Ένας παράξενος διάλογος.

Ένας παράξενος διάλογος

Θεοδωρής Τσιαμίτας

-Σήμερα είναι η μέρα.
-Ναι, ήρθε κιόλας, πριν καν το καταλάβεις.
-Για να σου πώ την αλήθεια, νιώθω λίγες τύψεις που δεν φρόντισα για κάτι περισσότερο απο αυτό.
-Είναι τόσο ξεχωριστή για σένα?
-Είναι... Αδιαμφισβήτητα.
-Χαίρομαι. Σίγουρα κι αυτή το ίδιο.
-Αν είχα χρήματα, πολλά χρήματα...
-Ακόμη και τότε ξέρεις πως δεν θα ξόδευες πολλά λεφτά για δώρο. Το ξέρει κι αυτή και το κατανοεί.
-... Έχεις δίκιο.
-Και σ'αγαπάει γι'αυτό και για όλα τα άλλα.
-Κι εγώ, πολύ. Ωστόσο θα το έκανα, μια φορά έστω θα το έκανα.
-Σε δικαιολογώ.
-Σ'ευχαριστώ. Λοιπόν? Τι θα κάνουμε τώρα?
-Δεν ξέρω. Το μυαλό μου έχει σταματήσει.
-Ξεκίνησέ το, ξημερώνει!
-Ας συνεχίσουμε να μιλάμε, μπορεί έτσι κάτι να μας έρθει.
-Σκέφτομαι πως...
-Τί?
-Ξέρω κάτι που θα την έκανε πραγματικά χαρούμενη. Για να είμαι πιο ακριβής, ξέρω κάποιον.
-Καταλαβαίνω σωστά που νομίζω πως δεν εννοείς τον εαυτό σου?
-Ναι. Δεν εννοώ τον εαυτό μου.
-...Μα...
-Εννοώ αυτόν που θα την έκανε πιο χαρούμενη απο κάθε άλλον αυτή την στιγμή.
-Το φαντάστηκα. Στεναχωριέσαι που δεν είσαι αυτός?
-Ναι.
-Ναι?
-Επειδή αυτός δεν είναι στο χέρι μου. Εγώ είμαι.
-Καταλαβαίνω. Αν ήταν, θα της τον έστελνες?
-Αν ήταν, τότε θα ήμουν εγώ.
-Έχει πεί πως σου μοιάζει πολύ σαν χαρακτήρας, σαν άνθρωπος.
-Μοιάζει, δεν είναι το ίδιο.
-Λέω πως αυτό που νιώθεις πια γι'αυτήν είναι αληθινή Αγάπη.
-Αυτό ελπίζω.
-Αυτή νιώθει έτσι?
-Δεν μπορώ να ξέρω. Ίσως.
-Και γιατί δεν είστε "μαζί"?
-Δεν ξέρω. Ίσως δεν είναι έτοιμη, ίσως δεν είμαι έτοιμος.
-Θα ήθελες όμως?
-Να είμασταν έτοιμοι? Ναι.

-Ξέρεις τι? Νομίζω πως βρήκα ένα απλό μα όμορφο δώρο γι'αυτήν.
-Τί?
-Αυτόν τον διάλογο.
-Τι εννοείς?
-Ο σκοπός αυτού του διαλόγου ήταν εξ αρχής να χρησιμοποιηθεί σαν δώρο.
-Ο σκοπός ποιανού?
-Του Θοδωρή, αυτού που μας επινόησε κατά κάποιον τρόπο.
-Δηλαδή είμαστε σκέψεις του?
-Ναι. Και συναισθήματά του.
-Κι αυτή? Είναι το ίδιο σημαντική γι'αυτόν όπως και για μάς?
-Ναι. Σε μεγαλύτερο βαθμό μπορώ να πώ.
-Τότε δεν μένει παρά να της ευχηθούμε: (Και οι 2 μαζί)

Χρόνια σου πολλά, χρόνια σου καλά. Να χαίρεσαι το όνομά σου, να είσαι πάντοτε καλά, πάντοτε υγειής, πάντοτε χαρούμενη. Κι όταν δεν είσαι να ξέρεις μόνο πως αυτό συμβαίνει για να εκτιμήσεις το όταν είσαι. Κι όταν χρειάζεσαι μια αγκαλιά να μου ζητάς, θα σου την δίνω. Πάντα.

Σε αγαπώ, θα σ'αγαπώ 
κι αυτό σαν δώρο είν'αρκετό
γιατί είναι οι πράξεις που μιλούνε τόσα χρόνια

αυτό που ζούμε εμείς οι δυό
είναι απλά μοναδικό
κι έχει κρατήσει και στον πιο βαρύ χειμώνα.

Δεν είναι λόγια, μα γεγονότα.

Ο Άνθρωπος.

Ο Άνθρωπος

Θεοδωρής Τσιαμίτας

Ο Άνθρωπος δεν ξέρει. Ο Άνθρωπος μαθαίνει.
Ο Άνθρωπος δεν είναι. Ο Άνθρωπος γίνεται.
Ο Άνθρωπος... Η μάχη ενάντια στο τίποτα.
Τόσο φοβερός, τόσο πολύπλοκος, τόσο ουσιαστικός.
Ο Άνθρωπος...

Ένας πραγματικός Δάσκαλος: Νίκος Λυγερός.

Καθηγητής σε πολλές ειδικότητες, μα πάνω απ'όλα ένας πραγματικός Δάσκαλος.
Με τις αμέτρητες γνώσεις, την βαθυστόχαστη σκέψη, τον δείκτη νοημοσύνης του (IQ 189 στην κλίμακα Standford-Binet) και το πολυποίκιλο έργο του (περί ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ, ελληνικού Ζεόλιθου, απόρριψη σχεδίου Ανάν, αγώνας αναγνώρισης γενοκτονιών, φιλοσοφικά συγγράμματα και διαλέξεις, ποιήματα, εκθέματα ζωγραφικής, μαθηματικά συγγράμματα, στρατηγικός σύμβουλος, κ.α.) είναι ένας άνθρωπος που διαμορφώνει την σημερινή και συμβάλει στην δημιουργία της επόμενης πραγματικότητας, και σε επίπεδο εθνικό, αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Το έργο που άφησε και συνεχίζει να αφήνει είναι τεράστιο και ουσιαστικό. Λειτουργεί ώς έμπνευση για πολλούς ανθρώπους και ως Δάσκαλος για τους μαθητές του.
Ένας απ'αυτούς είμαι κι εγώ. Τον γνώρισα πρώτη φορά όταν είχε έρθει να μιλήσει στο σχολείο μας. Τότε ήμουν στην πρώτη ή στην δευτέρα λυκείου, δεν θυμάμαι με σιγουριά. Είχε κάνει πάντως μια διάλεξη την οποία λόγο παρέας δεν παρακολούθησα με προσοχή. Συνεπώς δεν αποκόμισα πολλά, ωστόσο απο τα λίγα που άκουσα, μου προξένησε το ενδιαφέρον.
Αργότερα, κάποια στιγμή συνέβη να τον πετύχω στην τηλεόραση. Στην εκπομπή "Η ζωή είναι αλλού". Τον θυμήθηκα και παρακολούθησα με προσοχή αυτή τη φορά. Στο τέλος είχα εντυπωσιαστεί. Απο τότε άρχισα να ψάχνω γι'αυτόν στο ίντερνετ. Άρχισα να βρίσκω ομιλίες του, συνεντεύξεις, διαλέξεις, συζητήσεις, και να βλέπω έναν τρόπο σκέψης πραγματικά έξυπνο, ανθρώπινο, ορθολογικό, πολύ καλά δομημένο, που συνδύαζε πολλές γνώσεις, με βαθιές ιδέες. Έτσι κατάλαβα πως βρήκα έναν Δάσκαλο. Απο τότε, είχα την χαρά και την ευκαιρία να τον δώ και να τον γνωρίσω κι απο κοντά. Χαίρομαι να τον βλέπω και να τον ακούω, να σκέφτομαι, να μαθαίνω, να συνειδητοποιώ, να πράττω, να βοηθώ την βοήθεια. Είμαι ευγνώμων γι'αυτό.
Κι εφόσον μπορώ να συμβάλλω κι εγώ στην διάδοση και την συνέχεια του έργου, αυτή θα είναι η ζωή κι η χαρά μου.

Εύχομαι να τον γνωρίσετε κι εσείς, διότι μπορεί να σας βοηθήσει για να γίνετε πιο ανθρώπινοι, πιο συνειδητοποιημένα χαρούμενοι και μετα-χαρούμενοι.

To site του Ν.Λυγερού είναι: www.lygeros.org

Το κανάλι με το έργο του Ν.Λυγερού στο youtube είναι: https://www.youtube.com/channel/UCoxTAEykhjzXpuCiNnYTluw/videos

Σχέση εκμετάλευσης: Η Κουτή κι ο Μα**κας.

(Ο τίτλος μπορεί να φανεί για κάποιους αστείος. Ωστόσο το παρακάτω κείμενο είναι σοβαρό αποτέλεσμα ψυχολογικής παρατήρησης των ανθρώπων και τον ατόμων που συχνά βλέπουμε γύρω μας ή... και στον καθρέφτη μας. Την προσοχή σας, παρακαλώ.
Προειδοποίηση: υπάρχουν 1-2 λέξεις στο κείμενο που χαρακτιρίζονται ώς "λιμανίσιες" ή αλλιώς "κακές λέξεις" -αν αυτές υπάρχουν. Σκοπό έχουν να χαρακτηρίσουν όπως αρμόζει την κατάσταση κι όχι να προσβάλλουν).

Είναι πολύ ευαίσθητη. Είναι πολύ του συναισθήματος και του «παλμού». Πολύ ρομαντική, πολύ ευφάνταστη. Είναι όμως και πολύ ευάλωτη. Διότι δεν είναι και πολύ της λογικής. Περισσότερο ονειροπολεί παρά σκέφτεται λογικά. Μέσης νοημοσύνης, θα μπορούσες να πείς.

Είναι λογικός, ψυχρά λογικός. Είναι αρκετά ευφυής. Τόσο όσο χρειάζεται για να ελέγχει την απο πάνω. Είναι εγωιστής. Είναι ατομικιστής.

Ξέρει να «κόβει» τους ανθρώπους και μπορεί να τους χειριστεί προς ώφελός του όταν το επίπεδο νοημοσύνης τους είναι χαμηλότερο από το δικό του. Αυτό του δίνει δύναμη, μα και κάτι που ίσως δεν συνειδητοποιεί ο ίδιος, μεγάλη ευθύνη.

Σκοπός και τρόπος ζωής του η αυτοϊκανοποίησή του. Σωστός παρτάκιας, που λέμε.

Δεν λογαριάζει και πολλά, δεν τον ενδιαφέρουν οι άλλοι, μπορεί να κάνει τα πάντα προκειμένου να ικανοποιήσει το "εγώ" και την ματαιοδοξία του.

 Άνθρωποι σαν την πρώτη, είναι τα ευκολότερα θύματα για τον δεύτερο.

Τον γνωρίζουν, τους γοητεύει η δυναμικότητα του χαρακτήρα του, η δυνατή του σκέψη, ενθουσιάζονται, μετά ερωτεύονται και φτιάχνουν μέσα στο μυαλό τους μια φανταστική, μια τέλεια εικόνα γι’αυτόν. Και μετά γίνεται στο συνειδητό και το υποσυνείδητό τους ο τέλειος πρίγκηπας γι’αυτές, όπως έχουν ακούσει από μικρές κιόλας στα παραμύθια και έμαθαν να περιμένουν όντας ρομαντικές, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Αυτός έχει καταλάβει από πολύ νωρίς γνωρίζοντάς την λίγο σε ποια κατηγορία ανοίκει αυτή. Ξέρει πολύ καλά πώς να φερθεί, τι να κάνει, πώς να την «ρίξει». 

Όχι επειδή την θεωρεί κάτι σημαντικό σαν οντότητα, σαν ύπαρξη ή προσωπικότητα. Όχι, δεν είναι αυτός ο λόγος να μπεί σ'αυτή την διαδικασία.

(Άσχετα που αυτή πάντα αυτό πιστεύει ή ελπίζει). 

Ο μόνος λόγος είναι για να ικανοποιήσει το «εγώ» του και το πέος του. Μόνο για να σβήσει λίγο την κ@@λα του και να καμαρώσει μία ακόμη επιτυχία, πως «κατάφερε» άλλη μία.

Και είναι αλήθεια το παιχνίδι εξ’αρχής χαμένο γι’αυτήν. Γιατί αυτή δεν θα πάρει  χαμπάρι όλα αυτά. Δεν τα βλέπει όλα αυτά. Την τυφλώνει η λαμπερή εικόνα που έφτιαξε στο νου της γι’αυτόν -που ισχύει μέσα στο μυαλό της και μόνο- τον ερωτεύεται, κάνει τον εαυτό της να πιστέψει πώς όσα φαντάζεται και σκέφτεται γι’αυτόν είναι αλήθεια κι έτσι εξηγεί τα τόσο έντονα συναισθήματα που νιώθει. Εκεί είναι που χάνει την μπάλα και τον μπούσουλα.

Γιατί αυτός το ξέρει, αυτό περιμένει ώστε να εκμεταλευτεί την αδυναμία της λογικής της που έχει σχεδόν χαθεί παρασυρόμενη από τον χείμαρο των συναισθημάτων της.

Έχει γνωρίσει και -συγγνώμη για την γλώσσα μου- πηδήξει τόσες πολλές αυτής της κατηγορίας, που ξέρει πώς φέρονται και αντιδρούν. Ξέρει τι θέλουν να δούν, να ακούσουν. Έχει συλλάβει πάρα πολύ καλά όλη την ιδιοσυγκρασία τους. Είναι πραγματικά τόσο εύκολο γι’αυτόν. Τέλος, μόλις χορτάσει την ματαιοδοξία του, την παρατάει όπως ένα πιάτο φαϊ, όταν τελειώσει το φαγητό. Όμως εκείνη έχει συναισθήματα. Δεν είναι πιάτο. Νιώθει.

Αυτή, τόσο κουτή που αφήνεται έτσι, τόσο παράλογα στη επιθυμία και ανάγκη της να νιώσει σημαντική για κάποιον , γινόμενη έρμαιο των ορέξεων του και εργαλείο ικανοποίησης. Διότι μετά πάντοτε πληγώνεται, αλλά δεν διορθώνεται και ξαναπληγώνεται. Και δεν καταλαβαίνει την αδυναμία της και το ότι πρέπει να αλλάξει η ίδια, γι’αυτό τα ρίχνει συνεχώς στον κλασσικό πλέον μα@@κα που συναντάει μονίμως στην ζωή της. Τυχαίο? Δεν νομίζω.

Αυτός, τόσο μα**κας. Μεγάλος μα**κας. (Θα μου πείς αφού μπορεί και βρίσκει άτομα να το κάνει, καλά κάνει? Θα σου πώ άντε και @@@@@@, μα@@κα). Διότι αυτός λειτουργεί χρησιμοποιώντας περισσότερο την νοημοσύνη του αλλά αυτό αυτόματα του φέρνει και μεγαλύτερη ευθύνη. Είναι πολύ πιο υπεύθυνος για ότι κάνει διότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Γιατί όταν «ο έξυπνος και δυνατός» είναι σόφρων και νοιάζεται για τους άλλους τα πράγματα προχωράν σωστά και καλά για όλους.

Όταν όμως μόνος σκοπός του είναι να εκμεταλευτεί τους πιο αδύναμους, πιο αγαθούς, συχνά πληγώνοντάς τους για προσωπικό του μόνο όφελος χωρίς να τον ενδιαφέρουν και νοιάζεται μόνο για το προσωπικό του συμφέρον τότε τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά, είναι πολύ επώδυνα και πολύ απάνθρωπα.

Αν, φίλη μου, είσαι κουτή, μην λυπάσαι, αλλά άλλαξε. Συνειδητοποίησε και άλλαξε και απόφυγε κάθε μα**κα.

Αλλιώς θα περάσεις στο στάδιο της συνειδητοποιημένης ηλίθιας. Τότε θα είσαι πραγματικά για λύπηση, άξια της μοίρας σου και ανάξια να ξαναγκρινιάξεις.

Αν είσαι μα**κας, συνειδητοποίησε πόσο κακό κάνεις, άρα το πόσο κακός είσαι, πόσο απάνθρωπος και πόσο ζώον και άλλαξε σύντομα. Αλλιώς, δεν θα'ναι για πολύ όμορφα τα πράγματα.

Να ΄σαι ρομαντικός/ή, αλλά όταν είσαι μακριά απο μα**κες. Ποτέ μαζί τους.

Οι δυσκολίες είναι εκεί για να μας δυναμώσουν, όχι να μας λυγίσουν.

Μην φοβάσαι την δυσκολία. Μην προσπαθείς να την αποφεύγεις. Αυτή είναι που μπορεί να σε κάνει πιο δυνατό.
Μην διαμαρτύρεσαι όταν συναντάς εμπόδια. Γιατί αυτά είναι που σου δίνουν την δυνατότητα να ωριμάσεις, να γίνεις ικανότερος για να τα υπερπηδήσεις.
Οι κρίσεις είναι κι ευκαιρίες.
Τέτοια είναι και η "οικονομική κρίση" που ζούμε σήμερα παραδείγματος χάρη. Είναι και μια ευκαιρία για να αλλάξουμε πράγματα στο παρόν οικονομικό σύστημα ή για να το αλλάξουμε κι ολόκληρο. Είναι ευκαιρία να αλλάξουμε νοοτροπία και να αναθεωρήσουμε πολλά, να αντιληφθούμε πραγματικές αξίες και να δείξουμε Ανθρωπιά. Οι κοινωνίες λειτουργούν σαν ένας νοητικός βάλτος. Τα άτομα μέσα σ'αυτές σαν υπνοβάτες. Πολλές φορές για να ξεκολλήσει κάποιος απο μια κατάσταση χρειάζεται κάτι να τον ταρακουνήσει. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και τώρα. Η "οικονομική κρίση" ίσως σταθεί ικανή -μακάρι- να ταρακουνήσει λίγο τα άτομα της κοινωνίας και να τα κάνει να ξανασκεφτούν ώς Άνθρωποι. Ίσως το ταρακούνημα να αρκεί ώστε μερικοί να καταλάβουν την ματαιοδοξία που κυριαρχεί στον τρόπο ζωής τους και να τον αλλάξουν. Άρα ας μην μιζεριάζουμε μονάχα. Κι αντί να είμαστε αχάριστοι, ασεβείς και γκρινιάριδες για όσα δεν έχουμε να είμαστε ευγνώμονες για αυτά που έχουμε. Κι αντί να γκρινιάζουμε συνέχεια  λέγοντας "γιατί δεν το 'κανε κανείς αυτό" ας το κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Είναι στο χέρι μας. Είναι πάντοτε στα χέρια μας. 
Κάθε εμπόδιο είναι και μια ευκαιρία να γίνεις ικανότερος. Κάθε δυσκολία και μια ευκαιρία να γίνεις πιο δυνατός. 

(Και στην γυμναστική, όσο περισσότερο σε ζορίζει μια άσκηση τόσο περισσότερο σε γυμνάζει. 
Αν κάποιος ήθελε να έχει ωραίο και γυμνασμένο σώμα αλλά έκανε βάρη με βαράκια ενός κιλού αποφεύγοντας την δυσκολία και διαλέγοντας την εύκολη λύση δεν θα κατάφερνε σχεδόν τίποτα.
Αυτό ισχύει σχεδόν στα πάντα).

Όσοι έχουν ασχοληθεί με την μάθηση σοβαρότερα για αρκετό καιρό (μουσική, γυμναστική, σπορ, πολεμικές τέχνες, μαθηματικά, ξένη γλώσσα και άλλες μελέτες που απαιτούν μια συνεχόμενη προσπάθεια) ξέρουν καλά πως για να σημειώνεις εξέλιξη και να γίνεις καλύτερος αναγκαστικά σε δυσκολεύει αυτό που κάνεις. Μόλις το καταφέρεις και σου φαίνεται εύκολο τότε ανεβαίνεις επίπεδο δυσκολίας. Και ξανά. Κι ίσως ποτέ να μην τελειώνει. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο γαμάτο!
Μόνο για ένα τέλεια ολοκληρωμένο όν θα ήταν όλα εύκολα.
Για εμάς -εκτός απο τρόπο- θέλει και κόπο.

Αγάπη VS κτητικότητα. Περί "Εγώ" και "Υπερεγώ".

Αγάπη VS κτητικότητα. Περί "Εγώ" και "Υπερεγώ"
Θεοδωρής Τσιαμίτας

"Εγώ"... Πόσες φορές χρησιμοποιούμε καθημερινά αυτή την λέξη? Κι αλήθεια, αν μας ρωτούσαν:
Εσύ? Τι εννοείς με αυτό? Τι ακριβώς εννοείς όταν λές "εγώ"? Τί θα απαντούσες τότε?
Δεν είναι τόσο απλό κι εύκολο όσο νομίζουμε στην αρχή, πριν το καλοσκεφτούμε. Ποιός είναι ο "εγώ" που αναφέρεις? Εγώ, ο "Μπάμπης Παπαδόπουλος" (απαντάει με το υποτιθέμενο όνομά του ο φανταστικός μας φίλος που μόλις επινόησα για να με διευκολύνει στην διατύπωση της σκέψης μου και την κατανόησή της απο εσένα). Μα αυτό, είναι μόνο ένα όνομα, δεν είναι? Θα μπορούσαν να σε λένε αλλιώς. Αλλά όπως και να σε έλεγαν, πάλι θα έλεγες "εγώ". Άρα δεν περιγράφει απλά ένα όνομα αυτή η λέξη. Και τότε, τί περιγράφει? Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση με πολλές πιθανές ενδιαφέρουσες απαντήσεις, υποερωτήματα και υποαπαντήσεις. Καταλαβαίνεις τώρα που το πάω. Δεν είναι τόσο απλό. Το αντίθετο μάλιστα.
Θα επιχειρήσω να προσεγγίσω την έννοια του "εγώ" και του εγωισμού. Την προσοχή σου, παρακαλώ.
 Είναι αυτονόητο νομίζω πως σε πρώτη φάση, λέγοντας "εγώ" εννοούμε τον εαυτό μας. Ο εαυτός μας όμως είναι μια σύνθετη έννοια, μία σύνθετη ύπαρξη με σύνθετη υπόσταση. Πολύπλοκο... ε?
Ας αρχίσουμε με τα βασικά. Είμαστε -θα έπρεπε τουλάχιστον να ήμασταν- άνθρωποι. Σε τι διαφέρουμε με τα άλλα "ζώα"? Στο οτι έχουμε λογική. Και η λογική (εκτός απ'το οτι σημαίνει μεγαλύτερη ευφυία, καλύτερη επικοινωνία κλπ) μας επιτρέπει να έχουμε συνείδηση. Άρα συνειδητοποιούμε πώς μπορούμε να είμαστε κάτι περισσότερο απο απλώς ζώα. Αυτό μας κάνει μοναδικούς σαν είδος στον πλανήτη. Αυτό μας κάνει ανθρώπους. Αυτό όμως μας κάνει και περισσότερο υπεύθυνους. (Εδώ πρέπει να πώ οτι δεν ισχύει απαραίτητα πως όσοι είναι ανθρωπόμορφοι είναι και Άνθρωποι. Πολλοί, δυστυχώς, μένουν μονάχα άτομα. Σε προηγούμενα κείμενα πιο κάτω εξηγείται ο διαχωρισμός Ανθρώπου-ατόμου).
Σκέψου τώρα πως το "εγώ" είναι όλα τα ένστικτα, οι "ορμές", όλες οι επιθυμίες που σκοπό έχουν την αυτοϊκανοποίηση. (Και δεν εννοώ τον αυνανισμό....... μονάχα! Εννοώ κάθε μορφής ικανοποίηση. Σέξ, φαγητό, κλάμπινγκ με φίλους, κλάμπινγ με "φίλους" του αντίθετου φύλλου, πάλι σέξ, ποδόσφαιρο με την παρέα, καφές σε ένα μαγαζί, ψώνια, ένα παιχνίδι τάβλι, και λοιπές ασχολίες. Οτιδήποτε έχει κύριο και μοναδικό σκοπό να ικανοποιήσει τον εαυτό μας). Αυτό το "εγώ" το έχουν και τα υπόλοιπα ζώα, μόνο που αυτά δεν το ξέρουν. Δεν διαθέτουν λογική και συνείδηση για να το ξέρουν, απλώς το έχουν και δρούν ενστικτωδώς. Εμείς, ξέρουμε πως το έχουμε. Για να υπερβούμε το επίπεδο του "εγώ" είναι αναγκαία η συνειδητοποίηση μέσω της νοημοσύνης και της παιδείας μας πως υπάρχουν οι άλλοι, πως υπάρχουν αξίες, ιδανικά, έννοιες που έχουν πραγματική ουσία και αξία σε αντίθεση με την ικανοποίηση του εαυτού μας αποκλειστικά. Διότι υπάρχουμε μέσα απ το "συνυπάρχουμε" και ως Άνθρωποι καταλαβαίνουμε πως είναι το πρέπον να ζήσουμε με βάση αυτά κι αν χρειαστεί κάποιες φορές να πεθάνουμε και γι'αυτά. Εφόσον αντιλαμβανόμαστε αυτό, καταλαβαίνουμε πως δεν είναι ο εαυτός μας το σημαντικό, αλλά το όλον, η ανθρωπότητα. Εμείς είμαστε μέρος της. Αν κάθε κύτταρο στον οργανισμό μας δούλευε για τον εαυτό του μόνο δεν θα υπήρχαμε εμείς ώς ολότητα. Είναι αναγκαίο τα κύτταρά μας να συνεργάζονται, συντονίζονται και ζούν για την ολότητα, όχι για τον εαυτό τους. Έτσι κι εμείς.
Τώρα λοιπόν, μπορούμε να πούμε πως έχουμε διπλή υπόσταση, σε σχέση με ένα ζώο όπως π.χ. ένας σκύλος. Η πρώτη είναι η "ζωώδης", (που είναι κοινή σε ζώο και άνθρωπο-ή καλύτερα άτομο) το "εγώ". Η δεύτερη είναι αυτή που διαθέτει ο Άνθρωπος, η αναγνώριση ενός ουσιαστικότερου κι ανώτερου επιπέδου ζωής, που ονομάζω "υπερεγώ". Ο λόγος που ταυτίζω το "εγώ" με όσα προανέφερα είναι για να γίνει εύκολα αντιληπτό πως τα περισσότερα-αν όχι όλα-που κάνουν τον κόσμο να δυστυχεί και να προσπαθεί να βρεί την ευτυχία είναι μάταια για έναν Άνθρωπο, διότι πολύ απλά ανοίκουν στην κατηγορία του "εγώ", της αντίληψης του απλοϊκού και ανόητου "ζώου".
Δές το, πολύ απλά, με ένα παράδειγμα: Ζήλια, ένα πολύ άσχημο συναίσθημα και γι'αυτόν που την νιώθει και γι'αυτόν που είναι το αντικείμενο της ζήλιας και το εισπράτει. Κι όμως ενώ κανείς δεν το θέλει αυτό το συναίσθημα, μοιάζει να είναι τόσο συχνά εκεί. Πώς δημιουργείται η ζήλια?
Όταν αρχίσουμε να φοβόμαστε μην χάσουμε την προτίμηση αυτού/ής που θέλουμε εξ'αιτίας κάποιου/ας άλλου/ης.
Δηλαδή όταν φοβόμαστε πως μπορεί να προτιμήσει κάποιον άλλον άνθρωπο στην ζωή του. Μα μισό λεπτό, ποιός στ'αλήθεια πιστεύει οτι αυτό είναι Έρωτας ή Αγάπη? Ποιός νομίζει στ'αλήθεια οτι η ζήλεια προέρχεται απο τον Έρωτα και την Αγάπη? Προς Θεού, είναι ντροπή να λερώνουμε έτσι αυτές τις έννοιες. Αυτό είναι καθαρή κτητικότητα. Είναι το συναίσθημα που δημιουργείται απο το "εγώ" μας που θέλει τον άλλον για δικό του. Για ΚΤΗΜΑ του. Έτσι δημιουργείται και το αρρωστημένο συναίσθημα της ζήλιας! (Όλοι φαντάζομαι πώς το έχουμε νιώσει κάποια στιγμή). Έτσι αντιδρούν και τα ζώα. Θα έχεις σίγουρα παρατηρήσει πως τα ζώα ζηλεύουν τόσο που φτάνουν σε σημείο και να σκοτώνονται πολλές φορές εξ'αιτίας του θιγμένου εγωισμού τους. (Αναφέρομαι και σε απλά και σε ανθρωπόμορφα ζώα).
Αντιθέτως, ο Έρωτας και η αληθινή Αγάπη, είναι έννοιες που μόνο ένας Άνθρωπος μπορεί να συλλάβει, να βιώσει και να εκτιμήσει, όταν συνειδητοποιεί κι επιλέγει να βάζει πάνω απο το "εγώ" του το "υπερεγώ". Τότε, όταν αγαπάει κάποιον θέλει μόνο να του προσφέρει, δίχως να σκέφτεται να πάρει. Και ποτέ δεν υπάρχει περίπτωση να ζηλέψει αυτόν που αγαπάει, διότι θα είναι χαρούμενος με ότι είναι χαρούμενο το πρόσωπο αυτό! Ακόμη κι αν επιλέγει άλλον φίλο, ακόμη αν θέλει άλλον ερωτικό σύντροφο, ακόμη κι αν είναι μακριά του, αν είναι χαρούμενος εκείνος, είναι χαρούμενος κι αυτός που τον αγαπάει, γιατί τον αγαπάει και νοιάζεται μόνο για να 'ναι καλά εκείνος. Αυτό είναι αληθινή Αγάπη και είναι αλήθεια τόσο μαγικό... τόσο Ανθρώπινο!
Όλα τα άλλα (ψευτοαγάπες και ψευτοέρωτες) είναι κτητικότητες, ανασφάλειες και πληγωμένοι εγωισμοί, τίποτε παραπάνω!

Άρα, όποιος θέλει να ονομάζεται στ'αλήθεια Άνθρωπος να βάλει καλά στο μυαλό του πώς πρέπει να το αξίζει. Πως πρέπει να παλέψει γι'αυτό. Πως πρέπει να βάλει κάτω τον εγωισμό του, να θάψει το "εγώ" του που τον κρατάει έρμαιο της αυτοϊκανοποίησης και της ματαιοδοξίας. Έχουμε την δυνατότητα να γίνουμε Άνθρωποι και να προσφέρουμε στους άλλους, όχι για να πάρουμε απο αυτούς μα γιατί τους νοιαζόμαστε και τους αγαπάμε και το επιλέγουμε συνειδητά. Αλλιώς, δεν είμαστε παρά ζώα.

(Κι αν μοιάζω σκληρός, είμαι πρώτα απ'όλα με τον ίδιο μου τον εαυτό, κι αν η αλήθεια είναι αυτή τότε αυτό είναι το πρέπον).

Άλλο πατριωτισμός και άλλο ρατσισμός.

Έχω δεί ανθρώπους να ξεκινούν με καλές προθέσεις. Έχω δεί τους ίδιους ανθρώπους στην συνέχεια να μπερδεύονται. Τους έχω δεί σιγά σιγά να αλλοιώνονται, να φανατίζονται. Έχω δεί λοιπόν αυτούς τους ανθρώπους εξαιτίας του φανατισμού τους να αρχίσουν να σκέφτονται και να δρούν απάνθρωπα. Είναι πολύ λυπηρό. Είναι λεπτές οι γραμμές, το ξέρω. Όταν όμως έχεις σαν αναλλοίωτη και σταθερή αξία μέσα σου την Ανθρωπιά δεν φοβάσαι, γιατί είσαι σίγουρος πώς δεν θα σκεφτείς ούτε θα κάνεις κάτι που θα βλάψει Ανθρώπους. Ακροαριστεροί κι ακροδεξιοί, ακούστε λίγο τον σοφό Αριστοτέλη που σας προτείνει την "χρυσή" μέση οδό!
Μοιάζετε πολύ μεταξύ σας άλλωστε, πώς μπορεί ο φανατισμός σας να σας έχει τυφλώσει τόσο που να μην το βλέπετε? Μου θυμίζει η κατάσταση φανατικούς οπαδούς Ολυμπιακού εναντίον Παναθηναϊκού, ή Πάοκ εναντίον Άρη. Υποτίθεται ξεκίνησαν να υποστιρίζουν μια ομάδα γιατί τους αρέσει η μπάλα, αλλά στο τέλος την μπάλα την χάσανε. Ας το πάρουμε απο την αρχή.
1ο παράδειγμα:
Έχω δεί άτομο να μαθαίνει για την ένδοξη ιστορία της Ελλάδας και να μαγεύεται απο αυτήν. Να μαθαίνει για τους αληθινούς ήρωες που στην διάρκεια του χρόνου, πάντοτε λίγοι ενάντια στους πολλούς, πάντοτε "μικροί" ενάντια στους "μεγάλους", πάντα άνθρωποι ενσυνείδητοι κι όχι ατομιστές, έκαναν το αδύνατο δυνατό, το για μερικούς αδιανόητο, να κρατήσουν αυτόν τον τόπο ελεύθερο ώς τώρα. Ξεκίνησε να τους θαυμάζει, και με το δίκιο του. Στην συνέχεια όμως έχω δεί να ξεφεύγει ενστερνιζόμενος αρρωστημένες κι απάνθρωπες σκέψεις, αρχίζοντας να μισεί τους άλλους, τους διαφορετικούς, να επηρεάζεται απο ιδέες τέτοιες σαν του Χίτλερ και να θεωρεί πώς ότι διαφορετικό απο αυτόν είναι κακό. Έχω δεί τον ίδιο άνθρωπο να καταφεύγει σε "ακροδεξιούς" χώρους κι ο φανατισμός του να τον οδηγεί σε απάνθρωπα μονοπάτια.
2ο παράδειγμα:
Έχω δεί άνθρωπο να μαθαίνει για τον πολιτισμό, τις αξίες και τα ιδανικά του Ελληνισμού, που έγιναν η βάση για την παγκόσμια φιλοσοφία και διανόηση, για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Φιλοσόφους και επιστήμονες που ξόδεψαν την δική τους ζωή μόνο και μόνο για να προσφέρουν στους επόμενους. Έμαθε για τους ανθρώπους που ανακάλυψαν την δημοκρατία. Ξεκίνησε να τους θαυμάζει, φυσικά και με το δίκιο του. Η ελευθερία άρχισε να φαντάζει το πολυτιμότερο αγαθό γι αυτόν. Μετά όμως έμαθε για την χούντα. Τότε άρχισε να επηρεάζεται κι αυτός απο μπερδεμένες, αρρωστημένες σκέψεις που σύνδεσαν εντελώς λανθασμένα στο μυαλό του πως: Χούντα-δικτατορία=Ενάντια στην ελευθερία=ΚΑΚΟ. (οκ μέχρι εδώ). Επειδή οι χουντικοί όμως ανέφεραν λέξεις όπως πατρίδα, έθνος, θρησκεία κλπ ο άνθρωπος έκανε το σφάλμα να ταυτίσει αυτές τις έννοιες με τις προηγούμενες. Δηλαδή πατριωτισμός=χούντα=κακό. Έχω δεί λοιπόν κι αυτόν να παρασύρεται απο τον φανατισμό του καταφεύγοντας σε "ακροαριστερούς" χώρους και να οδηγείται κι αυτός σε απάνθρωπα μονοπάτια.

Αυτοί οι 2 άνθρωποι ξεκίνησαν να σκέφτονται κάτι υγειές, θα μπορούσαν να είναι αδέρφια, θα μπορούσαν να ήταν φίλοι και να έκαναν παρέα, θα μπορούσαν να είναι ομάδα και να συνεργάζονται σε πολλούς τομείς αξιοποιώντας όσα έχουν μάθει και θέλουν να προσφέρουν. Τι κουτό, όμως, κατέληξαν να σκέφτονται αρρωστημένα και να νομίζουν πώς είναι αντίπαλοι.
Άρα έχουμε διαστρέβλωση της έννοιας πατριωτισμός κι απο τους "μέν" κι απο τους "δέ".
Κι εξαιτίας μιας παρερμηνευμένης έννοιας και μετατροπής της απο κάτι θετικό σε κάτι αρνητικό (κι εξαιτίας της έλλειψης της σταθερής αξίας που ανέφερα πιο πάνω, της ανθρωπιάς) συμβαίνει μια σύγκρουση που δεν χρειάζεται, δεν προσφέρει, μόνο καταστρέφει τους συγκρουόμενους.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης 2 "ομάδων" που οι διαφορές τους είναι λιγότερες απο τις ομοιότητές τους.

We are humans, we are brothers. We love our family, we love our country, we love our planet, we love people and we love life!

Έτσι μόνο πετυχαίνεται ισχυρή ενότητα ικανή να προβάλλει ισχυρή κι αποτελεσματική αντίσταση σε δύσκολους καιρούς όπως αυτούς που ζούμε τώρα, μέσω της συνειδητοποίησης και της ανθρωπιάς.