Ομορφιά και ασχήμια - άνθρωπος και νοημοσύνη.

Όσο περισσότερη η εξωτερική ομορφιά ενός προσώπου, τόσο πιο πολλά πρόσωπα γύρω του που θα μαζεύονται να την θαυμάσουν και θα την θελήσουν δική τους. Τόσο λιγότερο του χρειάζεται λοιπόν να καλλιεργήσει την νοητική του ομορφιά, αυτή που τον κάνει άνθρωπο ανάμεσα στα υπόλοιπα ζώα, εφόσον η εξωτερική αρκεί για να νιώθει μοναδικός/ή, ξεχωριστός/ή, με τόση προσοχή στραμμένη επάνω του. Πόσες φορές έχει τύχει να απογοητευτείτε όταν πλησιάσατε μια κουκλάρα ή έναν κούκλο απ'την στιγμή που μιλήσατε μαζί του/της?

Η εξωτερική ασχήμια ενός προσώπου λειτουργεί αντίθετα, απωθητικά για τα υπόλοιπα πρόσωπα, έτσι αναγκάζει το άτομο να καλλιεργήσει τον νού, την συνείδησή του για να γίνει όμορφο και χάρη σ'αυτή, να καταφέρει να έρθει σε επαφή με τους άλλους, αν είναι αυτό που θέλει, διότι δεν έχει άλλη επιλογή. Κι έτσι γίνεται πιο ανθρώπινο. Πόσες φορές σας έχει τύχει να εκπλαγείτε, ακόμη και να ερωτευτείτε μετέπειτα ανθρώπους που αρχικά σας φάνηκαν απωθητικοί ή αδιάφοροι, όμως όταν ήρθατε σε επαφή μαζί τους αλλάξατε εντελώς γνώμη όταν είδατε την νοητική ομορφιά τους?

Είναι η διαφορά μεταξύ του "φαίνεσθαι και του είναι". Έχουμε ακούσει πως δεν πρέπει να κρίνουμε ένα βιβλίο απο το εξώφυλλό του. Διότι εξ'ορισμού, το βιβλίο είναι οι σελίδες του. Αυτές είναι που το κάνουν βιβλίο. Όταν δίνεις βάση στο εξώφυλλο δεν ψάχνεις για βιβλίο, ψάχνεις για κάτι άλλο. Παρομοίως, ο άνθρωπος είναι ο νούς και η συνείδησή του. Όταν δίνεις βάση στην εμφάνιση δεν ψάχνεις για άνθρωπο, ψάχνεις για κάτι άλλο.

Για την ανέλιξη της Ανθρωπότητας.

Για την ανέλιξη της Ανθρωπότητας
Θεοδωρής Τσιαμίτας


Ο Δάσκαλος και μόνος του παλεύει για τους άλλους,
οι μαθητές παλεύουν μαζί για τον δάσκαλο,
οι υπόλοιποι παλεύουν εναντίον των άλλων,
επειδή παλεύουν για τον εαυτό τους.

Οι υπόλοιποι είναι τα άτομα της κοινωνίας,
οι πολλοί, οι κανονικοί, οι σημαντικοί
εφόσον δουλεύουν για να συντηρούν
και να διαιωνίζουν την εξουσία του συστήματος.

Οι Δάσκαλοι είναι οι προηγούμενοι άνθρωποι
οι μαθητές μαθαίνουν πώς να γίνουν οι επόμενοι,
το πεδίο δράσης τους είναι ο χρόνος,
κι η σχέση τους γέφυρα που ενώνει παρελθόν και μέλλον.

Και οι δύο κατηγορίες είναι άχρηστες στην κοινωνία
και εξ'ορισμού επικίνδυνες για την εξουσία της
κι όταν δεν καταφέρνει να τους αφομοιώσει εξ'αρχής
τους περιθωριοποιεί ή τους εξαφανίζει, αν μπορεί.

Η απανθρωπιά της τους πονάει και τους πληγώνει,
κι οι πληγές τους δεν τους αφήνουν να ξεχάσουν
πως η κοινωνία είναι μάστιγα για την ανθρωπότητα
γιατί αρρωσταίνει και σκοτώνει τους ανθρώπους.

Έτσι αποφασίζουν να γίνουν μαχητές
ενάντια στην βαρβαρότητα της κοινωνίας
για να προστατέψουν την ουσία απ'την εξουσία
και να επιτρέψουν την ανέλιξη της ανθρωπότητας.

Ο Δάσκαλος παλεύει για όλους μόνος του.

Την ίδια στιγμή που ο Δάσκαλος
παλεύει για όλους μόνος του
ραγιάδες, πτωχοί στο πνεύμα
και άτομα της κοινωνίας μας
μάχονται το έργο του
μανιωδώς μερικές φορές
ίσως δεν καταλαβαίνουν
τι κάνουν στην πραγματικότητα
γιατί δεν συνειδητοποιούν
οτι κι ένας βάρβαρος
κάνει ακριβώς το ίδιο,
εναντιώνεται στην ανθρωπότητα.

Η αφελής αδιαφορία σου.

Η αφελής αδιαφορία σου
δεν θα'πρεπε να είναι
κι αδιάφορη αφέλεια
διότι ο βάρβαρος
σχεδιάζει ήδη
το επόμενο έγκλημα
κατά της ανθρωπότητας
και θύμα του
θα είσαι κι εσύ
μαζί με τους δικούς σου
εφόσον δεν έμαθες
από την ιστορία
και δεν πρόσεξες
τις κινήσεις του
μέσα στην καθημερινότητά σου
και αδιαφόρησες
δίνοντάς του την ευκαιρία
να επιχειρήσει ξανά
μια γενοκτονία
που δεν είσαι έτοιμος
να αντιμετοπίσεις
αν δεν δώσεις σημασία
και δεν αναγνωρίσεις
αυτή των Ποντίων,
των Αρμενίων
και των Ασσύριων
που ήταν αθώοι
μα γενοκτονήθηκαν σαν ένοχοι
μόνο και μόνο
επειδή γεννήθηκαν Χριστιανοί
και μή Τούρκοι.

Κόμματα υπάρχουνε πολλά.

Κόμματα υπάρχουνε πολλά
πατρίδα όμως μία
γι'αυτό σκέψου καλά
σε τι δίνεις αξία
ή αναρωτήσου
αν αυτά που επιλέγεις
βασίζονται σε αξίες
αιώνιες κι ανθρώπινες
ή σε θεσμικές αρχές
μιας σκάρτης κοινωνίας
που μάχονται την ανθρωπιά μας.

Να πατάς στα πόδια σου γιατί σ'αγαπώ.

Να πατάς στα πόδια σου γιατί σ'αγαπώ

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Μπαίνει στο σπίτι του απροειδοποίητα και τον ξαφνιάζει, δεν την περίμενε τέτοια ώρα. Αντιλήφθηκε γρήγορα πως κάτι έχει, κι αφού κάθησε στα πόδια του άρχισαν την συζήτηση. Του εξιστόρησε πως είχε μάθει οτι εκεί κοντά που είχε βγεί για να διασκεδάσει βγήκε κι "αυτός" ώσπου ξαφνικά:
-Κλαίς;
-...
-Γιατί κλαίς;
-Γιατί έμαθα πως "αυτός" ήταν εκεί...
-Και λοιπόν;
-Και δεν κατάφερα να τον δω.
-Δεν μου αρκεί, πώς αυτό και μόνο εξηγεί το δάκρυ σου, μόνο να τον δείς ήθελες;
-Και να μιλήσουμε έστω και λίγο.
-Ακόμη κι αυτό αν συνέβαινε, θα άλλαζε τίποτα ουσιαστικά στην κατάσταση;
-Όχι, εκτός απ'την διάθεσή μου, θα ήμουν καλύτερα μετά.
-Γιατί;
-Τι εννοείς γιατί;
-Εφόσον δεν θα άλλαζε κάτι ουσιαστικό, ποιός είναι ο λόγος να νιώσεις καλύτερα; Δεν μπορεί να οφειλόταν στο οτι θα μάθαινες πως είναι καλά, διότι το μαθαίνεις έτσι κι αλλιώς αυτό μιλώντας με γνωστούς, φίλους, τον αδερφό του, οπότε κάτι άλλο δεν είναι;
-Δεν ξέρω.
-Μήπως επειδή θα ένιωθες έστω μια μικρή δόση αποδοχής απο μεριάς του, εφόσον θα μιλούσατε έστω και λίγο, η οποία θα λειτουργούσε ως κάποια αυτοεπιβεβαίωση για σένα απο μέρους του, είναι  αυτό που θα σου έφτιαχνε την διάθεση; Και γιατί περιμένεις να αυτοεπιβεβαιωθείς απο αυτόν; Μήπως επειδή με την στάση του σε έκανε να νιώσεις κάπως ανασφαλής εφόσον σε απέρριψε προηγουμένως και τώρα νιώθεις την ανάγκη να σε αποδεχθεί για να νιώσεις ξανά εντάξει; Μα αυτό δε θα πεί πως εξαρτάσαι πλήρως απο ένα άλλο άτομο, δίχως να έχεις την αυτοκυριαρχία σου; Δεν είσαι σαν νοητικός σκλάβος;
-Και τι να κάνω;
-Να βάλεις μια τάξη στο κεφάλι σου, σκέψου όλα αυτά κι ωρίμασε συναισθηματικά. Δηλαδή, μάθε τον εαυτό σου, αναρωτήσου αν μπορείς πραγματικά να τον εκτιμήσεις, αν όχι τότε σημαίνει πως πρέπει να κάνεις παραπάνω πράγματα για τα οποία θα μπορείς να το κάνεις μετά, ώστε να είσαι κυρίαρχη του εαυτού σου, και να μην ψάχνεις την ανταπόδοση απο τους άλλους, μόνο να προσφέρεις, αν τους αγαπάς. Αυτό θα αρκεί εντελώς για να είσαι καλά. Η λύπη που νιώθεις είναι μια ψευδαίσθηση, γιατί στην πραγματικότητα δεν λυπάσαι γι'αυτόν μα για σένα. Δεν είναι κρίμα να λυπάσαι τον εαυτό σου, ενώ είναι στα χέρια σου η διαχείρισή του; Ξέρεις τι θέλω απο σένα;
-Τι;
-Να πατάς στα πόδια σου, γιατί σ'αγαπώ.

Λευκάδιος Χερν.

Ούτε μια αναφορά στα σχολεία μας, κι έτσι δεν γνωρίζαμε την σημαντική μορφή και την Ελληνική καταγωγή του εθνικού ποιητή της Ιαπωνίας.

Ο Λευκάδιος Χερν (Patricio Lafcadio Tessima Carlos Hearn) ή Κοϊζούμι Γιακούμο (小泉八雲) ήταν συγγραφέας και δημοσιογράφος και θεωρείται ο εθνικός ποιητής της Ιαπωνίας. Γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 27 Ιουνίου του 1850 από Ελληνίδα μητέρα και πατέρα Ιρλανδό. Δεύτερος γιος του Καρόλου Χερν και της Ρόζας Κασιμάτη. Η μητέρα του ήταν ευγενούς καταγωγής κόρη του Αντωνίου Κασιμάτη από τα Κύθηρα ενώ ο πατέρας του στρατιωτικός χειρουργός στο Βρετανικό Σώμα των Επτανήσων από το Δουβλίνο. Το σπίτι όπου έζησε ο μικρός Λευκάδιος στα Κύθηρα υπάρχει ακόμα.
Το 1889 βρέθηκε σαν ανταποκριτής στην Ιαπωνία. Αργότερα και με τη βοήθεια του Μπάζιλ Τσάμπερλαιν και του Ίτζιτο Χαττόρι βρήκε θέση καθηγητή της αγγλικής γλώσσας στην πόλη Ματσούε στη βορειοδυτική Ιαπωνία. Στον δέκατο πέμπτο μήνα διαμονής του στην Ιαπωνία παντρεύτηκε τη Σετζούκο Κοϊζούμι. κόρη οικογένειας σαμουράι, των Κοϊζούμι που είχαν ξεπέσει με την καταστροφή που επέφερε σε αυτήν την κοινωνική τάξη η νέα πορεία της Ιαπωνίας. Υιοθετεί μάλιστα το όνομα της συζύγου του και από Λευκάδιος Χερν ονομάζεται Κοϊζούμι Γιάκουμο. Μαζί της έκανε τέσσερα παιδιά. Τον Δεκέμβριο του 1896, το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκυο του προσέφερε την έδρα του καθηγητή της Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Στην Ιαπωνία ο Λευκάδιος Χερν έζησε τα 14 τελευταία χρόνια της ζωής του.
Ο Λευκάδιος Χερν πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1903 ύστερα από πνευμονικό οίδημα. Μία μικρή νεκρική πομπή μετέφερε τη σορό του στον παλιό ναό Κομπουπέρα. Μπρόστα υπήρχαν τα βουδιστικά λάβαρα, πίσω δυο μικρά παιδιά που κουβαλούσαν ζωντανά πουλιά σε μικρά κλουβιά που θα τα άφηναν ελέυθερα συμβολίζοντας τη φυγή της ψυχής από τα δεσμά της. Ακολουθούσαν τα άτομα που κουβαλούσαν το φέρετρό του, πιο πίσω οι ιερείς με τα κουδουνάκια τους και το φαγητό για το νεκρό, ενώ την πομπή έκλειναν η οικογένεια και οι φίλοι του νεκρού. Στην πλάκα που έστησαν οι φοιτητές του υπήρχε το εξής κείμενο: Στον Λευκάδιο Χερν, του οποίου η πένα υπήρξε πιο ισχυρή ακόμα και από τη ρομφαία του ένδοξου έθνους που αγάπησε, έθνους που πιο μεγάλη τιμή του υπήρξε ότι τον δέχτηκε στις αγκάλες του ως πολίτη και του πρόσφερε, αλίμονο, τον τάφο.