Η Αλήθεια Δεν Είναι Ιδεολογία - Disclaimer

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Σιχαίνομαι τα διπλά στάνταρ, την υποκρισία και τον φανατισμό.

Απορρίπτω τον Τραμπ, απορρίπτω και την Woke Culture.

Δεν ανέχομαι την ακροδεξιά, ούτε την ακροαριστερά.

Αντιμάχομαι τους καριερίστες πολιτικούς και τους βολεψάκηδες, συμφεροντολόγους ψηφοφόρους τους.

Απεχθάνομαι τον κομματισμό και τον οπαδισμό.

Στρέφομαι ενάντια στα δόγματα και τις ιδεοληψίες.

Διακωμωδώ το virtue signaling και αντιμάχομαι τον ωχαδερφισμό.

Γι’ αυτό πασχίζω να μένω μακριά απ’ όλα αυτά, ώστε να μπορώ να εμπιστεύομαι την κρίση και τον ίδιο μου τον εαυτό.

Με όσα γράφω εύχομαι να εμπνεύσω κι άλλους να συμμετάσχουν σε αυτή την προσπάθεια, που σκοπό έχει την κατά το δυνατόν επιτυχέστερη προσέγγιση της αλήθειας· της μόνης βάσης πάνω στην οποία μπορούν να χτιστούν ισχυρά ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά θεμέλια.

Σκέψου

Σκέψου
Θ. Τσιαμίτας

Πρόσεχε τι αναζητάς.
Αναρωτήσου γιατί.
Σκέψου το μετά.
Πριν.
Δεν υπάρχει σοβαρός, ούτε και δίκαιος λόγος για να σπαταλήσεις χρόνο.
Τελειώνει γρήγορα, όπως κι η χαρά.
Γι'αυτό συμφέρει να την μοιραστείς εγκαίρως.
Μεγαλώνει την διάρκεια.
Αναβαθμίζει την έννοια.
Πάντα μέσω του άλλου.
Η χαρά, γίνεται μεταχαρά.
Το αίσθημα, γίνεται συναίσθημα.
Το εγώ, γίνεται υπερεγώ.
Ο εαυτός μετατρέπεται σε σύνδεσμο.
Το σύνολο μετατρέπεται σε ολότητα.
Ο χώρος γίνεται χρόνος,
η ύπαρξη γίνεται ζωή
κι οι στιγμές συνέχεια
λόγω αλήθειας.

Δημοψήφισμα: όταν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και ανθρώπινοι

Δημοψήφισμα: Όταν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και ανθρώπινοι

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Όταν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και ανθρώπινοι, στόχος μας είναι η Αλήθεια κι όχι να πείσουμε τον εαυτό μας και αλλήλους πως οι επιθυμίες μας συμβαδίζουν με Αυτή αναγκαστικά. Εξ'ορισμού, το ΝΑΙ του δημοψηφίσματος σημαίνει πιό άμεση συμφωνία ενώ το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σημαίνει ΝΑΙ (συμφωνία) αργότερα, εκ των πραγμάτων, απο την κυβέρνηση. Το θέμα είναι ποιό: το σημαντικότερο απο όλα είναι πως στις 14 Ιουλίου (2015) λήγει ο πρώτος γύρος του μεγάλου διαγωνισμού των 20 θαλάσσιων οικοπέδων εντός της Ελληνικής ΑΟΖ σε Ιόνιο και νότια της Κρήτης, ο οποίος είναι μέρος της υψηλής εθνικής στρατηγικής της Ελλάδας που την αναβαθμίζει ενεργειακά, γεωστρατηγικά και οικονομικά καθώς η αξία των κοιτασμάτων (φυσικού αερίου και πετρελαίου) εκτιμάται σε 1.7 τρις απο τους ειδικούς του τομέα, χωρίς πλέον κανείς να το αμφισβητεί αυτό. Μόνο και μόνο απο τα Bonus Υπογραφής των εταιριών υπολογίζεται πως η Ελλάδα θα πάρει 800 εκατομμύρια μέσα στους επόμενους μήνες. Τα μεγέθη αυτά είναι τόσο μεγάλα που επιτρέπουν στην Ελλάδα να περάσει σε μια αλλαγή φάσης, όπου θα γίνει όχι μόνο σημαντικό πέρασμα μέσω των αγωγών που θα περνούν απο το έδαφος και την ΑΟΖ της (Όπως East Med και Euroasia interconnector που ξεκίνησαν ήδη ως projects ενώνοντας Ισραήλ-Κύπρο-Ελλάδα-υπόλοιπη Ευρώπη μεταφέροντας φυσικό αέριο και ηλεκτρικό ρεύμα, κ.α) αλλά και Πηγή Ενέργειας, δηλαδή Ενεργειακός Κόμβος για όλη την Ευρώπη, που είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής παγκοσμίως. Με αυτά τα δεδομένα, τα οποία έχουν ήδη γνωστοποιηθεί απο τις 14 Νοεμβρίου του 2014 στους 28 της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έγιναν απο όλους αποδεκτά, η διαπραγματευτική μας ισχύ αλλάζει ριζικά ειδικά μετά τη λήξη του πρώτου γύρου για τους υδρογονάνθρακες όταν θα έχουμε στα χέρια μας τις υποψηφιότητες των μεγάλων εταιριών και μας βοηθά να πετύχουμε πολύ καλύτερες συμφωνίες για το λαό μας μέσα στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο, αρκεί να προωθηθούν επιτέλους απο την Ελληνική κυβέρνηση με ξεκάθαρο τρόπο. Το πρόβλημα είναι πως όσο περνά ο χρόνος και αργεί να υπάρξει συμφωνία με την Ευρώπη, υπάρχει ο κίνδυνος να επηρεαστούν οι υποψηφιότητες στον μεγάλο διαγωνισμό (ως τις 14 Ιουλίου 2015) και αυτό θα είναι τεράστιο στρατηγικό λάθος διότι θέλουμε και πολλές υποψηφιότητες και μεγάλες εταιρίες. Η πολιτική, λοιπόν, αστάθεια που υπάρχει όσο δεν βρισκόμαστε σε συμφωνία με την Ευρώπη, είναι επιζήμια όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά και σε στρατηγικό. Διότι όταν είσαι μια εταιρία που πρόκειται να υπογράψει συμβόλαιο με μια χώρα για να επενδύσει δισεκατομμύρια, δυσκολεύεσαι όταν δεν είναι ξεκάθαρο και σταθερό το πλαίσιο. Αυτό συνέβη ήδη με εταιρίες που αποχώρησαν απο τον μικρό διαγωνισμό όταν η κυβέρνηση προεκλογικά έλεγε πως θα επανεξετάσει τον μεγάλο, όταν γίνει κυβέρνηση. Γι'αυτό στρατηγικά βοηθά, ως Έλληνες, να πιέσουμε για άμεση συμφωνία στην Ευρώπη που θα σταθεροποιήσει την κατάσταση και θα μας επιτρέψει γρήγορα να περάσουμε στην αντεπίθεση συνεχίζοντας την διαχρονική στρατηγική του Ελληνισμού που γράφει ιστορία ξεπερνώντας κάθε δυσκολία, ειδικότερα τις τεχνητές, δημιουργώντας την Ελλάδα του μέλλοντος που μας αξίζει. Έτσι οι -συχνά ύπουλες- ερωτήσεις για το πώς θα συνεχίσουμε στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο θα παίρνουν ξεκάθαρη απάντηση.

Αν τα πουλιά μιλούσαν.

Αν τα πουλιά μιλούσαν

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Αν τα πουλιά μιλούσαν θα σου έλεγαν πως προτιμούν να ζήσουν την ελευθερία του ουρανού παρά την ασφάλεια του κλουβιού. Βέβαια δεν θα παίρναμε την ίδια απάντηση απο ένα πουλί που γεννήθηκε και ζεί μέσα σ'ένα κλουβί. Οι άνθρωποι συχνά ψάχνουμε την ασφάλεια δίχως να σκεφτόμαστε πως ψάχνουμε μια φυλακή. Χτίζουμε τοίχους, μεγάλους, ψηλούς και βολευόμαστε μέσα. Κι όταν εμφανίζεται κάποιος να μας πεί την αλήθεια, πως είμαστε σκλάβοι και ούτε που το έχουμε καταλάβει, γινόμαστε εχθροί του, και καμιά φορά με ευχαρίστηση θα τον σκοτώναμε. Κι αυτός το γνωρίζει απο πριν, παρ'όλα αυτά επιμένει. Θα τον πούμε κουτό, θα τον πούμε τρελό, λίγοι θα έχουμε το θάρρος να αναγνωρίσουμε πως ήταν πιο άνθρωπος απο εμάς, διότι μετά πώς θα συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για το πώς του φερθήκαμε. Θα πούμε κι οτι αυτός δεν υπολόγιζε την ζωή του, δεν τον ένοιαζε ο εαυτός του οπότε δεν τον ενδιέφερε τίποτα. Δεν θα καταλάβουμε πως γι'αυτόν ήμασταν κι εμείς κομμάτια του εαυτού του. Αν κάθε δέντρο έβλεπε μόνο τον κορμό και τα κλαδιά του ώς εαυτό του δεν θα υπήρχε δάσος, κι ούτε το ίδιο το δέντρο στο τέλος.
Περιορίζουμε την αλήθεια που αντιλαμβανόμαστε, θέλουμε να την κάνουμε "αλήθεια μας", και χτίζουμε νοητικούς τοίχους γύρω της, καμιά φορά ξεχνάμε να βάλουμε ακόμη και πόρτα. Κι όταν μια "άλλη αλήθεια" εμφανιστεί εκτός δωματίου και αναιρεί την εντός, δεν φεύγουμε εύκολα από το δωμάτιο που χτίσαμε. Σ'αυτή την παγίδα μπορεί να πέσουν κι οι πιο τολμηροί εξερευνητές, που ψάχνουν μέχρι να βρούν κάτι και μόλις το βρίσκουν προσκολλώνται και τελικώς βολεύονται εκεί, λησμονώντας πως αρχικός τους σκοπός ήταν η αλήθεια, όχι η βόλεψη, κι η αλήθεια είναι ένα ατελείωτο ταξίδι. Το ανοιχτό μυαλό οφείλει να παραμένει πάντοτε έτσι γιατί είναι το πανί του καραβιού στους κόσμους της νοόσφαιρας. Δίχως αυτό, μένουμε κάποτε στάσιμοι.
Κάθε φορά λοιπόν που έχουμε μια εντύπωση για μια «αλήθεια» ας την κάνουμε λιμάνι κι όχι οχυρό. Αντί για τοίχους ας φτιάχνουμε δρόμους και γέφυρες για να μπορούμε να την μοιραστούμε και με τους άλλους που επιδεικτικά αγνοούμε συνήθως και να δούμε αν συμπίπτει και με την δική τους εντύπωση για την αλήθεια. Τι νόημα έχει να μένει ο καθένας στην δική του άποψη, να την κρατά για τον εαυτό του και να έχει την εντύπωση πως είναι και η ορθή? Τότε ζεί ο καθείς στον κόσμο του, κι εκεί μέσα ονειρεύεται ότι θέλει, όπως του προτείνει άλλωστε να κάνει η κοινωνία. Οι άνθρωποι όμως οφείλουν να 'ναι ξύπνιοι κι όχι να κοιμούνται. Ας χτίζουμε λοιπόν νοητικούς δρόμους και γέφυρες, όχι άλλους τοίχους, όχι άλλες φυλακές. Αντί για ασφάλεια ας ψάχνουμε την ελευθερία.

Η ανθρωπιά ενός μικρού κι ενός τρελού πάντα ενοχλεί την κοινωνία.

Σοφές και πολύτιμες οι φράσεις του λαού μας που γίνονται κι αυτές παράδοση και περνάνε απο γενιά σε γενιά, αλλιώς δεν θα άντεχαν στον χρόνο. Απο μικρό κι απο τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, λέμε. Και το λέμε συχνά. Ποιός σκέφτεται όμως το νόημα? Ποιός έχει αναλύσει τη φράση? Ποιός έχει αναρωτηθεί: Γιατί? Και ποιά η απάντηση που έχει δώσει?
Ένα μικρό παιδί που δεν έχει προλάβει να απορροφηθεί και να αφομοιωθεί πλήρως απο την κοινωνία, δεν έχει μάθει για τους "τύπους" και δεν έχει μπεί στην διαδικασία να υποκρίνεται όπως τα άτομά της, οπότε θα εκφράσει με ειλικρίνια την εντύπωση του για ένα γεγονός, θα πεί την γνώμη και την σκέψη του δίχως να υπάρχει λόγος να αυτολογοκριθεί. Διότι δεν το ενδιαφέρει πώς θα ακουστεί κάτι, αλλά το πώς είναι. Η πρόθεσή του είναι αγνή, να μοιραστεί απλά την αλήθεια του με τους άλλους, όπως την είδε ή την άκουσε. Όντας ακοινώνητο, δεν είναι κανονικό για την κοινωνία, γι'αυτό και το βαφτίζει "μικρό", αφήνοντας στην άκρη την ανθρώπινη ιδιότητά του. Σιγά σιγά όπως το γαλουχεί καθώς περνάνε τα χρόνια το ονομάζει και άνθρωπο, αν και στην ουσία μέσα στα πλαίσιά της είναι μόνο άτομο. Υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ ατόμου και ανθρώπου.
Στην περίπτωση που το όν είναι απο τα σπάνια και συνεχίσει να μένει ανθρώπινο όσο μεγαλώνει, ενοχλεί την κοινωνία, το θεωρεί επικίνδυνο. Διότι αυτό είναι ικανό να ξεσκεπάζει τα πέπλα της υποκρισίας της με την ανθρωπιά και την ειλικρίνιά του. Και με την νοημοσύνη του ακόμη και να την αλλάξει εξ'ολοκλήρου. Το μη κανονικό μικρό έχει πλέον μεγαλώσει αλλά συνεχίζει να παραμένει μη κανονικός ως μεγάλος. Οπότε πρέπει να βρεί έναν άλλον τρόπο για να τον υπονομεύσει ξανά στα μάτια των δικών της. Βρήκε λοιπόν μια λύση που πιάνει ανάμεσα σε άτομα. Τον ονόμασε τρελό.
Αν σκεφτούμε θα δούμε πως ο τρελός για την κοινωνία είναι όπως ένας μικρός: ακοινώνητος, θρασύς διότι ότι σκέφτεται το λέει, όντας μη κανονικός που πρέπει να γαλουχηθεί κατάλληλα, ώστε, μεγαλώνοντας, να καταστεί φυσιολογικός μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας. Στην ουσία όμως όπως ο μικρός, ο τρελός είναι συνήθως απλός, ανθρώπινος, ειλικρινής και δεν ενδιαφέρεται για το πώς τον κοιτάζει η κοινωνία, εφόσον δεν τον καταλαβαίνει έτσι κι αλλιώς, όχι επειδή δεν μπορεί αλλά επειδή δεν θέλει.
Χαίρομαι όταν βλέπω την ανθρωπιά και την ειλικρίνια των μικρών και των τρελών, με αγγίζει περισσότερο απο τον καθωσπρεπισμό των ατόμων. Κι επειδή πάντοτε κουβαλάω μέσα μου την ουσία της έκφρασης αυτής, ξέρω πως μπορώ να περιμένω ενδιαφέροντες πτυχές της αλήθειας απο μικρούς και τρελούς φίλους. Κι αλήθεια, αν κι εσύ απο εδώ και στο εξής τους προσεγγίσεις με ανθρωπιά ίσως αντιληφθείς πως το μη κανονικό για έναν άνθρωπο και την ανθρωπότητα είναι η κοινωνία και τα άτομά της.

Η σιωπή του βλέμματος

Η σιωπή του βλέμματος

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Η σιωπή του βλέμματος
πιο ειλικρινής απο τον λόγο
κι εμείς γυμνοί απο λέξεις
αγγίζουμε την ουσία της αλήθειας
κι η απόσταση μεταξύ μας
είναι αυτή ενός φιλιού
και ο ήχος της καρδιάς μας
παίζει του έρωτα τον ρυθμό
πότε θα αφεθούμε οι δυό μας;

Η δύναμη βρίσκεται στο μαζί

Η δύναμη βρίσκεται στο μαζί

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Συχνά λέμε πώς τα πράγματα είναι
μα είναι απλώς το πώς τα βλέπουμε
κι αυτό καθορίζεται απ'την νοημοσύνη
ή της συνειδητές κι υποσυνείδητες επιθυμίες μας.
Μα αφού η αλήθεια είναι μία
και φυσική η παρερμηνία των ανθρώπων
παρεξηγήσεις θα υπάρχουν συνεχώς.
Ας βασιστούμε στην ειλικρίνιά μας
κι ας εμπιστευτούμε στην δύναμη του λόγου
τις ειλικρινείς μας προθέσεις
για να υπάρχει εκτός απο επικοινωνία
συνεννόηση που θα λύνει κάθε παρεξήγηση.
Ειδάλλως, μόνοι ας ερχόμασταν σε τούτη την ζωή,
μόνοι ας ζούσαμε, μόνοι ας φεύγαμε.
Η δύναμη και η μαγεία βρίσκεται στο μαζί.

Πώς είναι η πραγματικότητα και τί είναι αληθινό?

Αναρωτιέμαι αν πάρχει μια, μοναδική, αντικειμενική, αυθύπαρκτη αλήθεια για το τι και ποιά είναι η πραγματικότητα γύρω μας, μέσα κι έξω μας. Για σκέψου...
Τα πάντα τα προσδιορίζουμε μέσω των αισθήσεών μας και της νοημοσύνης μας.
Αλλά ο καθένας μας είναι και διαφορετικός. Κανένας δεν έχει την ακριβώς ίδια αντίληψη και σκέψη περι της πραγματικότητας με τον διπλανό. Ούτε την ίδια νοημοσύνη. Πώς μπορούμε να αποφασίσουμε λοιπόν ποιά είναι η πραγματικότητα αν όλοι την βλέπουμε λίγο εως πολύ διαφορετικά? Κι αν είχαμε πιο έντονες ή πιο πολλές αισθήσεις και μεγαλύτερη ευφυία θα αντιλαμβανόμασταν ακόμη περισσότερα.
Σαν ένα απλό παράδειγμα φτάνει να σκεφτούμε πως ένας που γεννιόταν τυφλός και κουφός, δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί τον κόσμο όπως ένας που γεννήθηκε ακούγοντας και βλέποντας.
Αν τώρα γεννιόταν κάποιος που είχε μια ή παραπάνω έξτρα αισθήσεις απο τις 5 που έχουμε οι περισσότεροι... Θα είχε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα απο εμάς.
Φυσικά και υπάρχει λοιπόν η αλήθεια, το θέμα είναι εμείς τι μέρος της μπορούμε να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε.
Ευτυχώς δεν είμαστε μόνοι. Μέσα στους πολλούς δίνεται η δυνατότητα να υπάρχουν και οι σπάνιοι που σκέφτονται, ζούνε ενσυνείδητα, εργάζονται και συνεργάζονται ώστε να προσφέρουν στους άλλους, στην Ανθρωπότητα, εξέλιξη, περισσότερες δυνατότητες, καλύτερη αντίληψη άρα μεγαλύτερη δόση αλήθειας. Αυτό που ο καθένας απο αυτούς θα ήθελε είναι να συναντήσει εν ζωή κι άλλους σαν αυτόν που ενδιαφέρονται και διψάν για εξερεύνηση. Γιατί τις περισσότερες φορές αυτοί που διαβάζουμε κι έχουμε για δασκάλους μέσα απο βιβλία είναι νεκροί. Και αυτά που μπορεί να αφήσουμε εμείς αν έχουμε κάτι άξιο για να μείνει θα τα διαβάσουν και αγέννητοι. Θα ήταν όμως πολύ ενδιαφέρον να συναντήσουμε στο παρόν μας τέτοιους συνοδοιπόρους, δασκάλους, συντρόφους.


I understand that you may hide your self because of the society, but dont hide so much so i can find you.

Τύχη ή Ανάγκη?

Απαντώντας αμέσως στο ερώτημα που θέτω στην επικεφαλίδα θα πώ πως πια δεν με απασχολεί η τύχη. Μόνο η ανάγκη. Διότι εδώ που είμαστε φίλοι και φίλες μου, όλα βασίζονται σε αυτήν κι όλα είναι στα χέρια μας. Απο τα πιο μεγάλα μέχρι τα πιο μικρά. Όλα γύρω μας, μέσα μας κι έξω μας, ακόμη κι όλα όσα δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ή να διανοηθούμε καν δημιουργήθηκαν και υπάρχουν λόγω ανάγκης. (I call it "God").
Η πλάση γύρω μας εμπεριέχει μιας μορφής νοημοσύνη. Μπορεί όταν την κοιτάζουμε μεμονωμένα να μην το αντιλαμβανόμαστε (μια σταγόνα νερού σίγουρα δεν έχει μυαλό) αλλά όταν βλέπουμε την μεγάλη εικόνα, το σύνολο ή αλλιώς "το όλον της" τότε είναι εύκολο (διότι ο κύκλος του νερού-που γίνεται φυσικά απο ανάγκη, όχι τυχαία-φαίνεται πώς "ξέρει τι κάνει", πως εμπεριέχει νοημοσύνη, λόγω της ύπαρξης και της λειτουργίας του). Σκέψου το. Απο ανάγκη γεννιόμαστε, ζούμε εδώ και πεθαίνουμε. Απο ανάγκη τρεφόμαστε, αναπαραγόμαστε. Λόγω της ανάγκης έχουμε νοημοσύνη και προχωρούμε, εξελισσόμαστε συνεχώς. Πιθανότατα τίποτα δεν είναι απολύτως τυχαίο, ακόμα κι αν δεν μπορούμε εκ πρώτης όψεως να καταλάβουμε την αιτία πίσω και πριν απο αυτό. Μοιάζει λοιπόν σαν να πρέπει να φτάσουμε κάπου, νοητικά. Σαν να υπάρχει ένας στόχος, ένας σκοπός. Το βλέπω και το αντιλαμβάνομαι ξεκάθαρα πια. Η ανθρωπότητα διαρκώς πορεύεται στον χρόνο μαθαίνοντας όλο και περισσότερα για τον εαυτό της και την πλάση γύρω της. Παράγοντας ο Άνθρωπος έργο, το αφήνει στον επόμενο για να το συνεχίσει, να το εξελίξει ή να το απορρίψει, πάντως σίγουρα για να προχωρήσει παραπέρα. Κι εκείνος θα κάνει το ίδιο με την σειρά του για τον επόμενο. Υπάρχουν κατα καιρούς και τα πισωγυρίσματα αλλά γενικώς η ανθρωπότητα οδεύει σταθερά προς τα μπροστά. (Χωρίς να ξεχνάει ποτέ όσα έχει αφήσει πίσω της, διότι δίχως την μνήμη δεν θα υπήρχε η συνέχεια κι όλα αυτά θα 'ταν ανώφελα).

Απο ανάγκη λοιπόν κάνουμε κι εμείς τα πάντα. Αυτή την ανάγκη θα μπορούσαμε να την διαχωρίσουμε σε δύο κατηγορίες: Την προσωπική ανάγκη, που έχει να κάνει αποκλειστικά με τον εαυτό μας και την ανάγκη που έχει έναν ανώτερο σκοπό απο το να ικανοποιήσει απλώς εμάς τους ίδιους και μόνο. Την πρώτη ας την ονομάσουμε ατομική ανάγκη. Την δεύτερη, ανθρώπινη ανάγκη.
(Αιτιολογώντας την επιλογή ονομασίας τους υπενθυμίζω ή γνωστοποιώ πώς σε προηγούμενο κείμενο έγραψα πώς Άνθρωπος δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Γεννιέσαι άτομο, εν δυνάμει Άνθρωπος. Διότι Άνθρωπος ή Ανθρωπιά = Συνειδητοποιημένη επιλογή ανιδιοτελούς προσφοράς μέσω της νοημοσύνης. Εγώ αυτό θα μπορούσα να το ονομάσω και αληθινή Αγάπη).
Για να υπάρχει λοιπόν ανάγκη, σημαίνει πως υπάρχει και σκοπός πίσω ή πάνω απ'αυτήν.
Ο σκοπός είναι ποιανού? Ποιός τον έχει άραγε? (I call it "God" again). Αλλά δεν τα γράφω αυτά για να σε πείσω αν υπάρχει Θεός. Είναι αναγκαία για να προχωρήσω σε αυτό που θέλω να πώ και να το στηρίξω.
Κι αφού υπάρχει σκοπός για την ύπαρξη και την ανθρώπινή μας υπόσταση μπορώ να ονομάσω την πραγματικότητα γύρω μας "Υπαρξιακό Σχολείο", εφόσον ήρθαμε για να δειδαχθούμε, να μάθουμε και να αποφοιτήσουμε απο εδώ. Στο σχολείο οι γονείς στέλνουν τα παιδιά με σκοπό να μάθουν, να εξελιχθούν, όχι να περάσουν καλά, αλλιώς θα τα αφήναν μόνα τους να αποφασίσουν αν τους αρέσει ή όχι. Έτσι λοιπόν και σ'αυτό το τεράστιο υπαρξιακό μας σχολείο δεν ήρθαμε με σκοπό να περάσουμε καλά, ούτε για να βρούμε την αληθινή ευτυχία, εδώ. Ήρθαμε για να μάθουμε πώς μπορούμε να γίνουμε άξιοι όμως γι'αυτά. Μέσω της συνύπαρξης, της ομαδικότητας, (που δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο παρόν, αλλά μπορεί να υπάρχει σε βάθος χρόνου. Πχ ένας φιλόσοφος μπορεί να έχει ώς δάσκαλο έναν πολύ παλαιότερο φιλόσοφο, που δεν ζεί πιά, ενώ για μαθητή να έχει κάποιον που ακόμη δεν γεννήθηκε. Αυτοί όμως έχουν δημιουργήσει μια ομάδα που εργάζεται πάνω στον ίδιο σκοπό. Την ολοκλήρωση της κατανόησης) να καταννοήσουμε την σημασία τους και να φτάσουμε στην απόλυτη ελευθερία, στην απόλυτη αλήθεια.
Είναι ανάγκη λοιπόν που υπάρχεις, είναι ανάγκη να το συνειδητοποιήσεις και να μην αφήνεις την ζωή σου στην τύχη. Είναι ανάγκη να συμβάλλεις, να μπείς κι εσύ στην ομάδα της ανθρωπότητας. Σκέψου το, είναι ανάγκη!