Ένας διάλογος στο facebook, για λύπηση.

• 

  11:27pm

  Theo Tsiamitas
  

  
  

  Γειά σου Νάνσυ
• 

  11:27pm

  ######$$$$$
  

  
  

  xaxaxaxaxaxaxaxax ayton ti ton ebales xxxxaaaaa
• 

  11:28pm

  Theo Tsiamitas
  

  
  

  Γιατί τον θαυμάζω...
• 

  11:29pm

  ######$$$$$
  

  
  

  koyklos xxxxxxxxxxxxx
• 

  11:29pm

  Theo Tsiamitas
  

  
  

  δεν τον θαυμάζω για την εμφάνισή του.
• 

  11:30pm

  ######$$$$$
  

  
  

  kala alla bgaltwn giati einai tromaktikos
• 

  11:31pm

  Theo Tsiamitas
  

  
  

  Τι σε τρομάζει τόσο?
• 

  11:32pm

  ######$$$$$
  

  
  

  to olo thema tis fotogr
• 

  11:32pm

  Theo Tsiamitas
  

  
  

  Είναι ο Μπετόβεν... ένας εκ των μεγαλύτερων συνθετών όλων των εποχών, ο οποίος ακόμη και κουφός δημιούργησε κάποια απο τα πιο κορυφαία έργα για την ανθρωπότητα. Νομίζω πως του αξίζουν έστω μερικές στιγμές σε ένα προφίλ facebook...
• 

  11:34pm

  ######$$$$$
  

  
  

  bre ti me niazei ti ekane aytos kalos xrysos mpabo toy mexri ekei
• 

  11:35pm

  Theo Tsiamitas
  

  
  

  Προφανώς και δεν σε νοιάζει, δεν έχει κοιλιακούς, δεν είναι κούκλος, δεν έχει καλό αμάξι, ούτε είναι πλούσιος εν ζωή για να έχεις κάτι να κερδίσεις απ'αυτόν...

  λυπάμαι.

  Καλή τύχη...
  
  
  

   Ένας απρόσμενος διάλογος, που είναι ικανός να σε κάνει να αιστανθείς λύπηση για το άτομο που έχεις απέναντί σου. Μου έκανε εντύπωση πως το πρώτο πράγμα που έκανε στον χαιρετισμό μου ήταν να απαντήσει ειρωνικά κάνοντας λόγο για την όψη του Μπετόβεν και το γεγονός πως ήταν σε φωτογραφία προφίλ. Δεν απάντησε καν στον χαιρετισμό που της απευθύνθηκε. Απεναντίας είχε τόσο θράσος σε σημείο να απαιτήσει να αλλάξει η φωτογραφία.
   Δεν πειράζει να μη γνωρίζεις το πρόσωπο του Μπετόβεν, αλλά είσαι υπεύθυνος να γνωρίζεις για την αξία του έργου του ως άνθρωπος, αν θες να ανήκεις στην ανθρωπότητα. Δεν σε νοιάζει μια τόσο μεγάλη, παγκόσμια, διαχρονική μορφή για την ανθρωπότητα, ωστόσο σίγουρα θες κι επιδειώκεις να νοιαστεί κάποιος για σένα. Μα δεν καταλαβαίνεις... Πως μπορεί να μην σκέφτεσαι οτι δίχως τους άλλους εμείς δεν θα είχαμε αξία; Πως μπορεί να μη καταλαβαίνεις πως αν ήταν όλοι τόσο κουτοί και απαξίωναν τόσο προκλητικά τους πάντες και τα πάντα, επειδή δεν τους ενδιέφερε τίποτε πραγματικά εκτός απο το τομάρι τους, δεν θα νοιαζόταν κανένας για κανέναν; Αν απαξιώνεις με τόσο ελαφρά την καρδία τον Μπετόβεν, αναλογίζεσαι τι δικαίωμα απαξίωσης δίνεις στους άλλους προς το πρόσωπό σου? Εν πάσει περιπτώσει, κλείνω επισημαίνοντας πως:

  Και τα τούβλα είναι χρήσιμα, εφόσον στηρίζουν τα σπίτια. Βέβαια τα τούβλα, άλλος καθορίζει που και πως θα τοποθετηθούν. Οπότε στα τούβλα ταιριάζει να τοποθετούνται εκεί που τα τοποθετούν. Κι όχι να τοποθετούνται από μόνα τους.

  
  

  

  
  

Παραλλαγμένος διάλογος του Αντισθένη και του Πύρρου.

Μια μέρα ένας βλάκας που περνιέται για έξυπνος πιάνει και συνομιλεί μ'έναν έξυπνο που περνιέται για βλάκας:

-Εγώ δεν είμαι τεμπέλης, θα βρώ και δεύτερη δουλειά και θα δουλεύω όλη μέρα!

-Και μετά?

-Και μετά θα ανοίξω και μια δική μου επιχείρηση αργότερα.

-Και μετά?

-Και μετά θα την επεκτείνω σε όλη την χώρα.

-Και μετά?

-Και μετά θα την επεκτείνω και στην Ευρώπη.

-Και μετά?

-Και μετά θα την επεκτείνω σε ολόκληρο τον κόσμο!

-Και μετά?

-Ε μετά Χριστιανέ μου, θα κάθομαι.

-Και γιατί δεν κάθεσαι από τώρα?

(Κάπως παραλλαγμένος διάλογος από αυτόν μεταξύ του βασιλέα Πύρρου και του κυνικού φιλοσόφου Αντισθένη)

Η κυρία Κυριακούλα.

Χθές, Τετάρτη 27 Μαρτίου, 2013, γνώρισα την κυρία Κυριακούλα, που είναι 95 ετών. Έναν άνθρωπο, τόσο βασανισμένο κι όμως τόσο δυνατό. Έναν άνθρωπο τόσο πονεμένο μα τόσο ανθρώπινο... Η κυρία Κυριακούλα είναι απο την Τσομπανησιά της Μικράς Ασίας, επαρχία Μαγνησίας, στην περιοχή της Σμύρνης και είναι μακρινή συγγενής απ'τα παλιά. Έχει μνήμες από τεσσάρων χρονών, κι ο λόγος είναι πως τα παιδικά της χρόνια -κι όχι μόνο- ήταν τόσο έντονα και σκληρά που δεν γινόταν ο ανθρώπινος νους της να ξεχάσει. Θυμάται τις σφαγές των Ελλήνων μικρασιατών και των Ποντίων από τους Τούρκους, όπως τις είδε και τις άκουσε μικρό παιδί. Θυμάται τους διωγμούς και την προσφυγιά. Θυμάται, με τόση λεπτομέρεια, που εμείς που μεγαλώσαμε στην κοινωνία της λήθης και της αδιαφορίας δεν μπορούμε να το πιστέψουμε πως γίνεται, μας φαίνεται αδιανόητο. Η Σμύρνη και το Κορδελιό δεν ήταν του Κεμάλ, έλεγε και ξανάλεγε, δακρύζοντας. Η ζωή της, δίχως υπερβολή, μπορεί να γίνει πολύωρη ταινία, τόσο δυνατή που θα είναι ικανή να χαραχτεί στις καρδιές όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως εθνικότητας και ηλικίας. Οι λεπτομέρειες είναι καταγεγραμμένες σε βίντεο και σε τετράδια, ώστε να είναι παντοτινά ζωντανή η μνήμη της ζωής της, που είναι και μια μνήμη της ιστορίας του Μικρασιατικού ελληνισμού. Είναι 95 χρονών, έχει χάσει την πατρίδα της από το βάρβαρο καθεστώς της Τουρκίας, έχει χάσει γιό και άνδρα, έχει χάσει σχεδόν ολοκληρωτικά την ακοή και την όρασή της, κι όμως δεν το βάζει κάτω, δεν παραιτείται, δεν ξεχνάει τίποτα απολύτως, γιατί δεν έχασε στιγμή την ανθρωπιά της. Μία από τις πολλές τις φράσεις που μου είπε ήταν: Μην το βάζεις κάτω, ότι και να γίνει, όποιος κι αν έρθει, μη το βάζεις κάτω, έχε αντοχές, και στο τέλος θα σηκωθείς και πάλι δυνατός. Κανόνας αιώνιος για τ'αυτιά μου πια, ας είναι και για τα δικά σας.

Η πρέπουσα σημασία στα μαθήματα ουσίας.

Ας δώσουμε την πρέπουσα σημασία στα μαθήματα ουσίας. Ας δώσουμε την πρέπουσα σημασία στο μάθημα της μουσικής στα σχολεία, είναι πολύ κρίμα κι άδικο που έχει ευτελισθεί θεσμικά αλλά κι από τους ίδιους τους καθηγητές με το να διδάσκεται στείρα και τυπικά, και τις περισσότερες φορές να μην διδάσκεται καν, με συνέπεια οι μαθητές να βλέπουν την ώρα της μουσικής ως την ώρα του κενού και του τίποτα, ως την ώρα που κάνεις διάλειμμα από την μάθηση. Το μάθημα της μουσικής αν διδασκόταν με πάθος, αγάπη και καλή μεθοδολογία θα ήταν από μόνο του ένα σημαντικό κίνητρο για να αρέσει το σχολείο στα παιδιά. Το ίδιο ισχύει για το μάθημα της φιλοσοφίας, για την γυμναστική και την ζωγραφική. Η χαρά της δημιουργίας είναι αναντικατάστατη. Και η ανάγκη της σκέψης πρωταρχική. Αν θεωρούμε τον ελληνικό πολιτισμό τόσο θαυμαστό, γιατί ξεχνάμε αυτά που τον έκαναν τόσο θαυμάσιο; Ας μην υποκρινόμαστε.

Η τέχνη δημιουργεί και εκφράζει κάθε συναίσθημα σε μεγαλύτερες εντάσεις. Είναι η χαρά, η αγάπη, η μελαγχολία, η ελπίδα, η πίστη, ο έρωτας, και πολλά απο αυτά συνδυασμένα πολλές φορές. Στην αρχαία Ελλάδα, οι τέχνες, η φιλοσοφία και η γυμναστική είχαν δεσπόζουσα θέση ακόμη και στην κοινωνία. Σήμερα, στα σχολεία μας, τι σημασία δίνουμε στην ζωγραφική, την μουσική, την γυμναστική και την φιλοσοφία; Είναι τα μαθήματα ουσίας, τα οποία όταν δεν διδάσκονται όπως είναι το πρέπον στα παιδιά μιας κοινωνίας, η κοινωνία αυτή είναι άρρωστη πνευματικά. Τι παιδεία προσφέρει το κράτος στους νέους ανθρώπους; Είναι έγκλημα να μην τους διδάσκει αυτά που εκπολίτισαν ολόκληρη την ανθρωπότητα, αυτά που οι πρόγονοί τους επινόησαν και εξέλιξαν. Είναι καιρός να δούμε το θέμα σοβαρά και να βελτιώσουμε αυτά τα μαθήματα σε ποιότητα, αλλά και ποσότητα ωρών στα σχολεία μας ώστε η εκπαίδευση να παράγει και παιδεία.

Ο αληθινός στόχος.

Ο αληθινός στόχος της υψηλής στρατηγικής που πρέπει ν' ακολουθήσει η Κύπρος δεν αφορά καθόλου την κατάσταση για την οποία γίνεται πολύς θόρυβος για το τίποτα ή μάλλον για να επικεντρωθεί η προσοχή του κυπριακού λαού πάνω σ' έναν άσχετο προβληματισμό. Η τακτική δεν έχει το επίπεδο της στρατηγικής κατά συνέπεια οι σπασμωδικές κινήσεις δεν έχουν καμία βαρύτητα σε βάθος χρόνου. Όλοι ξέρουμε ότι η Κύπρος διανύει αυτήν την περίοδο μια ενδιάμεση κατάσταση, η οποία δεν έχει σχέση ούτε με το παρελθόν ούτε με το μέλλον. Η στρατηγική επένδυση που έκανε η Κύπρος πάνω στο θέμα της κυπριακής ΑΟΖ με βάση των επιλογών του Τάσσου Παπαδόπουλου, είναι ο μόνος καθοριστικός παράγοντας σε συνδυασμό με την ένταξή της το 2004 στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν αυτό το σημείο αρχίζει να γίνεται κατανοητό σε όλους, όχι βέβαια με την ίδια ταχύτητα, αυτό δεν σημαίνει ότι έγινε αντιληπτή η αξία του δεύτερου γύρου παραχώρησης και το άνοιγμα των 12 νέων οικοπέδων. Ήδη η Κύπρος με αυτή τη στρατηγική κίνηση κατάφερε να αξιοποιήσει τη θέσπιση της κυπριακής ΑΟΖ και βέβαια τις τρεις συμφωνίες οριοθέτησης με την Αίγυπτο το 2003, τον Λίβανο το 2007 και το Ισραήλ το 2010. Επιπλέον με τις συμφωνίες που έκανε με την Noble για το οικόπεδο 12, με την Eni και Kogas για τα οικόπεδα 2, 3 και 9, με την Total για τα οικόπεδα 10 και 11 έκανε μια πραγματική καινοτομία στον τομέα που της δίνει τεράστιες προοπτικές για το μέλλον. Δεν πρέπει όμως να ξεχάσουμε με κανένα τρόπο ειδικά όταν κανείς πια δεν δίνει σημασία σε αυτό το σημείο, ότι ο δεύτερος γύρος παραχώρησης αφορά και τα οικόπεδα 5,6,7 και 8. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η Κύπρος πρέπει να συνεχίσει τον αγώνα της σε αυτό το πλαίσιο δίχως να χάνει χρόνο για να λύσει προβλήματα τοπικά και τακτικά που δεν αφορούν καθόλου αυτήν την υψηλή στρατηγική, διότι μόνο αυτή είναι ικανή να αλλάξει τα γεωπολιτικά δεδομένα που θα επιτρέψουν μια αληθινή επίλυση του κυπριακού, που δεν θα δώσει σε κανένα τη δυνατότητα να επιβάλει οποιοδήποτε σχέδιο, που θα μπορούσε να μοιάζει με αυτό που αποφύγαμε το 2004. Συνεπώς πρέπει να ενισχύσουμε δυναμικά όλες τις προσπάθειες της Κύπρου για να προχωρήσει προς αυτήν την κατεύθυνση που δίνει έμφαση στο ευρωπαϊκό πλαίσιο που απέκτησε δύναμη με την ψηφοφορία του Ευρωκοινοβουλίου, διότι καθορίζει ένα σχεδιασμό που σχετίζεται άμεσα με την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνεπώς ας συνεχίσουμε προς αυτήν την κατεύθυνση, για να μην ξεχάσουμε ποιος είναι ο αληθινός στόχος της υψηλής μας στρατηγικής και να μην παρασυρθούμε από κινήσεις οι οποίες απασχολούν μόνο όσους το θέλουν και όσους δεν ξέρουν τι σημαίνει ενεργειακή στρατηγική. 

-Νίκος Λυγερός

Πηγή: http://lygeros.org/articles?n=11750&l=gr 

Το μέλλον της Ελλάδας και του ελληνισμού σχετίζεται με την ΑΟΖ.

Οι Τούρκοι τότε φώναζαν και οδύρονταν κι απειλούσαν την Κύπρο να μη τολμήσει να θεσπίσει την ΑΟΖ της, την οποία μάλιστα δεν αναγνώριζαν καν ως επίσημο κι ανεξάρτητο κράτος. Η Κύπρος τους έγραψε εκεί που ήξερε και προχώρησε από το 2004 στην ανακήρυξη της ΑΟΖ της με τον αξέχαστο Τάσο Παπαδόπουλο. Προχώρησε στις οριοθετήσεις με τα κράτη που συνορεύαν οι ΑΟΖ τους. Ήδη νοικιάζει τα θαλάσσια οικόπεδα εντός της ΑΟΖ της στις μεγαλύτερες εταιρίες πετρελαίου και φυσικού αερίου του κόσμου, κι από το 2015 θα εισπράττει τα πρώτα έσοδα των εξορύξεων. Τα ποσά είναι ήδη γνωστά και πέραν απο κάθε φαντασία ως τώρα. Η Τουρκία όχι μόνο δεν ήταν ικανή να σταματήσει την Κύπρο, αλλά τώρα αυτογελοιοποιείται στο μέγιστο ζητώντας από ένα κράτος το οποίο θεωρούσε ανύπαρκτο, να περάσει με αγωγό το αέριο από το έδαφός της, με το επιχείρημα πως θα είναι ασφαλέστερο απ'ότι απο την Ελλάδα. Ο ορισμός του κλόουν σε κρατικό επίπεδο. Τώρα, όπως και τότε, φωνάζει και βρυχάται και πάλι πως το Καστελλόριζό μας δεν έχει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και απειλεί την Ελλάδα να μην τολμήσει να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα μόνη της. Βεβαίως το πλαίσιο είναι ξεκάθαρο, διότι όποιος διαβάσει το δίκαιο της Θάλασσας που ισχύει παντού από το 1982 ξέρει πως κάθε νησί στο οποίο υπάρχει οικονομική δραστηριότητα ή είναι κατοικήσιμο έχει ΑΟΖ, κατά συνέπεια η ΑΟΖ του ανήκει στο κράτος το οποίο ανήκει και το νησί. Ακολουθώντας λοιπόν την υψηλή στρατηγική στρατηγιστών, νομικών, τεχνοκρατών κι επιστημόνων σχετικών με το θέμα των υδρογονανθράκων, όπως ο Νίκος Λυγερός, ο Θεόδωρος Καρυώτης, ο Σόλωνας Κασίνης, ο Ηλίας Κονοφάγος κι ο Αντώνης Φώσκολος, την οποία ακολούθησε και η Κύπρος, οφείλουμε να θεσπίσουμε κι εμείς την ΑΟΖ μας, διότι είναι το μέλλον της Ελλάδας και του Ελληνισμού, αλλά και του ταλαιπωρημένου τούτου λαού που παρ'όλες τις δυσκολίες που έχει περάσει διαχρονικά και περνά και τώρα, δεν έμαθε ποτέ να γονατίζει, δεν πρόδωσε ποτέ τις αξίες του και δεν έμαθε ποτέ να υποτάσσεται. Κι εφόσον πρώτα αντιστέκεται, έπειτα πάντοτε αντεπιτίθεται στην βαρβαρότητα με σθένος, διότι πιστεύει σε αιώνιες αξίες όπως η ελευθερία και η δικαιοσύνη. Τώρα είναι η στιγμή λοιπόν να περάσουμε στην αντεπίθεση. Απαιτούμε την ΑΟΖ μας άμεσα. Για την πατρίδα μας, για τον λαό μας, και τα παιδιά μας!