Ο Δάσκαλος.

Ο Δάσκαλος δεν είναι σαν τον καθηγητή, δε σου τυχαίνει, αλλά τον επιλέγεις, γιατί είναι ικανός να σε βοηθήσει να γίνεις αυτό που θέλεις.

Τι μας έμαθε ο δάσκαλος.

Οι περισσότεροι κοιτάζουν απο μακριά, κάποιοι έρχονται μαζί μας. Κι απ'αυτούς, μερικοί θα μας αφήσουνε στον δρόμο. Πριν το τέλος ποτέ δεν μένουμε πολλοί, αρκεί να είμαστε αρκετοί, ώστε να φτάσουμε εκεί, για όλους τους, αυτό μας έμαθε ο δάσκαλος.

Προχωράμε και πηγαίνουμε.

Προχωράμε και πηγαίνουμε
πότε καλά, πότε κουτσαίνουμε
μα κι αν πονάμε, δεν μασάμε
και συνεχίζουμε και πάμε
και αν ο δρόμος είν' μακρύς
και δύσβατος και δυσμενής
τον επιλέξαμε εμείς
επειδή ξέρουμε το κόστος
πριν καν να γίνει η αρχή
ο δάσκαλος μας το 'χει πει
πως πέρα απο μαθητές
χρειάζονται και μαχητές
γιατί οι εχθροί είναι πολλοί
και δύσκολη η αποστολή
γι'αυτό μαχόμαστε μαζί
με πίστη και στρατηγική
να κάνουμε πραγματικότητα
το απέραντο γαλάζιο
για όλους, μέχρι και γι'αυτούς
τους ίδιους τους εχθρούς μας.

Αναρωτήθηκες τι σκέφτομαι.

Αναρωτήθηκες τι σκέφτομαι
Θεοδωρής Τσιαμίτας


Αναρωτήθηκες τι σκέφτομαι
όταν με είδες καθισμένο
στο λιμάνι μπροστά απ'τη θάλασσα
και μου 'πες κάπως ποιητικά
πως θέλει δύναμη, παλικαριά
και πως σου φέρνει μοναξιά
η εικόνα μου με θέα το γκρι
βαθύ, του ουρανού και της θάλασσας
και σου απάντησα απλά
πως προσπαθώ να φανταστώ
του δάσκαλού μου τον σκοπό
να δω θάλασσα και ουρανό
απο βαθύ και σκούρο γκρι
ανοιχτό κι απέραντο γαλάζιο.

Μουσική, μουσικοί, ανθρωπότητα και κοινωνία.

Ένα τραγούδι στέκεται ως αφορμή για να γράψω αυτό το αρθράκι. Λέγεται "The poet and the pendulum" και είναι απ'τους αξιόλογους Nightwish. Ξεκίνησε να παίζει, και η μελωδία του μου δημιούργησε μοναδικές εικόνες και συναισθήματα, τα οποία είναι απ'αυτά τα γνώριμα που νιώθουμε όταν ακούμε μουσική και μας αγγίζει, που δεν περιγράφονται, απλώς βιώνονται.

Η τέχνη είναι το σημαντικότερο επίτευγμα της ανθρωπότητας, γιατί είναι ικανή να μιλάει άμεσα στην ψυχή του ανθρώπου. Μία μορφή της είναι και η μουσική, στην οποία όλοι κάποτε ακουμπούν, αφήνονται, απολαμβάνουν, βιώνουν. Η τέχνη δεν θα είχε καμία ουσία δίχως το συναίσθημα. Πόσες ώρες, πόσες στιγμές μας έχει συντροφεύσει μια μελωδία, ένα τραγούδι; Πόσες φορές αφιερώσατε σε κάποια ή κάποιον δικό σας, κάποιον που νοιάζεστε, αγαπάτε ή είστε ερωτευμένοι μαζί του, ένα τραγούδι ή μια σύνθεση; Μουσική ακούμε πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Ακούμε πηγαίνοντας στην δουλειά, ή κάνοντας δουλειές, ή βγαίνοντας μια βόλτα για έναν περίπατο, ή κάνοντας τζόκινγκ, ή κάνοντας γυμναστική. Πώς θα χορεύαμε αλήθεια δίχως μουσική και ρυθμό; Φαντάζεστε τα νυχτερινά μαγαζιά να ήταν απλώς καρέκλες και τραπέζια, δίχως πίστα και ηχεία; Φαντάζεστε να ήσασταν σε ένα γλέντι και να γλεντούσατε χωρίς αυτή; Ακόμη και σε δυσάρεστες και δύσκολες καταστάσεις όπως ένας χωρισμός, μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ήταν δίχως μουσική συντροφιά, ανάλογη των περιστάσεων;
Τόσο συχνά ακούμε μουσική, μα σπάνια σκεφτόμαστε την ουσία και την αξία της. Αν όμως κάποιος είχε την δυνατότητα και σας έλεγε οτι θα αφαιρέσει την μουσική απ'την ζωή σας, δεν θα το δεχόσασταν και πολύ εύκολα. Ωστόσο, υπήρξαν και ακόμη υπάρχουν κοινωνίες, που ευτελίζουν τους μουσικούς βλέποντάς τους ως επαγγελματίες και την ίδια την μουσική ως ένα επάγγελμα και μόνο, γι'αυτό κι έχουν προσθέσει την λέξη βιομηχανία μετά απ'αυτή. Κι επειδή δεν είναι όλοι όσοι ασχολούνται με την μουσική προϊόντα και δεν χωράνε σ'αυτή τη μουσική βιομηχανία, οι περισσότεροι δεν βγάζουν "σοβαρά" έσοδα απο την μουσική. Κι έτσι οι κοινωνίες ακόμη και σήμερα πολλές φορές τους απαξιώνουν εντελώς, ξεδιάντροπα, απάνθρωπα, βλέποντάς τους ώς αποτυχημένους, που δεν κατάφεραν να ακολουθήσουν ένα οποιοδήποτε "καταξιωμένο" επάγγελμα. Τόσο απαράδεκτη μπορεί να γίνει η κοινωνία και τα άτομά της. Διότι δεν συνειδητοποιούν πως ο μουσικός ακόμη και να μην πληρωθεί, θα παίξει μουσική για τους άλλους. Δεν συνειδητοποιούν πως και να μη τον έχουν πληρώσει, πάλι θα απολαύσουν την μουσική του. Δωρεάν. Ανθρώπινα.

Για την κοινωνία λοιπόν ο μουσικός ήταν και είναι ακόμη συνήθως ένας αποτυχημένος επαγγελματίας, μα για την ανθρωπότητα είναι ένας σημαντικός, ουσιαστικός άνθρωπος. Εσύ, πώς τον βλέπεις, και που ανήκεις;

Γυναίκες.

Γυναίκες

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Οι γυναίκες είναι όμορφες, είναι τσαχπίνες, είναι ερωτικές, είναι σέξι, είναι καυτές, είναι ναζιάρες, ελκυστικές, είναι γλυκές, ευαίσθητες, τρυφερές, απαλές, προσεγμένες, αρωματισμένες, είναι πολλές, είναι ωραίες, είναι απαραίτητες, είναι σύζυγοι, είναι μητέρες. Μα και όλα αυτά μαζί, δεν θα σήμαιναν τίποτε εάν δεν ήταν πρώτα άνθρωποι.
Αυτό που ψάχνω να εντοπίσω σε μια γυναίκα θεωρώντας το θεμελιακό, είναι αν είναι ανθρώπινη. Διότι εν τέλη, πάνω απ'την εμφάνιση, την ανθρωπιά της θα ερωτευτώ. Δίχως αυτή, στην καλύτερη περίπτωση θα μοιάζει με ωραία γκόμενα. Τίποτε περισσότερο.
Η όψη μπορεί να δημιουργήσει ενθουσιασμό, μα σύντομα πάντοτε σβήνει. Η σάρκα μπορεί να προσφέρει ηδονή, μα είναι μονάχα στιγμιαία. Και τα ζώα ενθουσιάζονται, συνουσιάζονται και το ευχαριστιούνται. Μα ο άνθρωπος που ξεχωρίζει απ'τα υπόλοιπα, δεν είναι μόνο επειδή έχει ξεχωριστές ικανότητες λόγω της νοημοσύνης του, αλλά και ξεχωριστές ανάγκες. Εδώ έρχεται η ανθρωπιά, που είναι η ενσυνείδητη προσφορά από άνθρωπο σε άνθρωπο, και μέσω αυτής μπορείς να προσφέρεις τα πάντα, ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό. Γι'αυτό και όταν την ερωτευτείς, την αγαπάς για πάντα.
Λοιπόν, κορίτσια, κοπέλες, γυναίκες, είναι μια χαρά να προσέχετε και όλα τα υπόλοιπα, μα το κυριότερο ερώτημα είναι: προσέχετε για να είσαστε ανθρώπινες;

Ελένη Αντωνιάδου, μια γυναίκα που είναι πρώτα απ'όλα ανθρώπινη.

Είναι υπέροχη, διότι η ομορφιά της είναι και πέραν της εμφανίσεως. 

Είναι μόλις 25 χρονών και εργάζεται για την ανθρωπότητα, στη NASA. Η Ελένη Αντωνιάδου από τη Θεσσαλονίκη, αναδείχθηκε σε πρόσωπο της χρονιάς σε μία διοργάνωση - θεσμό στη Μεγάλη Βρετανία.Σε συνεργασία με την συμφοιτήτρια της, Claire Crowley, δημιούργησαν μια τεχνητή τραχεία και το επιχειρηματικό σχέδιο ώστε αυτό το ερευνητικό - πειραματικό μοντέλο να μετατραπεί σε κλινικό προϊόν.

Η νεαρή ερευνήτρια στο τμήμα Βιοεπιστημών της NASA, τιμήθηκε για το ερευνητικό της έργο σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, στο πλαίσιο της διοργάνωσης "2013 FDM Everywoman in Technology Awards".Πρόκειται για τα Βραβεία που διοργανώνει κάθε χρόνο, ο μεγαλύτερος Οργανισμός της Βρετανίας για να τιμήσει τις γυναίκες που διαπρέπουν στις Επιστήμες, την Τεχνολογία και την Επιχειρηματικότητα.

Από μικρή είχε τρέλα με το διάστημα. Έγινε μέλος σε λέσχες αεροδιαστημικής και παρακολούθησε μαθήματα για να πιλοτάρει μικρά αεροσκάφη και να βρίσκεται πιο κοντά στο αγαπημένο της αντικείμενο.

Το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής της όμως, παραδέχεται ότι είναι ο εθελοντισμός. Η ζωή της άλλαξε ριζικά στο πρώτο εθελοντικό ταξίδι που έκανε ως επικεφαλής της ιατρικής αποστολής σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Ανακούφισης του Πόνου των Παιδιών, στη Λατινική Αμερική.

H NASA επέλεξε την Ελένη το 2012 μεταξύ 1.200 φοιτητών για να φοιτήσει στη NASA Academy. Σήμερα, εργάζεται στον "Τομέα Βιοεπιστημών, Νανοτεχνολογίας και Εξερεύνησης του πλανήτη Άρη" στη Σίλικον Βάλεϊ.

Ο κατάλογος των διακρίσεων της δεν έχει τέλος μιας και είναι υποψήφια διδάκτωρ στη βιο-μηχανική και φιναλίστ στο πρόγραμμα "The Lemelson-MIT" που επιβραβεύει νέους για τα καινοτόμα επιτεύγματά τους.

Πλέον, μελετάει το πώς επηρεάζει το νευρικό σύστημα του ανθρώπου η ακτινοβολία, αλλά παράλληλα ασχολείται με την νανοτεχνολογία και την ιατρική στον τομέα των μεταμοσχεύσεων οργάνων από βλαστοκύτταρα των ίδιων των ασθενών.

Μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ, ανέφερε ότι αρχικά είχε περάσει για τις προπτυχιακές σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας, το οποίο δεν υπάρχει πια. Στη συνέχεια έφυγε στη Βρετανία για να ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές της.

Λίγο μετά, ήρθε η πρόταση από τη NASA και κάπως έτσι βρέθηκε στην Καλιφόρνια. Τώρα ασχολείται με τη δική της εταιρεία ανάπτυξης "μοσχευμάτων χωρίς δότες" και παράλληλα συνεργάζεται με τη NASA.

"Με τις τεχνικές που μελετάμε θα αλλάξει ο τρόπος που γίνονται οι επεμβάσεις όπως τις γνωρίζουμε σήμερα, θα αλλάξει εν γένει η ιατρική", λέει η ίδια.

"The cure for boredom is curiosity. There is no cure for curiosity"

"I've learned to give not because i have too much, but because i have known the feeling of not having".

Το βιογραφικό της στη NASA μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

πηγή