Είμαστε γέφυρες

Είμαστε γέφυρες

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Υπάρχουν ραγιάδες ψευτο-δεξιοί και ψευτο-αριστεροί που δηλώνουν πρόθυμοι να πάρουν παράλογα ρίσκα εις βάρος του λαού μας και διεκδικούν μέσα απο πολιτικά κόμματα την εξουσία στις εκλογές απο άλλους ραγιάδες ή απο τυφλωμένους απο οργή ψηφοφόρους. Είμαστε τόσο άξιοι ώστε να είναι η μοίρα μας να επιλέξουμε να μας κυβερνήσουν τέτοιοι?
Αν θέσουμε στον εαυτό μας την ερώτηση: "Τι αξίζω απο το παρελθόν και την ιστορία μου? Τί έχω προσφέρει στον ελληνισμό και τον πολιτισμό? Τί έχω προσφέρει στην ανθρωπότητα? Αξίζω να είμαι ελεύθερος? Αγωνίστηκα για την ελευθερία μου και την ελευθερία των δικών μου ποτέ? Τί έχω θυσιάσει, τι έχω κάνει για όλα αυτά?" Τι έχει ο καθένας μας να απαντήσει?
Έχουμε όμως την ευκαιρία να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για το μέλλον μας και το μέλλον των επόμενων ανθρώπων. Έχουμε την ευκαιρία να ψηφίσουμε αυτούς που δεσμεύονται πως θα θεσπίσουν την Ελληνική ΑΟΖ, αντί να δίνουμε την εξουσία σε λαμόγια που είναι υπεύθυνα για την εσκεμμένη παραχάραξη της ιστορίας μέσα σε σχολικά βιβλία ιστορίας των παιδιών μας που προσβάλουν την μνήμη εκατομμυρίων γενοκτονημένων ανθρώπων και προσπαθούν να γενοκτονήσουν ακόμη και την μνήμη μας, έτσι ώστε να μην θυμόμαστε τις γενοκτονίες,  τις συστηματικές σφαγές ανθρώπων απο βαρβάρους, που χαρακτηρίζονται ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Όπως είπε κι ο Johann Wolfgang Goethe (Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε) "όποιος δεν γνωρίζει την ιστορία του, το πώς και τί συνέβη εδώ και τρείς χιλιάδες χρόνια, στης αμάθειας το σκοτάδι μένει και σκοντάφτει απο την μία μέρα στην άλλη" κυρία Ρεπούση. Είναι στα χέρια μας το ποιούς θα επιλέξουμε και θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Ας αποδείξουμε πως είμαστε και άξιοι συνεχιστές του ελληνισμού και του πολιτισμού. Ας κάνουμε και κάτι που πραγματικά θα αξίζουμε για να καμαρώνουμε. Όχι να υπερηφανευόμαστε για όσα έκαναν οι προηγούμενοι απο εμάς μονάχα. Τώρα, είναι η δική μας σειρά, άρα δική μας κι η ευθύνη παραγωγής συνέχειας.
Θέλουμε δεν θέλουμε, είτε θα είμαστε οι γέφυρες που ενώνουν το παρελθόν με το μέλλον είναι θα είμαστε τα εμπόδια. Ας επιλέξουμε πώς να μας θυμούνται οι επόμενοι.

Οι εχθροί της ΑΟΖ.

Οι εχθροί της ΑΟΖ

Ν. Λυγερός

Οι εχθροί της ΑΟΖ βρίζουν ανθρώπους σαν τον Θ. Καρυώτη, Σ. Κασσίνη, Η. Κονοφάγο, Α. Φώσκολο, διότι αντιλαμβάνονται ότι σιγά σιγά χάνουν την μάχη της ΑΟΖ. Μερικοί από αυτούς τους εχθρούς δουλεύουν χρόνια ενάντια στην ιδέα της ΑΟΖ. Παλιότερα ήταν από τους πρώτους που έβριζαν τον Τάσο Παπαδόπουλο για την κυπριακή ΑΟΖ, αλλά κι εκεί δεν τους πέρασε. Τους αντιμετωπίσαμε επί του πρακτέου, αναδεικνύοντας της αλήθεια του θέματος. Κι αν χρειάστηκε να κάνουμε και μυστική υπογραφή με το Λίβανο το 2007, δεν είναι τυχαίο. Οι εχθροί μας δεν ήταν μόνο οι πολιτικοί της Τουρκίας, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Πολλοί από αυτούς υπάρχουν ακόμα και τώρα και συνεχίζουν να λένε τα ίδια. Λένε ότι η ΑΟΖ είναι μία φούσκα, ένα ψέμα. Λένε ότι δεν προσφέρει τίποτα. Λένε ότι ακόμα κι αν έχει νόημα, θα αργήσει να μας προσφέρει κάτι. Λένε ότι τα κοιτάσματα, αν υπάρχουν, είναι τόσο βαθιά που δεν είναι εκμεταλλεύσιμα. Σημασία δεν έχουν όλα αυτά. Σημασία έχει μόνο και μόνο ο δρόμος που άνοιξε ο Σ. Κασσίνης. Το έργο είναι μόνο στο δια ταύτα. Οι αποδείξεις έρχονται μετά το έργο και το έργο είναι η θέσπιση, η οικοπεδοποίηση, η ενοικίαση, η γεώτρηση, η εξόρυξη. Μετά από αυτά οι εχθροί της ΑΟΖ το βουλώνουν και προσπαθούν μάλιστα να δείξουν στους μη ειδικούς ότι συμβάλλουν κιόλας. Εμείς αδιαφορούμε. Διότι όταν δεν είσαι ικανός να κάνεις ούτε μία σωστή υπογραφή σε διακρατικό επίπεδο, δεν είναι ανάγκη να το διατυμπανίζεις επιπλέον. Βέβαια, όταν το λες μόνο στους δικούς σου ραγιάδες, δεν έχεις μεγάλο κόστος, διότι δεν μπορούν καν να το αντιληφθούν. Ο ελληνικός λαός αγαπάει ήδη την ελληνική ΑΟΖ, διότι έχει καταλάβει τώρα τι σημαίνει απέραντο γαλάζιο. Ξέρει ότι η ελληνική ΑΟΖ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στη Μεσόγειο. Ξέρει ότι το σύμπλεγμα Καστελλόριζου έχει μία ΑΟΖ μεγαλύτερη από την Πελοπόννησο. Ξέρει ότι η ελληνική ΑΟΖ και η κυπριακή ΑΟΖ είναι ενωμένες. Ξέρει ότι η ευρωπαϊκή ΑΟΖ έχει τη μεγαλύτερη ΑΟΖ στον κόσμο. Κατά συνέπεια, ό,τι και να ακούει ενάντια στο Ευρώ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ελληνική ΑΟΖ, ο αγώνας είναι ξεκάθαρος. Η ΑΟΖ είναι αναγκαία για την πατρίδα μας, διότι είναι το μοναδικό εργαλείο ν’ ανατρέψει τα αρνητικά που μας καταπιέζουν. Έτσι εμείς θα κάνουμε ΑΟΖ το 2012, ακόμα και για τους εχθρούς μας, όπου και να είναι!

Πηγή: www.lygeros.org/articles.php?n=9447&l=gr

Μαζί να φτιάξουμε το μέλλον που μας κλέβουνε.

Μαζί να φτιάξουμε το μέλλον που μας κλέβουνε.

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Βλέπω όσα έρχονται, ακούω όσα λέγονται,
άνθρωποι να κλέβουνε, και μετά να ψεύδονται,
έπειτα να βγαίνουνε, και να ξαναεκλέγονται
κι οι ίδιοι που τους ψήφισαν, μετά βγαίνουν και κλαίγονται
και σκέφτομαι... στ'αλήθεια αυτοί τί σκέφτονται?
και ντρέπομαι... στ'αλήθεια που δεν ντρέπονται
μα ξέρω πως... δεν πρόκειται να ζώ σκυφτός
αν θέλω να ΄μαι Άνθρωπος στα πόδια μου θα στέκομαι
γι'αυτούς που μένουνε, και το παλεύουνε
μα και γι'αυτούς που τα παράτησαν και φεύγουνε,
θα είμαι εδώ να ζώ να δρώ και ν'αντιστέκομαι
μαζί να φτιάξουμε το μέλλον που μας κλέβουνε.

Η δύναμη βρίσκεται στο μαζί

Η δύναμη βρίσκεται στο μαζί

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Συχνά λέμε πώς τα πράγματα είναι
μα είναι απλώς το πώς τα βλέπουμε
κι αυτό καθορίζεται απ'την νοημοσύνη
ή της συνειδητές κι υποσυνείδητες επιθυμίες μας.
Μα αφού η αλήθεια είναι μία
και φυσική η παρερμηνία των ανθρώπων
παρεξηγήσεις θα υπάρχουν συνεχώς.
Ας βασιστούμε στην ειλικρίνιά μας
κι ας εμπιστευτούμε στην δύναμη του λόγου
τις ειλικρινείς μας προθέσεις
για να υπάρχει εκτός απο επικοινωνία
συνεννόηση που θα λύνει κάθε παρεξήγηση.
Ειδάλλως, μόνοι ας ερχόμασταν σε τούτη την ζωή,
μόνοι ας ζούσαμε, μόνοι ας φεύγαμε.
Η δύναμη και η μαγεία βρίσκεται στο μαζί.

Αφού είσαι της πίστης.

Αφού είσαι της πίστης

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Αν νομίζεις οτι δεν σε νοιάζεται κανείς

ή πιό συγκεκριμένα πως εγώ δεν σε νοιάζομαι

πλανάσαι σε ψευδή νοητικά μονοπάτια

οδηγημένη απ'την μολυσμένη πυξίδα 

που δεν αφήνεις διόλου απ τα χέρια σου

και δεν μπορούσε να σε οδηγήσει αλλού.

Παρ'όλα αυτά αφού είσαι της πίστης

ακόμη κι αυτής που ίσως δεν καταλαβαίνεις

πίστεψε και γνώριζε κι αυτό: Σ'αγαπώ.

Κοινωνικότητα εναντίον ανθρωπιάς και άτομο εναντίον ανθρώπου.

Κοινωνικότητα εναντίον ανθρωπιάς και άτομο εναντίον ανθρώπου

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Σε κάποια φάση ας αναρωτηθούμε αν είμαστε υποκριτές στην ζωή μας και γιατί. Αν το κάνουμε με ειλικρίνια θα δούμε πολλά ενδιαφέροντα. Θα δούμε γιατί η κοινωνία είναι υποκρίτρια γι'αυτό και συμπεριφερόμαστε ώς άτομα ενταγμένοι μέσα της, ενώ ώς Άνθρωποι αρμόζει να νοιαζόμαστε και να αγωνιζόμαστε για την Ανθρωπότητα και τα Ανθρώπινα δικαιώματα, άρα να ζούμε πιό ανθρώπινα.

Προχτές, είχα διαβάσει σ'ένα άρθρο πως μια γυναίκα στις Η.Π.Α βγήκε ολόγυμνη φορώντας μόνο το άρωμά της στον δρόμο και μπήκε και σε μερικά σούπερ μάρκετ και σε άλλα μαγαζιά. Στα περισσότερα οι υπεύθυνοι των καταστημάτων την έβγαλαν έξω και αφού κάποιοι ειδοποίησαν τις "αρχές" την συνέλαβαν κιόλας γιατί αυτό που έκανε ήταν παράνομο. Θα μπορούσα να κουνήσω το κεφάλι μου περιφρονητικά γι'αυτή και να σκεφτώ πως "καλά έκαναν, πού πήγαινε άλλωστε έτσι η ξετσίπωτη" αλλά θα φερόμουν όπως λέμε σαν αυτά τα άσπρα ζώα που τρώνε χόρτα, κοιτάνε απαθέστατα και βελάζουν, ακολουθούν μόνιμα το κοπάδι και τον βοσκό και δεν αντιστέκονται σε τίποτα, μέχρι να έρθει η ώρα να τα σφάξει ο σφαγέας και να τελειώσει έτσι τη μίζερη ζωή τους. Διότι τέτοια αντίδραση δεν θα ήταν ενσυνείδητη αλλά αντίδραση συνήθειας. "Μα έπρεπε να την συλλάβουν, αφού το λέει ο νόμος. Έτσι γίνεται πάντα, γιατί έτσι πρέπει".

Γιατί είναι παράνομο αλήθεια να κυκλοφορεί κανείς γυμνός? Είναι όντως"κακό"? Είναι πραγματικά "ντροπή"? Ποιός το λέει και γιατί, αλήθεια? Ποιός είναι ο σοβαρός λόγος ή το σοβαρό επιχείρημα? Η κοινωνία μας μεγαλώνει με αυτό το σκεπτικό, ναί, έχουμε όμως αναρωτηθεί αν θα έπρεπε όντως να νιώθουμε ντροπή όντας γυμνοί? Είναι δηλαδή λογικό να είναι παράνομο να κυκλοφορούμε όπως γεννηθήκαμε κι όπως ουσιαστικά είμαστε? Τα ρούχα δεν είμαστε εμείς, είναι υποδήματα που φτιάξαμε και φορέσαμε επάνω μας. Γιατί έχουν χρησιμότητα στο να μην κρυώνουμε ή στο να μην καιγόμαστε απο τον ήλιο, άντε και στην αλλαγή της εμφανήσεώς μας, για στόλισμα δηλαδή. Αλλά δεν κατάλαβα για ποιόν λόγο μας έγιναν και υποχρεωτικά.
Για να γίνει ακόμη πιό κατανοητό αρκεί να σκεφτούμε ακόμη ένα παράδειγμα. Όταν εδώ στην Ελλάδα που είμαστε σχεδόν όλοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι στο θρήσκευμα, είμαστε της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βλέπουμε και διαβάζουμε πως σε ισλαμικά κράτη λιθοβολούνται, βιάζονται κι εκτελούνται γυναίκες επειδή τόλμησαν και φόρεσαν κανονικά -κατ'εμάς-  ρούχα κι άφησαν να φανεί μέρος του χεριού, του ποδιού, του λαιμού ή του σώματός τους εμείς αηδιάζουμε, και ορθά τους κρίνουμε ώς απάνθρωπους αυτούς που συνεχίζουν να συντηρούν ένα τέτοιο καθεστώς. Δεν σκεφτόμαστε όμως συνήθως πως κι εμείς συντηρούμε με όμοιο τρόπο παλαιών αρχών νοοτροπίες, λιγότερο βάρβαρες, όμως επίσης αυθαίρετες και καταπιεστικές.
Εντάξει, δεν έχουμε ευτυχώς θεσπίσει την θανατική ποινή στην χώρα μας και απλά συλαμβάνουμε τους παρανόμους. Όμως θεωρούμε παράνομο το να φαίνονται τα γεννητικά όργανα ενός ανθρώπου. Θεωρούμε παράνομο να μην καλύπτεται το γυναικείο στήθος. Γιατί? Επειδή το δόγμα της δικής μας θρησκείας και κοινωνίας έχει εμποτίσει μέσα μας απο μικρά παιδιά την ιδέα της ντροπής γι'αυτά. Ναι αλλά μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε και οφείλουμε να αποκτούμε και δική μας σκέψη, κρίση και βούληση. Ε ας την χρησιμοποιήσουμε. Και στα ισλαμικά κράτη, λόγο του θρησκευτικού και κοινωνικού δόγματος συμβαίνουν αυτά τα απάνθρωπα αίσχη. Στους άλλους τα βλέπουμε και τα κατακρίνουμε, και ορθώς. Σε εμάς όμως γιατί δεν το κάνουμε? Γιατί μένουμε βουλιαγμένοι στον βάλτο της κοινωνίας και στις αρχές της κι όχι στην ελευθερία του πνεύματος, στις Ανθρώπινες αξίες? Είναι η ώρα τώρα να συνειδητοποιήσουμε το πρέπον και να πράξουμε έτσι ώστε να αλλάξουμε το κοινωνικό, υποκριτικό πλαίσιο. Και λέω υποκριτικό, διότι όταν γεννιόμαστε γυμνοί δεν είναι κακό. Όταν είμαστε γυμνοί μόνοι μας δεν είναι κακό. Όταν κάνουμε έρωτα με έναν (ή και περισσότερους) γυμνοί δεν είναι κακό. Όταν βλέπουμε γενικώς το γυμνό σώμα, δεν είναι κακό. Αντιθέτως μας αρέσει, γι'αυτό και τα site με πορνό καταλαμβάνουν και το μεγαλύτερο μέρος του διαδικτύου σύμφωνα με έρευνες που δημοσιεύτηκαν λίγο παλιότερα. Κι αυτό βέβαια επειδή η γύμνια είναι απαγορευμένη. Διότι αν μπορούσες να δεις έξω γυμνούς και γυμνές παντού γιατί να το ψάξεις μετά σε ιστοσελίδες; Σε όλες  τις περιπτώσεις παραπάνω λοιπόν το βρίσκουμε τουλάχιστον λογικό. Αλλά αν κάποιος βγεί γυμνός στον δρόμο, ο δρόμος (η κοινωνία το επιβάλει) μετατρέπει την γύμνια του αμέσως σε κάτι κακό, που πρέπει να αποστραφούμε και να καταδικάσουμε. Αν δεν είναι αυτό υποκρισία τότε τί είναι?

Το παράνομο θα έπρεπε να είναι η σύλληψη κάποιου επειδή κυκλοφορεί γυμνός, όχι το οτι κυκλοφορεί γυμνός.
Η γύμνια είναι Ανθρώπινη, η ντροπή κοινωνική. Τι βάζουμε πρώτα και πάνω απ'το άλλο? 
Η κοινωνία είναι που πρέπει να γίνει πιο Ανθρώπινη, όχι οι Άνθρωποι πιό κοινωνικοί.

Σκέψου τα, και πράξε κι αναλόγως. Είναι στο χέρι μας να παλέψουμε για τα Ανθρώπινα δικαιώματα.

Η αδιαφορία δεν είναι λύση αλλά πρόβλημα

Η αδιαφορία δεν είναι λύση αλλά πρόβλημα

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Συμβαίνουν διαρκώς πράγματα και αλλαγές στον κόσμο, γύρω μας, στους δικούς μας, σε μας τους ίδιους. Είμαστε υπεύθυνοι; Άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, πιο σπάνια καθόλου. Είτε μας αρέσουν όμως αυτά που συμβαίνουν είτε όχι, αναρωτιόμαστε ποιά είναι η στάση μας σε όλα αυτά; Αξίζουμε κάτι απο όλα αυτά; Τι έχουμε κάνει για να γίνουν ή να μην γίνουν όλα αυτά;
Δεν είναι δυνατόν να έχουμε την έμπρακτη αδιαφορία στάση ζωής. Ο Ντοστογιέφσκι έλεγε είμαστε υπεύθυνοι για όλα μπροστά σε όλους. Είναι ανάγκη, συνειδητοποιημένα να αποφασίσουμε ποιά είναι η ουσία στην ζωή και γι'αυτή να φροντίσουμε και να είμαστε εκεί όταν χρειάζεται για να κάνουμε το πρέπον και να δίνουμε παράδειγμα. Η αδιαφορία δεν είναι λύση. Είναι κατάντια. Δεν ταιριάζει σε άνθρωπο. Όταν αδιαφορείς για την ιστορία, για τον κόσμο, για την Ανθρωπότητα, τον λαό, το μέλλον και την πραγματικότητα τότε θα τα ορίζουν άλλοι -αυτοί που ενδιαφέρονται- για εσένα, ή ακόμη κι εναντίον σου. Έτσι θα είσαι έρμαιο των όσων συμβαίνουν και άξιος μόνο της μοίρας σου. Δεν θα έχεις στην πραγματικότητα δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς για τίποτα. Γιατί εσύ δεν ήσουν εκεί όταν κάποιοι έκαναν όσα έκαναν. Δεν συμμετείχες. Δεν ενδιαφέρθηκες καν. Κι όντας αδιάφορος γίνεσαι απλά κι εσύ μέρος των σχεδίων και της πραγματικότητάς τους. Τίποτα περισσότερο.

Η αδιαφορία δεν είναι λύση. Ενδιαφέρσου, ψάξε, ενημερώσου, μάθε, σκέψου, πράξε. Είναι στο χέρι σου.