Η εξουσία της κοινωνίας και η ουσία της ανθρωπότητας.

Όποτε η κοινωνία λέει: "μην αφήνεις τα όνειρά σου, νοιάξου για το τώρα, ζήσε την στιγμή" εγώ ακούω "κοιμήσου κι άλλο, δε χρειάζεσαι μετά, μπορείς να ψοφήσεις". 

Διότι πολύ απλά, όνειρα βλέπεις μόνο στον ύπνο σου, και ποτέ όταν είσαι ξύπνιος-έξυπνος. Κι όπως λέει το τραγούδι "όταν κοιμάσαι άλλοι γράφουν ιστορία".

Έπειτα, το τώρα περνάει αμέσως και άλλα "τώρα" έρχονται μετά, αλλά επειδή δεν έχεις νοιαστεί για το μετά γίνεσαι "πριν" πριν καν το καταλάβεις. 

Και η στιγμή είναι στιγμιαία, κι όπως το "τώρα" έτσι κι αυτή περνάει αμέσως. Οπότε σου προτείνουν να ζήσεις την στιγμή, επειδή προφανώς δεν χρειάζεσαι και περισσότερο. 

Κι ο λόγος για όλα αυτά είναι απλός: Για την κοινωνία δεν είσαι άνθρωπος, αλλά άτομο, αριθμός, ψηφοφόρος, αναλώσιμος, επειδή την ενδιαφέρει η εξουσία και γι'αυτό μένει εκτός ουσίας. Κι όταν κάποιος βρίσκεται στην εξουσία, τον ενδιαφέρει το "τώρα" εκείνο να γίνει μόνιμο για να διατηρηθεί εκεί. Γι'αυτό και δεν θέλει να σου περνάει το "μετά" απ'το μυαλό και πολύ-πολύ, καλά είναι κι έτσι. Για την κοινωνία δεν είσαι μοναδικός, αφού είναι πολλά τα νούμερα, ωστόσο προσπαθεί να σε πείσει πως είσαι, για να βοηθήσεις να παραμείνει. Φέρ'τε απλά στο νου σας βουλευτές, ή εκλεγόμενους σε οποιονδήποτε τομέα ή φορέα, και θυμηθείτε πώς λειτουργούν και συμπεριφέρονται σε κάθε έναν ψηφοφόρο προεκλογικά. Όλοι θα έχετε βρεθεί σε τέτοια κατάσταση, δε μπορεί. Σου μιλάνε ξαφνικά λες και έγινες κάποιος πολύ κοντινός, πολύ δικός τους άνθρωπος, κάτι το ιδιαίτερο και σημαντικό γι'αυτούς το οποίο νοιάζονται βαθιά, συμπάσχουν μαζί του και προσπαθούν να σε πείσουν οτι θέλουν να σε βοηθήσουν, ειδικά εσένα, ναι, εσένα! Δεν είσαι πια απλώς ένας κάποιος ανάμεσα σε όλους, είσαι ΕΣΥ, γι'αυτό, ψήφισε. Μετά μπορείς και να ψοφήσεις. Αφού μόλις έχεις ψηφίσει, εκείνη η βαθιά έγνοια χάνεται ως δια μαγείας, δεν έρχονται πια αυτοί να σε βρουν όπως λίγο πριν τις εκλογές, αλλά τους ψάχνεις εσύ για να τους ρωτήσεις πότε θα κάνουν ή γιατί δεν κάνουν αυτά που σου υποσχέθηκαν και δεν τους βρίσκεις. Είναι λόγω πολλών υποχρεώσεων βέβαια, μην πάει το μυαλό σου ποτέ στο πονηρό. Βέβαια, η ίδια η κοινωνία πάλι έρχεται συχνά απ'τα παρασκήνια, κάτω απ'το τραπέζι και σου λέει να είσαι πονηρός, να σκέφτεσαι πονηρά, με την πονηριά θα πας μπροστά. Το θέμα είναι πως συνήθως την πονηριά την συνοδεύει και η λέξη "κουτο". Ενώ την εξυπνάδα όχι. Και ένας δούλος χρειάζεται να δουλεύει, όχι να σκέφτεται, άρα είναι ιδανικό όταν είναι κουτός. Γι'αυτό είναι προτιμότερο να είμαστε έξυπνοι, δηλαδή εκτός ύπνου. Γιατί ενώ μπορεί να νομίζουμε οτι η πονηριά και η εξυπνάδα ταυτίζονται επειδή έχουν να κάνουν με την νοημοσύνη, η διαφορά στις δύο έννοιες είναι οτι στην δεύτερη υπάρχει το στοιχείο της συνείδησης, ενώ στην πρώτη όχι. Γι'αυτό και συχνά έχει αρνητική χροιά η πονηριά. Η εξυπνάδα και η νοημοσύνη απεναντίας.

Και τι κάνει τον άνθρωπο, ανθρώπινο; Η συνείδηση. Και τι είναι η συνείδηση; Σκέψη πάνω στην σκέψη. Μόλις σκεφτείς οτι σκέφτεσαι, το συνειδητοποιείς. Μόλις συνειδητοποιείς γνωρίζεις. Μόλις γνωρίζεις είσαι ικανός να αποφασίσεις. Θα ανήκεις στην κοινωνία ή στην ανθρωπότητα; Η πρώτη είναι του παρόντος, της επικαιρότητας και της εξουσίας, ενώ η δεύτερη του παρελθόντος και του μέλλοντος, της διαχρονικότητας και της ουσίας. Διότι όλοι οι συνειδητοποιημένοι άνθρωποι που πέρασαν και θα περάσουν ποτέ απο τον κόσμο μας, αφήνουν μέσω του έργου προσφοράς τους το διαχρονικό τους στίγμα για τους άλλους. Εσύ, που θέλεις να ανήκεις;

Ο ιχνηλάτης του χρόνου.

Ίχνη ανθρωπιάς
είναι τα μόνα
που αξίζει να γυρεύει
ο ιχνηλάτης του χρόνου
για να καταλάβει
οτι υπάρχει
μια συνέχεια
για την ανθρωπότητα
όσο κι αν η κάθε κοινωνία
προσπαθεί με κάθε τρόπο
να ξεχάσει τα πάντα
για να ζει
σε ένα μόνιμο παρόν
δίχως πληγές,
δίχως στεναχώριες,
δίχως κινδύνους
για το σύστημα
και την εξουσία
κι έτσι όλα
θα'ταν δίχως νόημα
γι'αυτό κι εσύ
μην αφήσεις
να ξεχάσουμε ποτέ
για να γίνουμε μαζί
οι προηγούμενοι άνθρωποι
για τους επόμενους.

Πως γίνεται να γίνει κάτι που δεν γίνεται

Πως γίνεται να γίνει κάτι που δεν γίνεται

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Στα πλαίσια της κοινωνίας που ζεί σ'ένα μόνιμο παρόν, όταν κάποιος αντιληφθεί για κάτι πως δεν γίνεται παύει να ασχολείται θεωρώντας το ουτοπία. Όταν όμως απελευθερώσεις τα κατεχόμενα του μυαλού σου συνειδητοποιείς την ουσία του χρόνου και δίνεις σημασία μόνο στο παρελθόν και στο μέλλον. Έτσι βλέπεις εντελώς διαφορετικά το πλαίσιο και με την δύναμή της σκέψης προσεγγίζεις αλλιώς το πρόβλημα. Διότι ξέρεις πως όταν κάτι δεν γίνεται τώρα, μπορεί να γίνει μετά. Χρησιμοποιώντας την μνήμη, την νοημοσύνη και τον στοχασμό. Το κλειδί είναι ο χρόνος. Κι έτσι πια γνωρίζεις πως όλα γίνονται, ακόμη κι αυτά που δεν γίνονται.

Η αξία του χρόνου και το νόημα της ζωής.

Γεννιόμαστε, μα δεν το επιλέγουμε. Πεθαίνουμε, μα δεν το επιλέγουμε. Το μόνο που είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε είναι το πώς θα ζήσουμε στο ενδιάμεσο. Θα ζήσουμε ελεύθεροι ή σκλάβοι? Θα ζήσουμε ώς άτομα ή ως άνθρωποι? Θα ζήσουμε προσφέροντας ή παίρνοντας? Θα ζήσουμε ή απλώς θα υπάρχουμε? Είναι ουσιαστική η διαφορά των δύο. Θα ενδιαφερθούμε για το παρελθόν και το μέλλον ή θα ασχολούμαστε με το παρόν? Παρόν, το οποίο θα περάσει όπως η ζωή μας κι απ'ότι λένε συνήθως οι πιό γέροι είναι μικρή, τελειώνει γρήγορα. Δεν είμαστε αθάνατοι, γι'αυτό κι ο χρόνος για εμάς έχει τόση σημασία.
Ο Σωκράτης είπε: ὁ δὲ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ. Δηλαδή, η ζωή που δεν εξετάζεται δεν αρμόζει σε άνθρωπο. Αν κάτι μας ξεχωρίζει απο τα υπόλοιπα ζώα του πλανήτη μας είναι η νοημοσύνη μας, η λογική μας, η σκέψη και η σκέψη πάνω στην σκέψη, δηλαδή η συνείδησή μας. Άρα είναι καθήκον μας απο την φύση μάλιστα, όπως και η αναπαραγωγή, το να φιλοσοφούμε.
Με αυτά θέλω να πώ πως αν δεν συνειδητοποιήσουμε ή δεν επινοήσουμε το νόημα της ζωής, ή έστω αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως αυτό είναι που πρέπει να αναζητήσουμε αφιερώνοντάς του τον χρόνο μας τότε δεν κάνουμε τίποτα, τον σπαταλήσαμε άδικα, δεν αξίζουμε κάτι και είτε γεννιόμασταν είτε όχι δεν θα είχε σχεδόν καμιά σημασία, εφόσον δεν θα άλλαζε, ούτε θα προσέφερε κάτι η γέννησή μας στην ανθρωπότητα. Είναι πολύ απλό να δούμε πως εξαφανίζεται ένα όν που δεν έχει ζήσει ώς άνθρωπος αλλά ώς άτομο. Πόσοι απο εμάς γνωρίζουμε τους προπαππούδες μας αν δεν ζούσαν όταν αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε ως παιδιά? Όχι πολλοί φαντάζομαι. Αν το δυσκολέψουμε τώρα κι αναρωτηθούμε πόσοι γνωρίζουμε και θυμόμαστε τους πατεράδες των προπαππούδων μας, τους παππούδες τους και τους προπαππούδες τους, η απάντηση θα μας στεναχωρήσει περισσότερο: Ελάχιστοι. Αυτό μας δείχνει πως δεν αφήσανε συνειδητά κάτι πίσω τους, μετά τον θάνατό τους, για τους επόμενους, άρα εφόσον δεν είχαν σημασία κανείς απο τις επόμενες γεννιές δεν θα τους μάθει για να τους θυμάται. Κι άρα θα πεθάνουν και θα είναι σαν να μη γεννήθηκαν. Ο Σωκράτης ακόμη και μετα θάνατον, ζεί δια μέσω του έργου του που δημιούργησε για τους επόμενους. Κανείς δεν ξέρει τον Σωκράτη επειδή ήταν όμορφος, πετυχημένος επαγγελματίας ή πλούσιος. Τον ξέρουμε μέχρι και σήμερα, μετά απο σχεδόν 2500 χρόνια για αυτά που είπε, επειδή ήταν πραγματικά σημαντικά και διατηρήθηκαν μέσω της μνήμης στον χρόνο. Κι ήταν πραγματικά σημαντικά διότι συνέβαλαν στην εξέλιξη της σκέψης, δηλαδή στην εξέλιξη της ίδιας της ανθρωπότητας.
Στα τέλη του προηγούμενου μήνα είχα τα γενέθλιά μου. Κλασσικές ευχές για χρόνια πολλά και όλα αυτά τα τυπικά απο φίλους και γνωστούς. Κι όσο τα άκουγα τόσο σκεφτόμουν πως όσο πολλά και να είναι τα χρόνια, δεν θα είναι και πάνω απο 70-80 απο τώρα, στην καλύτερη περίπτωση. Και τι είναι 70, 80, 90, 100 χρόνια για την αιωνιότητα? Κι ενώ η αιωνιότητα θα συνεχίσει να υπάρχει, εγώ όχι. Άρα ο χρόνος δεν έχει σημασία για την αιωνιότητα μα για μένα που είμαι θνητός. Ο ατομικός μου χρόνος μου είναι περιορισμένος και συνεχώς τελειώνει. Και μόλις προσθέθηκε άλλος έναν χρόνος στην πλάτη μου. Αυτές οι σκέψεις με οδήγησαν σε μια άλλη που έγινε ιδέα. Κι αυτή ήταν η εξής: Αντί σε κάθε επέτειο των γενεθλίων μου να προσθέτω έναν χρόνο στο μηδέν, δηλαδή στην γέννησή μου, να αφαιρώ έναν χρόνο απο τα 78 -είναι ο μέσος όρος ηλικίας των Ελλήνων- δηλαδή απο τον φυσιολογικό θάνατό μου -εκτός εκτάκτου γεγονότος. Με αυτόν τον τρόπο θα συνειδητοποιώ πως ο προσωπικός μου χρόνος συνεχώς τελειώνει άρα δεν θα ξεχνώ πως είμαι θνητός, κι αν θέλω να αφήσω ένα στίγμα προσφοράς, πρέπει να τον χρησιμοποιήσω έτσι ώστε να παράγω κάποιο έργο που θα έχει αξία και για το μέλλον, ακόμη και μετά απο εμένα, για τους επόμενους ανθρώπους. Κι επειδή είμαι πολύ τεμπέλης, όπως πολλοί, συχνά όταν είναι να κάνω κάτι λέω πως κι αύριο μέρα θα 'ναι, κι αφήνω για αύριο αυτό που θα μπορούσα να κάνω σήμερα. Αν όμως ξέραμε πως αύριο δεν θα ζούμε, θα το κάναμε σήμερα αναγκαστικά. Με το να αφαιρούμε λοιπόν ένα χρόνο κάθε χρόνο απο την ζωή μας θα πιεζόμαστε δημιουργικά και θα γίνουμε πιο παραγωγικοί και ουσιαστικοί με τον χρόνο μας, δεν θα τον ξοδεύουμε τόσο άσκοπα για πράγματα που δεν έχουν αξία. Ο χρόνος είναι μαζί μας, αρκεί να είμαστε κι εμείς μαζί του.
Σκέψου το, ίσως αλλάξεις την ζωή σου, ίσως αλλάξεις τον κόσμο προς το καλύτερο.