Self-centered aims.

Self-centered aims.

Theodoris Tsiamitas

With self-centered aims you target yourself. Consider that before you start shooting. 

But not you / Μα όχι εσύ.

But not you
Theodoris Tsiamitas

Among all the people
who are just passing through
someone not ordinary
seems too good to be true
but not you, no, not you,
I'd guess your being is so extreme,
extremely difficult to even imagine it
that you're too good to be a dream.


Μα όχι εσύ
Θεοδωρής Τσιαμίτας

Ανάμεσα σ'όλα τα άτομα
που απλώς περνούν και πάνε
κάποιος μη συνηθισμένος
μοιάζει πολύ καλός για να'ναι αληθινός
μα όχι εσύ, όχι, όχι εσύ
θα μάντευα πως η ύπαρξή σου είναι τόσο ακραία,
ακραίο ακόμα και να την φανταστεί κανείς,
που είσαι πολύ καλή για να είσαι ένα όνειρο. 

Για να είσαι νομοταγής πρέπει να είσαι ανήθικος / In order to be law-obedient you have to be immoral.

Για να είσαι νομοταγής πρέπει να είσαι ανήθικος

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Θέση:

Για να είσαι νομοταγής πρέπει να είσαι κι ανήθικος, διότι ο νομοταγής σέβεται και τους άδικους νόμους. 

Συλλογισμός:

Το γεγονός οτι στην ιστορία της Ανθρωπότητας υπήρξαν βάρβαρα καθεστώτα που εφήρμοσαν απάνθρωπους νόμους σε συνδυασμό με το γεγονός οτι ποτέ στην ιστορία της Ανθρωπότητας δεν έχει υπάρξει ένα τέλειο σύστημα δικαιοσύνης, ενώ παράλληλα καμία ένδειξη δεν μας υποψιάζει πως κάποτε ένα τέτοιο θα υπάρξει, καθιστά οποιονδήποτε είναι νομοταγής, δηλαδή, απόλυτα πιστός ακόλουθος του συνόλου των νόμων του εκάστοτε συστήματος, απο βάρβαρο εώς ανήθικο, καθώς ακόμη και στην δεύτερη περίπτωση που ίσως να είναι δυσκολότερα αντιληπτή, το γεγονός οτι σε κάθε σύστημα θα υπάρχει είτε κατάργηση, είτε αναβάθμιση νόμων στο πέρας του χρόνου, είναι η ίδια λογική απόδειξη οτι το προηγούμενο σύστημα ήταν μη επαρκώς ηθικό.

Ιδέα:

Η ιδέα δεν είναι οτι ο νόμος ως έννοια είναι κάτι το αρνητικό, απεναντίας. Και ούτε φυσικά όλοι οι νόμοι είναι ανήθικοι και πρέπει να παρακάμπτονται. Οι νόμοι που ακολουθούν διαχρονικές, ανθρώπινες αξίες χρειάζεται να είναι σεβαστοί και να ακολουθούνται. Όμως αυτοί που είναι άδικοι ή ανεπαρκείς είναι το πρέπον να παρακάμπτονται, μέχρι να εντωπίσει το σύστημα οτι πρέπει να αλλάξουν, αλλιώς  η εξέλιξη θα υπήρχε μόνο ως μια αφηρημένη ιδέα και κανένα απολυταρχικό καθεστώς δεν θα έπεφτε. 

In order to be law-obedient you have to be immoral

Theodoris Tsiamitas

Thesis:

In order to be law-obedient you have to be immoral, since a law-obedient person respects also the unjust laws.

Syllogism:

The fact that throughout the history of Humanity there have been barbaric regimes that applied inhumane laws, in combination with the fact that there was never such a thing as a perfect system of justice in the history of Humanity, while at the same time there is no evidence that such a thing will ever occur, makes everyone who is law abiding, meaning, everyone who’s an absolutely faithful follower of all laws of a system, either barbaric or immoral, as even in the second case which might be more difficult to be understood, the fact that in each justice system there will be either law abolishment or upgrading of some law as the time goes by, it is the very proof that the previous system was not moral enough.

Idea:

The idea is not at all that the law is in essence something negative. Neither all laws are unethical and should be bypassed. The laws which follow diachronic, human values need to be respected and followed. But the laws which are unfair or insufficient should be bypassed until the system realizes that they must change, otherwise evolution would not even exist as an idea in this framework and no totalitarian regime would ever fall apart.

Η εξέλιξη της κοινωνίας / The evolution of society.

Η εξέλιξη της κοινωνίας

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Η εξέλιξη της κοινωνίας

είναι κι ο θάνατός της

αφού κάθε αλλαγή ουσίας

φέρνει αλλαγές και στην εξουσία

που επειδή το ξέρει,

το μόνο που πασχίζει αληθινά

είναι να μην πεθάνει,

γι'αυτό μην περιμένεις ποτέ 

να γίνει αυτή ανθρώπινη

ώστε να ακολουθήσεις κι εσύ

διότι ο κόσμος του Szechwan  δεν είναι ο κόσμος

αλλά μόνο η σάπια πραγματικότητα της κοινωνίας

η οποία όμως αντικαθίσταται διαρκώς απο την επόμενη

χάρη στο εξωπραγματικό έργο των υπηρετών της Ανθρωπότητας

που ζουν στον χώρο του Χρόνου.

Ο κόσμος του Szechwan  δεν είναι ο κόσμος, αλλά η πραγματικότητα της γαμημένης κοινωνίας και μόνο. Η Ανθρωπότητα ζει εξ'ορισμού εξωπραγματικά, λόγω Χρόνου.

The evolution of society

Theodoris Tsiamitas

The evolution of society

is also her own death

since every essential change

brings changes to the power too,

which is aware of the fact, and that is why

the only thing that she really struggles for 

is not to die.

For this reason do never wait

from her to become humane

in order for you then to follow

because the world of Szechwan is not the world

but only the rotten reality of society

which is being constantly replaced from the next one

due to the "unreal" work of the servants of Humanity

who live in the space of Time. 

The world of Szechwan is not the world but the fucked up reality of society. Because of Time, Humanity lives beyond it. 

The idea of the Whole / Η ιδέα του Όλου.

The idea of the Whole
Theodoris Tsiamitas


In a relationship

one's qualities are not his, nor hers

for if you separate them

they turn into individuals - 

self centered beings 

who think that they are,

but they're not, 

as drops are nothing without an ocean,

as cells are nothing without being parts of an organism,

as notes are nothing out of a melody.

Because they haven't realise yet...

it is not the rain drops which form the ocean,

it is not the cells which construct the organism,

it is not the notes which compose the melody,

but the reversed.

Do not forget of this whenever we say I love you!


Η ιδέα του Όλου
Θεοδωρής Τσιαμίτας


Στην σχέση
οι ποιότητες κάποιου δεν είναι δικές του, ούτε δικές της
διότι αν τους χωρίσεις
μετατρέπονται σε άτομα -
εαυτο-κεντρικά όντα
που νομίζουν οτι είναι,
ενώ δεν,
όπως οι σταγόνες της βροχής είναι τίποτα χωρίς τον ωκεανό,
όπως τα κύτταρα είναι τίποτα όταν δεν είναι μέρη του οργανισμού,
όπως οι νότες είναι τίποτα εκτός μελωδίας.
Διότι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη...
δεν είναι οι σταγόνες της βροχής που σχηματίζουν τον ωκεανό,
δεν είναι τα κύτταρα που φτιάχνουν τον οργανισμό,
δεν είναι οι νότες που συνθέτουν την μελωδία,
μα το αντίστροφο.
Μη το ξεχνάς αυτό κάθε φορά που λέμε σ'αγαπώ!

Τα κότσια δεν αγοράζονται.

Όταν ακόμα κι απο αυτο-προσδιοριζόμενους πολιτικούς ως δεξιούς και πατριώτες, ακούς οτι δεν πρέπει να βιαστούμε για να κάνουμε ανακύρηξη ΑΟΖ όπου είναι η μόνη στρατηγική λύση ανάκαμψης και ανάπτυξης της Ελλάδας, και να μη βιαστούμε με τις οριοθετήσεις με Αλβανία, Ιταλία, Λιβύη, Αίγυπτο και Κύπρο, όπου όλες είναι φιλικές σε αυτή την κατεύθυνση λόγω κοινών συμφερόντων, μη και γαβγίσει η Τουρκία, όπου δεν τις πέφτει καν λόγος εφόσον οι συμφωνιές οριοθετήσεων είναι διμερείς και δεν ομιλούμε καν για Αιγαίο μα για Ιόνιο και νότια της Κρήτης με τα γιγαντιαία στρατηγικά κοιτάσματα φυσικού αερίου τύπου ΖΟΡ, ενώ είμαστε πιό πολυπληθείς απο ποτέ ιστορικά, με κράτος, με συμμαχίες θεσμικές και πρακτικές λόγω Ευρωπαϊκού πλαισίου και ΝΑΤΟ, ενώ η Τουρκία είναι στη χειρότερη δυνατή θέση οικονομικά-στρατιωτικά-γεωπολιτικά-εσωτερικά, ενώ η Κύπρος που έχει 2 ελικόπτερα όλα κι όλα ως στρατό, που έχει τον μισό πληθυσμό της Θεσσαλονίκης, που έχει ακόμη εγκλωβισμένους, πρόσφυγες, αγνοούμενους, κατεχώμενα, έχει κάνει ήδη ΑΟΖ και κανείς δεν την πείραξε πρακτικά, με συνέπεια να έχουν ξεκινήσει ήδη γεωτρήσεις εντός της ΑΟΖ της, τότε καταλαβαίνεις, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, οτι το σύνδρομο των ραγιάδων που είναι γεμάτοι φοβίες καλά κρατεί στον πολιτικό χώρο, και πρέπει να ανανεώνουμε, διότι το πνεύμα του Ελληνισμού ποτέ δεν έγραψε την ιστορία με φοβίες, μα με κότσια και στρατηγική. Και σαν να μην έφτανε αυτό, όταν η θέση του ακόμα και στο θέμα των Σκοπίων είναι οτι δεν πρέπει καν να σκεφτόμαστε τι θα διεκδικήσουμε ως Ελλάδα διότι πρέπει να φοβόμαστε τον Αλβανικό εθνικισμό που είναι τρομερός και φοβερός και γι'αυτό η Ελλάδα πρέπει να θέλει συνέχεια την ειρήνη και να προσεύχεται μη γίνει κάποια αλλαγή ή αναταραχή στην περιοχή, όχι μόνο απο την τεράααστια και ανίκητη Τουρκία, μα ακόμα και απο την Αλβανία, καταλαβαίνεις οτι δεν υπάρχει κανένα υπόβαθρο ώστε να τον εμπιστευτείς ως αληθινό εκπρόσωπω του πατριωτισμού.
Στο τέλος, αν είσαι ραγιάς, υπάρχει και μια ελάχιστη κατανόηση να έχεις φοβίες με μια χώρα σαν την Τουρκία, αλλά όταν ακόμα και στα Βαλκάνια που είσαι αναμφισβήτητα η υπερδύναμη, λες οτι φοβάσαι μια χώρα όπως η Αλβανία, και μένεις αμέτοχος αφήνοντας όλες τις άλλες να κάνουν ότι μπορούν, όχι δεν έχεις μέλλον, αλλά ούτε παρόν. Είναι άκρως λυπητερό να ακούς απο χείλη ανθρώπων που θα περίμενες μια -ποτέ φανατική, μα πιό στιβαρή στάση με κότσια αλλά και στρατηγική, που δε θα έχει ως αρχή το να κάνουμε διαρκώς το κορόιδο, να σφυράμε αδιάφορα, να κάνουμε τα πάντα προκειμένου να μη μπλεχτούμε με τίποτα σε αντιπαραθέσεις διπλωματικές ή στρατιωτικές, με μόνο μέλημα την ειρήνη, λες και ξεχνάμε την ιστορία που διδάσκει ακόμη κι απο το στόμα του Ηράκλειτου οτι πατήρ πάντων πόλεμος εστί, αλλά και το γεγονός ότι χώρες που δεν διεκδικούν μόνο συρρικνώνονται. Ευτυχώς στη Φιλική Εταιρία, άνθρωποι σαν τους ιδρυτές και τον Κολοκοτρώνη μόνο έτσι δεν ένιωθαν, και ξεκίνησαν την απελευθέρωση των κατεχομένων. Ευτυχώς, διότι αν οι Πελοποννήσιοι σκέφτονταν με τον ίδιο τρόπο και είχαν ως αρχή τους την ειρήνη στην περιοχή. θα σταματούσαν την επανάσταση εκεί και η Ελλάδα θα ήταν μόνο η Πελοπόννησος. Μπορεί Έλληνας να φανταστεί ανάλογα κάποιον πολιτικό τότε να έλεγε τα ίδια σε αυτούς που του ρωτούσαν αν θα κάνουμε κάτι με τους Έλληνες που βρίσκονται στην Τουρκία (δηλαδή στην υπόλοιπη κατεχόμενη Ελλάδα) και αυτός να τους απαντούσε οτι δε μας συμφέρει η αναταραχή στην περιοχή και η αναζωπύρωση του Τουρκικού εθνικισμού τώρα; Οτι συμφέρον μας είναι να λύσουμε πρώτα τα οικονομικά του κράτους, αδιαφορώντας για τους δικούς μας, τις αξίες μας, το ιστορικό μας καθήκον; Οι ηγέτες χρειάζονται απαραίτητα στρατηγική μα και κότσια. Χωρίς τα δύο, ξέρουμε καλά για τι ενδιαφέρονται και δεν μας κάνουν. Γι'αυτό κι ο Ελληνισμός αν και καθυστερεί εξαιτίας τους, στη συνέχεια τους ξεπερνάει. Τα πρώτα κατεχόμενα που πρέπει να απελευθερώσουμε είναι αυτά του μυαλού μας.

-Φιλικά, Θ.Τ.

Μόνο εσύ

Μόνο εσύ

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Μόνο εσύ μπορείς να με πληγώσεις τόσο βαθιά,

η πληγή σου δεν κλείνει ποτέ

στάζει αίμα κι αγάπη

και κάθε σταγόνα πόνου, αξίζει

η σιωπή πιό δυνατή απο τις κραυγές μου

τον αντέχει

με δάκρυ στεγνό είναι δύσκολο να με νιώσεις,

τι να σκουπίσεις;

Δεν ξέρω άλλον τρόπο να προφυλάσσω τους ανθρώπους

που πνίγονται όταν πλημμυρίζει λύπη

κι αν τελικά σαν το νερό κυλήσω έξω απ'το σώμα,

τη φωτιά του έρωτά σου αν σβήσεις

θα παγώσω

κι ίσως κι άλλοι τιτανικοί

επάνω μου βουλιάξουν

μα απ'το να βουλιάξεις εσύ, δώρο της ζωής

ας είναι.

Only you

Theodoris Tsiamitas

Only you can hurt me so deeply,
your wound never closes
it is dripping blood and love
and every drop of pain, worths it

silence, stronger than my screams,
can take it

with dry tears it's hard to feel me,
what to wipe?

I don't know of any other way to protect the people
who are drowning when sorrow's flooding

and if eventually like water I'll flow out of the body,
the fire of your love if you put out
I will freeze
and perhaps other Titanics
will sink upon me

but if it was you instead to sink, gift of life
let it be.