Η κοινωνία θεωρεί παράνομο ένα ανθρώπινο δικαίωμα.

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου, έτος 2013. Ακόμη, η κοινωνία θεωρεί πως το γυμνό σώμα είναι κάτι το προσβλητικό και το παράνομο και στις πιο πολιτισμένες χώρες η γύμνια αντιμετωπίζεται με ποινές φυλάκισης, ενώ σε πιο απολίτιστες η ποινή είναι μέχρι κι ο θάνατος. Ακόμη οφείλεις να κρύβεσαι όταν κάνεις μπάνιο, όταν αλλάζεις ρούχα ή όταν κάνεις έρωτα, λες και κάνεις κάτι το αφύσικο, το απάνθρωπο, το εγκληματικό, το ατιμωτικό, το κακό και ντροπιαστικό. Ενώ γεννιέσαι γυμνός. Ενώ γεννιέσαι με τα γεννητικά σου όργανα διότι είσαι προγραμματισμένος να αναπαραχθείς. Ενώ όλοι έχουν, και όλοι έχουν δει ακόμη και του αντίθετου φύλου, άρα σε όλους είναι γνώριμα. Ωστόσο, παρά όλα αυτά, θεωρείται ακόμη ως κάτι το απαγορευμένο και προσβλητικό η γύμνια.

 Αυτή η γελοία νοοτροπία θα αλλάξει, γιατί είναι απαράδεκτη, διότι καταπατά τον άνθρωπο και το δικαίωμά του να φαίνεται όπως είναι. Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας. Ωστόσο και το μακρύτερο ταξίδι ξεκινάει με το πρώτο βήμα. Αυτό έχει γίνει ήδη. Μέσω καταγεγραμμένων κειμένων και άρθρων σε blogs και σελίδες οι άνθρωποι σκέφτονται ελεύθερα, συνεννοούνται, διακινούν τις ιδέες τους και συντονίζουν τις δράσεις τους ακόμη και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το διαδίκτυο είναι εργαλείο και όπλο της ανθρωπότητας και μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε. Η ανθρωπότητα ωριμάζει συνεχώς ως οντότητα, οι άνθρωποι μέσω της ενημέρωσης σιγά σιγά συνειδητοποιούν αυτή την απαράδεκτη υποκρισία της κοινωνίας που ουσιαστικά είναι εναντίον του "είναι" του ανθρώπινου σώματος, και καταπατά την αξία και το ίδιο το δικαίωμα της ελευθερίας του ανθρώπου. Οι ανθρώπινες αξίες είναι πάνω απο τις αυθαίρετες κοινωνικές αρχές. Είναι πρέπον λοιπόν να συνεχίσουμε τον αγώνα σ'αυτή την κατεύθυνση για να αλλάξουμε τις κοινωνίες μας, μαζί, για όλους.

Ανθρώπινες ευχές και κοινωνικές κοροϊδίες.

Ανθρώπινες ευχές και κοινωνικές κοροϊδίες

Θεοδωρής Τσιαμίτας

-Γιατί δεν έχεις τα γενέθλιά σου στο facebook; Είδες που το ξέχασα και δεν σου ευχήθηκα κιόλας;
-Είδα.
-Λοιπόν, βάλ'τα να φαίνονται ρε άνθρωπε για να μη τα ξεχάσω ξανά.
-Αν το πρόβλημά σου είναι οτι τα ξεχνάς, τότε αυτό δεν θα το επιλύσει.
-Τι εννοείς;
-Και να τα βάλω, εσύ πάλι θα τα ξεχνάς. Το facebook απλώς θα σου τα υπενθυμίζει.
-Ναι, έστω. Αυτό θέλω, τουλάχιστον να σου εύχομαι εγκαίρως.
-Αν αυτό είναι όντως που θέλεις, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα, ευχήσου μου και τώρα.
-Ναι αλλά πάνε μέρες που έχουν περάσει.
-Αν πιστεύεις τις ευχές σου τότε τί σε εμποδίζει;
-Πιστεύω, αλλά δεν είναι το ίδιο.
-Απο πότε το δικαίωμά σου να εύχεσαι περιορίζεται σε μια ημέρα μόνο; Και ποιός στο περιόρισε;
-Ξέρω κι εγώ... η κοινωνία.
-Τότε ας γράψουμε την κοινωνία στα παλιά μας τα παπούτσια και ας ευχηθούμε ως άνθρωποι, ανθρώπινα κι ειλικρινά. Χρόνια σου καλά πρώτα απ'όλα, πολλά, ενσυνείδητα.
-Τελικά μου ευχήθηκες εσύ και δεν έχω καν τα γενέθλιά μου.
-Ναι, και γι'αυτό ξέρεις οτι δεν υπάρχει τίποτε το τυπικό και ψεύτικο στην ευχή μου. Την εννοώ.
-Το ξέρω. Και σου ανταποδίδω με την καρδιά μου.
-Ας αφήσουμε λοιπόν τα άτομα να εκδηλώνουν την γελοία κοινωνικότητά τους στο facebook, κάθε φορά που θα γράφει κάποιου τα γενέθλια και ξαφνικά θα τον θυμούνται, ενώ μπορεί να μην τον γνωρίζουν καν, κι ας προσπαθήσουμε να γίνουμε όσο το δυνατόν πιό ανθρώπινοι, γνωρίζοντας καλύτερα ο ένας τον άλλον.

Η εξουσία της κοινωνίας και η ουσία της ανθρωπότητας.

Όποτε η κοινωνία λέει: "μην αφήνεις τα όνειρά σου, νοιάξου για το τώρα, ζήσε την στιγμή" εγώ ακούω "κοιμήσου κι άλλο, δε χρειάζεσαι μετά, μπορείς να ψοφήσεις". 

Διότι πολύ απλά, όνειρα βλέπεις μόνο στον ύπνο σου, και ποτέ όταν είσαι ξύπνιος-έξυπνος. Κι όπως λέει το τραγούδι "όταν κοιμάσαι άλλοι γράφουν ιστορία".

Έπειτα, το τώρα περνάει αμέσως και άλλα "τώρα" έρχονται μετά, αλλά επειδή δεν έχεις νοιαστεί για το μετά γίνεσαι "πριν" πριν καν το καταλάβεις. 

Και η στιγμή είναι στιγμιαία, κι όπως το "τώρα" έτσι κι αυτή περνάει αμέσως. Οπότε σου προτείνουν να ζήσεις την στιγμή, επειδή προφανώς δεν χρειάζεσαι και περισσότερο. 

Κι ο λόγος για όλα αυτά είναι απλός: Για την κοινωνία δεν είσαι άνθρωπος, αλλά άτομο, αριθμός, ψηφοφόρος, αναλώσιμος, επειδή την ενδιαφέρει η εξουσία και γι'αυτό μένει εκτός ουσίας. Κι όταν κάποιος βρίσκεται στην εξουσία, τον ενδιαφέρει το "τώρα" εκείνο να γίνει μόνιμο για να διατηρηθεί εκεί. Γι'αυτό και δεν θέλει να σου περνάει το "μετά" απ'το μυαλό και πολύ-πολύ, καλά είναι κι έτσι. Για την κοινωνία δεν είσαι μοναδικός, αφού είναι πολλά τα νούμερα, ωστόσο προσπαθεί να σε πείσει πως είσαι, για να βοηθήσεις να παραμείνει. Φέρ'τε απλά στο νου σας βουλευτές, ή εκλεγόμενους σε οποιονδήποτε τομέα ή φορέα, και θυμηθείτε πώς λειτουργούν και συμπεριφέρονται σε κάθε έναν ψηφοφόρο προεκλογικά. Όλοι θα έχετε βρεθεί σε τέτοια κατάσταση, δε μπορεί. Σου μιλάνε ξαφνικά λες και έγινες κάποιος πολύ κοντινός, πολύ δικός τους άνθρωπος, κάτι το ιδιαίτερο και σημαντικό γι'αυτούς το οποίο νοιάζονται βαθιά, συμπάσχουν μαζί του και προσπαθούν να σε πείσουν οτι θέλουν να σε βοηθήσουν, ειδικά εσένα, ναι, εσένα! Δεν είσαι πια απλώς ένας κάποιος ανάμεσα σε όλους, είσαι ΕΣΥ, γι'αυτό, ψήφισε. Μετά μπορείς και να ψοφήσεις. Αφού μόλις έχεις ψηφίσει, εκείνη η βαθιά έγνοια χάνεται ως δια μαγείας, δεν έρχονται πια αυτοί να σε βρουν όπως λίγο πριν τις εκλογές, αλλά τους ψάχνεις εσύ για να τους ρωτήσεις πότε θα κάνουν ή γιατί δεν κάνουν αυτά που σου υποσχέθηκαν και δεν τους βρίσκεις. Είναι λόγω πολλών υποχρεώσεων βέβαια, μην πάει το μυαλό σου ποτέ στο πονηρό. Βέβαια, η ίδια η κοινωνία πάλι έρχεται συχνά απ'τα παρασκήνια, κάτω απ'το τραπέζι και σου λέει να είσαι πονηρός, να σκέφτεσαι πονηρά, με την πονηριά θα πας μπροστά. Το θέμα είναι πως συνήθως την πονηριά την συνοδεύει και η λέξη "κουτο". Ενώ την εξυπνάδα όχι. Και ένας δούλος χρειάζεται να δουλεύει, όχι να σκέφτεται, άρα είναι ιδανικό όταν είναι κουτός. Γι'αυτό είναι προτιμότερο να είμαστε έξυπνοι, δηλαδή εκτός ύπνου. Γιατί ενώ μπορεί να νομίζουμε οτι η πονηριά και η εξυπνάδα ταυτίζονται επειδή έχουν να κάνουν με την νοημοσύνη, η διαφορά στις δύο έννοιες είναι οτι στην δεύτερη υπάρχει το στοιχείο της συνείδησης, ενώ στην πρώτη όχι. Γι'αυτό και συχνά έχει αρνητική χροιά η πονηριά. Η εξυπνάδα και η νοημοσύνη απεναντίας.

Και τι κάνει τον άνθρωπο, ανθρώπινο; Η συνείδηση. Και τι είναι η συνείδηση; Σκέψη πάνω στην σκέψη. Μόλις σκεφτείς οτι σκέφτεσαι, το συνειδητοποιείς. Μόλις συνειδητοποιείς γνωρίζεις. Μόλις γνωρίζεις είσαι ικανός να αποφασίσεις. Θα ανήκεις στην κοινωνία ή στην ανθρωπότητα; Η πρώτη είναι του παρόντος, της επικαιρότητας και της εξουσίας, ενώ η δεύτερη του παρελθόντος και του μέλλοντος, της διαχρονικότητας και της ουσίας. Διότι όλοι οι συνειδητοποιημένοι άνθρωποι που πέρασαν και θα περάσουν ποτέ απο τον κόσμο μας, αφήνουν μέσω του έργου προσφοράς τους το διαχρονικό τους στίγμα για τους άλλους. Εσύ, που θέλεις να ανήκεις;

Η σκληρότητα δεν είναι πάντα κακή.

Η σκληρότητα δεν είναι πάντα κακή

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Είναι σκληρή η ζωή ενός ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. 
Είναι σκληρή η ζωή μιας διάνοιας μέσα στην βλακεία. 
Είναι σκληρή η ζωή του πέους μέσα σ'ένα αιδοίο. 
Είναι ανάγκη μερικές φορές να είσαι σκληρός, όχι επιλογή, και δεν είναι πάντα κακό.

Τι είναι ο Θεός;

Για κάθε καλλιτέχνη, υπάρχουν αυτοί που τους αρέσει, αυτοί που δεν τους αρέσει και αυτοί που είναι αδιάφοροι προς το έργο του. Για μένα ο Θεός είναι καλλιτέχνης. Και οι ά-θεοι, ά-τεχνοι.

Φιλοσοφική θεώρηση της ψυχής σε μορφή διαλόγου.

«Απόδειξη περί υπάρξεως της ψυχής»

-Τι νομίζεις για την ψυχή, υπάρχει?

-Αρχικά, ένα ναι ή ένα όχι θα ήταν αυθαίρετο αν πριν δεν έχουμε ορίσει τι είναι ψυχή. Άρα πρώτα ας το ορίσουμε. Για συλλογίσου, έμψυχο δεν λέμε κάθε τι ζωντανό, το οποίο διαθέτει έναν νου που του επιτρέπει να αντιλαμβάνεται, λίγο ή πολύ;

-"Αχά". (Συμφωνεί κάνοντας αυτό το επιφώνημα με κλειστά τα χείλη, αντί για ναι, γνέφοντας το κεφάλι προς τα κάτω συλλογιζόμενος).

- Μια πέτρα δεν λέμε ποτέ πως έχει ψυχή διότι δεν έχει κανενός είδους αντίληψη. Όσος καιρός κι αν περάσει δεν πεινάει, ότι κι αν την χτυπήσει δεν πονάει. Αλλά ένα φυτό, ένα έντομο ή ένα ζώο, όπως ο άνθρωπος, σίγουρα έχει κάποια αντίληψη, βέβαια όχι ίδιου επιπέδου του καθένα, αυτό ανεβαίνει ιεραρχικά από το προηγούμενο στο επόμενο. Όλα αυτά λοιπόν τα ζωντανά δεν διαθέτουν έναν κάποιον εγκέφαλο ας πούμε που τους επιτρέπει να νιώθουν, αλλιώς πως θα καταλάβαιναν ότι πεινούν και πρέπει να τραφούν για να συντηρήσουν τον οργανισμό τους και να μη πεθάνουν πρόωρα; Ή που τους επιτρέπει να σκεφτούν, αλλιώς πως θα ήξεραν πώς, πότε και με τι να τραφούν; Ή, στην περίπτωση του ανθρώπου, που μας επιτρέπει ακόμη και να σκεφτούμε ότι σκεφτόμαστε, άρα να συνειδητοποιούμε, να συνομιλούμε, να συνεννοούμαστε, και να φιλοσοφούμε και να δημιουργούμε και να ενεργούμε αυτοβούλως;

-Σωστά.

-Συνεπώς όλα τα έμψυχα όντα δεν διαθέτουν έναν νου;

-Ασφαλώς.

-Και αυτός ο νους δεν είναι που τα ξεχωρίζει είπαμε από τα άψυχα;

-Βέβαια.

-Κατά συνέπεια αυτό που ονομάζουμε ψυχή με άλλα λόγια δεν είναι ο νους επί της ουσίας; (ο άλλος κουνάει καταφατικά το κεφάλι του).Κι αφού ορίσαμε και συν-αντιλαμβανόμαστε και συμφωνούμε πια στο τι είναι η ψυχή, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε και στο ότι υπάρχει;

-Έτσι είναι, και νομίζω πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι πια γι'αυτό. Δεν έχουμε μιλήσει ποτέ για κάτι που έχει ψυχή μα δεν έχει νου, αντιθέτως, ότι έχει νου λέμε πως έχει και ψυχή, άρα ισχύει πως πραγματικά είναι το ένα και το αυτό.

«Η διαχρονικότητα της ψυχής»

Αλλά το επόμενο ερώτημα είναι: αυτή η ψυχή-νους γεννιέται, πεθαίνει, και πότε;

-Η ψυχή-νους είναι άυλη, ωστόσο δεν παράγεται από κάτι υλικό, το οποίο είναι ο εγκέφαλός μας; Έχουμε δει ποτέ άνθρωπο, ή ζώο, ή φυτό να ζει φυσιολογικά δίχως εγκεφαλικό σύστημα;

-Όχι βεβαίως. Αυτό λοιπόν σημαίνει επίσης πως η ψυχή γεννιέται με την γένεση του εγκεφάλου μας και θα πεθάνει μαζί του;

- Ναι, μπορεί μάλλον να συμβεί κι αυτό. Ωστόσο, να κάτι ενδιαφέρον, λόγω των ιδιοτήτων της μπορεί και να επεκταθεί περισσότερο χρονικά από αυτόν, και στο παρελθόν και στο μέλλον. Κι αυτό θα το αντιληφθούμε εύκολα. Αν αναρωτηθούμε ποιες είναι οι ιδιότητές της, δεν θα πούμε πως είναι και αυτή της αποθήκευσης βιωμάτων, πληροφοριών, γνώσεων, με απλά λόγια της μνήμης;

-Σαφώς.

-Εφόσον η ψυχή μπορεί να θυμάται δεν σημαίνει πως μπορεί και να μαθαίνει;

-Φυσικά.

-Εφόσον μπορεί να θυμάται και να μαθαίνει δεν μπορεί να μάθει και να γνωρίζει και για αυτά που έχουν συμβεί νωρίτερα από την γέννηση του εγκεφάλου της; Αυτό ακριβώς δεν είναι η γνώση της ιστορίας;

-Όντως.

-Ωραία. Για την ιστορία σε υλικό επίπεδο βλέπουμε πως μελετούμε τα υλικά δεδομένα που έχουν μείνει. Για παράδειγμα κάποιο ζώο πέθανε, μετά από χρόνια βρίσκουμε τον σκελετό του και με την βοήθεια της επιστήμης μπορούμε να υπολογίσουμε είτε περίπου είτε κι ακριβώς το πότε έζησε και πότε πέθανε, ίσως και το πώς. Ένα βουνό μπορούμε επίσης αναλύοντας τα δεδομένα του εδάφους του να το χρονολογήσουμε ή και να συμπεράνουμε αν δημιουργήθηκε από κάποιον μεγάλο σεισμό, από σύγκρουση τεκτονικών πλακών, και πάει λέγοντας. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να γνωρίζουμε κάτι που συνέβη σε υλικό επίπεδο και πριν από μας, έτσι δεν είναι;

-Έτσι.

-Για να μάθουμε όμως για την διανοητική ιστορία της ανθρωπότητας, που το χαρακτηριστικό της είναι πως είναι άυλη, όπως η ψυχή, πως θα μπορούσαμε αν δεν είχανε αφήσει οι προηγούμενοί μας νοητικά δεδομένα για εμάς μέσω της καταγραφής τους; (Εδώ σηκώνει το κεφάλι και κατευθύνει το βλέμμα του πάνω στον συζητητή του για να πει στην συνέχεια κουνώντας ελαφρά το δεξί του χέρι με τον δείκτη σηκωμένο μπροστά από το πρόσωπό του για να δώσει περισσότερη έμφαση): Στο τελευταίο ρήμα δώσε μεγάλη σημασία, διότι δείχνει μια συνειδητή προσφορά που είναι και μια αλτρουιστική πράξη. (Κι εδώ ξαναπαίρνει το βλέμμα του για να το αφήσει μετέωρο και να συνεχίσει τον συλλογισμό του). Οφείλουμε τώρα να αναρωτηθούμε, τι άλλο είναι στο τέλος ένας νους, μια ψυχή, από το σύνολο των εμπειριών, των γνώσεων, των σκέψεων και των ιδεών και τελικά των πράξεών της;

-Απ’ότι αντιλαμβάνομαι δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτά.

-Και τότε, από την στιγμή που όλα αυτά καταγραφούν πάνω σε πέτρα ή σε χαρτί που θα έχει όσο δυνατόν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στις φθορές ώστε να έχει και διάρκεια στον χρόνο, δεν είναι η ίδια η ψυχή που καταγράφεται και διαιωνίζεται μ’αυτό τον τρόπο;

-Σωστά μιλάς.

-Άρα λοιπόν, λογικά, ορθολογικά σκεπτόμενοι δεν έχουμε πια αποδείξει πως η ψυχή μπορεί να γίνει διαχρονική συνεχίζοντας και πέραν του θνητού υλικού μας σώματος και της φθαρτής μας σάρκας;

-Πραγματικά, έτσι είναι. Ο Σωκράτης ζει ακόμα, ως νους, ως ψυχή, το σώμα του έχει μόνο πεθάνει.

«Η ψυχή της ανθρωπότητας».

Αλλά δεν είναι αλήθεια οτι υπάρχει μια σημαντική διαφοροποίηση για την ψυχή μετά τον θάνατο του υλικού σώματος; Θέλω να πω, όσο ακόμη ζει το σώμα κι ο εγκέφαλος ο οποίος παράγει μια ψυχή, είναι δυνατόν να βιώνει, να αντιλαμβάνεται, να μαθαίνει, να δημιουργεί συνεχώς καινούρια πράγματα αυτή, ενώ από την στιγμή που πεθάνει ο εγκέφαλος παύει και μένει στάσιμη, εφόσον δεν μπορεί να έχει καμιά ιδιότητα από αυτές που τις έδινε αυτός προηγουμένως, ή έχεις άλλη γνώμη; 

-Έχω άλλη γνώμη, και θαρρώ πως αν το καλομελετήσουμε και μαζί εν τέλει υπάρχουν πολλές πιθανότητες να συνεννοηθούμε και να συμφωνήσουμε μέσω της ορθής, λογικής σκέψης καλέ μου φίλε. Ας θυμηθούμε, τι είπαμε πως είναι η ψυχή; Δεν είναι μήπως το σύνολο βιωμάτων, σκέψεων, ιδεών, αντιλήψεων και πράξεων;

-Είναι.

-Κι αν όλα αυτά, ή έστω αυτά που κρίνει ένας πως είναι τα σημαντικά και που αξίζει να αφήσει πίσω του, καταγραφούν και διατηρούνται στην συνέχεια, δεν είναι και μια διαιώνισή της;

-Συμφωνήσαμε πως ναι.

-Καθώς όμως θα διατηρούνται και θα διαιωνίζονται δεν σημαίνει πως όταν κάποιος τα μελετήσει θα τα ενσωματώσει στον εαυτό του, άρα στην δική του ψυχή;

-Χμ… (κάνει με σκεφτικό ύφος).

-Θέλω να πω, αν στην αρχή, πριν υπάρξει το αλφάβητο, ένας δημιουργούσε το άλφα ως πρώτο γράμμα γραφής και το κατέγραφε πριν πεθάνει, και μετά ένας άλλος δημιουργούσε και κατέγραφε το βήτα ως δεύτερο, και στην συνέχεια κάποιος άλλος το γάμα ως τρίτο και πάει με τον ίδιο τρόπο μέχρι και το ωμέγα που είναι το εικοστό τέταρτο, κάθε επόμενος δεν θα ενσωμάτωνε και τον προηγούμενο; Και κάθε προηγούμενος δεν θα ζούσε μέσω του επόμενου;

-Τώρα καταλαβαίνω καλά τι θέλεις να πεις. Σωστά.

-Αυτό που συμβαίνει θαρρώ πως ταιριάζει ως νοητικό σχήμα με αυτό που γίνεται με την σταγόνα και τον ωκεανό. Η ψυχή που δημιουργείται από έναν εγκέφαλο, θα μπορούσαμε να πούμε για χάριν του παραδείγματος, ότι ομοιάζει με μια σταγόνα που δημιουργείται πάνω σε μια επιφάνεια υπό κατάλληλες συνθήκες, όπως η υγρασία. Όταν πάψουν να επικρατούν πια οι συνθήκες που της έδωσαν την μορφή της αρχικά, παύει κι η ανάπτυξή της, άρα δεν εξελίσσεται πια και μονάχα να φθαρεί μπορεί σιγά-σιγά καθώς θα εξατμίζεται. Αν όμως αυτή η σταγόνα έπειτα πέσει κι ενωθεί με ένα ποτάμι και μετά καταλήξει στον ωκεανό δεν θα θεωρήσεις πως συνεχίζει να ζει ως ωκεανός πια;

-Ναι…

-Ο ωκεανός δεν αποτελείται από πολλές σταγόνες;

-Ασφαλώς.

-Ο ωκεανός είναι ένα σύνολο σταγόνων λοιπόν στο οποίο πια δεν μπορείς και δεν έχει και νόημα να προσπαθήσεις να ξεχωρίσεις τις σταγόνες που τον αποτελούν. Τον βλέπουμε ως μια ενιαία οντότητα πλέον. Η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη, πολύ δυναμικότερη, πολύ ανθεκτικότερη και διαχρονικότερη από την σταγόνα. Διότι μια σταγόνα διασπάται κι εξατμίζεται πολύ ευκολότερα. Ο ωκεανός όχι. Συνεπώς η σταγόνα που ενσωματώνεται στον ωκεανό εξελίσσεται και έχει μια δυναμική συνέχεια. Αν έμενε σταγόνα, θα έμενε για πολύ;

-Όχι φυσικά.

-Όταν ο εγκέφαλος πεθάνει, ακόμη κι αν έχει πιο πριν καταγράψει και αφήσει το στίγμα της ψυχής του, ωστόσο αυτή μοιάζει όπως είπες αρχικά στάσιμη πια, διότι δεν φαίνεται να μπορεί να εξελιχθεί περεταίρω, άρα απλώς θα υπήρχε παθητικά μέχρι η φθορά να την σβήσει εξ’ολοκλήρου. Μα είπαμε πως κάθε προηγούμενη ψυχή ενσωματώνεται στην επόμενη και εφόσον κάθε επόμενη εμπεριέχει την προηγούμενη, το πλαίσιο είναι δυναμικό, εφόσον υπάρχει συνέχεια και εξέλιξη. Κι αν για τις σταγόνες έχουμε σε αναλογία τις ψυχές των ατόμων, τότε για τον ωκεανό δεν έχουμε αντίστοιχα την ψυχή της ανθρωπότητας; Διότι όπως ο ωκεανός είναι το σύνολο των σταγόνων έτσι κι η ανθρωπότητα είναι το σύνολο των ψυχών, και η ψυχή της ανθρωπότητας είναι αντίστοιχα πολύ μεγαλύτερη, πολύ δυναμικότερη, πολύ ανθεκτικότερη και διαχρονικότερη από την ατομική. Και βέβαια συνεχίζει να εξελίσσεται δυναμικά και άρα συνεχίζει να ζει.

-Μπορώ να είμαι σίγουρος για τα όσα αναπτύξαμε, και μέχρι να επινοήσω ή να ακούσω ένα αντεπιχείρημα ορθότερο, αυτή θα είναι η αλήθεια μου: Πως η ψυχή υπάρχει, και μπορεί να ζήσει αιωνίως και μετά τον θάνατό μας εφόσον ενσωματωθεί στην ψυχή της ανθρωπότητας. Και τώρα, μετά απ'αυτή την επίγνωση, ξέρω ποιό είναι το νόημα και τι είναι το πρέπον να κάνω.

-Τώρα είμαστε μαζί, αγαπημένε φίλε.

Φιλοσοφικές, υπαρξιακές ερωτοαπαντήσεις σε μορφή συνέντευξης.

-Υπάρχει νόημα στην ύπαρξη;

-Ναι.

-Γιατί;

-Γιατί υπάρχει η νοημοσύνη.

-Ποιό είναι το νόημα της ύπαρξης;

-Η ζωή.
-Γιατί;

-Δίχως ζωή δεν υπάρχει νοημοσύνη, δίχως νοημοσύνη ποιός και πώς θα καθορίσει τι έχει νόημα;

-Ποιό είναι το νόημα της ζωής;

-Η συνέχισή της.

-Γιατί;

-Διότι υπάρχει ο χρόνος.

-Πώς μπορούμε να συμβάλουμε στη συνέχισή της;

-Με την νοημοσύνη.

-Γιατί;

-Δίχως νοημοσύνη θα μπορούσαμε να αντιλαμβανόμαστε, να σκεφτόμαστε, να συνειδητοποιούμε, να κατανοούμε, να θυμόμαστε, να μαθαίνουμε, να φανταζόμαστε και να δημιουργούμε; Επιπλέον πώς θα συνεννοούμασταν; Πως θα παράγαμε έργο για τους άλλους και τους επόμενους;

-Και γιατί να τα κάνουμε όλα αυτά;

-Γιατί κάτι άλλο δεν έχει νόημα και δεν είναι και πολλοί που ασχολούνται. 

-Και ποιοί ασχολούνται;

-Οι έξυπνοι άνθρωποι.

-Γιατί;

-Διότι δεν είναι ανόητοι και συνειδητοποιούν πως οτιδήποτε άλλο δεν έχει νόημα. Η νοημοσύνη επειδή επιτρέπει την σκέψη και την συνείδηση είναι το μέλλον της ανθρωπότητας, το μέλλον της ζωής.

-Γιατί είναι λίγοι;

-Γιατί είναι σπάνιοι. Αν ήταν οι πολλοί θα ήταν της ποσότητας. Εφόσον οι σπάνιοι αρκούν λοιπόν είναι αρκετοί. 

-Γιατί πήρα συνέντευξη από τον εαυτό μου; 

-Γιατί δεν μου έπαιρνε κανένας άλλος. χοχο.