Όλα είναι θέμα συνείδησης.

Είναι πολλοί που τρώνε κρέας, τρώνε ψάρια και λένε πως είναι φιλόζωοι. Ελπίζω να μην είναι και φιλάνθρωποι. Γιατί εκεί πάμε στον κανιβαλισμό.
Έχει μεγάλη σημασία να ξέρουμε τι λέμε. Να προσέχουμε αν αυτό που λέμε το εννοούμε και αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κι αυτό βέβαια είναι καλό να το προσέχουμε και στους άλλους, κι όταν άλλα ακούμε ενώ άλλα βλέπουμε να τους το επισημαίνουμε. Για παράδειγμα, όταν σου πει κάποιος "είμαι φιλόζωος", δηλαδή "αγαπώ τα ζώα", και τα τρώει, και μετά σου πει "σ'αγαπώ"... καλύτερα να το σκεφτείς καλά πριν το πιστέψεις. Γι'αυτό και οι περισσότεροι άνθρωποι λένε στην αρχή οτι αγαπούν και καταλήγουν να τρώνε την ψυχή του "αγαπημένου" τους. Είναι οι ίδιοι που δηλώνουν φιλόζωοι και τρώνε ζώα. Βέβαια ίσως να εννοούν πως είναι φίλοι μόνο με μερικά... Άρα, ρωτάτε τους, αν πιστεύουν, αν εννοούν αυτό που λένε. Κι αν δεν το πράττουν, βοηθήστε τους να το συνειδητοποιήσουν. Διότι αυτό είναι μια ουσιαστική βοήθεια ανθρώπου προς άνθρωπο.
Έχουμε και γονείς που λένε πως αγαπούν τα παιδιά τους κι ωστόσο καπνίζουν δίπλα τους, ακόμη και σε κλειστούς, κοινούς χώρους, κι ουσιαστικά τους στερούν μερικές (7-10) μονάδες (IQ) νοημοσύνης, σύμφωνα με νέες έρευνες του τομέα, για τις επιπτώσεις του παθητικού καπνίσματος. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως το μυαλό δεν είναι απλώς κάτι που έχουμε, αλλά είμαστε αυτό, κι αυτό είναι που βλάπτεται άμεσα απ'το παθητικό κάπνισμα, συνειδητοποιούμε ως παιδιά κατά πόσο όντως μας αγαπούν οι γονείς μας στην πράξη, και ως γονείς κατά πόσο αγαπούμε τα παιδιά μας επί του πρακτέου.
Όλα είναι θέμα συνείδησης. Πόσο συνειδητοποιημένος είσαι όταν μιλάς, όταν γράφεις; Πόσο συνειδητοποιημένος είσαι όταν πράττεις;
Σκέψου, είναι ανάγκη.

Η σκέψη μας κάνει ανθρώπους.

Είμαστε οστά και σάρκα
κύτταρα και μυικοί ιστοί
χημεία και βιολογία
μηχανιστικοί οργανισμοί
μα είναι η σκέψη
και η συνείδηση
που μας κάνει ανθρώπους
αλλιώς θα ήμασταν
σαν τα άλλα ζώα
μόνο ένστικτα
δίχως λογική
δίχως νόημα
δίχως ανθρωπιά,
συμπόνια κι αγάπη.

Αδέσποτα σκυλιά και άνθρωπος.

Με αφορμή μια φίλη μου, γράφω αυτό για να το δούν περισσότεροι και να σκεφτούν και να επανεξετάσουν το θέμα των αδέσποτων -και όχι μόνο- σκύλων, βλέποντας το κι απο μια πιο ώριμη σκοπιά. Σκέψου οτι δύο μόνο αδέσποτα αρκούν για να γεννήσουν άλλα 20 τουλάχιστον σε όλη την διάρκεια της ζωής τους, κι αυτά άλλα τόσα, και πάει λέγοντας... Άρα δεν είναι όλα τα αδέσποτα παρατημένα απο ανθρώπους, αλλά ένα μικρό ποσοστό απο αυτά. Επίσης, τα σκυλιά δεν γεννήθηκαν με τους ανθρώπους, απλά σιγά σιγά οι άνθρωποι τα έφεραν πιο κοντά τους με αποτέλεσμα κάποιοι να τα έχουν ως κατοικίδια. Αυτό δεν σημαίνει οτι όσα δεν είναι κατοικίδια είναι εξ'αιτίας των ανθρώπων. Ο σκύλος απο την φύση του είναι αδέσποτος έτσι κι αλλιώς, όπως όλα τα ζώα. Σίγουρα υπάρχουν κι αυτά που κάποιοι παράτησαν, αλλά κι απο αυτούς κάποιοι απλώς δεν μπορούσαν πια να τα συντηρίσουν για διάφορους λόγους. Κι επίσης την στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι, συνάνθρωποί μας, χωρίς στέγη, ζεστασιά και φαγητό, αδέσποτοι κι αυτοί -και δυστυχώς δεν είναι λίγοι πια- τα σκυλιά πηγαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Μην ανησυχείτε, ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν αγαπάνε τα ζώα, πιο πολλοί είναι αυτοί που δεν αγαπάνε τους ανθρώπους. Αυτό οφείλεται στο οτι τα ζώα δεν έχουν την νοημοσύνη μας, δεν μιλούν. Σκέψου το...

είναι ανάγκη.

Θ.Τ.