Έξω από την κοινωνική αδιέξοδο.

Έξω από την κοινωνική αδιέξοδο

Ν.Λυγερός

Έξω από την κοινωνική αδιέξοδο
μπορείς να βρεις την ανθρωπιά
που έχει πληγωθεί βαθιά
από τα χρόνια τα πολλά
που πέρασε μόνη της
σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον
αλλά κατάφερε να ορθοποδήσει
με πολλές θυσίες
και κατορθώματα
διότι ήθελε να ζήσει
για να ...
http://www.lygeros.org/articles.php?n=18687&l=gr

Αν θέλεις να είσαι εντάξει.

Αν θέλεις να είσαι εντάξει

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Αν θέλεις να είσαι εντάξει σε μια σχέση, είναι πολύ απλό:

Αν είσαι άνδρας, στην σύντροφό σου να φέρεσαι όπως θα ήθελες να φερθούν στην κόρη σου.
Αν είσαι γυναίκα, στον σύντροφό σου να φέρεσαι όπως θα ήθελες να φερθούν στον υιό σου.

Αγάπη, ελευθερία - ο διάλογος ενός ζευγαριού.

-Μέγιστο αγαθό η ελευθερία για έναν που θέλει να'ναι άνθρωπος θαρρώ. Τι λές?
-Συμφωνώ.
-Και την αγάπη θεωρώ το μέγιστο συναίσθημα ανθρώπου προς άνθρωπο.
-Κι εγώ αγάπη μου.
-Εφόσον αγάπη είναι έγνοια δίχως ιδιοτέλεια κι η ανιδιοτελής προσφορά είναι καθαρή ανθρωπιά.
-Ακριβώς, συμφωνούμε.
-Θεωρείς πως γίνεται να αγαπάς κάποιον και να του στερείς την ελευθερία του?
-Μετά απ'όσα είπαμε με ρωτάς αυτό?
-Ναι.
-Φυσικά και όχι.
-Είσαι και γυναίκα, σκέψου το ξανά.
-Τι εννοείς αγαπητέ μου?
-Απλώς να σιγουρευτείς για την απάντησή σου.
-Μα είμαι σίγουρη.
-Χαίρομαι, αν και δεν κάνεις αυτό που σου ζητάω.
-Τι εννοείς?
-Οτι δεν σκέφτεσαι τώρα, απλώς αντιδράς. Και αυτό θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου.
-Πως?
-Σκαλίζοντας την ζήλια σου.
-Δηλαδή?
-Αν φλερτάρω ή δώσω ένα φιλί σε κάποια άλλη δε θα ζηλέψεις?
-Όχι απλώς θα ζηλέψω αλλά θα σε σκοτώσω κακομοίρη μου! Αλλά που κολλάει τώρα αυτό?
-Βλέπεις που απλώς αντιδράς? Αν σκεφτόσουν θα αντιλαμβανόσουν την αντίφαση.
-Ποιά αντίφαση?
-Της σκέψης σου!
-Δεν καταλαβαίνω...
-Απάντησέ μου, μ'αγαπάς?
-Ναι.
-Τότε νοιάζεσαι για μένα ανιδιοτελώς, δεν μπορείς να στερείς την ελευθερία μου, θυμάσαι?
-Μα...
-Αν λοιπόν ήθελα κάποια στιγμή να φιλήσω μια άλλη δεν είμαι ελεύθερος?
-...είσαι, αλλά...
-Αλλά δε θα μου το αναγνώριζες.
-Δεν θα έλεγα αυτό.
-Το θέμα είναι τι θα έκανες. Είπες πως θα με χώριζες.
-Δεν το εννούσα...
-Το ξέρω, ήταν κι αυτό απλά μια αντίδραση.
-Φυσιολογική όμως.
-Ναι, μόνο για μια σχέση κοινωνική που δεν έχει μέλλον. Μια σχέση κτητικότητας και τριβών.
-Υπάρχει σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων χωρίς τριβές?
-Αν το μόνο που έχουν είναι αγάπη ο ένας για τον άλλον είναι εντάξει.
-Κι εμείς τι έχουμε?
-Το ερώτημα είναι τι θέλουμε.
-Εγώ σ'αγαπώ πραγματικά.
-Το ξέρω, είναι αμοιβαίο. Γι'αυτό έχουμε αυτό που θέλουμε για όσο θέλουμε.
-Μπορεί να είναι και για πάντα?
-Μια σχέση αγάπης κι ελευθερίας είναι η ανθεκτικότερη όλων.
-Άρα μπορεί να κρατήσει για πάντα.
-Αφού δεν υπάρχει εγωισμός.
-Μόνο προσφορά, ελευθερία και κατανόηση.
-Χαίρομαι που με καταλαβαίνεις.
-Χαίρομαι που μ'αγαπάς.
-Όσο δε φαντάζεσαι.
-Δεν χρειάζεται πια να φανταστώ.
-Σωστά, τώρα βλέπεις αγάπη μου.

-Θ.Τ.

Η πραγματικότητα του άνδρα μέσα στο πλαίσιο μιας σχέσης.

Πριν διαβάσετε τα παρακάτω ας έχετε στο νού σας πως αυτά που αναφέρονται στο άρθρο πιθανώς να σας ξενήσουν και να συγκρουστούν νοητικά με τις απόψεις σας που γαλουχήθηκαν απο την κοινωνία που σας ενσωμάτωνε στους κόλπους της ενώ ήσασταν ακόμα μικροί, διότι θα ακουστούν κάπως ριζοσπαστικά, συνεπώς να είσαστε προετοιμασμένοι. Οι γυναίκες δείτε το αρχικά σαν μια νοητική πρόκληση που θα τεστάρει τις αντοχές σας. Είναι φυσιολογικό σε πρώτη φάση να υπάρξουν κι αντιδράσεις κυρίως απο αναγνώστες του ωραίου φύλου. Δεν πειράζει, ξέρουμε πως η αντίδραση είναι αποτέλεσμα μιας δράσης, συνεπώς είναι αναμενόμενη και προβλέψιμη. Το θέμα είναι να δείξετε τις κατάλληλες αντοχές ώστε να ενσωματώσετε στο νου σας τις πληροφορίες που θα επιτρέψουν στην συνέχεια κατόπιν ορθολογικής σκέψης να προκύψουν καινούριες ερμηνίες πάνω στην νέα πραγματικότητα αφού γίνουν αντιληπτές και αναλυθούν καλύτερα κι εκ νέου οι ανάγκες και συμπεριφορές του ανδρικού φύλου. Στόχος είναι να φέρουμε τις γυναίκες πιο κοντά στην ανδρική πραγματικότητα, με απώτερο σκοπό την καλύτερη κατανόηση απο μέρους τους η οποία θα επιτρέψει και την σωστότερη ένωση μεταξύ των 2 φύλων σε μια σχέση. Και η νοητική ένωση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι ότι πιο όμορφο μπορεί να επιτευχθεί. Και γι'αυτό δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας πείσω εγώ. Για τα υπόλοιπα θα το επιχειρήσω. Βλέπετε είμαι ειλικρινής. Ξεκινάμε λοιπόν.

Δεν είναι υπερβολή, η ανάγκη για σέξ είναι όπως η ανάγκη του φαγητού για τους άνδρες. Τόσο σημαντική. Γι'αυτό και μπορούνε τόσο εύκολα να κάνουνε σέξ ακόμη κι αν δεν νιώθουνε συναισθήματα γι'αυτήν που μαζί της το κάνουνε. Είχατε ποτέ συναισθήματα για το φαγητό που τρώτε? Τρώτε λόγω ανάγκης, όχι επιλογής ούτε ψυχαγωγίας (πάντα υπάρχουν κι εξαιρέσεις). Έτσι κάνει σεξ κι ένας άνδρας. Αν δεν το ξέρατε ίσως να νιώθετε σαν να πέφτετε απ'τα σύννεφα. Μα απο την άλλη γιατί να ανεβείτε εκεί εξ'αρχής? Η αλήθεια δεν είναι σκληρή, αλλά απλή: Όπως έχουμε ανάγκη να φάμε κι αν δεν το κάνουμε πονάει το στομάχι μας, για τους άνδρες ισχύει πως έχουνε ανάγκη να κάνουνε σέξ κι όταν δεν την ικανοποιούν πονάει το αντίστοιχο όργανο. Έτσι τους έχει κάνει η μητέρα φύση. Όταν ένας άνδρας ερεθιστεί σεξουαλικώς απο μια γυναίκα, έχει ήδη την ανάγκη και το φυσιολογικό και υγειές είναι να την ικανοποιήσει, όπως κάνουμε οι άνθρωποι με όλες μας τις ανάγκες. Έρευνες έχουν μελετήσει κι αποδείξει πως οι σεξουαλικά ενεργοί άνδρες σκέφτονται το σέξ συχνότερα απ'οτιδήποτε άλλο καθημερινά. Πιστεύετε πως αυτό συμβαίνει απο επιλογή? Τέτοια δείγματα φανερώνουν την πραγματικότητα, κι αυτή οφείλεται στον τρόπο που λειτουργεί ο οργανισμός τους. Οι άνδρες είναι προγραμματισμένοι να ερεθίζονται με σκοπό να τους δημιουργηθεί αυτή η έντονη ανάγκη να αναπαραχθούν ώστε να διασφαλίσουν την συνέχιση του είδους, όπως γίνεται με όλα σχεδόν τα υπόλοιπα ζώα του πλανήτη. Έχετε αναρωτηθεί γιατί συχνά ονομάζουν τους άντρες μεταφορικά και κυνηγούς? Ας κάνουμε την ερώτηση ακόμη πιο ύπουλη: Έχετε αναρωτηθεί γιατί οι περισσότερες γυναίκες δηλώνουν πως θέλουν ο άνδρας να είναι κυνηγός? Απο που προέρχεται αυτό το ένστικτο, αυτή η επιθυμία? Αν το σκεφτείτε θα βρείτε απαντήσεις και θα βγάλετε και τα δικά σας συμπεράσματα τα οποία θα δείτε οτι θα συμπίπτουν με όσα αναφέρονται στο κείμενο. Όπως για να βρεί φαγητό είναι ανάγκη ένα ζώο να κυνηγήσει ώστε να επιβιώσει το ίδιο, έτσι και για να κάνει σέξ είναι ανάγκη το αρσενικό να κυνηγήσει τις θηλυκές. Αυτό είναι το φυσιολογικό, δηλαδή το κανονικό απο την φύση. Μπορείτε να το δείτε στα λιοντάρια, τις μαϊμούδες, τα ζαρκάδια, τα σκυλιά, τις γάτες και τα περισσότερα ζώα που ζουν σε ομάδες και αγέλες. Αναρωτηθήκατε γιατί τα αρσενικά κάνουν σέξ με πολλές θηλυκές? Επειδή είναι πιο μάγκες? Ή μήπως επειδή το έχουν μεγαλύτερη, εντονότερη ως ανάγκη?
Καταλαβαίνουμε λοιπόν με αυτό το σκεπτικό πως το σέξ για τον άνδρα δεν είναι συναίσθημα, δεν είναι πολυτέλεια, είναι πρώτη ανάγκη και κατά πολύ εντονότερη απο την αντίστοιχη της γυναίκας. Πάντοτε υπάρχουν οι εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν όμως τον κανόνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα του αρσενικού ανθρώπου ως ζώο.
Όμως εκτός απο ζώα που έχουν βασικές ανάγκες τι είναι αυτό που μας φέρνει στην κορυφή της πλάσης κάνοντάς μας να διαφέρουμε απο τα υπόλοιπα ως άνθρωποι? Δεν είναι η νοημοσύνη? Απο αυτή δεν προέρχονται τα συναισθήματα και οι σκέψεις? Φαντάζομαι συμφωνούμε οπότε τώρα αξίζει να αναρωτηθούμε: Γιατί οι γυναίκες όταν έχετε έναν άνδρα ερωτευμένο μαζί σας που σας αγαπάει ειλικρινά και έχετε μαζί του μια όμορφη σχέση ενώτερου επιπέδου απο αυτή του ζώου, η οποία σας γεμίζει, υπάρχει λόγος να ζηλέψετε αν είχε κάποτε την ανάγκη να πάει με κάποια άλλη, καθαρά σαρκικά, εφόσον όσα ένιωθε για σας ήταν πολύ ανώτερα? Δεν θα μπορούσατε φυσικά να επινοήσετε πως προτίμησε το άλλο απο το δικό σας, διότι με εσάς ήταν πριν απ'αυτό και με εσάς θα έμενε και μετά. Εκείνο ήταν απλά μερικές στιγμές και τίποτε περισσότερο. Οπότε σε πιο πλαίσιο υπάρχει πρόβλημα?
Κι επειδή ανέφερα πιο πριν για την ανάγκη του φαγητού-όχι τυχαία-θα φέρω άλλο ένα παράδειγμα για να γίνει πιο αντιληπτή η πραγματικότητα και για το γυναικείο φύλο: Έστω οτι είναι το αγαπημένο σου φαγητό το παστίτσιο. Όποτε είσαι σπίτι και κάνεις να φάς, φτιάχνεις παστίτσιο. Σου αρέσει, η γεύση, η μυρωδιά, η υφή του, το θεωρείς θρεπτικό για τον οργανισμό σου, γι'αυτό και το προτιμάς απο τα άλλα. Κάποτε όμως φεύγεις για ένα χρονικό διάστημα για διακοπές ή υποχρεώσεις. Δεν έχεις χρόνο, ή ίσως δεν έχεις και τα υλικά για να φτιάξεις παστίτσιο. Πεινάς και περνάς μπροστά απο ένα γυράδικο. Μυρίζεις τον γύρο και σου δημιουργείται έντονα η ανάγκη να τον φάς αφού τον μύρισες και τον είδες. Θέλεις και να τον γευτείς. Τον τρώς λοιπόν, χορταίνεις και φεύγεις. Όταν επιστρέφεις στο σπίτι σου ξαναφτιάχνεις φυσικά το αγαπημένο σου παστίτσιο. Και τελειώνει η ιστορία. Ερώτημα: Ήταν ψέμμα πως το παστίτσιο ήταν το αγαπημένο σου φαγητό? Ήταν κακό το οτι κάποια στιγμή σου δημιουργήθηκε η ανάγκη να φάς και λίγο γύρο? Είναι συγκρίσιμες οι καταστάσεις? Είναι σαφές οτι προτιμάς το παστίτσιο για χίλιους λόγους, αλλά κάποια στιγμή τα έφερε έτσι η ζωή κι έφαγες και γύρο. Αν τώρα το παστίτσιο είχε κι αυτό νοημοσύνη θα έπρεπε να ζηλέψει και να θεωρήσει οτι το απάτησες επειδή προτίμησες να φάς και λίγο γύρο την στιγμή που πεινούσες ενώ έλειπες απο το σπίτι και δεν μπορούσες να φάς παστίτσιο?
Μεταφέρετε τώρα νοητικά την δομή του παραδείγματος στην σχέση άνδρα και γυναίκας. Προς θεού, δεν συγκρίνω κατά καμία έννοια μια γυναίκα με ένα παστίτσιο. Δεν είναι τα 2 αυτά το πλαίσιο σύγκρισης, αλλά οι ανάγκες του φαγητού και του σεξ οι οποίες είναι συγκρίσιμα δυνατές. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται είναι δυνατό ένας άνδρας να αγαπάει μια γυναίκα, να την νοιάζεται, να την θέλει, να είναι ερωτευμένος μαζί της κι ωστόσο κάποια στιγμή να του δημιουργηθεί η ανάγκη να πάει με κάποια άλλη σωματικά. Δεν σημαίνει οτι θα συμβεί οπωσδήποτε, όμως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, είναι βιολογία είπαμε, όχι επιλογή. Το γεγονός ωστόσο δεν αναιρεί κανένα απο τα συναισθήματά του για την σχέση του. Γι'αυτό κι αυτή δε θα έπρεπε καν να μπεί στην διαδικασία σύγκρισης και να νειώσει μειονεκτικά. Τι είπαμε είναι σημαντικότερο? Το βιολογικό, σωματικό ένστικτο ή η νοημοσύνη που είναι το ανθρώπινο κομμάτι? Έχουμε ήδη απαντήσει νοητικά στην ερώτηση. Οπότε ορθολογικά σκεπτόμενοι πλέον ξέρουμε πως δεν αξίζει να σταματήσει μια σχέση αγάπης για μια στιγμή ικανοποίησης της σαρκικής ανάγκης. Και τότε όταν διακόπτεται τι είναι που φταίει? Τι προκαλεί την σύντροφο να τον χωρίσει σ'αυτό το σημείο? Όλοι γνωρίζουμε ή έστω ψυχανεμιζόμαστε. Είναι ο εγωισμός, και πιο συγκεκριμένα η κτητικότητα. Αυτό το απάνθρωπο συναίσθημα που μεταμορφώνει τον άλλον (άνδρες-γυναίκες) σε πράγμα που θέλουμε για δικό μας, σε αποκλειστικότητα, όπως ένα υλικό αγαθό. Αυτό μας πονάει και αντιδρούμε τόσο έντονα αν μάθουμε οτι ο σύντροφός μας φλέρταρε, ή έκανε σέξ με άλλον/άλλη. Άρα η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται σε μας. Μας είναι όμως πιο εύκολο να περιορίσουμε τον άλλον παρά να ξεριζώσουμε αυτή την αρρώστια που φυλάμε μέσα μας. Είναι σαφές πως η ζήλια προέρχεται απο δική μας ανασφάλεια. Η ζήλια εμφανίζεται όταν επινοήσουμε μια διαδικασία σύγκρισης του εαυτού μας με κάποιον άλλο στα μάτια ενός προσώπου που μας ενδιαφέρει. Η ζήλια είναι ένα πρόβλημα, μια νοητική αρρώστια του εαυτού μας που έχει και πρακτικές συνέπειες και πρέπει να θεραπεύσουμε με την νοημοσύνη μας. 
Ξέρω οτι είναι δύσκολο να ξεπεράσουμε την κτητικότητα που βγάζουμε στους άλλους, ειδικότερα στις σχέσεις μας, ακόμη περισσότερο στις ερωτικές, αλλά πρέπει να θυμόμαστε πως είναι άνθρωποι και όχι πράγματα. Άνδρες, γυναίκες, αρμόζει να ζούμε ελεύθεροι και να αναγνωρίζουμε απόλυτα αυτό το δικαίωμα και στους άλλους, το να κάνουνε δηλαδή οτι θέλουν αρκεί να μην καταπατά την ελευθερία μας και των υπολοίπων. 
Να είσαστε πάντως σίγουρες, πως δεν σας έχουμε ανάγκη μόνο βιολογικά, αλλά και νοητικά εξίσου, γι'αυτό και δεν είστε απλώς ένα σημαντικό κομμάτι στις ζωές μας, είσαστε οι ίδιες μας οι ζωές.

ΥΓ
Όταν ένας άνδρας, απο όλες τις γυναίκες, για μία συγκεκριμένη μόνο τρέφει έρωτα, αγάπη, έγνοια, σημαίνει πολλά. Αν είστε εσείς αυτή, μη το λησμονείτε. Κι όταν σε μια σχέση δεν περιορίζονται οι βασικές του ανάγκες, όπως το σέξ, δεν θα υπάρχουν προβλήματα τέτοιου τύπου όπως της ζήλιας συνεπώς στο πέρασμα του χρόνου δεν θα διαβρώνεται, αλλά θα ανανεώνεται, θα εξελίσσεται και θα είναι μια σταθερή βάση, μια παραγωγική πηγή αγάπης και κατανόησης για τους δύο. Έτσι επιτυγχάνεται η πραγματική ένωση. Οι κλασσικές σχέσεις στα δεδομένα της κοινωνίας, είναι απλώς σχέσεις κτητικότητας και δεν αρμόζουν σε κανέναν άνθρωπο.

Όσο περισσότερο γνωρίζεις κάποιον, τόσο μεγαλύτερη η ευθύνη σου προς την σχέση.

Όσο περισσότερο γνωρίζεις κάποιον, τόση μεγαλύτερη η ευθύνη, τόσο περισσότερες οι απαιτήσεις της σχέσης. Όσο περισσότερο γνωρίζεις κάποιον, τόσο περισσότερο είναι δυνατόν να τον στεναχωρήσεις και να τον πληγώσεις. Η ποσότητα είναι ανάλογη. Θέλεις δεν θέλεις, έτσι είναι.
Θα έπρεπε να το περιμένεις. Θα έπρεπε να το ξέρεις ως τώρα. Θα έπρεπε να το σκέφτεσαι. Αν δεν το κάνεις, δεν πειράζει, γι'αυτό είμαι εδώ. Για να σου γράφω. Για να σου μιλάω. Για να μοιράζομαι μαζί σου. Για να σου υπενθυμίζω, πως αν είμαι ακόμη δίπλα σου σημαίνει πως το επιλέγω, σημαίνει πως το θέλω, σημαίνει... πως σ'αγαπώ. Κι αν ο εγωισμός μου μερικές φορές μου λέει πως ξεπερνάει τα όρια του ο δικός σου εγωισμός και προτείνει πολύ σκληρές αποφάσεις όπως την απομάκρυνση, θα είμαι απο πάνω για να τον κάνω στην άκρη και να μην τον αφήνω να αποφασίσει αυτός το τί πρέπει για εμένα που αναγνωρίζω καλύτερα το τι είναι πρέπον. Μου έχεις προσφέρει δύσκολες καταστάσεις, μου έχεις δημιουργήσει έντονες στιγμές κρίσης, σε μια σχέση μακροχρόνια που εξάλλου είναι αναμενόμενο, μα με έχεις μεγαλώσει και μ'έχεις κάνει πιο ανθεκτικό. Έτσι νομίζω. Αυτό τουλάχιστον θέλω να ελπίζω. Πως όλα αυτά δεν έγιναν για το τίποτα. Πως μεγαλώσαμε, ωριμάσαμε και συνεχίζουμε.
Ξέρουμε πως κι άλλες κρίσεις μπορεί να έρθουν στην σχέση μας. Ξέρουμε όμως πως και κάθε κρίση είναι ευκαιρία. Ευκαιρία που μπορούμε με  ώριμη στρατιγική και με κατανόηση να εκμεταλευτούμε προς όφελός μας.

Βασικές υπενθυμίσεις:
1) Μια υπενθύμιση ακόμη είναι πως η ένταση συνήθως φέρνει ένταση. (!) Τα νεύρα, φέρνουν περισσότερα νεύρα. Οπότε αν νοιάζεσαι για τον άλλον και το αποτέλεσμα που θέλεις είναι η ηρεμία, τον προσεγγίζεις ήρεμα, όχι με ένταση. Η φωτιά σβήνεται με νερό, όχι με φωτιά.
2) Όταν υπάρχει ένα πρόβλημα που έχει να κάνει άμεσα με σένα -ή έστω και με εσένα- δεν λύνεται ποτέ με το να σηκωθείς και να φύγεις. Όσο φεύγεις θα σε κυνηγάει. Μην ελπίζεις πως θα το λύσεις γυρνώντας του την πλάτη. Το έκανες παλιά συχνά, θυμάσαι? Στο είχα πεί. Μην το κάνεις, δεν λύνεται. Στην χειρότερη μπορεί και να μεγαλώσει τόσο που μετά δεν θα έχεις τα κότσια να αντιμετοπίσεις.
3) Αν δεν συμφωνείς ή δεν καταλαβαίνεις την γνώμη-άποψη-θέση του άλλου για ένα συμβάν αλλά τον νοιάζεσαι έστω -για να μην πώ την βαριά λέξει "αγαπάς"- τότε ρωτάς να σου εξηγήσει. Ή το αφήνεις για άλλη ώρα αν δεν γίνεται την παρούσα. Δεν δημιουργείς θέμα κάνοντας σκηνή δημοσίως προσπαθώντας απεγνωσμένα να βάλεις κι άλλους στην συζήτηση, τρίτους, γιατί πιστεύεις οτι έτσι θα δικαιωθείς, όταν ξέρεις ειδικά οτι αυτός ο άλλος δεν θα πεί παραπάνω απο όσα αρμόζει για να  μην δημιουργηθεί μεγαλύτερος χαμός, για να προστατέψει εσένα την ίδια, και τους τρίτους επίσης. Είναι ύπουλο. Δεν είναι δίκαιο, και δεν είναι καθόλου τίμιο. Δεν αρμόζει σε έναν ενσυνείδητο άνθρωπο απέναντι σε έναν άλλον.
Μη το κάνεις.
4) Μην αφήνεις την ένταση της στιγμής να σκεπάζει την λογική και την συνείδηση. Με άλλα λόγια μη ξεχνάς ποιός είναι απέναντί σου και το πώς αξίζει να του φέρεσαι.
Πολλές φορές χάνουμε τον έλεγχο. Αλλά ας θυμόμαστε κάθε φορά με ποιόν έχουμε να κάνουμε και να ζυγίζουμε τον τρόπο μας κι αυτά που λέμε.


Σκέψου, μην αποφεύγεις να τα σκέφτεσαι. Είναι ανάγκη να σκέφτεσαι! Συζήτησε. Κι εγώ είμαι πάντα εδώ γύρω γι'αυτό όποτε χρειάζεται.

Σχέση εκμετάλευσης: Η Κουτή κι ο Μα**κας.

(Ο τίτλος μπορεί να φανεί για κάποιους αστείος. Ωστόσο το παρακάτω κείμενο είναι σοβαρό αποτέλεσμα ψυχολογικής παρατήρησης των ανθρώπων και τον ατόμων που συχνά βλέπουμε γύρω μας ή... και στον καθρέφτη μας. Την προσοχή σας, παρακαλώ.
Προειδοποίηση: υπάρχουν 1-2 λέξεις στο κείμενο που χαρακτιρίζονται ώς "λιμανίσιες" ή αλλιώς "κακές λέξεις" -αν αυτές υπάρχουν. Σκοπό έχουν να χαρακτηρίσουν όπως αρμόζει την κατάσταση κι όχι να προσβάλλουν).

Είναι πολύ ευαίσθητη. Είναι πολύ του συναισθήματος και του «παλμού». Πολύ ρομαντική, πολύ ευφάνταστη. Είναι όμως και πολύ ευάλωτη. Διότι δεν είναι και πολύ της λογικής. Περισσότερο ονειροπολεί παρά σκέφτεται λογικά. Μέσης νοημοσύνης, θα μπορούσες να πείς.

Είναι λογικός, ψυχρά λογικός. Είναι αρκετά ευφυής. Τόσο όσο χρειάζεται για να ελέγχει την απο πάνω. Είναι εγωιστής. Είναι ατομικιστής.

Ξέρει να «κόβει» τους ανθρώπους και μπορεί να τους χειριστεί προς ώφελός του όταν το επίπεδο νοημοσύνης τους είναι χαμηλότερο από το δικό του. Αυτό του δίνει δύναμη, μα και κάτι που ίσως δεν συνειδητοποιεί ο ίδιος, μεγάλη ευθύνη.

Σκοπός και τρόπος ζωής του η αυτοϊκανοποίησή του. Σωστός παρτάκιας, που λέμε.

Δεν λογαριάζει και πολλά, δεν τον ενδιαφέρουν οι άλλοι, μπορεί να κάνει τα πάντα προκειμένου να ικανοποιήσει το "εγώ" και την ματαιοδοξία του.

 Άνθρωποι σαν την πρώτη, είναι τα ευκολότερα θύματα για τον δεύτερο.

Τον γνωρίζουν, τους γοητεύει η δυναμικότητα του χαρακτήρα του, η δυνατή του σκέψη, ενθουσιάζονται, μετά ερωτεύονται και φτιάχνουν μέσα στο μυαλό τους μια φανταστική, μια τέλεια εικόνα γι’αυτόν. Και μετά γίνεται στο συνειδητό και το υποσυνείδητό τους ο τέλειος πρίγκηπας γι’αυτές, όπως έχουν ακούσει από μικρές κιόλας στα παραμύθια και έμαθαν να περιμένουν όντας ρομαντικές, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Αυτός έχει καταλάβει από πολύ νωρίς γνωρίζοντάς την λίγο σε ποια κατηγορία ανοίκει αυτή. Ξέρει πολύ καλά πώς να φερθεί, τι να κάνει, πώς να την «ρίξει». 

Όχι επειδή την θεωρεί κάτι σημαντικό σαν οντότητα, σαν ύπαρξη ή προσωπικότητα. Όχι, δεν είναι αυτός ο λόγος να μπεί σ'αυτή την διαδικασία.

(Άσχετα που αυτή πάντα αυτό πιστεύει ή ελπίζει). 

Ο μόνος λόγος είναι για να ικανοποιήσει το «εγώ» του και το πέος του. Μόνο για να σβήσει λίγο την κ@@λα του και να καμαρώσει μία ακόμη επιτυχία, πως «κατάφερε» άλλη μία.

Και είναι αλήθεια το παιχνίδι εξ’αρχής χαμένο γι’αυτήν. Γιατί αυτή δεν θα πάρει  χαμπάρι όλα αυτά. Δεν τα βλέπει όλα αυτά. Την τυφλώνει η λαμπερή εικόνα που έφτιαξε στο νου της γι’αυτόν -που ισχύει μέσα στο μυαλό της και μόνο- τον ερωτεύεται, κάνει τον εαυτό της να πιστέψει πώς όσα φαντάζεται και σκέφτεται γι’αυτόν είναι αλήθεια κι έτσι εξηγεί τα τόσο έντονα συναισθήματα που νιώθει. Εκεί είναι που χάνει την μπάλα και τον μπούσουλα.

Γιατί αυτός το ξέρει, αυτό περιμένει ώστε να εκμεταλευτεί την αδυναμία της λογικής της που έχει σχεδόν χαθεί παρασυρόμενη από τον χείμαρο των συναισθημάτων της.

Έχει γνωρίσει και -συγγνώμη για την γλώσσα μου- πηδήξει τόσες πολλές αυτής της κατηγορίας, που ξέρει πώς φέρονται και αντιδρούν. Ξέρει τι θέλουν να δούν, να ακούσουν. Έχει συλλάβει πάρα πολύ καλά όλη την ιδιοσυγκρασία τους. Είναι πραγματικά τόσο εύκολο γι’αυτόν. Τέλος, μόλις χορτάσει την ματαιοδοξία του, την παρατάει όπως ένα πιάτο φαϊ, όταν τελειώσει το φαγητό. Όμως εκείνη έχει συναισθήματα. Δεν είναι πιάτο. Νιώθει.

Αυτή, τόσο κουτή που αφήνεται έτσι, τόσο παράλογα στη επιθυμία και ανάγκη της να νιώσει σημαντική για κάποιον , γινόμενη έρμαιο των ορέξεων του και εργαλείο ικανοποίησης. Διότι μετά πάντοτε πληγώνεται, αλλά δεν διορθώνεται και ξαναπληγώνεται. Και δεν καταλαβαίνει την αδυναμία της και το ότι πρέπει να αλλάξει η ίδια, γι’αυτό τα ρίχνει συνεχώς στον κλασσικό πλέον μα@@κα που συναντάει μονίμως στην ζωή της. Τυχαίο? Δεν νομίζω.

Αυτός, τόσο μα**κας. Μεγάλος μα**κας. (Θα μου πείς αφού μπορεί και βρίσκει άτομα να το κάνει, καλά κάνει? Θα σου πώ άντε και @@@@@@, μα@@κα). Διότι αυτός λειτουργεί χρησιμοποιώντας περισσότερο την νοημοσύνη του αλλά αυτό αυτόματα του φέρνει και μεγαλύτερη ευθύνη. Είναι πολύ πιο υπεύθυνος για ότι κάνει διότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Γιατί όταν «ο έξυπνος και δυνατός» είναι σόφρων και νοιάζεται για τους άλλους τα πράγματα προχωράν σωστά και καλά για όλους.

Όταν όμως μόνος σκοπός του είναι να εκμεταλευτεί τους πιο αδύναμους, πιο αγαθούς, συχνά πληγώνοντάς τους για προσωπικό του μόνο όφελος χωρίς να τον ενδιαφέρουν και νοιάζεται μόνο για το προσωπικό του συμφέρον τότε τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά, είναι πολύ επώδυνα και πολύ απάνθρωπα.

Αν, φίλη μου, είσαι κουτή, μην λυπάσαι, αλλά άλλαξε. Συνειδητοποίησε και άλλαξε και απόφυγε κάθε μα**κα.

Αλλιώς θα περάσεις στο στάδιο της συνειδητοποιημένης ηλίθιας. Τότε θα είσαι πραγματικά για λύπηση, άξια της μοίρας σου και ανάξια να ξαναγκρινιάξεις.

Αν είσαι μα**κας, συνειδητοποίησε πόσο κακό κάνεις, άρα το πόσο κακός είσαι, πόσο απάνθρωπος και πόσο ζώον και άλλαξε σύντομα. Αλλιώς, δεν θα'ναι για πολύ όμορφα τα πράγματα.

Να ΄σαι ρομαντικός/ή, αλλά όταν είσαι μακριά απο μα**κες. Ποτέ μαζί τους.