Η εμπάθεια

Η εμπάθεια

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Η εμπάθεια 

απο αρχαιοτάτων χρόνων

ήταν κάτι το πολύ θετικό

καθώς σήμαινε

πως δια μέσου της

κάποιος είναι ικανός

να νιώσει πώς νιώθει ο άλλος

ακόμη κι όταν δεν λέει

οτι υποφέρει

και γι'αυτό η έννοια της

είναι εξ'ορισμού

συνανθρώπινη 

και η ύπαρξή της αναγκαία

για την βοήθεια

των θυμάτων.

Γι'αυτό και την συμπεριέλαβαν αυτούσια,

με την αρχική της έννοια

και άλλες γλώσσες

όπως τα Αγγλικά και τα Γαλλικά

δίχως να την μεταφράσουν

-empathy και empathie-

ενώ η δική μας κοινωνία 

ήταν ικανή στο ενδιάμεσο

να την ευτελίσει εντελώς

δίνοντάς της αρνητική έννοια

και το πιό γελοίο της υπόθεσης

είναι πως όταν μετά μας ξανα-ήρθε 

η λέξη μας απο το εξωτερικό

την μεταφράσαμε κιόλας

λες και δεν ήταν Ελληνική εξ'αρχής

δημιουργώντας την μοντέρνα "ενσυναίσθηση",

αντί απλώς να επαναφέρουμε

την εμπάθεια

με την αρχική της έννοια.

Μα θα το κάνουμε τελικά

λόγω αλήθειας και συνανθρωπιάς.

Αυτό μας έμαθε ο Δάσκαλος.

Η σημασία της Αγάπης για την ανθρωπότητα.

Η Αγάπη είναι μια πολύ σημαντική έννοια για την ίδια την Ανθρωπότητα. Στην πραγματικότητα πηγαίνει πάντοτε μαζί με την ανιδιοτέλεια. Όταν αγαπάς σημαίνει οτι νοιάζεσαι για τον άλλον. Αυτό θα πει πως μπορείς να αγαπάς κάποιον ανεξάρτητα με το αν σ'αγαπάει κι εκείνος. Όπως μας έλεγε χαρακτηριστικά και πολύ ορθά ο Μενέλαος Λουντέμης, "αγαπώ σημαίνει πως εγώ αγαπώ, το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά". Απ'τον ίδιο τον Χριστό ακόμη ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι το να αγαπάμε αλλήλους ως εαυτόν. Αν όλοι αγαπούσαμε τους άλλους, απευθείας θα αγαπιόμασταν κι εμείς. Πόσο πιό ωραίο κι ανθρώπινο να σ'αγαπούν οι άλλοι, απ'οτι ν'αγαπάς μονάχα εσύ τον εαυτό σου. Η κοινωνία συχνά μας λέει να αγαπάμε πρώτα τον εαυτό μας, αλλιώς δε θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε κανέναν. Ενώ πηγαίνει εντελώς ανάποδα. Διότι πώς και γιατί να εκτιμήσεις ή να αγαπήσεις τον εαυτό σου αν πρώτα δεν αγαπάς και δεν προσφέρεις στους άλλους; Η Αγάπη λοιπόν είναι η έγνοια για τον άλλο. Η έγνοια για τον άλλο γίνεται συνανθρωπιά. Και μέσω της συνανθρωπιάς γίνεσαι ανθρώπινος. Και τι άλλο είναι το ζητούμενο απο αυτό εδώ ακριβώς, να γίνουμε δηλαδή ανθρώπινοι; Μόνον εφόσον το καταφέρεις, μπορείς να ανήκεις στην ανθρωπότητα, και να γίνεις υπηρέτης της βοηθώντας την να εξελιχθεί.