Η προετοιμασία του μαχητή.

Ο μαθητής του
συγκινήθηκε
δίχως δάκρυα

ίσως φοβόταν
μη του τελειώσουν
απο πριν

και δεν άντεχε
το επόμενο τέλος

ήθελε να αντέχει
ως κάθε τέλος
μαζί με τον Δάσκαλό του

προσπαθούσε να θυμηθεί
τις προηγούμενες φορές
πώς το είχε κάνει

διαβάζοντας την ιστορία

προετοιμαζόταν

και με την πίστη

ώστε να γίνει μαχητής
άξιος
να προστατέψει την αθωότητα
απο κάθε βαρβαρότητα

κι αν κάποιοι
δεν μπορούν να καταλάβουν
την χαρά αυτού του αγώνα
δεν πειράζει

ας χαρούν το αποτέλεσμα.

Όπως έκανε κι ο Χριστός.

-Γιατί είσαι έτσι μαθητή, τι έχεις?
-Με πληγώνει η υποκρισία της κοινωνίας των τύπων, ιδιαίτερα τέτοιες ημέρες συμβολικές.
-Δε σε πληγώνει η ανάμνηση της Ανάστασης.
-Με πληγώνει η λησμονιά του πόνου και της σταύρωσης.
-Σαν να μην έγιναν ποτέ, για τα άτομα και την κοινωνία.
-Εξ'άλλου ήταν Θεός, αναστήθηκε στο τέλος, όλα ήταν εύκολα.
-Κι έτσι δεν έχουν αξία εφόσον τα ερμηνεύουμε με τέτοιο τρόπο.
-Στην εκκλησία το μόνο που βλέπεις είναι καλοντυμένους υποκριτές.
-Άρα ήσουν τέτοιος κι εσύ.
-Αφού όλοι ήταν έτσι...
-Το θέμα είναι οτι κι εσύ ήσουν έτσι. Να κοιτάς τον εαυτό σου.
-Μα εσύ που μου το λες δε το κάνεις.
-Ο δάσκαλος δεν κοιτάζει ποτέ τον εαυτό του.
-Σωστά. Βλέπει τον μαθητή.
-Ζει, και πεθαίνει για τον μαθητή.
-Όπως έκανε κι ο Χριστός.
-Όπως έκανε κι ο Χριστός.

Για την ανέλιξη της Ανθρωπότητας.

Για την ανέλιξη της Ανθρωπότητας
Θεοδωρής Τσιαμίτας


Ο Δάσκαλος και μόνος του παλεύει για τους άλλους,
οι μαθητές παλεύουν μαζί για τον δάσκαλο,
οι υπόλοιποι παλεύουν εναντίον των άλλων,
επειδή παλεύουν για τον εαυτό τους.

Οι υπόλοιποι είναι τα άτομα της κοινωνίας,
οι πολλοί, οι κανονικοί, οι σημαντικοί
εφόσον δουλεύουν για να συντηρούν
και να διαιωνίζουν την εξουσία του συστήματος.

Οι Δάσκαλοι είναι οι προηγούμενοι άνθρωποι
οι μαθητές μαθαίνουν πώς να γίνουν οι επόμενοι,
το πεδίο δράσης τους είναι ο χρόνος,
κι η σχέση τους γέφυρα που ενώνει παρελθόν και μέλλον.

Και οι δύο κατηγορίες είναι άχρηστες στην κοινωνία
και εξ'ορισμού επικίνδυνες για την εξουσία της
κι όταν δεν καταφέρνει να τους αφομοιώσει εξ'αρχής
τους περιθωριοποιεί ή τους εξαφανίζει, αν μπορεί.

Η απανθρωπιά της τους πονάει και τους πληγώνει,
κι οι πληγές τους δεν τους αφήνουν να ξεχάσουν
πως η κοινωνία είναι μάστιγα για την ανθρωπότητα
γιατί αρρωσταίνει και σκοτώνει τους ανθρώπους.

Έτσι αποφασίζουν να γίνουν μαχητές
ενάντια στην βαρβαρότητα της κοινωνίας
για να προστατέψουν την ουσία απ'την εξουσία
και να επιτρέψουν την ανέλιξη της ανθρωπότητας.

Δεν σε έβλεπα.

Δεν σε έβλεπα

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Δεν σε έβλεπα

γύρω μου Δάσκαλε

με τα μάτια

που βλέπουν μονάχα

μέσα στον χώρο

μέχρι που άνοιξα

αυτά της νόησης

κι επιτέλους σε είδα

μέσα στον χρόνο

δίπλα και κοντά μου

κι ένιωσα περισσότερο

την ανθρωπιά

και την αξία

του έργου σου

ως μαθητής σου.

Αν υπάρχεις και μ'ακούς.

Αν υπάρχεις και μ'ακούς

κάνε κι εμένα να γνωρίζω

κι αν είσαι δάσκαλος, μ'ακούς

σαν μαθητής με σεβασμό

μπροστά σου γονατίζω.

Θ.Τ.

Το δώρο της ζωής και η αξία του.

Το δώρο της ζωής και η αξία του.

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Η ζωή είναι ένα δώρο που όμως δεν έχει αξία αν δεν το εκμεταλλευτούμε
προσφέροντάς το στους άλλους, κάνοντας το πρέπον, ζώντας ως συνάνθρωποι.
Άνθρωπος συνεπάγεται συνάνθρωπος. Δεν νοείται μόνος του. Αλτρουισμός.
Μέσω της προσφοράς του Είναι σου δικαιολογείς την ύπαρξή σου. Ανθρωπότητα.