πολίτης μιας χώρας που δημιούργησε την δημοκρατία και τον πολιτισμό. Είσαι ο πολίτης της χώρας των αγώνων και της αντίστασης, μιας χώρας ελεύθερης. ΕΝΔΙΑΦΕΡΣΟΥ, ΣΚΕΨΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ, ΕΙΣΑΙ ΥΠΕΥΘΗΝΟΣ, ΕΧΕΙΣ ΚΑΘΗΚΟΝ! 

Θ.Τ.

Δίκαιο της θάλασσας και ΑΟΖ.

Κοιτάζουμε τη θάλασσα και δεν βλέπουμε το μέλλον μας. Έχουμε το απέραντο γαλάζιο κι αναρωτιόμαστε ακόμα τι πρέπει να κάνουμε. Η ΑΟΖ δεν είναι θεωρία αλλά εφαρμογή και οι επιπτώσεις της είναι απόλυτα πρακτικές. Η Μεσόγειος δεν είναι μια κλειστή θάλασσα και καμιά δικαιολογία από την πλευρά της Τουρκίας δεν στέκει. Θέλει δεν θέλει τα παράκτια κράτη απέκτησαν ένα ισχυρό πλεονέκτημα που ενισχύει τη γεωπολιτική τους. Όποιες και να είναι οι τοπικές κινήσεις με τα κατεχόμενα η όχι, τίποτα δεν αλλάζει. Αρκεί εμείς να είμαστε σταθεροί στις αποφάσεις μας και αποτελεσματικοί στις υλοποιήσεις τους. Η Κύπρος έδειξε και δείχνει το δρόμο. Ακόμα και με τις αδυναμίες της μπόρεσε και μπορεί ν’ αντισταθεί στην τουρκική προπαγάνδα. Κατά συνέπεια, δεν πρέπει μόνο να την ακολουθήσουμε σε αυτήν την πορεία αλλά και να την ενισχύσουμε με τη δική μας ΑΟΖ μέσα σ’ ένα πλαίσιο καθαρά ευρωπαϊκό. Το παίγνιο έχει αλλάξει. Δεν είναι πια διπολικό και η ανάλυση της θεωρίας αποφάσεων δεν επαρκεί. Μόνο η θεωρία παιγνίων μπορεί ν’ αποτελέσει το υπόβαθρο των διακρατικών διαπραγματεύσεων. Απλώς στρατηγικά, θα ήταν πιο σταθερές οι κινήσεις με τη θέσπιση της ΑΟΖ για να ενταχθούμε στο πλαίσιο της υλοποίησης της Συμφωνίας του Δίκαιου της θάλασσας. Διότι με αυτόν τον τρόπο ενεργοποιούμε όλη τη σκακιέρα και αποφεύγουμε τις τοπικές κινήσεις που εγκλωβίζουν τη γεωστρατηγική μας. Η ΑΟΖ δεν αφορά μόνο και μόνο το Αιγαίο. Γι’ αυτό και είναι τοποστρατηγικό λάθος να επικεντρωνόμαστε αποκλειστικά σε αυτό το πεδίο. Το πλαίσιο δεν είναι μόνο μεγαλύτερο αλλά και ευρωπαϊκό. Οι τοποθεσίες των νησιών μας είναι ισχυρές και δεν είναι τυχαίο που τόσα νησιά μας έχουν κάστρα εδώ και αιώνες. Δεν πρέπει να πιστεύουμε και να ακούμε αυτούς που έχουν ξεχάσει την ιστορία μας. Αλλιώς θα θεωρούμε ότι όλα τα νησιά μας είναι χαμένα. Και η καταστροφή τους είναι θέμα χρόνου. Αντιθέτως ο χρόνος το έχει αποδείξει είναι μαζί μας. Μπορεί να νιώθουμε ανασφάλεια λόγο της τοποθεσίας μας, το αστείο της υπόθεσης όμως, είναι ότι κρατά εδώ και αιώνες. Είμαστε ένας λαός του χρόνου. Κι αν δεν βιαζόμαστε είναι ότι έχουμε διάρκεια. Όποιοι και να είναι οι εχθροί μας, όσο και να είναι ισχυροί, ήρθαν και έφυγαν ενώ εμείς όσο και αδύναμοι να λέμε ότι είμαστε, παραμείναμε εδώ στη πατρίδα μας σ’ αυτό το κομμάτι γης καρφωμένο μέσα στο απέραντο γαλάζιο. Εδώ γεννηθήκαμε κι εδώ πεθαίνουμε διότι είμαστε ένα με τη γη μας. Θραύσματα χρόνου που δημιουργούν ψηφιδωτό. Όλη η ιστορία μας είναι ένας ολισμός. Μικρές μονάδες που ζουν και πεθαίνουν μαζί. Σαλαμίνα, Μαραθώνα ή Θερμοπύλες, δεν έχει σημασία είμαστε ικανοί για όλα ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές διότι ξέρουμε ν’ αντέχουμε. Οι πιέσεις δεν πρέπει να μας φοβίζουν όπως δεν μας κατάστρεψαν και οι καταπιέσεις. Μπορεί να είμαστε τομάρια, και να πουλάμε μούρη γιατί είμαστε τσακάλια. Μπορεί να μην υπακούμε αλλά ο λόγος είναι απλός δεν σκύβουμε εύκολα το κεφάλι. Ο αυχένας μας είναι σκληρός. Λυγίζει μόνο όταν σπάσει. Κι αν είμαστε κλέφτες είναι μόνο και μόνο γιατί δεν πιστεύουμε ούτε στο κράτος ούτε στη βία αλλά στον Προμηθέα. Και ως κλέφτες αντισταθήκαμε στην τουρκοκρατία. Δεν ντρεπόμαστε για το παρελθόν μας διότι είμαστε κομμάτια της μνήμης μέλλοντος. Για όλους αυτούς τους λόγους δεν πρόκειται ν’ αφήσουμε τους εχθρούς μας να μας πάρουν το απέραντο γαλάζιο διότι αυτό το χρώμα μας έδωσαν στην αρχή.


Το άρθρο αυτό δεν είναι δικό μου, αλλά του κυρίου Ν.Λυγερού.
Πηγή: http://www.thrakinea.gr/archives/16475

Ποσότητα ή ποιότητα?

Είναι πολλοί που αντιγράφουν, λίγοι που γράφουν.
Είναι πολλοί που παπαγαλίζουν, λίγοι που κατανοούν.
Είναι πολλοί που μονάχα λένε, λίγοι που κάνουν πραγματικό έργο.
Κι όμως επιμένουμε στην δημοκρατία της ποσότητας, όχι της ποιότητας.
Κι αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι τα πράγματα σωστά?
Αυτοί οι λίγοι έχουν πάει την ανθρωπότητα μπροστά ως τώρα, συχνά ενάντια στους πολλούς της εποχής τους. Είναι λίγοι, αλλά μεγάλοι, γι'αυτό και μπορούν να το κάνουν.

Όλοι είναι σημαντικοί, γι'αυτό υπάρχουν. Για να κάνουν αυτό που μπορούν.
Ας μην ξεχνάμε όμως την ιεραρχία. Κι ας επιλέξουμε, είμαστε της ποσότητας ή της ποιότητας?