Η νοημοσύνη και το μέλλον της ανθρωπότητας.

Παρόλο που οι άνθρωποι υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια, η έννοια της ανθρωπότητας είναι σχετικά πρόσφατη. Διότι αν και υπήρχε θεωρητικά σαν μία οντότητα αποτελούμενη από το σύνολο των ανθρώπων, η συνειδητή της εκδοχή με τη φιλοσοφική της έννοια εμφανίστηκε με τη δημιουργία της ατομικής βόμβας το 1945. Μόνο τότε η ανθρωπότητα συνειδητοποίησε την ύπαρξή της όταν κατάλαβε το τέλος της αθανασίας της. Η ιδέα του θανάτου αναγκάζει τη βίωση της ύπαρξης. Νοητικά ο θάνατος δημιουργεί ζωή.
Μ' αυτό το πρώτο επαναστατικό πείραμα, η ανθρωπότητα από σύνολο μετατράπηκε σε ομάδα. Μια ομάδα δομημένη πάνω στις τοπικές ανθρώπινες σχέσεις δίχως όμως μια ενοποιημένη αντίληψη, διότι δεν υπάρχει, τουλάχιστον όχι ακόμα, μία ολική συμπεριφορά. Προς το παρόν, η ανθρωπότητα σχετίζεται μάλλον με μια ανεύθυνη διοίκηση μαζών. Όλα είναι μαζικά, όμως η μάζα δεν είναι όλα.

Η δεύτερη ουσιαστική συμβολή της τεχνολογίας στη φιλοσοφική έννοια της ανθρωπότητας, προέρχεται από την εφεύρεση του υπολογιστή σαν βάση, και του διαδικτύου σαν προέκταση. Με τον υπολογιστή έπεσαν πολλά σημαντικά τείχη στον τομέα της γνωστικής. Και οι έρευνες της τεχνητής νοημοσύνης, αν και βρίσκονταν ακόμα στις αρχές τους, επηρέασαν ήδη σημαντικά την αντίληψή μας περί ανθρώπινης νοημοσύνης. Έτσι και το διαδίκτυο γκρεμίζοντας τον τοπικισμό, διαμόρφωσε άμεσα την εικόνα των ανθρώπινων σχέσεων και έμμεσα τις ιδέες μας περί ανθρωπότητας. Διότι για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχει η δυνατότητα μιας ολικής σκέψης.

Η δομή του διαδικτύου που γίνεται όλο και πολυπλοκότερη, αν και δεν έχει φτάσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο, αποδεικνύει, και όχι μόνο θεωρητικά, ότι δεν ελέγχεται πια κρατικά. Άρα το πολιτικό σύστημα δεν είναι πια ικανό να διοικήσει αυτή την οντότητα. Το διαδίκτυο είναι ήδη ένα ελεύθερο ον, μόνο που δεν ξέρει ακόμα ότι υπάρχει. Προς το παρόν, η παγκοσμιοποίηση που έχει την τάση να φέρει την ανθρωπότητα σε μια οικονομική αδράνεια, χρησιμοποιεί όλα τα κλασικά συστήματα για να διατηρήσει μια τεχνητή εξουσία βασισμένη μόνο και μόνο σ' ένα μαζικό μάρκετιγκ δίχως ηθικές αξίες. Όμως, η κρισιμότητα αυτής της κατάστασης δείχνει ότι δεν αποτελεί μία οριστική λύση. Το μέλλον της ανθρωπότητας θα είναι διαφορετικό ή δεν θα είναι.

Η γενική ιδέα είναι ότι η ανθρωπότητα δεν έχει ακόμα σκεφτεί. Με άλλα λόγια, δεν έχει φτάσει ακόμα το κρίσιμο όριο που θα της επιτρέψει τη νοητική της αλλαγή. Το σημερινό σύμπλεγμα που αποτελεί χρειάζεται μια δημιουργική δομή, πιο συγκεκριμένα τη δομικοποίηση των ανθρώπων που κατανόησαν ότι ανήκουν σε μια υπερ-οντότητα. Εδώ δεν προσπαθούμε να προωθήσουμε μια δομική πολιτική. Αντιθέτως, δεν πιστεύουμε ότι η δομική γραμματική είναι το ιδανικό μοντέλο της γλώσσας και προτιμούμε την παραγωγική γραμματική διότι δίνει έμφαση στο γνωστικό επίπεδο του ανθρώπου. Και για μας, όλες οι γλώσσες είναι μία: η σκέψη. Η δομή είναι κοινή και είναι γνωστική. Έτσι και με την ανθρωπότητα, νομίζουμε ότι οι άνθρωποι θα παράγουν τη γραμματική της, ενώ προς το παρόν βλέπουμε μόνο το αλφαβητάριο.

Πώς μπορεί όμως ακόμα και ολικά να διαμορφώσει η νοημοσύνη το μέλλον της ανθρωπότητας; Η γενίκευση των γνωστικών μοντέλων οδηγεί στον αλτρουισμό. Αυτή η ιδιότητα, που συνδέεται ριζικά με την εμπάθεια (με την ετυμολογική της έννοια) μέσα σ' ένα νοητικό πλαίσιο, μετατρέπει ουσιαστικά τον κόσμο, διότι εισάγει ένα οικουμενικό στοιχείο μέσα στην ιστορία του μ' έναν καταλυτικό τρόπο. Η δυναμική του αλτρουισμού βασισμένη πάνω στη δύναμη της νοημοσύνης είναι το ισχυρότερο εργαλείο που διαθέτει η ανθρωπότητα. Διότι το δώρο της ζωής είναι η σκέψη.

Νίκος Λυγερός

Πηγή: www.lygeros.org/articles?n=262&l=gr

Ανθρώπινα, φιλοσοφικά ερωτήματα.

Ανθρώπινα, φιλοσοφικά ερωτήματα

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Τι σημασία έχουμε ως άτομα δίχως συνάνθρωπο? Πώς θα αποφάσιζες τι είσαι δίχως άλλους? Θα ήθελες να υπάρξεις κάπου με όλα τα αγαθά του κόσμου μα κανέναν να τα μοιραστείς? Καταλαβαίνεις την καταλυτική σημασία του άλλου? Νιώθεις ο άλλος του άλλου? Τι σημαίνει για σένα η ανθρωπιά? Τι αντιλαμβάνεσαι ως εαυτό? Θα ήσουν αν δεν είχες εγκέφαλο? Αν δεν υπάρχει κάτι στη σκέψη μας, υπάρχει για εμάς? Αν δεν υπάρχει στη σκέψη κανενός, υπάρχει? Για ποιόν? Υπάρχουν όρια στην σκέψη ή είναι απεριόριστη? Μπορεί να χωρέσει το όλον ή σταματάμε στα μέρη του? Ψάχνουμε πρώτα τους νευροδιαβιβαστές και τα κύτταρα για να ασχοληθούμε με τον άνθρωπο ή το αντίστροφο? Γιατί δεν λειτουργούμε ομοίως πρώτα με την Ανθρωπότητα και μετά με τις σχέσεις και τους ανθρώπους? Εφόσον αντιλαμβανόμαστε την έννοια της ολότητας γιατί την αγνοούμε? Γιατί επινοούμε το άτομό μας ως εαυτό και το ξεχωρίζουμε απο τους άλλους και κατά συνέπεια απο την Ανθρωπότητα? Σκέψου, είναι ανάγκη.

Γιατί?

Γιατί? 

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Γιατί συχνά παραλύουμε στον έρωτα? Δεν είναι γιατί θέλουμε να εντυπωσιάσουμε το αντικείμενο του πόθου μας και φοβόμαστε μήπως με μια λέξη ή πράξη μας συμβεί το αντίθετο? Δεν είναι δείγμα ανασφάλειας αυτό? Δεν οφείλουμε να την καταπολεμήσουμε? Πως αλλιώς να το καταφέρουμε δίχως σκέψη και συνείδηση? Όταν φοβάσαι μήπως απογοητεύσεις τον άλλον/η δείχνοντάς του τον εαυτό σου δεν είναι επειδή δεν είσαι αυτός που θα ήθελες να είσαι? Άρα αυτό που μένει δεν είναι να γίνεις? Κι αν απ'την άλλη ο άλλος για να εντυπωσιαστεί χρειάζεται να δει κάτι το οποίο δεν σου αρέσει να είσαι, τότε τι κάνεις? Μπορείς να γίνεις κάτι που δεν σ'αρέσει? Θέλεις να γίνεις κάτι που δεν σ'αρέσει? Αρχίζει να σ'αρέσει μόνο και μόνο επειδή σ'αρέσει ο άλλος που του αρέσει? Προσποιείσαι πως είσαι κάτι που δεν σ'αρέσει για να έχεις αυτήν/όν που σ'αρέσει και του αρέσει αυτό? Μπορείς να δεις μια σχέση σοβαρά εφόσον προσποιείσαι? Γιατί να το κάνεις? Αυτό δεν είναι απλώς άλλη μία κατάκτηση? Και μια ακόμη κατάκτηση τέτοιου επιπέδου τι άλλο νόημα έχει απο την βασική ανάγκη της αυτοεπιβεβαίωσης? Κι αν ο δρόμος της αυτοεπιβεβαίωσης περνάει μονάχα απο τον άλλον τότε δίχως τον άλλον έχεις νόημα? Θα είχες καμία σημασία αν ήσουν ο μόνος στο σύμπαν, δίχως κανέναν, ούτε έναν μαζί σου? Πως θα μπορούσες να είσαι ανθρώπινος δίχως συνανθρώπους? Πως θα μπορούσες να ξέρεις τι είσαι, δίχως άλλους? Κι αν εφόσον υπάρχουν οι άλλοι αν δεν είσαι ανθρώπινος τότε είσαι άνθρωπος? Σκέψου, είναι ανάγκη.

Το πρόβλημα της μοναξιάς λύνεται.

Το πρόβλημα της μοναξιάς λύνεται

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Μπορεί να είσαι κι εντελώς απομονωμένος, μα όταν φτιάχνεις κάτι για τον άλλον δεν νιώθεις ποτέ μόνος εκείνες τις στιγμές. Διότι αισθάνεσαι δίπλα στον άλλον, εκεί. Σκέφτεσαι ήδη την χαρά που θα του δώσει αυτό που θα του προσφέρεις κι έτσι μετα-χαίρεσαι ξέροντας ουσιαστικά πως είσαι μαζί του. Εκείνες τις στιγμές βιώνεις μόνο τη γλυκιά ευχαρίστηση της γενναιοδωρίας μιας πράξης αλτρουισμού και συνανθρωπιάς. Κι είναι σημαντικό να μη ξεχνάς πως οι άλλοι δεν περιορίζονται μόνο στους γνωστούς σου. Μπορεί να είναι ακόμη και άνθρωποι που δε γνώρισες ακόμη ή που μπορεί να μη γνωρίσεις και ποτέ προσωπικά. Σκέψου την αιμοδοσία. Μη ξεχνάς πως Άνθρωποι που λόγω του Έργου τους ανήκουν στην Ανθρωπότητα, όπως ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, δεν έγραψαν μονάχα για τους γνωστούς τους το πανανθρώπινο και διαχρονικό τους έργο. Ούτε αποκλειστικά για τους σύγχρονούς τους. Όποτε και αν τους διαβάσεις θα σε αγγίξουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, σαν να είναι δίπλα σου. Γιατί είναι. Ακόμη κι αν έχεις γεννηθεί μετά το θάνατό τους. Πάντα θα νιώθεις πως είναι μαζί σου, επί του πρακτέου, μέσω του έργου που δημιούργησαν για εσένα. Γιατί το μαζί έχει να κάνει με το χρόνο κι όχι με το χώρο. Όταν κάνεις κάτι για τον άλλον στην ουσία του δίνεις τον χρόνο σου, δηλαδή τον εαυτό σου, το μόνο που έχεις πραγματικά, αυτό που είσαι. Γι'αυτό κι η πράξη του δώρου έχει τόσο μεγάλη αξία, ειδικότερα όταν το φτιάχνεις ο ίδιος.
  Ενώ, πότε παρατηρούμε οτι νιώθουμε μοναξιά; Όταν δεν έχουμε κάποιον δίπλα μας; Μα μπορεί να έχουμε πολλούς δίπλα μας και να μην τους νιώθουμε κοντά μας, μαζί μας. Οποιοσδήποτε μπορεί να βγει στο κέντρο ή στην πλατεία της πόλης που μένει και να βρει δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπους εκεί. Δεν μένουμε σε σπηλιές μακριά απ'τον κόσμο. Κι όμως, οι άνθρωποι στις πόλεις, ειδικά στις μεγαλύτερες είναι που νιώθουν πιο έντονα και συχνά το συναίσθημα της μοναξιάς. Άρα η μοναξιά δεν έχει να κάνει με το σώμα και την ύλη, αλλά με την νοητική ένωση μεταξύ των ανθρώπων. Και την βιώνεις όταν περιμένεις να πάρεις, ποτέ όταν δίνεις. Συνεπώς νομίζω πως μπορούμε ορθολογικά να καταλήξουμε στο εξής:
Μοναξιά είναι να μην έχεις κάπου, κάποιον, για να προσφέρεις. Εφόσον υπάρχουν άνθρωποι υπάρχει και η Ανθρωπότητα. Αν νιώθεις μοναξιά σημαίνει οτι δεν προσφέρεις τίποτα σε κανέναν. Αν νιώθεις μοναξιά σημαίνει οτι περιμένεις να πάρεις. Ενώ η λύση είναι να γίνεις γενναιόδωρος, δίνοντας το Είναι σου. 

Η λύση στο πρόβλημα της μοναξιάς είναι το κέρασμα του χρόνου σου στον άλλο. 
Η προσφορά, στον συνάνθρωπο.

  

Η εξυπνάδα του λαϊκατζή.

Στην λαϊκή τις προάλλες ψάχναμε μέρος να στήσουμε τον πάγκο μας κι ένας άλλος λαϊκατζής δεν ήθελε να στήσουμε δίπλα του γιατί είχε τα ίδια προϊόντα με εμάς οπότε μας έλεγε να μη στήσουμε εκεί, ενώ βέβαια δεν είχε πουθενά αλλού χώρο. Σε κάποια φάση λοιπόν μετά απο μια μικρή διένεξη μου λέει με ύφος: "Καλός κι ο εαυτούλης μας αλλά να σκεφτόμαστε και λίγο τους άλλους". Γυρνώ και του απαντώ: Εμείς σκεφτόμαστε τους άλλους και γι'αυτό σε ρωτούμε πριν να στήσουμε, αλλιώς θα το είχαμε κάνει ήδη, αλλά για εσένα οι άλλοι είμαστε εμείς, και δεν βλέπω να σκέφτεσαι κάποια λύση για εμάς. Άρα στην ουσία ενώ σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου ζητάς να σκεφτόμαστε κι εμείς τον εαυτό σου.

Οι διπλανοί ακούγανε. Ο "διανοούμενος" λαϊκατζής πήρε μερικές γκριμάτσες βλακείας ανεκτίμητης αξίας -είχε πολύ πλάκα το θέαμα- διότι ένιωσε πως έγινε ρεζίλι επειδή αποστομώθηκε απο την ίδια του την φράση. Τελικά βρήκαμε λύση και στήσαμε στην θέση άλλου ο οποίος πήρε την δική μας και είχε διαφορετικά πράγματα απο τον πρώτο οπότε δεν είχε κανένας πρόβλημα στο τέλος.

Βέβαια το βασικό πρόβλημα έλλειψης ανθρωπιάς του πρώτου δεν λύθηκε, τουλάχιστον αμέσως, τοπικά, απ'ότι φαίνεται.


Να σκέφτεστε τι λέτε, και αν αυτό που συμβουλεύετε στους άλλους το κάνετε κι οι ίδιοι.

Βαριέμαι να βαριέμαι κι έτσι δεν βαριέμαι.

Οπότε αν βαριέσαι να βαριέσαι μη βαριέσαι ποτέ.

Μεγάλες στιγμές στην Κωνσταντινούπολη: Οι διαδηλωτές ξαναχτίζουν το μνημείο γενοκτονίας των Αρμενίων στο Πάρκο Γκεζί.

Η Πρωτοβουλία "Πες Όχι στο Ρατσισμό και τον Εθνικισμό" ανακοίνωσε ότι θα ξαναχτίσει το  Μνημείο Γενοκτονίας των Αρμενίων που είχε ανεγερθεί το 1919 στην τοποθεσία που είναι σήμερα το Πάρκο Γκεζί, το οποίο γκρέμισαν οι κεμαλιστές μόλις επικράτησαν.
Τη στιγμή που ο Ερντογάν συνθηματολογεί λέγοντας ότι "ξαναχτίζουμε την ιστορία", για να δικαιολογήσει την ανοικοδόμηση του Στρατοπέδου του Πυροβολικού στο Πάρκο Γκεζί, όπου είχε σχεδιαστεί να λειτουργήσει εμπορικό κέντρο, ο εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας "Πες Όχι στο Ρατσισμό και τον Εθνικισμό" Τζεγκίζ Αλγκαν (Cengiz Algan) δήλωσε ότι η πρωτοβουλία θα ξαναχτίσει το μνημείο που γκρέμισαν οι εθνικιστές και ότι δεν θα επιτρέψουν να σβήσουν οι μνήμες του παρελθόντος. Ο Αλγκάν δήλωσε ότι το μνημείο θα ξαναχτιστεί τη 10η ημέρα των κινητοποιήσεων, στις 9 Ιουνίου 2013, στις 19:00!
Ο Αλγκάν δήλωσε επίσης ότι ένα μέρος του στρατοπέδου που βρισκόταν στην περιοχή (Harbiye Orduevi) παραχωρήθηκε από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή το 1560 στον μάγειρά του, Μανούκ Καρασεφεριάν, επειδή του έσωσε τη ζωή, ο οποίος με τη σειρά του το παραχώρησε στην αρμενική κοινότητα, η οποία έκανε εκεί το νεκροταφείο της. Όμως το νεκροταφείο μετά τη γενοκτονία και μέχρι το 1940 λεηλατήθηκε, ενώ τα μάρμαρα από τους τάφους των Αρμενίων χρησιμοποιήθηκαν για τα σκαλοπάτια του Πάρκου Γκεζί.
Στη θέση που βρίσκεται σήμερα το ξενοδοχείο Ντιβάν, το 1919, οι Αρμένιοι ανήγειραν ένα μνημείο, για τα θύματα της Γενοκτονίας, το οποίο κατέστρεψαν οι κεμαλιστές, όταν επικράτησαν.
Συνεχίζοντας ο Αλγκάν είπε:
“Και το νεκροταφείο και το μνημείο της Γενοκτονίας, είναι θέματα που δεν τα γνωρίζει ο κόσμος. Εμείς θελήσαμε να τα θυμήσουμε και να τα κάνουμε γνωστά στον κόσμο εδώ στο Πάρκο Γκεζί, που έγινε σύμβολο της Ελευθερίας. Όσο συνεχίζεται η αγώνας και η αντίσταση στο Πάρκο Γκεζί, όπως οι άνθρωποι ομολογούν και λένε 'Τους Κούρδους τους είχαμε παρεξηγήσει, ζητούμε συγνώμη', έτσι πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν γνωρίζουμε και τους Αρμενίους και ότι τους έχουμε παρεξηγήσει. Και δεν τους γνωρίζουμε γιατί υπέστησαν γενοκτονία και εξαφανίστηκαν. Όμως υπάρχουν ακόμα δεκάδες χιλιάδες Αρμένιοι και προσπαθούν να αποδείξουν ότι οι πρόγονοί τους χάθηκαν σ' αυτά εδώ τα χώματα. Κι εμείς θέλουμε να υπενθυμίσουμε τη Γενοκτονία, να την κάνουμε γνωστή, να κάνουμε το λογαριασμό μας με την ιστορία, να μάθουμε όσα μας έκρυβαν τόσα χρόνια. Οι άνθρωποι που έρχονται στο Πάρκο Γκεζί, θέλουμε, όταν θα φεύγουν από εδών, να γνωρίζουν και να λένε ότι "εδώ το 1919 υπήρχε ένα μνημείο γενοκτονίας". Σήμερα θα κάνουμε ένα ομοίωμά του και ελπίζουμε στο μέλλον να ανεγερθεί ένα πραγματικό μνημείο της Γενοκτονίας".

Ο εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας
"Πες Όχι στο Ρατσισμό και τον Εθνικισμό" Τζεγκίζ Αλγκαν 

Πηγή