Η έννοια της πίστης / The concept of faith

Η έννοια της πίστης

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Η έννοια της πίστης
λειτουργεί τουλάχιστον
σαν τον αερόσακο
για την πλειοψηφία
της κοινωνίας
που δεν είναι πιστή
κι ας λέει πως πιστεύει -
υπάρχει για να προστατέψει
και ενεργοποιείται
σε κατάσταση κρίσης.
Δεν περιορίζεται εκεί -
αυτός είναι
ο ελάχιστος ρόλος της.
Αλλιώς, είναι ένα μέσο
με το οποίο ο συντονισμός
πραγματοποιεί
ακόμη και το απίστευτο.
Αφού είναι θέμα πίστης.
Στην ουσία είναι η πεμπτουσία
της Ανθρωπότητας.

The concept of faith

Theodoris Tsiamitas

The concept of faith
functions, at least,
like an airbag
for the majority
of society
who is not faithful
even though claiming to believe -
it exists to protect
and is activated
in the moment of crisis.
It is not limited there -
that is only
its minimum role.
Otherwise, it is a medium
with which the coordination
actualizes
even the unbelievable.
After all, it is a matter of faith.
To its core
it is Humanity's quintessense.

Μα η αγάπη

Μα η αγάπη

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Μα η Αγάπη
δεν είναι στα όσα μας ανήκουν,
είναι σ'αυτά που ανήκουμε.

Απο 'δώ και στο εξής.

Απο 'δω και στο εξής

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Αυτός που περιμένεις, γίνε

αυτά που περιμένεις, κάνε

ώστε να μη γκρινιάζεις

που δε τα ‘κανε κανείς.

Αν υπεύθυνος για πριν δεν είσαι

θα ‘σαι για όλα όσα θα ‘ναι

από 'δω και στο εξής

δεν είσαι αθώος.

Απογοητευμένος.

Απογοητευμένος

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Απογοητευμένος είναι αυτός που περιμένει απ’τους άλλους.

Κι έτσι έχουμε μια κοινωνία απογοητευμένων.

Μα θέλω να είμαι μαζί με τους άλλους. 

Έτσι έπαψα να ανήκω σ'αυτή.

Για να ανήκω στην Ανθρωπότητα.

Πρόσεξε την ετυμολογία

Πρόσεξε την ετυμολογία

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Πρόσεξε την ετυμολογία
της λέξης συνουσία
για να καταλάβεις
γιατί επιλέξαμε
να ονομάσουμε έτσι
και όχι διαφορετικά
την πράξη του έρωτα
που σχετίζεται
με την ένωση
για την συνέχεια
και την εξέλιξη.

Μπαίνοντας στον ναό.

Μπαίνοντας στον ναό
είδα το κερί
που έκαιγε μόνο
περιμένοντας να έρθω
χαίρομαι που δεν άργησα,
άναψα αμέσως κι άλλο
από το ίδιο φως
κι όταν το έβαλα δίπλα
έριξε το δάκρυ του
για να αγγίξει το πρώτο
και να θυσιαστούν μαζί
ως ένα κερί
για τον ίδιο σκοπό
το φως του κόσμου.

Σκοπός της ζωής σου.

Όταν σκοπός της ζωής σου
είναι να βρεις
κάποιον σαν εσένα
σκέψου οτι έχεις
ήδη εσένα
δεν χρειάζεται
να σε ψάχνεις
όμως είναι ανάγκη
να γίνεις αυτός
που έχει ανάγκη ο άλλος
ακόμη και αν
δε σε έψαξε ποτέ,
αρκεί να σε βρει.

Αν θες να πεις κάτι.

Αν θες να πεις κάτι
καλύτερα να το πεις
με τις πράξεις σου
παρά με τα λόγια
που αλλάζουν συχνά
και δεν αλλάζουν τίποτα
δίχως αυτές
ενώ μία πράξη
είναι ικανή ν'αλλάξει
την πραγματικότητα
ουσιαστικά. 

Πολλές φορές...

Πολλές φορές: οι δεξιοί με περνούν για αριστερό. Οι αριστεροί με περνούν για δεξιό. Οι ολυμπιακοί με περνούν για αντι-ολυμπιακό. Οι υπόλοιποι με περνούν για ολυμπιακό. Οι άθεοι με περνούν για θρήσκο. Οι θρήσκοι με περνούν για άθεο. Μόνον οι άνθρωποι με βλέπουν ως συνάνθρωπο. Σκέψου, είναι ανάγκη. 

Καλό λεπτό.

Καλό λεπτό σε όλους! Και το επόμενο λεπτό θα σας ξαναευχηθώ! Και για κάθε λεπτό της ημέρας θα σας εύχομαι ξεχωριστά το ίδιο! Σε κάποια φάση θα λέγατε τι κάνει ο ηλίθιος. Γιατί δε λέει καλημέρα να τελειώνουμε και εύχεται για κάθε λεπτό ξεχωριστά; Ε, αν μπορούσατε να έχετε μια πιο πλατιά σκέψη θα καταλαβαίνατε οτι είναι το ίδιο για κάθε μέρα να ευχεστε καλημέρα. Διότι η ζωή είναι μία, ενιαία, είναι μια συνέχεια που την χωρίζουμε λόγω κοινωνίας σε μέρες και δεν ειναι οι μέρες που ως άθροισμα αποτελούν τη ζωή. Γιατί δεν ευχόμαστε λοιπόν καλή ζωή, καλή συνέχεια, αλλά ευχόμαστε κάθε μέρα καλημέρα; Σκέψου, είναι ανάγκη.

Πότε θα κουραστούμε;

Πότε θα κουραστούμε να λέμε οτι κουραστήκαμε; Επιτέλους. Συνεχίζουμε.  

Εξετάζοντας την αυτοκτονία ως πράξη από μια φιλοσοφική οπτική.

Άνθρωπε, γιατί να βάλεις ο ίδιος ένα πρόωρο τέρμα στον ίδιο σου τον εαυτό? Τόσες πολλές κι αβάσταχτες σου φαίνονται οι μερικές στιγμές που θα αντικρίσεις τον ήλιο και το φως του που σου επιτρέπει να δεις τα πάντα και τους πάντες γύρω σου?
Όταν βρεθείς στο σινεμά για να δεις ένα έργο και τελικά αυτό δεν σου αρέσει μπορεί και να σηκωθείς για να φύγεις απ'την αίθουσα πριν τελειώσει. Αλλά ξέρεις πως μπορείς να μπεις όποτε θελήσεις ξανά σε μια άλλη. Αν σε όλη σου την ζωή είχες την δυνατότητα μόνο μια φορά να επιλέξεις να δεις ταινία πηγαίνοντας στο σινεμά θα έβγαινες απο την αίθουσα πριν τελειώσει? Δεν θα κρατιόσουν, δε θα καθόσουν να την δεις ως το τέλος ακόμη και αν τελικώς ήταν κατώτερη των προσδοκιών σου? Έτσι και με την ζωή μας δεν έχουμε την επιλογή να βγούμε απ'την αίθουσα και να ξαναμπούμε. Μπορούμε να την διαμορφώσουμε, ως έναν βαθμό τουλάχιστον, αλλά δεν μπορούμε φύγουμε και να ξαναεπιστρέψουμε μετά. Όπως κι αν είναι αυτή λοιπόν δεν οφείλουμε να την ζήσουμε ως το τέλος της εφόσον δεν έχουμε άλλη ευκαιρία? Διότι ένας ζωντανός όσα κι αν χάσει είναι πάντοτε λιγότερα απ'αυτά που χάνει ένας νεκρός. Κι εξ'άλλου για τον ζωντανό πάντοτε υπάρχει η πιθανότητα βελτίωσης της κατάστασης.
"Ότι έχει αρχή έχει και τέλος" ήταν μια χαρακτηριστική φράση που ειπώθηκε στην ταινία Matrix reloaded. Απ'την στιγμή που γεννιόμαστε είναι σίγουρο πως θα πεθάνουμε. Ο χρόνος μας εξ'αρχής είναι περιορισμένος. Θα τον περιορίσουμε ακόμη περισσότερο, απ'την στιγμή που θα μπορούσαμε να τον σπαταλήσουμε πιο δημιουργικά παράγοντας ένα έργο το οποίο μπορούμε να αφήσουμε ως παρακαταθήκη στους επόμενους μετά απο εμάς όπως έκαναν προηγούμενοί μας για εμάς? Αναρωτήσου τι, που και πως θα ήμασταν αν όλες οι μεγάλες μορφές και προσωπικότητες της ανθρωπότητας διαχρονικά δεν μας είχαν αφήσει τα έργα τους επειδή είχαν αυτοκτονήσει πιο πριν?
 Όταν έχεις πονέσει ξέρεις πως είναι να πονάς. Έτσι μπορείς να συναιστανθείς και τον άλλον που πονάει επίσης. Είχες σκεφτεί πως μέσω της συναίσθησης του πόνου επιτυγχάνεται η ένωση? Αν είσαι ο μόνος που πονάει νιώθεις μόνος. Αν έχεις κοντά σου ανθρώπους που πονούν επίσης ο πόνος γίνεται γέφυρα και πια είσαστε μαζί ακόμη κι ως μόνοι. Αν λοιπόν έχεις ανθρωπιά είναι ανάγκη να μείνεις ζωντανός όσο περισσότερο μπορείς για να σταθείς δίπλα και κοντά και μαζί με όσους σε χρειάζονται επειδή πονούν κι αυτοί και να χτίσεις γέφυρες. Κι είναι δύσκολο να χτίζεις, πιο δύσκολο απ'το να γκρεμίζεις. 
 Είναι πράγμα βάρβαρο να θανατώσεις την ζωή. Ουδείς που νιώθει ευτυχισμένος, ή χαρούμενος, ή γεμάτος, ή που έχει βρει το νόημα, ή που κατανόησε την ανάγκη της ύπαρξής του αυτοκτονεί. Μόνο κάποιος που νιώθει άσχημα, που νιώθει δυσφορία και κατάθλιψη, που δεν βρίσκει κάποιο νόημα, που είναι ανόητος δηλαδή και ματαιόδοξος, μπορεί να σκοτώσει τον εαυτό του επειδή δεν αντέχει το αρνητικό συναίσθημα που του προκαλείται απο όλα τα παραπάνω. Και τι άλλο είναι η αυτοκτονία απο μια πράξη ανοησίας, βαρβαρότητας και δειλίας?