Αιώνια, ανθρώπινα ερωτήματα.

Αιώνια ανθρώπινα ερωτήματα

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Όσο αδιανόητη μοιάζει η σκέψη πως κάποιος κάποτε δημιούργησε κάτι και απο τότε ξεκίνησε η "Δημιουργία" διότι αμέσως εμφανίζεται η ερώτηση "κι αυτόν ποιός τον δημιούργησε" χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική λογική απάντηση μέχρι και σήμερα, τόσο αδιανόητη μοιάζει και η σκέψη πως η δημιουργία έτυχε-έγινε απο μόνη της, διότι αμέσως εμφανίζεται η ερώτηση "πώς γίνεται απο το απόλυτο τίποτα να δημιουργήθηκε κάτι που έχει δομή, συνέπεια και συνέχεια";
Πόσους και πόσους φιλοσόφους έχουν ταλανίσει αυτά τα αιώνια ανθρώπινα ερωτήματα. Η Ανθρωπότητα έχει βασανιστεί και έχει προσπαθήσει να βρεί απαντήσεις σε όλη της την ιστορία ανα τους αιώνες. Απαντήσεις που δεν στάθηκαν απόλυτα ικανοποιητικές διότι ακόμη αναρωτιόμαστε, αν φυσικά έχουμε ακόμη το προνόμιο να χρησιμοποιούμε το "δώρο" της σκέψης και δεν βολευόμαστε με απαντήσεις αστείες και παιδιάστικες. Μπορεί άραγε η σκέψη να ξεπεράσει αυτά τα όρια; Μπορεί να βρεί απαντήσεις που θα μπορέσουν να σταθούν στον άνεμο της λογικής κριτικής σκέψης του ανθρώπου που διψάει για αλήθεια;
Ως τώρα μου φαίνεται πως ακόμη και τα προς το παρόν ανεξήγητα γίνονται για κάποιον λόγο. Το έχω υποψιαστεί έντονα κάποιες φορές στην ζωή μου. Έτσι, μάλλον αποδέχομαι το πεπρωμένο. Γιατί η νοημοσύνη μου με υποψιάζει πως υπάρχει κάποιου είδους νους πίσω και γύρω απο όλα αυτά. Το αποκαλώ Θεό. Δεν θέλω να του δώσω συγκεκριμένες ιδιότητες, χαρακτηριστικά. Μπορώ να φανταστώ όμως την ύπαρξή του όπου δίνει νόημα στα πάντα. Δίνει νόημα στο να ψάχνει ο Άνθρωπος τις ρίζες του και τον σκοπό του. Αλλιώς τίποτα δεν θα είχε αξία να ψάξεις, να αναρωτηθείς. Δεν θα είχε καν αξία να ζήσεις, αν απλά τελείωνες μια στιγμή. Διότι καμιά στιγμή δεν έχει αξία αν δεν υπάρχει συνέχεια. Ποτέ το παρόν δεν θα άξιζε χωρίς μέλλον.

Η δύναμη της ιδέας

Η δύναμη της ιδέας

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Δεν είναι ο δείκτης ευφυίας
που καθορίζει την νοητική σου αξία
είναι και το βάθος και η δύναμη
του στοχασμού σου
που θα μετατραπεί σε έργο.
Η αξία μιας ιδέας
δεν μετριέται με αριθμούς.
Μια ιδέα προέρχεται απο το αδιανόητο
και καταλήγει ως επόμενη πραγματικότητα.
Γι'αυτό και μια ιδέα
είναι ικανή να αλλάξει τον κόσμο.

Λογική και συναίσθημα

Λογική και συναίσθημα

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Λογική και συναίσθημα. Λεπτές, έλεγα, οι γραμμές που τα χωρίζουν. Τώρα λέω πως δεν υπάρχουν. Πού δίνω βάση πιο πολύ, αναρωτιόμουν. Και γιατί; Μέτρον άριστον κι εδώ; Λίγο το ένα λίγο το άλλο; Μήπως πολύ το ένα και πολύ το άλλο καλύτερα; Μήπως είναι το ένα και το αυτό; Δεν ήθελα να γίνω αναίσθητος. Μα δεν μπορούσα και να αφήνω στην άκρη την λογική όπως έκανα συχνά, να κάνω πως δεν βλέπω, πως δεν καταλαβαίνω, πως δε σκέφτομαι. Υπήρξαν φορές που αυτός ο τρόπος της συνεχούς σκέψης και κρίσης με έκανε να αισθάνομαι σαν υπολογιστής. Αναρωτιόμουν, αυτό είναι ο άνθρωπος; Ένας υπολογιστής που επεξεργάζεται τα πάντα μέσω δεδομένων και μέσω της σκέψης; Και τα αισθήματα; Από την άλλη μόνο με το συναίσθημα ο άνθρωπος είναι φτερό στον άνεμο. Πηγαίνει όπου φυσάει. Όπου τον βγάλει. Είναι όλα σύμφωνα με το αν έχουμε όρεξη και για τι την έχουμε... Αυτή θέλεις να είναι η ζωή σου, ρωτούσα στον εαυτό μου. Και πού είναι η δική σου συμμετοχή αν δεν πάρεις εσύ τον έλεγχο και την ευθύνη των αποφάσεων και των επιλογών σου;
Δεν νοείται άνθρωπος χωρίς διαρκή κριτική σκέψη για τον εαυτό του και τα πάντα. Αυτό νομίζω γιατί αυτό αντιλαμβάνομαι ώς πρέπον κι ως αλήθεια, οπότε αυτό επιλέγω. Τα συναισθήματα του ανθρώπου οφείλουν να προέρχονται απο την νοημοσύνη, δεν μπορεί το αντίθετο. 

Κάτι που θα ΄θελα πολύ. (Personal desires).

Μια κοπέλα, μια γυναίκα δίπλα μου που να είναι όμορφη, γλυκιά και θηλυκή μέσα κι έξω. Ρομαντική, ερωτική και παθιασμένη. Με χιούμορ και αισιόδοξη. Με φαντασία. Με έμφυτη αναζήτηση για καινούρια πράγματα κι εμπειρίες και με ανοιχτό μυαλό. Μαζί να μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Να υπάρχει αγάπη, κατανόηση, εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια ανάμεσά μας. Να υπάρχει ελευθερία κι άνεση. Να υπάρχει χημεία και ένωση κάθε είδους μεταξύ μας. Να είμαστε οι καλύτεροι φίλοι και οι καλύτεροι εραστές. Να κάνουμε δημιουργικά πράγματα. Να συζητάμε, να κάνουμε έρωτα, να κάνουμε ταξίδια και να ξανακάνουμε έρωτα. Να εκδηλώνουμε όλες τις πτυχές του εαυτού μας. Να δουλεύουμε πάνω στην σχέση μας και να την ανανεώνουμε με κάθε επιθυμητό τρόπο. Να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον και να ζήσουμε μαζί για πάντα...

Περιέγραψα την τέλεια σχέση? Ζητάω πολλά?

Ε και? Αυτά ζητάω γιατί αυτά θέλω. Οτιδήποτε λιγότερο θα είναι απλά συμβιβασμός που δεν ανέχομαι να κάνω. Χώρια που απο την στιγμή που μπορώ να προσφέρω αυτά είναι δικαίωμά μου να μπορώ και να τα ζητάω. Ή που θα τα καταφέρω και θα το ζήσω, ή που θα φάω τα μούτρα μου. 

Αλλά δεν τα παρατάω, νόμισα πως σε βρήκα κι έκανα λάθος. Δεν πειράζει, δεν παραιτήθηκα και σε ψάχνω ακόμη και θα σε ψάχνω μέχρι να σε βρώ. Το ξέρεις. Κάπου εκεί έξω είσαι... Που θα μου πάς? 

Ηθικό συμπέρασμα:

If you really know what you want then seek for it and never give it up until you find it! And be sure that you have something good enough to offer too.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

*1/6/2015. Είναι σχεδόν απίστευτο τι επέλεγα να γράψω 3 χρόνια πριν. Δεν είχα συνειδητοποιήσει οτι η γραφή, η τέχνη γενικότερα δεν είναι για την τέχνη, δεν είναι απλώς εκτόνωση, είναι για τον άλλον. Δεν είχα συνειδητοποιήσει οτι στην στρατηγική λειτουργούμε με ότι έχουμε, όχι με ότι θα θέλαμε να έχουμε. 

Θέλει κότσια. (Ο καλός καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται).

Θέλει κατανόηση, θέλει ωριμότητα, δυνατή θέληση κι αποφασιστικότητα. Χρειάζονται κότσια και μεγαλοσύνη για να υπερβείς τις απαιτήσεις και τις ανάγκες του ατόμου και του "εγώ" σου και να δράσεις ώς προς τις ανάγκες του Ανθρώπου και του "εμείς" που συχνά είναι αντίθετες. Διότι εκτός της θεωρίας χρειάζεται η πράξη κι αυτή είναι ο αγώνας. Κι όσο περισσότερο προχωράς, όσο περισσότερο παλεύεις, όσο πιο πολλά προσφέρεις και δίνεις ανιδιοτελώς, τόσο πιο δύσκολο σου είναι να μην κρατάς για σένα, να μην κερδίζεις κάτι, να μην αναγνωρίζεται ο αγώνας σου, να μην σου ανήκει τίποτα άλλο και κανείς παρά το έργο σου και η αξία του. Μα κι αυτή την αξία αν δεν έχεις με κάποιον να την μοιραστείς είναι σαν να μην υπάρχει. Και το θεωρείς άδικο αυτό. Άδικο για σένα, άδικο για κάθε τέτοιον Άνθρωπο. Κι αυτό σε πνίγει, σε στεναχωρεί, σε εξοργίζει και σε απογοητεύει. Η δύναμη της συνείδησης και της θέλησής σου δοκιμάζεται τότε με άγριο τρόπο. Γιατί εσύ μέσα σ'αυτή την μάχη με τον εαυτό σου ακόμη γνωρίζεις πως κάνεις το καλό, το σωστό, το πρέπον. Υπομονή κι επιμονή. Αν βρείς εκείνο το πείσμα που δεν μπορεί να λυγίσει μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν... Εκείνο το πείσμα που είναι κάτι πολύ προσωπικό σου, βαθιά μέσα σου, στην συνείδησή σου και σου δίνει τεράστια χαρά και δύναμη όταν αντιστέκεσαι και ξέρεις πως είναι το σωστό. Τότε θα νικάς, θα έχεις αξία, την πείρα, την ωριμότητα και την υπερηφάνεια ενός πολεμιστή μετά την μάχη για την υπεράσπιση των αξιών του.

Είναι δύσκολο, μα όπως λέει κι ο σοφός λαός μας: Ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται.

Κι αν το δούμε κι αντίστροφα οι φουρτούνες είναι αναγκαίες για να βγάζουν καλούς καπετάνιους.

Όσο για αυτούς, ξέρουν πως είναι λίγοι μα δεν είναι μόνοι. Δεν είναι μόνοι. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

1/6/2015. Η προσέγγιση που έκανα εξ'αρχής πριν 3 χρόνια δεν ήταν η ορθή. Αυτό που ονόμασα τότε "το πείσμα που δεν μπορεί να λυγίσει μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν..." κλπ κλπ, ήταν θέμα χρόνου να φθαρεί. Διότι όσο σκληρό και να είναι κάτι, όταν μόνιμα δέχεται χτυπήματα θα λυγίσει. Χρειάζεται κάτι να το ανατροφοδοτεί. Ο χρόνος βοήθησε να κατανοήσω αυτά που νόμιζα πως καταλάβαινα. Να δω αυτά που κοίταζα. Να κάνω γνώση τις πληροφορίες. Όταν κατανοήσεις πραγματικά πως δεν έχεις νόημα δίχως τους άλλους, συνεπώς είναι πρώτα οι άλλοι, είναι φυσικό επακόλουθο να μην σκέφτεσαι εγωιστικά, αλλά αλτρουιστικά. Κι όσο περισσότερα προσφέρεις, τόσο περισσότερο ανθρώπινος γίνεσαι, τόσο περισσότερο μετα-χαίρεσαι με την χαρά των άλλων και γι'αυτό φροντίζεις να την δημιουργείς. Όσο περισσότερο προσφέρεις, τόσο λιγότερο χρόνο έχεις να σκεφτείς τον εαυτό σου. Τόσο πιό εύκολο είναι να συνεχίσεις να προσφέρεις. Ούτε σε στεναχωρεί, ούτε σε εξοργίζει, ούτε σε θλίβει. Μόνο σε κάνει να μετα-χαίρεσαι για να σου δίνει δύναμη να συνεχίζεις ως το τέλος. 

Η αξία της ύπαρξης μέσω της συνύπαρξης

Η αξία της ύπαρξης μέσω της συνύπαρξης

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Φαντάσου οτι μόλις έγινες ο πιο πετυχημένος, γνωστός, έξυπνος, πλούσιος, όμορφος, καλός, τίμιος, δίκαιος, σωστός άνθρωπος που υπάρχει. Ο πιο αισιόδοξος και πιο έντονα συναισθηματικός. Ο πιο μεγαλόψυχος και συμπονετικός. Ο πιο άξιος. Ο πιο θαυμαστός...
Έστω λοιπόν πως μια μέρα -ή νύχτα- εξαφανίζονταν ξαφνικά οι πάντες και τα πάντα. Άδειο το σπίτι σου, η γειτονιά σου, η πόλη κι η χώρα σου, ο κόσμος σου όλος άδειος... Χωρίς ψυχή. Πώς θα ένιωθες;
Όταν δεν υπήρχε κανείς και τίποτα γύρω σου τι θα έκανες; Τι θα σκεφτόσουν; Θα ήσουν ικανοποιημένος με όλα τα αγαθά και τα ταλέντα της ύπαρξης για πάρτι σου; Μπες στο πλαίσιο και φαντάσου ειλικρινά τον εαυτό σου σε μια τέτοια κατάσταση. Όσο θα περνούσαν οι ώρες, οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια, τόσο θα σε βασάνιζε το ερώτημα ποιό το νόημα να συνεχίσεις να ζείς. Τι σημασία έχουν όλα αυτά δίχως άλλους να τα μοιραστείς;
Τότε θα συνειδητοποιούσες πως η συνύπαρξη είναι που δίνει αξία στην ύπαρξη. Μέσω του άλλου μπορούμε να προσδιορίσουμε και να αξιολογήσουμε τον εαυτό μας και τα πάντα. Απο μόνοι μας θα ήμασταν ένα τιποτένιο κι απροσδιόριστο κάτι. Τίποτε λοιπόν δεν έχει αξία αν δεν μπορείς να το μοιραστείς με κάποιον. Γι αυτό και είμαστε εις το "οι άλλοι" όπως έχει γράψει ο Ν.Λυγερός, όχι στο "εμείς" ή στο "εγώ" όπως είχε γράψει ο Μακρυγιάννης. Γιατί το εμείς είναι απλώς ο πληθυντικός του εγώ. Και διότι η συνύπαρξη που δίνει αξία στην ύπαρξη συμβαίνει ανάμεσα σε άλλους, και άλλους-άλλους.

Η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία κι ο εγωκεντρισμός είναι στοιχεία ατόμου, όχι Ανθρώπου. Θέλει αγώνα για να γίνουμε Άνθρωποι διότι γεννιόμαστε άτομα.

Μην περιμένεις αυτόν που θέλεις

Μην περιμένεις αυτόν που θέλεις

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Όλοι μας ψάχνουμε να βρούμε αυτόν τον κάποιον... κάποιον που να μας καταλαβαίνει, να μας δέχεται όπως είμαστε, να μας αγαπήσει, να μας δίνει, να μας προσφέρει, να μας ικανοποιήσει, να μας εμπνεύσει, να μας αρέσει, να μας φροντίζει, να μας αγγίζει, να μας θέλει....
Αυτό είναι το λάθος μας.
Διότι όταν όλοι ψάχνουμε για αυτόν τον άνθρωπο και κανείς δεν φροντίζει να γίνει αυτός ο άνθρωπος για τους άλλους, τότε είμαστε καταδικασμένοι να μείνουμε μόνοι. Όταν μόνο τον εαυτό μας σκεφτόμαστε, μόνο με τον εαυτό μας μένουμε. Κι αυτός ο άλλος δεν θα έρθει ποτέ.
Κι ακόμη και να έρθει, αν θές να μείνει δίπλα σου θα πρέπει και να του προσφέρεις όσα αξίζει.

Μην περιμένεις αυτόν που θέλεις, γίνε αυτός που θέλεις.