Η εμπάθεια

Η εμπάθεια

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Η εμπάθεια 

απο αρχαιοτάτων χρόνων

ήταν κάτι το πολύ θετικό

καθώς σήμαινε

πως δια μέσου της

κάποιος είναι ικανός

να νιώσει πώς νιώθει ο άλλος

ακόμη κι όταν δεν λέει

οτι υποφέρει

και γι'αυτό η έννοια της

είναι εξ'ορισμού

συνανθρώπινη 

και η ύπαρξή της αναγκαία

για την βοήθεια

των θυμάτων.

Γι'αυτό και την συμπεριέλαβαν αυτούσια,

με την αρχική της έννοια

και άλλες γλώσσες

όπως τα Αγγλικά και τα Γαλλικά

δίχως να την μεταφράσουν

-empathy και empathie-

ενώ η δική μας κοινωνία 

ήταν ικανή στο ενδιάμεσο

να την ευτελίσει εντελώς

δίνοντάς της αρνητική έννοια

και το πιό γελοίο της υπόθεσης

είναι πως όταν μετά μας ξανα-ήρθε 

η λέξη μας απο το εξωτερικό

την μεταφράσαμε κιόλας

λες και δεν ήταν Ελληνική εξ'αρχής

δημιουργώντας την μοντέρνα "ενσυναίσθηση",

αντί απλώς να επαναφέρουμε

την εμπάθεια

με την αρχική της έννοια.

Μα θα το κάνουμε τελικά

λόγω αλήθειας και συνανθρωπιάς.

Αυτό μας έμαθε ο Δάσκαλος.

Αν εμείς γεννηθήκαμε ελεύθεροι

Αν εμείς γεννηθήκαμε ελεύθεροι είναι επειδή κάποιοι πριν απο εμάς θυσιάστηκαν επαναστατώντας στην σκλαβιά. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Αλλιώς είναι βέβαιο θα σκλαβωθούμε πάλι. Είμαστε ένας λαός που ξέρει καλά πως η ελευθερία δεν είναι αυτονόητη αλλά κερδίζεται μόνο με αγώνα και θυσίες. Ο ελληνισμός απο την αρχαιότητα αντιστέκεται στην βαρβαρότητα με αυτόν τον τρόπο μέχρι και τώρα. Δεν είμαστε ένας λαός του χώρου αλλά του χρόνου, γι'αυτό δεν επιτρέπεται σε εμάς το να ξεχνάμε γιατί τότε θα πάψουμε και να υπάρχουμε. Η μνήμη μας είναι οι αξίες μας, η ταυτότητά μας κι ο τρόπος αντίστασής μας για να παραμένουμε άνθρωποι ελεύθεροι και Δίκαιοι ως Έλληνες.

Θ.Τ.