Αν κάτι καινούριο έρχεται σε σύγκρουση με το παλιό

Αν κάτι καινούριο έρχεται σε σύγκρουση με το παλιό

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Αν κάτι καινούριο που έχω γράψει
έρχεται σε σύγκρουση
με κάτι που είχα γράψει παλαιότερα
στην πραγματικότητα το αναιρεί
κι αν δεν σβήνω τα πιό παλιά
είναι ακριβώς για να φαίνεται
η διαδικασία της εξέλιξης της σκέψης
μέσα στον χρόνο.

Μην ζητάς.

Μην ζητάς
Ν.Λυγερός


Μην ζητάς

ποτέ έλεος

από τον βασανιστή σου

γιατί αυτό

περιμένει

για να μη σου το δώσει

ενώ το γέλιο σου

το ανθρώπινο στοιχείο

του Αριστοτέλη

τον εκνευρίζει

γιατί αντέχεις

τις πιέσεις

παρόλο...

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=18626&l=gr

Πρόσεξε την ετυμολογία

Πρόσεξε την ετυμολογία

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Πρόσεξε την ετυμολογία
της λέξης συνουσία
για να καταλάβεις
γιατί επιλέξαμε
να ονομάσουμε έτσι
και όχι διαφορετικά
την πράξη του έρωτα
που σχετίζεται
με την ένωση
για την συνέχεια
και την εξέλιξη.

Η σημασία της Αγάπης για την ανθρωπότητα.

Η Αγάπη είναι μια πολύ σημαντική έννοια για την ίδια την Ανθρωπότητα. Στην πραγματικότητα πηγαίνει πάντοτε μαζί με την ανιδιοτέλεια. Όταν αγαπάς σημαίνει οτι νοιάζεσαι για τον άλλον. Αυτό θα πει πως μπορείς να αγαπάς κάποιον ανεξάρτητα με το αν σ'αγαπάει κι εκείνος. Όπως μας έλεγε χαρακτηριστικά και πολύ ορθά ο Μενέλαος Λουντέμης, "αγαπώ σημαίνει πως εγώ αγαπώ, το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά". Απ'τον ίδιο τον Χριστό ακόμη ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι το να αγαπάμε αλλήλους ως εαυτόν. Αν όλοι αγαπούσαμε τους άλλους, απευθείας θα αγαπιόμασταν κι εμείς. Πόσο πιό ωραίο κι ανθρώπινο να σ'αγαπούν οι άλλοι, απ'οτι ν'αγαπάς μονάχα εσύ τον εαυτό σου. Η κοινωνία συχνά μας λέει να αγαπάμε πρώτα τον εαυτό μας, αλλιώς δε θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε κανέναν. Ενώ πηγαίνει εντελώς ανάποδα. Διότι πώς και γιατί να εκτιμήσεις ή να αγαπήσεις τον εαυτό σου αν πρώτα δεν αγαπάς και δεν προσφέρεις στους άλλους; Η Αγάπη λοιπόν είναι η έγνοια για τον άλλο. Η έγνοια για τον άλλο γίνεται συνανθρωπιά. Και μέσω της συνανθρωπιάς γίνεσαι ανθρώπινος. Και τι άλλο είναι το ζητούμενο απο αυτό εδώ ακριβώς, να γίνουμε δηλαδή ανθρώπινοι; Μόνον εφόσον το καταφέρεις, μπορείς να ανήκεις στην ανθρωπότητα, και να γίνεις υπηρέτης της βοηθώντας την να εξελιχθεί.

Για την ανέλιξη της Ανθρωπότητας.

Για την ανέλιξη της Ανθρωπότητας
Θεοδωρής Τσιαμίτας


Ο Δάσκαλος και μόνος του παλεύει για τους άλλους,
οι μαθητές παλεύουν μαζί για τον δάσκαλο,
οι υπόλοιποι παλεύουν εναντίον των άλλων,
επειδή παλεύουν για τον εαυτό τους.

Οι υπόλοιποι είναι τα άτομα της κοινωνίας,
οι πολλοί, οι κανονικοί, οι σημαντικοί
εφόσον δουλεύουν για να συντηρούν
και να διαιωνίζουν την εξουσία του συστήματος.

Οι Δάσκαλοι είναι οι προηγούμενοι άνθρωποι
οι μαθητές μαθαίνουν πώς να γίνουν οι επόμενοι,
το πεδίο δράσης τους είναι ο χρόνος,
κι η σχέση τους γέφυρα που ενώνει παρελθόν και μέλλον.

Και οι δύο κατηγορίες είναι άχρηστες στην κοινωνία
και εξ'ορισμού επικίνδυνες για την εξουσία της
κι όταν δεν καταφέρνει να τους αφομοιώσει εξ'αρχής
τους περιθωριοποιεί ή τους εξαφανίζει, αν μπορεί.

Η απανθρωπιά της τους πονάει και τους πληγώνει,
κι οι πληγές τους δεν τους αφήνουν να ξεχάσουν
πως η κοινωνία είναι μάστιγα για την ανθρωπότητα
γιατί αρρωσταίνει και σκοτώνει τους ανθρώπους.

Έτσι αποφασίζουν να γίνουν μαχητές
ενάντια στην βαρβαρότητα της κοινωνίας
για να προστατέψουν την ουσία απ'την εξουσία
και να επιτρέψουν την ανέλιξη της ανθρωπότητας.

Ευτυχία.

Ευτυχία, απλώς μια στιγμή. Μερικές στιγμές μέσα στις ζωές μας. Δεν μπορεί να κρατήσει περισσότερο. Όταν κρατάει καταντάει κάτι δεδομένο και γίνεται ρουτίνα. Κανείς δεν δηλώνει ευτυχισμένος ζώντας μια ρουτίνα. Ψάχνουμε συνεχώς οτι μας λείπει, θέλουμε να ζήσουμε το καινούριο, να ανακαλύψουμε, να γνωρίσουμε το άγνωστο. Είναι στην φύση μας και λέγεται εξέλιξη. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Άνθρωπος ή άτομο?

Άνθρωπος ή άτομο?

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Γεννιέσαι με δυνατότητες. Τι κάνεις με αυτές;
Διαθέτεις λογική σκέψη. Άρα μπορείς να παράγεις ιδέες. Η σκέψη πάνω στην σκέψη είναι η συνείδηση, άρα διαθέτεις κι απ’ αυτή. Είσαι υπεύθυνος για το ποιός είσαι και ποιός θα γίνεις.

Η νοημοσύνη σου, σου δίνει την δυνατότητα όσο ζείς να μαθαίνεις κι ότι μαθαίνεις να το αποθηκεύεις στην μνήμη σου. Τις οποίες, αν χρησιμοποιείς σωστά δεν θα κάνεις μονίμως τα ίδια λάθη. Αυτός είναι ο τρόπος να εξελίσσεσαι. Έχεις την δυνατότητα να σκεφτείς. Έχεις ακόμη την δυνατότητα να σκεφτείς οτι σκέφτεσαι, δηλαδή να το συνειδητοποιείς. Αυτή είναι η συνείδηση.Αν την χρησιμοποιούσαμε περισσότερο θα ζούσαμε πολύ πιο ανθρώπινα. Θα πράτταμε πιο ανθρώπινα. Θα αντιλαμβανόμασταν καλύτερα τις αξίες και την ουσία της ζωής. Θα μαθαίναμε από το παρελθόν και θα ζούσαμε παράγοντας έργο για το μέλλον. Δε θα σπαταλούσαμε χρόνο. Δεν θα εμποδίζαμε την ανθρωπιά.

Τότε θα μπορούσαμε αληθινά να καμαρώνουμε ως Άνθρωποι. Γιατί δεν γεννιέσαι Άνθρωπος, αλλά μέσω των δυνατοτήτων σου μπορείς να επιλέξεις να γίνεις. Αλλιώς δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένα έμβιο πλάσμα-ζώο.

Η κοινωνία ζει μόνο για το παρόν («ζήσε μονάχα για την στιγμή» σου λένε, χωρίς να ΄χεις κάποιον ουσιαστικότερο σκοπό) κι απαρτίζεται από άτομα (!) που δεν θέλει να θυμούνται (παρελθόν), ούτε να οραματίζονται (μέλλον), μόνο να κάνουν όνειρα, μα σπάνια σκέφτονται πώς αν τους λένε αυτό σημαίνει οτι θεωρούν πως κοιμούνται!
Η κοινωνία εγκλωβίζει τα άτομα μέσω της εξουσίας (εκτός της ουσίας), ταϊζοντάς τα ματαιοδοξία. Δεν θέλει πραγματικές αλλαγές, (είναι εύλογο το γιατί) οπότε χαρακτηρίζεται απο την στασιμότητα. Είναι πολύ εύκολο να το δείτε αυτό, εφόσον ζείτε κι εσείς μέσα σε μια κοινωνία και δεν είστε σε κανένα βουνό μοναχοί.

Όταν ξέρεις λοιπόν αυτό, θα συνεχίσεις να ζείς μόνο ως μεμονωμένο άτομο μέσα στην κοινωνία, ή ως συνειδητοποιημένος Άνθρωπος μέσα στην Ανθρωπότητα;