Ψάχνουν οι ανθρώποι γι'άνθρωπο.

Ψάχνουν οι ανθρώποι γι’άνθρωπο

μα απάνθρωπα γυρεύουν

γιατί ποτέ δεν θέλουνε

άλλο απ’τον εαυτό τους

κλεισμένοι στο καβούκι τους

γεμάτοι απ’το άτομό τους

κι απ’έξω η συνείδηση

χτυπά, δεν της ανοίγουν

στέκονται στον καθρέφτη

να θαυμάσουν το είδωλό τους

και να μισούν το ανθρώπινο

στο τέλος καταλήγουν.

Όλα είναι θέμα συνείδησης.

Είναι πολλοί που τρώνε κρέας, τρώνε ψάρια και λένε πως είναι φιλόζωοι. Ελπίζω να μην είναι και φιλάνθρωποι. Γιατί εκεί πάμε στον κανιβαλισμό.
Έχει μεγάλη σημασία να ξέρουμε τι λέμε. Να προσέχουμε αν αυτό που λέμε το εννοούμε και αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κι αυτό βέβαια είναι καλό να το προσέχουμε και στους άλλους, κι όταν άλλα ακούμε ενώ άλλα βλέπουμε να τους το επισημαίνουμε. Για παράδειγμα, όταν σου πει κάποιος "είμαι φιλόζωος", δηλαδή "αγαπώ τα ζώα", και τα τρώει, και μετά σου πει "σ'αγαπώ"... καλύτερα να το σκεφτείς καλά πριν το πιστέψεις. Γι'αυτό και οι περισσότεροι άνθρωποι λένε στην αρχή οτι αγαπούν και καταλήγουν να τρώνε την ψυχή του "αγαπημένου" τους. Είναι οι ίδιοι που δηλώνουν φιλόζωοι και τρώνε ζώα. Βέβαια ίσως να εννοούν πως είναι φίλοι μόνο με μερικά... Άρα, ρωτάτε τους, αν πιστεύουν, αν εννοούν αυτό που λένε. Κι αν δεν το πράττουν, βοηθήστε τους να το συνειδητοποιήσουν. Διότι αυτό είναι μια ουσιαστική βοήθεια ανθρώπου προς άνθρωπο.
Έχουμε και γονείς που λένε πως αγαπούν τα παιδιά τους κι ωστόσο καπνίζουν δίπλα τους, ακόμη και σε κλειστούς, κοινούς χώρους, κι ουσιαστικά τους στερούν μερικές (7-10) μονάδες (IQ) νοημοσύνης, σύμφωνα με νέες έρευνες του τομέα, για τις επιπτώσεις του παθητικού καπνίσματος. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως το μυαλό δεν είναι απλώς κάτι που έχουμε, αλλά είμαστε αυτό, κι αυτό είναι που βλάπτεται άμεσα απ'το παθητικό κάπνισμα, συνειδητοποιούμε ως παιδιά κατά πόσο όντως μας αγαπούν οι γονείς μας στην πράξη, και ως γονείς κατά πόσο αγαπούμε τα παιδιά μας επί του πρακτέου.
Όλα είναι θέμα συνείδησης. Πόσο συνειδητοποιημένος είσαι όταν μιλάς, όταν γράφεις; Πόσο συνειδητοποιημένος είσαι όταν πράττεις;
Σκέψου, είναι ανάγκη.

Γιατί?

Γιατί? 

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Γιατί συχνά παραλύουμε στον έρωτα? Δεν είναι γιατί θέλουμε να εντυπωσιάσουμε το αντικείμενο του πόθου μας και φοβόμαστε μήπως με μια λέξη ή πράξη μας συμβεί το αντίθετο? Δεν είναι δείγμα ανασφάλειας αυτό? Δεν οφείλουμε να την καταπολεμήσουμε? Πως αλλιώς να το καταφέρουμε δίχως σκέψη και συνείδηση? Όταν φοβάσαι μήπως απογοητεύσεις τον άλλον/η δείχνοντάς του τον εαυτό σου δεν είναι επειδή δεν είσαι αυτός που θα ήθελες να είσαι? Άρα αυτό που μένει δεν είναι να γίνεις? Κι αν απ'την άλλη ο άλλος για να εντυπωσιαστεί χρειάζεται να δει κάτι το οποίο δεν σου αρέσει να είσαι, τότε τι κάνεις? Μπορείς να γίνεις κάτι που δεν σ'αρέσει? Θέλεις να γίνεις κάτι που δεν σ'αρέσει? Αρχίζει να σ'αρέσει μόνο και μόνο επειδή σ'αρέσει ο άλλος που του αρέσει? Προσποιείσαι πως είσαι κάτι που δεν σ'αρέσει για να έχεις αυτήν/όν που σ'αρέσει και του αρέσει αυτό? Μπορείς να δεις μια σχέση σοβαρά εφόσον προσποιείσαι? Γιατί να το κάνεις? Αυτό δεν είναι απλώς άλλη μία κατάκτηση? Και μια ακόμη κατάκτηση τέτοιου επιπέδου τι άλλο νόημα έχει απο την βασική ανάγκη της αυτοεπιβεβαίωσης? Κι αν ο δρόμος της αυτοεπιβεβαίωσης περνάει μονάχα απο τον άλλον τότε δίχως τον άλλον έχεις νόημα? Θα είχες καμία σημασία αν ήσουν ο μόνος στο σύμπαν, δίχως κανέναν, ούτε έναν μαζί σου? Πως θα μπορούσες να είσαι ανθρώπινος δίχως συνανθρώπους? Πως θα μπορούσες να ξέρεις τι είσαι, δίχως άλλους? Κι αν εφόσον υπάρχουν οι άλλοι αν δεν είσαι ανθρώπινος τότε είσαι άνθρωπος? Σκέψου, είναι ανάγκη.

Η πολυπλοκότητα και η περιπλοκότητα του συναισθήματος.

Το συναίσθημα δύναται να γίνει ένα πολύπλοκο και περίπλοκο πλαίσιο, μέσα στο οποίο μερικές φορές δε μπορείς να απομονώσεις και να ξεχωρίσεις την κάθε πλοκή του. Κάποτε συμβαίνει να βιώνουμε συναισθήματα με μεγάλη ένταση την οποία δεν κατανοούμε ακριβώς, τι είναι, γιατί, κι απο που προέρχεται. Όμως είναι εκεί, υπάρχει, και κάπου, κάπως, πρέπει να διοχετευτεί. Άλλωστε τα συναισθήματα είναι ενέργεια, κι όπως όλα, έτσι κι εμείς έχουμε ένα ενεργειακό όριο.
Όταν ένα συναίσθημα αποκτήσει τεράστιες εντάσεις μπορεί να αποβεί και αυτοκαταστροφικό. Ποσες φορές έχουμε δεί, ακούσει ή διαβάσει για πράξεις ακραίες, απάνθρωπες, που έγιναν απο άτομα που έδρασαν υπό την επήρεια έντονου συναισθηματισμού; Πόσες φορές έχουμε ακούσει την έκφραση "ήταν έγκλημα πάθους"; Δεν θεωρώ πως είναι εξ'ορισμού θετικό το συναίσθημα, διότι εν απουσία ορθολογικής σκέψης και συνείδησης μετατρέπεται σε κάτι το αρνητικό. Συνεπώς το καθοριστικό εδώ είναι η νοημοσύνη και η συνειδητότητα, δύο έννοιες που συνυπάρχουν απαραίτητα σε έναν άνθρωπο, διότι η πρώτη είναι αυτή η οποία επιτρέπει την εξέλιξη, ενώ η δεύτερη αποφασίζει για την διαχείριση της πρώτης. Τι είμαστε αν όχι η συνείδησή μας; Πως θα υπήρχαμε αν δεν ξέραμε οτι υπάρχουμε; Και πως θα ξέραμε οτι υπάρχουμε δίχως την συνείδηση; Ο Ρενέ Ντεκάρτ μας είπε το "σκέφτομαι, άρα υπάρχω", αυτό όμως ήταν μια συνειδητοποίηση, δηλαδή η σκέψη της σκέψης.
Όντας συνειδητοποιημένοι λοιπόν, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε κανένα συναίσθημά μας να καταστεί κάτι το καταστροφικό. Αντιθέτως, έχουμε την δυνατότητα να το μετατρέψουμε σε δημιουργικό, διότι ξέρουμε πως δίχως τους άλλους δεν θα είχαμε νόημα εμείς, και εφόσον οι άλλοι υπάρχουν για εμάς, θα υπάρχουμε γι'αυτούς, συνυπάρχοντας μαζί τους και προσφέροντας. Έτσι δημιουργείται η οντότητα της Ανθρωπότητας, της οποίας οι άνθρωποι είμαστε μέρη και μέλη της.

Άνθρωπος ή άτομο?

Άνθρωπος ή άτομο?

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Γεννιέσαι με δυνατότητες. Τι κάνεις με αυτές;
Διαθέτεις λογική σκέψη. Άρα μπορείς να παράγεις ιδέες. Η σκέψη πάνω στην σκέψη είναι η συνείδηση, άρα διαθέτεις κι απ’ αυτή. Είσαι υπεύθυνος για το ποιός είσαι και ποιός θα γίνεις.

Η νοημοσύνη σου, σου δίνει την δυνατότητα όσο ζείς να μαθαίνεις κι ότι μαθαίνεις να το αποθηκεύεις στην μνήμη σου. Τις οποίες, αν χρησιμοποιείς σωστά δεν θα κάνεις μονίμως τα ίδια λάθη. Αυτός είναι ο τρόπος να εξελίσσεσαι. Έχεις την δυνατότητα να σκεφτείς. Έχεις ακόμη την δυνατότητα να σκεφτείς οτι σκέφτεσαι, δηλαδή να το συνειδητοποιείς. Αυτή είναι η συνείδηση.Αν την χρησιμοποιούσαμε περισσότερο θα ζούσαμε πολύ πιο ανθρώπινα. Θα πράτταμε πιο ανθρώπινα. Θα αντιλαμβανόμασταν καλύτερα τις αξίες και την ουσία της ζωής. Θα μαθαίναμε από το παρελθόν και θα ζούσαμε παράγοντας έργο για το μέλλον. Δε θα σπαταλούσαμε χρόνο. Δεν θα εμποδίζαμε την ανθρωπιά.

Τότε θα μπορούσαμε αληθινά να καμαρώνουμε ως Άνθρωποι. Γιατί δεν γεννιέσαι Άνθρωπος, αλλά μέσω των δυνατοτήτων σου μπορείς να επιλέξεις να γίνεις. Αλλιώς δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένα έμβιο πλάσμα-ζώο.

Η κοινωνία ζει μόνο για το παρόν («ζήσε μονάχα για την στιγμή» σου λένε, χωρίς να ΄χεις κάποιον ουσιαστικότερο σκοπό) κι απαρτίζεται από άτομα (!) που δεν θέλει να θυμούνται (παρελθόν), ούτε να οραματίζονται (μέλλον), μόνο να κάνουν όνειρα, μα σπάνια σκέφτονται πώς αν τους λένε αυτό σημαίνει οτι θεωρούν πως κοιμούνται!
Η κοινωνία εγκλωβίζει τα άτομα μέσω της εξουσίας (εκτός της ουσίας), ταϊζοντάς τα ματαιοδοξία. Δεν θέλει πραγματικές αλλαγές, (είναι εύλογο το γιατί) οπότε χαρακτηρίζεται απο την στασιμότητα. Είναι πολύ εύκολο να το δείτε αυτό, εφόσον ζείτε κι εσείς μέσα σε μια κοινωνία και δεν είστε σε κανένα βουνό μοναχοί.

Όταν ξέρεις λοιπόν αυτό, θα συνεχίσεις να ζείς μόνο ως μεμονωμένο άτομο μέσα στην κοινωνία, ή ως συνειδητοποιημένος Άνθρωπος μέσα στην Ανθρωπότητα;