Περί Σκοπίων, ονομασίας και γεωγραφικών προσδιορισμών

Περί Σκοπίων, ονομασίας και γεωγραφικών προσδιορισμών

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Για μια στιγμή ας εξετάσουμε το πρόβλημα της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων ως ξένοι, ουδέτεροι μα δίκαιοι παρατηρητές. Όταν το κράτος των Σκοπίων αποφασίζει να αυτό-προσδιοριστεί, έχει μεγάλο ενδιαφέρον το οτι ενώ θα μπορούσε να επιλέξει μια ονομασία που σχετίζεται και απο γλωσσικής, πολιτισμικής και φυλετικής πλευράς με τη Σερβία και τη Βουλγαρία, καθώς για την πλειοψηφία των πολιτών του υπάρχει έντονο το κοινό Σλαβικό υπόβαθρο και με τις δύο αυτές επιλογές, αλλά και γεωγραφικά, καθώς επίσης τα εδάφη του ήταν κομμάτι και της Σερβίας και της Βουλγαρίας στο παρελθόν, αντιθέτως αυτό επιλέγει να ονομαστεί με βάση έναν Ελληνικό γεωγραφικό προσδιορισμό, ο οποίος είναι άστοχος, καθώς οι Έλληνες απο αρχαιοτάτων χρόνων ονομάζανε Μακεδονία τα εδάφη που υπάγονταν στο αρχαίο βασίλειο της Μακεδονίας, το οποίο βρισκόταν νοτιότερα απο το νέο αυτό κράτος, και τα οποία εδάφη ανήκουν κι επίσημα στην Ελλάδα. Μα ούτε και κοινό φυλετικό υπόβαθρο υπάρχει μεταξύ της πλειοψηφίας των λαών των κρατών των Σκοπίων και της Ελλάδας. Κάνοντας αυτή την πολύ απλή μα ουσιαστική ανάλυση βλέπουμε ξεκάθαρα πως η παρούσα επιλογή αυτοπροσδιορισμού του κράτους των Σκοπίων δεν σχετίζεται ούτε με τη γεωγραφία, ούτε και με την εθνικότητα, συνεπώς οφείλουμε να αναζητήσουμε κάποιον στρατηγικό στόχο πίσω απο αυτή την φαινομενικά παράλογη και παράδοξη σε πρώτη φάση στάση. Αναρωτώμενοι λοιπόν πώς, πότε ιστορικά αλλά και απο ποιους πρωτο-ονομάστηκε η περιοχή του σημερινού κρατιδίου των Σκοπίων με τον Ελληνικό γεωγραφικό προσδιορισμό, ανατρέχουμε σε ιστορικούς χάρτες της περιοχής και αντιπροσωπευτικά έγγραφα τα οποία είναι αρκετά σαφή. Με τον γεωγραφικό προσδιορισμό "Μακεδονία" πρωτο-βάφτισε  επισήμως με το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου αυτά τα εδάφη η Γιουγκοσλαβία του Τίτο καθώς ήταν τότε κυρίαρχη εκεί. Ξέροντας οτι προϋπάρχουν εδάφη με το όνομα Μακεδονία τα οποία ανήκουν σε μια άλλη κρατική οντότητα, ήταν λοιπόν ξεκάθαρο οτι ο μόνος λόγος να βαφτίσει με το ίδιο όνομα την επαρχία της Γιουγκοσλαβίας που συνόρευε με την προϋπάρχουσα Ελληνική, είναι η διεκδίκηση. Η Γιουγκοσλαβία κατέρευσε μα η ιδέα αυτή μεταβιβάστηκε στο ανάδοχο κρατίδιο της πρώην Γιουγκοσλαβικής επαρχίας, τα Σκόπια. Εφόσον είναι φανερό λοιπόν πως ο όρος Μακεδονία ή οποιοδήποτε παράγωγό του στην πραγματικότητα δεν αντιπροσωπεύουν ούτε γεωγραφικά, ούτε εθνικά αυτό το κρατίδιο, η μόνη χρησιμότητά του παραμένει η εργαλειοποίησή του για διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδας. Αυτό είναι απαράδεκτο. Ας το ξέρουν καλά λοιπόν αυτοί που τάσσονται άμεσα ή εμμέσως με την διατήρηση της ανιστόρητης και αγεωγράφητης ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων με τον όρο Μακεδονία ή παράγωγά του, αλλά και αυτοί που αντιστέκονται στην προπαγάνδα ώστε να την αφοπλίζουν με ξεκάθαρο τρόπο. Κανένας που θέλει να είναι δίκαιος και φιλειρηνιστής δεν υποστηρίζει την διατήρηση τέτοιων ύπουλων και απαράδεκτων εργαλείων απο όπου κι αν κατάγεται, αρκεί να γνωρίζει. Ας βοηθήσουμε λοιπόν με κάθε μέσο τον λαό των Σκοπίων που είναι θύμα και όμηρος αυτής της προπαγάνδας που τον κρατάει στο σκοτάδι, τον φανατισμό και την απομόνωση, να μάθει την αλήθεια ώστε να κάνει ελεύθερος τις επιλογές του. Γι'αυτό το λόγο,  συνεχίζουμε και θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στη λήθη έως το τέλος.

Αναφορές Σλάβων πολιτικών, θεσμικών φορέων και καθηγητών που καταγγέλουν την δημιουργία μιας τεχνητής, απαράδεκτης προπαγάνδας περί δήθεν "Μακεδονικότητας" του λαού των Σκοπίων που πέρα απο γελοία είναι και βάρβαρη καθώς μετατρέπει με τη βία, άμεσα ή έμμεσα τις εθνικές ταυτότητες των κατοίκων της:

(An ex Prime-Minister of the state of Skopje was telling the true facts to the public of the country about how crazy it is for the Slavs of this little state to thing that they have anything to do with the Macedonians who were Greek - or "Hellenic" - from the ancient history to this day):

*Denko Maleski, Minister of foreign affairs of the FYROM from 1991 to 1993 in an interview to FYROM newspaper Utrinski Vesnik October 16, 2006: "The creation of the "Macedonian" nation, for almost half of a century, was done in a condition of single-party dictatorship. In those times, there was no difference between science and ideology, so the "Macedonian" historiography, unopposed by anybody, comfortably performed a selection of the historic material from which the "Macedonian" identity was created. There is nothing atypical here for the process of the creation of any modern nation, except when falsification from the type of substitution of the word "Bulgarian" with the word "Macedonian" were made".

*Balkanologist Vladimir Sis about Slavic Macedonians: Apr 28 2008 It [PseudoMacedonian language] was not created by natural means, as all other languages in the world, but was created by political circumstances. It is an absurd, that it was created on a certain date - namely August 2nd, 1944, and at certain place- the monastery Prohor Pchinski, with a degree, Such an event has not happened to any other language in the word)

Ιστορικοί χάρτες που αποδεικνύουν πως τα Σκόπια ήταν όχι μόνο απο εθνικής άποψης αλλά και γεωγραφικώς, μέρος και της Βουλγαρίας και της Σερβίας:

Χάρτης του Βασιλείου της Βουλγαρίας το 1941-44, όπου κατέχουν τα Σκόπια. Συνεπώς, όχι μόνο εθνικά, αλλά ακόμη και γεωγραφικά θα ήταν δόκιμο να ονομαστούν για παράδειγμα Δυτική Βουλγαρία. 

Το Βασίλειο της Σερβίας το 1913 όπου κατείχε τα Σκόπια. Είναι φανερό ότι ενώ βλέπουμε ξεκάθαρα την πόλη των Σκοπίων, δεν βλέπουμε καμία "Μακεδονία" στο χάρτη. Συνεπώς ακόμη και γεωγραφικά, θα ήταν όντως δόκιμο να ονομάζονται για παράδειγμα Κάτω Σερβία, ή Νότια Σερβία.

Όταν είσαι Τουρκοκύπριος

Όταν είσαι Τουρκοκύπριος

Ν. Λυγερός

Όταν είσαι Τουρκοκύπριος και επιζείς κάτω από το τουρκικό ζυγό που υποτίθεται ότι σε προστατεύει, πρέπει να έχεις κότσια για να δηλώσεις ότι τα περισσότερα θύματα της εισβολής του 1974 ήταν Ελληνοκύπριοι. Διότι εδώ και χρόνια και το ζήσαμε προσωπικά και στο Παλάτι των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη, η παραδοσιακή προπαγάνδα επί του θέματος ήταν η άρνηση αλλά και η ανάδειξη των στρατιωτικών θυμάτων και μόνο. Έτσι παρατηρούμε μια αλλαγή φάσης και στις δηλώσεις, πράγμα που είναι πολύ θετικό, αφού οι Τουρκοκύπριοι πρέπει επιτέλους ν' απελευθερωθούν από τα δεσμά της Τουρκίας που τους καθηλώνουν. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι η Τουρκία συνεχίζει να έρχεται στα Κατεχόμενα για να γιορτάσει και να παρελάσει για την εισβολή, δεν είναι ένα ευνοϊκό σημάδι για τις διαπραγματεύσεις. Αυτό σημαίνει επίσης ότι η Τουρκία...
http://www.lygeros.org/articles?n=20584&l=gr

Το πρόβλημα της μοναξιάς λύνεται.

Το πρόβλημα της μοναξιάς λύνεται

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Μπορεί να είσαι κι εντελώς απομονωμένος, μα όταν φτιάχνεις κάτι για τον άλλον δεν νιώθεις ποτέ μόνος εκείνες τις στιγμές. Διότι αισθάνεσαι δίπλα στον άλλον, εκεί. Σκέφτεσαι ήδη την χαρά που θα του δώσει αυτό που θα του προσφέρεις κι έτσι μετα-χαίρεσαι ξέροντας ουσιαστικά πως είσαι μαζί του. Εκείνες τις στιγμές βιώνεις μόνο τη γλυκιά ευχαρίστηση της γενναιοδωρίας μιας πράξης αλτρουισμού και συνανθρωπιάς. Κι είναι σημαντικό να μη ξεχνάς πως οι άλλοι δεν περιορίζονται μόνο στους γνωστούς σου. Μπορεί να είναι ακόμη και άνθρωποι που δε γνώρισες ακόμη ή που μπορεί να μη γνωρίσεις και ποτέ προσωπικά. Σκέψου την αιμοδοσία. Μη ξεχνάς πως Άνθρωποι που λόγω του Έργου τους ανήκουν στην Ανθρωπότητα, όπως ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, δεν έγραψαν μονάχα για τους γνωστούς τους το πανανθρώπινο και διαχρονικό τους έργο. Ούτε αποκλειστικά για τους σύγχρονούς τους. Όποτε και αν τους διαβάσεις θα σε αγγίξουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, σαν να είναι δίπλα σου. Γιατί είναι. Ακόμη κι αν έχεις γεννηθεί μετά το θάνατό τους. Πάντα θα νιώθεις πως είναι μαζί σου, επί του πρακτέου, μέσω του έργου που δημιούργησαν για εσένα. Γιατί το μαζί έχει να κάνει με το χρόνο κι όχι με το χώρο. Όταν κάνεις κάτι για τον άλλον στην ουσία του δίνεις τον χρόνο σου, δηλαδή τον εαυτό σου, το μόνο που έχεις πραγματικά, αυτό που είσαι. Γι'αυτό κι η πράξη του δώρου έχει τόσο μεγάλη αξία, ειδικότερα όταν το φτιάχνεις ο ίδιος.
  Ενώ, πότε παρατηρούμε οτι νιώθουμε μοναξιά; Όταν δεν έχουμε κάποιον δίπλα μας; Μα μπορεί να έχουμε πολλούς δίπλα μας και να μην τους νιώθουμε κοντά μας, μαζί μας. Οποιοσδήποτε μπορεί να βγει στο κέντρο ή στην πλατεία της πόλης που μένει και να βρει δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπους εκεί. Δεν μένουμε σε σπηλιές μακριά απ'τον κόσμο. Κι όμως, οι άνθρωποι στις πόλεις, ειδικά στις μεγαλύτερες είναι που νιώθουν πιο έντονα και συχνά το συναίσθημα της μοναξιάς. Άρα η μοναξιά δεν έχει να κάνει με το σώμα και την ύλη, αλλά με την νοητική ένωση μεταξύ των ανθρώπων. Και την βιώνεις όταν περιμένεις να πάρεις, ποτέ όταν δίνεις. Συνεπώς νομίζω πως μπορούμε ορθολογικά να καταλήξουμε στο εξής:
Μοναξιά είναι να μην έχεις κάπου, κάποιον, για να προσφέρεις. Εφόσον υπάρχουν άνθρωποι υπάρχει και η Ανθρωπότητα. Αν νιώθεις μοναξιά σημαίνει οτι δεν προσφέρεις τίποτα σε κανέναν. Αν νιώθεις μοναξιά σημαίνει οτι περιμένεις να πάρεις. Ενώ η λύση είναι να γίνεις γενναιόδωρος, δίνοντας το Είναι σου. 

Η λύση στο πρόβλημα της μοναξιάς είναι το κέρασμα του χρόνου σου στον άλλο. 
Η προσφορά, στον συνάνθρωπο.

  

Προβλήματα και λύσεις. Άγχος.

Προβλήματα... Αφορμές για να εργαστούμε και να βρούμε λύσεις. Για κάποια προβλήματα υπάρχουνε, για άλλα όχι. Για τα δεύτερα, μπορούμε να δημιουργήσουμε εμείς λύση μερικές φορές χρησιμοποιώντας την νοημοσύνη μας. Ζώντας, κοιτώντας κι ακούγοντας γύρω μας, είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε όλοι μας ένα παγκόσμιο φαινόμενο-"το πρόβλημα που είναι της μόδας αυτή την εποχή"- της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας της ταχύτητας και της ματαιοδοξίας, που ονομάζεται άγχος-στρες.
Ποιός δεν το έχει ακούσει? Ποιός δεν το έχει νιώσει? Είναι συνεχώς εκεί. Ένας επαγγελματικός κλάδος πολύ κερδισμένος απο αυτή την υπόθεση είναι οι "ψυχολόγοι". Όλοι οι άλλοι είναι οι χαμένοι και οι πάσχοντες της ασθένειας του 21ου αιώνα.

Ήμουν -μάλλον, ακόμη είμαι- κι εγώ προσβεβλημένος απο αυτήν. Τώρα όμως ξέρω περί τίνος πρόκειται. Αντιμετόπιζα αυτό το πρόβλημα. Με ενοχλούσε έντονα όμως κι έτσι μου τράβιξε εξίσου έντονα την προσοχή επάνω του. Αυτό είχε ώς αποτέλεσμα θέλοντας να απαλλαγώ απ'αυτό, να αποφασίσω να βρώ λύση. Έτσι έκανα αυτό που είμαστε ευλογημένοι να μπορούμε οι Άνθρωποι να κάνουμε: Σκέφτηκα.
(Συγγνώμη που θα μακρυγορήσω λίγο, το κάνω για να σας βάλω ακριβώς στο πλαίσιο της κατάστασης, όχι για να φλυαρώ).
Το πράγμα έχει ως εξής.
Το ωράριό μου είναι το κλασσικό ενός που έχει τελειώσει το σχολείο (λύκειο) και δεν έχει να ξυπνήσει νωρίς τα πρωινά της εβδομάδας λόγω κάποιας πρωινής δουλειάς κλπ. Καταλάβατε όλοι νομίζω τι ώρες κοιμόμουν συνήθως. Όταν για μια βδομάδα όμως προέκυψε μια δουλίτσα κι έπρεπε να ξυπνάω στις 7μιση το πρωί, δημιουργήθηκε ένα πρόβλημα. Διότι όταν κοιμάσαι 4-5-6 τα χαράματα, δεν ξυπνάς στις 7μιση εύκολα. Δεν μπορούσα όμως να αλλάξω εύκολα το βιολογικό μου ρολόϊ εφόσον ο οργανισμός μου είχε συνηθίσει σε αυτές τις ώρες. Έπεφτα λοιπόν -κάνοντας υπέρβαση- γύρω στις δύο με δυόμιση να κοιμηθώ ώστε να έχω χορτάσει λίγο ύπνο. Ξαπλώνοντας, κλασσικά, όταν δεν νυστάζεις πολύ, αρχίζεις και σκέφτεσαι. Ή μάλλον, το μυαλό σου αρχίζει και σκέφτεται πολλές φορές απο μόνο του. Δεν το καθοδηγείς εσύ. Έχει ενδιαφέρον και πλάκα κάποιες φορές το γεγονός οτι ξαπλώνεις και είναι σαν να βλέπεις προβολές-βιντεάκια που προβάλει ο εγκέφαλός σου, ασυνάρτητα μεταξύ τους, άλλωτε και για αρκετή ώρα, ώσπου κάποια στιγμή όταν παίρνεις τον έλεγχο της κατάστασης, σταματάς και προσπαθείς να θυμηθείς τί είδες, συχνά δεν θυμάσαι απο που ξεκίνησε, πώς συνέχισε, και μερικές φορές ούτε καν πως τελείωσε την προβολή ο εγκέφαλός σου. Ξέρω πως συμβαίνει σε όλους σας. Κι αν όχι συχνά, σίγουρα έχει συμβεί κάποιες φορές. Είναι φυσιολογικό.
Το θέμα όμως είναι πως όταν συνέβαινε αυτό με μένα και συνειδητοποιούσα πως σκέφτομαι πάλι ασταμάτητα, αγχωνόμουν γιατί σκεφτόμουν πως έχει περάσει πολύ ώρα απο την στιγμή που έπεσα για ύπνο ώς τότε. (Κι εδώ είναι το ζουμί, στο θέμα του άγχους). Στην σκέψη οτι δεν θα χορτάσω ύπνο, οτι θα είμαι πτώμα και κακόκεφος όλη την υπόλοιπη μέρα, (όταν ξυπνήσω στραβά συνήθως όλη η μέρα συνεχίζει έτσι και με χαλάει πολύ διότι δεν έχω καθόλου καλή διάθεση, όπως κι ελάχιστη όρεξη για οτιδήποτε) με έπιαναν νεύρα, κατάθλιψη και στρές. Όταν με έπιαναν αυτά άρχιζα να έχω δυσφορία. Αυτό μου έφερνε υπερένταση με αποτέλεσμα να βλέπω πως είναι ακόμη πιο δύσκολο πλέον να με πάρει ο ύπνος. Κι όσο σκεφτόμουν όλα αυτά η ώρα συνέχιζε να κυλάει πάντα προς τα μπρός, αργά, όμως βασανιστικά σταθερά.
Κι όσο αυτό γινόταν τόσο αγχωνόμουν περισσότερο. Όσο το σκεφτόμουν τόσο γινόταν πιο έντονο. (For some maybe it was not a big deal but for me... it was). Ήταν ένας φαύλος κύκλος η κατάσταση.Το να σκέφτεσαι οτι έχεις άγχος είναι ότι χειρότερο, γιατί το τρέφει ακόμη πιο πολύ.
Το πρώτο βράδυ της εβδομάδας εκείνης, ενώ είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι απο τις 2, κοιμήθηκα 5. Ξύπνησα φυσικά 7μιση. Ψιλοχάλια η μέρα. Κοιμήθηκα 2 ωρίτσες το μεσημέρι αλλά δεν είχα χορτάσει ύπνο. Σκέφτηκα όμως οτι θα ήταν καλό διότι θα με έπαιρνε πιο εύκολα το βράδυ ο ύπνος λόγω έλλειψης απο την προηγούμενη νύχτα και κούρασης. No... No tonight. Τα ίδια ξανά. Ξάπλωσα 3 παρά και κοιμήθηκα τελικά κατά τις 4μιση περνώντας πάλι τα χτεσινά. Η αυτόματη σκέψη δεν σταματούσε. Αλλά δεν ήταν αυτή καθ'αυτή που με ενοχλούσε. Η σκέψη του άγχους ήταν το επώδυνο.
Κι αυτό γινόταν για 4 μέρες στο σύνολο. Κάποια στιγμή, νευρίασα με την κατάσταση και τον εαυτό μου κι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω και λίγο την νοημοσύνη μου, δεν είναι κακό. Πρώτο βήμα ήταν να εντοπίσω το πρόβλημα που μου προξενούσε δυσφορία-ταραχή και μου δημιουργούσε υπερένταση που ήταν δύσκολο να διαχειριστώ και να κοιμηθώ. Αυτό ήταν το άγχος. Μετά ήταν να βρώ πώς να το λύσω. Κατά την διαδικασία της επεξεργασίας του, θυμήθηκα πως όταν το μυαλό μου αφαιρούνταν απο το πρόβλημα (την σκέψη του άγχους) μου έφευγε η δυσφορία και τα συμπτώματά της όπως το σφύξιμο στο στήθος-που είναι και το πιο συνήθες.
Άρα, η δυσφορία υπάρχει σαν πρόβλημα μόνο όταν το σκέφτεσαι. Άρα δεν υπάρχει απο μόνη της. Άρα την φαντάζεσαι. Άρα δεν είναι πραγματικό πρόβλημα, μόνο φανταστικό. Για να το αποδείξω στον εαυτό μου έκανα ένα πείραμα το επόμενο βράδυ. Ενώ είχα βάλει απο πριν το ξυπνητήρι στις 7μιση,
μόλις άρχισα να σκέφτομαι πως θα περάσει πάλι πολύ ώρα μέχρι να με πάρει ο ύπνος και θα κοιμηθώ λίγες ώρες, άρχισα να αγχώνομαι. Αυτό περίμενα. Τότε έβαλα σε εφαρμογή το σχέδιο. Σκέφτηκα πως θα μπορούσα να μην πάω στην δουλειά το πρωί, πως θα πήγαινα την επόμενη μέρα (δεν ήταν υποχρεωτική, είχα την δυνατότητα να το κάνω) και έτσι θα χόρταινα ύπνο επιτέλους μετά απο 4 μέρες. Με το που σκέφτηκα αυτό, έφυγε το άγχος, η δυσφορία, η υπερένταση, και πολύ σύντομα κοιμήθηκα.
Το πρωί φυσικά το ξυπνητήρι χτύπησε στις 7μιση και σηκώθηκα ευδιάθετος. Το σχέδιο είχε πιάσει. Το πείραμα πέτυχε. Ήξερα πως ακόμη κι αν αποφάσιζα πως δεν θα ξυπνήσω το πρωί, στην πραγματικότητα απο το ξυπνητήρι θα ξυπνούσα σίγουρα. Έτσι όμως είχα καταφέρει να διώξω και το πρόβλημα του στρές, λόγω της απουσίας των σκέψεων που έκανα τις προηγούμενες νύχτες πριν κοιμηθώ πως δεν θα προλάβω να το κάνω εγκαίρως, με αποτέλεσμα να κοιμηθώ καλά και να μπορώ να ξυπνήσω.
Με λίγα λόγια, "την έφερα" στον ίδιο μου τον εαυτό.
Συμπέρασμα: Το ίδιο το άγχος, όταν το σκέφτεσαι, το τρέφεις και σου δημιουργεί πρόβλημα. Συνειδητοποίησε πως δεν είναι πρόβλημα απο μόνο του, εσύ το μετατρέπεις. Η Λύση, είναι να το συνειδητοποιήσεις. Κάνε παρόμοια πειράματα αν δεν τα έχεις ήδη δοκιμάσει, θα δείς οτι θα πιάσουν.
Μετά, και να το σκέφτεσαι, θα ξέρεις πως μπορείς να το ελέγχξεις και δεν θα αγχώνεσαι. Δεν θα σε επηρεάζει αρνητικά. Θέλει δουλειά.
Ξέρω πολλούς που αντιμετοπίζουν ίδια ή πολύ παρόμοια θέματα. Ελπίζω να σταθεί ικανό να τους βοηθήσει αυτό το κείμενο. Ωστόσο, θα επιστρέψω κάποια στιγμή ξανά έχοντας περισσότερα στοιχεία πάνω στο θέμα.

Είναι αλήθεια πως όλα αυτά είναι στο μυαλό.
Άγχος, κατάθλιψη, στρες, μελαγχωλία. Μην σκέφτεσαι πως πάσχεις απο αυτά, γιατί αλήθεια δεν έπασχες πριν το σκεφτείς.